หนี้ดอกรัก

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 ไม่เอาใคร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    7 ก.พ. 63

ดอกรักกัดฟันเดินตามเพื่อนบ้านคนอื่นที่เข้าไปคุยกับองค์อินทร์ บ้านขององค์อินทร์ที่ปลูกเป็นปูนชั้นเดียว หลังคาลอนสีน้ำเงินเข้ม กำแพงสีฟ้าอ่อน พื้นบ้านเป็นหินกระเบื้องสีขาว เป็นบ้านที่หลังใหญ่และดูดีมาก

องค์อินทร์ที่กำลังมองดอกรักอยู่ เขาโกรธเกรี้ยวคนตรงหน้าไหม ยอมรับว่ามีความโกรธอยู่ไม่น้อย เนื่องจากคนที่ทำให้สาลิกาเปลี่ยนไปคือขจร

เพื่อนบ้านสูงวัยคนหนึ่งเดินเข้าไปหาองค์อินทร์แล้วถาม

“ไอ้อินทร์.. เอ็งจะไม่ไปทำงานที่ต่างประเทศแล้วหรือ”

“ไม่ไปแล้ว จะอยู่เมืองไทยเลี้ยงลูก” องค์อินทร์หันไปคุยกับคนที่ถามเขา

“แล้วเอ็งจะทำงานอะไร”

“ไม่งอมืองอเท้า ไม่อดตายหรอกลุง”

“เอ็งไม่น่าให้รถกระบะนังสามันไปเลย ทองหยองมันก็ขนไปด้วยสิ”

“เอาไปเถอะ เอาไปเสวยสุขมันให้พอ”

ดอกรักได้ยินคำนี้แล้วก็สะดุ้ง ยิ่งสายตาขององค์อินทร์ที่ชำเลืองมองมาอีกครั้งอย่างดุดัน เธอก็อยากที่จะหมุนตัวหนี แต่ของที่อยู่ในมือยังไม่ได้ส่งคืนเลย

“นังรัก.. เอ็งน่าจะรู้อยู่นะว่านังสากับไอ้ขจรมันเป็นชู้กัน ข้าเนี่ยเห็นกับตาตัวเองเลยนะว่าไอ้ขจรมันดอดเข้ามาหานังสาที่นี่ช่วงเที่ยงคืนตีหนึ่งอยู่หลายครั้ง”

“หนู..” ดอกรักพูดไม่ออกและมีสีหน้าย่ำแย่มากกว่าเดิม

“เอ็งรู้ใช่ไหม.. แม่เอ็งเนี่ยก็รู้แน่!”

ดอกรักอึดอัดมากในสถานการณ์นี้ เธอไม่ได้เห็นด้วยสักหน่อย และเคยพูดเตือนพี่ชายไปแล้วด้วย จึงพูดออกไปแบบแก้ตัวให้กับตัวเองบ้าง

“หนูเคยพูดห้ามแล้วว่ามันบาปกรรม ผิดศีลธรรม แต่มันสายไปแล้ว..”

องค์อินทร์ฟังแล้วหัวคิ้วกระตุก ความโกรธวกกลับมาแผดเผาหัวใจของเขาอีกแล้ว แม้คำพูดของดอกรักจะถูกต้อง แต่เขากลับโกรธคนตรงหน้าเป็นอย่างมาก และก่อนที่จะหมุนตัวกลับเข้าไปข้างในบ้าน อีกฝ่ายก็เดินเข้ามาใกล้และยื่นของที่อยู่ในมือออกมาให้

“ของลูกแพร์ที่ลืมเอาไว้ที่บ้าน”

องค์อินทร์ยังไม่ทันยื่นมือออกไปรับ ภายในบ้านเกิดเสียงร้องไห้จ้าของลูกสาวขึ้นมาเสียก่อน เขาพุ่งเข้าไปข้างในบ้านด้วยความตกอกตกใจ

ดอกรักตามไปเช่นกัน แต่หยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู สายตามององค์อินทร์ที่กำลังพยายามปลอบลูกสาวให้สงบ แต่ลูกสาวกลับยิ่งร้องไห้จ้ามากกว่าเดิม อีกทั้งยังพยายามผละออกจากอ้อมแขนของผู้เป็นพ่อ เพราะสำหรับหนูน้อยแล้ว คนที่กำลังอุ้มอยู่นั้นเป็นคนแปลกหน้า

“แง...”

