หนี้ดอกรัก

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4 แม่ไม่อยู่แล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    10 ก.พ. 63

ดอกรักปล่อยให้หนูน้อยเล่นสนุกจนลืมตัวเอง ด้านนอกท้องฟ้าแปรเปลี่ยนสีแล้ว จึงคิดว่าควรที่จะกลับบ้านได้แล้ว เพราะมีงานที่บ้านรออยู่ คือช่วยแม่ทำกับข้าว แต่ก็ยังลังเลอยู่เล็กน้อย ด้วยว่าไม่รู้ว่าองค์อินทร์จะอาบน้ำให้ลูกสาวได้หรือเปล่า หรือบอกกับเขาว่าจะอาบน้ำให้ แต่แล้วก็บอกกับตัวเองในใจว่าไปเถอะ เธอไม่ควรที่จะไปเกี่ยวข้องด้วยแล้ว จึงค่อยๆ ถอยออกไปจากบ้านหลังนี้ ซึ่งในตอนนั้นได้ยินพลับพลึงพูดถามอะไรบางอย่างกับองค์อินทร์

“เย็นแล้ว พี่อินทร์หิวข้าวไหม เดี๋ยวฉันหุงข้าวให้”

องค์อินทร์ตอบขณะที่กำลังเฝ้าระวังไม่ให้ลูกสาวเกิดอุบัติเหตุอะไร เขาเป็นคนมีความรู้สึกเร็ว จึงรู้ว่าพลับพลึงกำลังคิดอะไรด้วย ซึ่งเขาไม่คิดสานสัมพันธ์ด้วยแม้แต่น้อย

“ไม่ต้อง เดี๋ยวพี่หุงข้าวเอง”

“ไม่เป็นไร ฉันหุงให้ เดี๋ยวฉันทำกับข้าวให้พี่ด้วย”

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวพี่หาอะไรกินง่ายๆ แค่ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองซองก็พอแล้ว”

“เออ..”

“ลูกแพร์.. อาบน้ำ” องค์อินทร์อุ้มลูกสาวแล้วกวาดสายตามองหาดอกรักแวบหนึ่ง เขาถึงกับเดินไปมองที่หน้าบ้าน ซึ่งไม่มีเงาของดอกรักให้เห็นแล้ว และเดินไปทางห้องน้ำต่อ

พลับพลึงยืนเป็นหัวหลักหัวตออยู่ได้ไม่นาน ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจถอยออกไปก่อน โดยทิ้งสายตาละห้อยมองอยู่ที่องค์อินทร์ แต่เขาไม่ได้หันมามองเธอสักแวบ

ขณะที่องค์อินทร์รองน้ำใส่ในกะละมังอาบน้ำให้ลูกสาว หนูน้อยเงยหน้าและถามถึงแม่โดยไม่รู้เรื่องราวอะไรว่าแม่ไม่อยู่แล้ว

“แม่..”

“แม่ไปเที่ยว”

“เที่ยว..”

“ใช่ แม่ไปเที่ยวที่ไกลมากๆ เหมือนกับพ่อไง ตอนนี้พ่อกลับมาอยู่กับหนูแทนแล้ว”

“เที่ยว.. เที่ยว.. เที่ยว..” ลูกแพร์แหงนใบหน้าขึ้นมายิ้มกว้างอีก เพราะอยากไปเที่ยวตามประสาเด็ก แต่ทำให้คนเป็นพ่อมีสีหน้าหม่นหมอง สาลิกาเลือกผู้ชายอื่นมากกว่าครอบครัวที่อยู่ด้วยกันมานานตั้งหลายปี และหลังจากที่อาบน้ำให้เสร็จก็พาไปเช็ดตัว ประแป้ง และสวมเสื้อผ้าให้

ลูกแพร์แต่งตัวแล้วเดินดุ่มๆ ไปที่ประตูบ้าน บนพื้นบ้านยังมีข้าวของที่ดอกรักนำมาคืนกองอยู่ หนูน้อยหยิบขวดนมของตัวเองขึ้นมาแล้วส่งจุกนมเข้าปาก จากนั้นก็เดินออกจากบ้านไปจนองค์อินทร์ร้องถามด้วยความสงสัย

“หนูจะไปไหน..”

ลูกแพร์หยุดเดินแล้วชี้นิ้วไปที่นอกบ้าน จากนั้นก็เดินต่อไปอีกด้วยสองเท้าเปล่า จนคนเป็นพ่อออกมาอุ้มขึ้นจากพื้น และใช้มือปัดเศษดินออกจากฝ่าเท้าน้อยๆ

“หนูจะไปไหน..” องค์อินทร์ถามอีก

“น้า..” ลูกแพร์ดึงจุกนมออกจากปากแล้วตอบ

“น้าไหน..” องค์อินทร์รู้อยู่แก่ใจ แต่ก็ยังถามว่าเป็นใคร

“แก้ว..” ลูกแพร์พูดตอบอีกครั้งแล้วชี้นิ้วไปยังทางเดิม

“ไปไม่ได้”

“แง..” ลูกแพร์เบะปากและร้องไห้ออกมาในทันที หยาดน้ำตาร่วงพรูแลดูน่าสงสาร

“อย่าร้อง..” องค์อินทร์ปลอบด้วยความหนักใจ

ลูกแพร์ติดดอกรัก ระยะหลังมานี้มักจะอยู่กับดอกรักบ่อยๆ แถมดอกรักพาไปซื้อขนม และเล่นเป็นเพื่อนอย่างใจดีมากๆ เมื่อไปหาดอกรักไม่ได้ ทันใดก็โยนขวดนมที่อยู่ในมือทิ้ง

เป้ง!

องค์อินทร์มองขวดนมที่กระเด็นไปโน่น เขาทอดถอนหายใจและเดินไปเก็บ นี่เขายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ว่าชงนมให้ลูกยังไง ใส่นมผงกี่ช้อน น้ำร้อนเท่าไหร่ และน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วเท่าไหร่

“แง..”

“ไม่ร้อง ไปหาก็ได้ ไป..”

“อึก..”

“เอาแต่ใจจริง!” เขาบ่นลูกสาวที่พยายามกลั้นสะอื้นเอาไว้แล้วก็ทอดถอนหายใจ จากนั้นก็พาออกไปตามทาง ข้างหน้ามีร้านขายของชำเล็กๆ อยู่ จึงแวะซื้อหมูสับ ไข่ ผักคะน้า และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองซอง ส่วนลูกแพร์นั้นก็ได้ขนมกรุบกรอบติดไม้ติดมือมาด้วย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #3 PrinceMillan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:28
    ชอบค่าน้าใจดีน้า
    #3
    0