เพื่อนบ้านผู้หญิงวัยเดียวกันกับสาลิกาคนหนึ่งที่ชื่อพลับพลึงพยายามช่วยองค์อินทร์ปลอบหนูน้อย แต่ลูกแพร์หันหน้าหนีและยังร้องไห้จ้าอย่างไม่ยอมหยุด น้ำตาร่วงอาบแก้มหนูน้อยอย่างน่าสงสาร

“แง...”

ดอกรักทนเห็นภาพนั้นไม่ไหวแล้ว จึงวางข้าวของที่อยู่ในมือลงบนพื้นบ้าน และถอดรองเท้าแตะออก ก่อนจะก้าวเข้าไปหา พร้อมกับยื่นสองมือออกไป

“แง...”

“มาหาน้ามา”

“แง...”

องค์อินทร์ที่อุ้มลูกสาวอยู่ หนูน้อยบิดตัวออกจากอ้อมแขนของเขาในทันที ร่างเล็กๆ โผเข้าไปหามือของดอกรักอย่างรวดเร็ว

ดอกรักรับร่างน้อยๆ มาอุ้มแล้วพูดถามเสียงเจือความเอ็นดูเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังใช้มือหนึ่งปาดน้ำตาออกจากใบหน้าให้

“ร้องไห้ทำไมคะ..”

“อึก.. อึก..”

“สั่งขี้มูกหน่อยนา..”

“อึก..”

องค์อินทร์ที่ปลอบลูกสาวไม่ได้ยังมีสีหน้าไม่สบายใจ ตอนกลับมาที่นี่ ลูกแพร์อยู่ที่บ้านหลังโน้น มันเป็นการบอกว่าลูกสาวของเขาจะติดน้องสาวของขจรมาก

พลับพลึงที่เข้ามาช่วยจะปลอบลูกแพร์ตอนนี้มีสีหน้าอึมครึม เพราะอยากเข้ามาแทนที่สาลิกา ด้วยว่าองค์อินทร์เป็นคนหน้าตาดี รูปร่างดี และมีทั้งบ้านและที่ดิน อีกทั้งยังเป็นผู้ให้.. เขาให้เมียและลูกได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ไม่ลำบาก จึงมีความอิจฉาสาลิกามานานแล้ว

ดอกรักถือวิสาสะอุ้มลูกแพร์ไปที่ห้องน้ำเพื่อใช้น้ำล้างหน้าหนูน้อย ซึ่งหนูน้อยก็เงียบแล้ว และเมื่อหันมาเจอองค์อินทร์ที่มายืนมองอย่างไม่ไว้วางใจ แค่เขามองมาที่เธอเงียบๆ ความรู้สึกถูกกดดันทำให้ต้องเอ่ยกับหนูน้อยและส่งร่างของหนูน้อยคืนไปให้คนเป็นพ่อ แต่ลูกแพร์ไม่ยอมไป แถมยังใช้สองมือกอดรอบคอของดอกรักเอาไว้แน่น

“ไปหาพ่อไป..”

“อือ..”

“พ่อของหนูไงคะ”

“อือ..”

“พ่อของหนูกลับมาแล้ว”

องค์อินทร์ครุ่นคิด ทั้งที่ได้เห็นหน้าลูกสาวผ่านโทรศัพท์มือถือทุกวัน แต่ลูกสาวก็ยังไม่เข้าหา บางทีอาจจะเพราะเพิ่งตื่นนอน หรือไม่ก็ยังเห็นว่าเขาเป็นคนแปลกหน้าอยู่

“มาหาน้ามา..” พลับพลึงเข้ามาแทรกพร้อมกับหมายจะอุ้มหนูน้อยแทนองค์อินทร์ แต่ถูกหนูน้อยสะบัดหน้าหนีไม่ยอมให้อุ้ม

“อือ..”

ดอกรักเป็นคนเดียวที่ลูกแพร์ยอมสนิทสนมด้วย ตอนนี้เธอจึงอยู่ปลอบก่อนจนกว่าลูกแพร์จะเข้าหาคนเป็นพ่อ แต่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาสนใจแต่หนูน้อย ซึ่งเวลานั้นเพื่อนบ้านก็เริ่มพูดคุยกับเขาอีกครั้ง และส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องของเขาล้วนๆ ก่อนจะจบลงด้วยเรื่องของสาลิกาและขจร

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น