เจ้าสาวมาแล้ว

ตอนที่ 5 : นอนกันเถอะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    26 ก.ค. 62

หวาน : ลงจากรถไฟฟ้าแล้วค่ะ

ศิลป์ : พี่รออยู่ที่หน้าตึก

หวาน : ค่ะ กำลังเดินไป

ภูศิลป์ยืนรออยู่ที่หน้าทางเข้าตึกจริงๆ ดวงตาของเขากำลังมองหาหวาน พอเห็นคนที่รอกำลังเดินมา แม้หวานจะสวมชุดธรรมดาคือแบบฟอร์มของพนักงานบริษัทหนึ่ง เขากลับรู้สึกประหม่าขึ้นมาเสียแล้ว เพราะในครั้งนี้เจอกันในฐานะแฟน อีกทั้งคำพูดของมารดาเมื่อวานแท้ๆ ที่บอกให้แต่งงานกับหวานซะ เขาจึงประดักประเดิดอยู่ในใจ

หวานยิ้มทักภูศิลป์ในทันที เธอมีกิริยาท่าทางเป็นธรรมชาติมากกว่าเขา เพราะเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองอยู่พอตัว

“พี่ศิลป์..”

“ขับรถไปนะ” ภูศิลป์กล่าว เพราะเขาขับรถเก๋งมาทำงาน

“ค่ะ” หวานพยักหน้ารับ จากนั้นก็เดินเคียงแฟนหนุ่มกลับไปยังที่จอดรถที่มีเอาไว้ให้กับพนักงานของธนาคาร และเมื่อก้าวขึ้นไปนั่งในรถ บรรยากาศระหว่างกันยังคงเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน ขัดเขิน และไม่สนิทสนม ท้ายที่สุดหวานก็เอ่ยขึ้นมาหลังจากที่ไตร่ตรองทั้งคืนเกี่ยวกับคนที่อยู่ข้างๆ

“พี่ศิลป์คะ เราไม่ใช่เด็กๆ กันแล้วใช่ไหมคะ”

“ครับ” ภูศิลป์ขานรับอย่างไม่ค่อยที่จะเข้าใจเล็กน้อย

“เราเป็นแฟนกันใช่ไหมคะ”

“ใช่ แต่เพิ่งจะคบกันได้แค่สองวัน และวันนี้ก็เพิ่งที่จะเจอกันเอง” เขากล่าวตามความจริง

“แต่เรารู้จักกันมานานแล้วนะคะ หลายปีแล้วด้วย”

“ก็จริง..” เขายังสงสัยอยู่ว่าเธอจะพูดอะไร

“หวานขอพูดกับพี่ศิลป์ตรงๆ เลยดีกว่านะคะ ถ้าพี่ศิลป์อยากก็แวะมาหาหวานที่ห้องได้ จะให้หวานกินยาคุม หรือพี่ศิลป์จะใส่ถุงยาง”

“เออ..” ภูศิลป์ตกตะลึงไปแล้ว

“วันนี้เลยไหมคะ หวานไม่ได้มีอะไรกับใครมานานแล้ว ตั้งแต่เลิกกับแฟนคนแรกไปก็ไม่เคยมีอะไรกับใครเลย” หวานพูดได้อย่างหน้าตาเฉย

“เออ..” ภูศิลป์ใจเต้นโครมครามขึ้นมาเสียแล้ว

“หวานปลอดโรคแน่นอนค่ะ รับรอง! แล้วพี่ศิลป์..” เธอเลิกคิ้วขึ้นมองไปที่เขา เพราะต้องการคำตอบ

“เออ..” เขาตอบไม่ออกจริงๆ แถมยังสำลักน้ำลายของตัวเองจนต้องไอออกมา ตอนนี้มีใบหน้าที่แดงก่ำมากๆ

“พี่ศิลป์ปลอดโรคหรือเปล่าคะ”

“พี่ก็ไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงมานานแล้ว” เขาตอบเสียงแผ่ว ด้วยว่าเขินอายจนทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว

“แสดงว่าพี่ศิลป์ปลอดโรค ดีค่ะ หวานจะซื้อยาคุมมากินนะคะ แต่ตอนนี้.. คงต้องใช้ถุงยางกันก่อน”

ภูศิลป์ใจเต้นโครมๆ จริงๆ ตอนนี้ เขาไม่กล้าแม้แต่จะชำเลืองสายตาไปมองหน้าคนข้างๆ และภายในใจเวลานั้นคิดว่าปฏิเสธออกไปสิ อีกทั้งต่อว่าอีกฝ่ายด้วยว่าไม่ดี แต่เขาพูดไม่ออก เขาพูดไม่ออกจริงๆ

“มีร้านค้าสะดวกซื้ออยู่หน้าปากซอยค่ะ จอดรถซื้อถุงยางได้” หวานแนะนำท่าทางจริงจังโดยที่ไม่มีวี่แววล้อเล่นแม้แต่น้อย

“อย่าเพิ่งเลยหวาน เราเพิ่งจะคบกัน” เขาพูดออกไปจนได้ ใบหน้านี้ยังแดงแปร๊ดอยู่เลย

“พี่ศิลป์อายหรือ..” หวานมั่นใจว่าตัวเองนั้นนับว่าหน้าตาสะสวยอยู่ รูปร่างก็นับว่าใช้ได้อยู่เหมือนกัน ไม่เตี้ย ไม่ผอม ไม่อ้วน และไม่ดำ

“ก็.. พี่ว่าเร็วไป” ภูศิลป์ปฏิเสธน้ำเสียงอ้อมแอ้มออกมาอีก แถมยังไม่กล้าหันไปมองหน้าคนข้างๆ อีกเช่นเคย

“ไม่เร็วหรอกค่ะ พี่ศิลป์กับหวานก็ไม่ใช่เด็กแล้ว รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แล้วแม่พี่ศิลป์ก็รู้ด้วยแล้วว่าเรากำลังคบกันอยู่” หวานยังไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องแต่งงานที่ได้ยินมาจากรำเพย เธอว่าเรื่องนี้มันใหญ่โตเกินไปที่จะนำมาพูดคุยด้วย เดี๋ยวจะสร้างรอยร้าวระหว่างกันเสียก่อน

“พี่..” ภูศิลป์อยากปฏิเสธ แต่ปฏิเสธไม่ออก เพราะมันเป็นข้อเสนอที่แสนเย้ายวนใจมากๆ เพราะนานแล้วที่เขาไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิง ซึ่งเขานั้นก็เป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่มีกิเลสเหมือนกัน

“ตกลงนะคะ จะค้างห้องหวานเลยก็ไม่ว่า พี่ศิลป์มีเสื้อผ้าเปลี่ยนด้วย” หวานหันไปมองเสื้อเชิ้ตสามตัวที่เรียบกริบที่แขวนอยู่ตรงเบาะหลัง

“คงไม่ค้างหรอก” ภูศิลป์รีบปฏิเสธโดยไม่รู้ตัวเลยว่าแฝงคำตอบว่าตกลงเอาไว้แล้ว ซึ่งทำให้หวานอมยิ้มและพูดออกมา

“คอนโดศุภาลัยนะคะ”

ภูศิลป์ไม่พูดอะไร แต่ใจเต้นแรงกระทบโพรงอกตึกๆ หลังจากเงียบไปได้ชั่วอึดใจ เขาตั้งท่าจะพูดปฏิเสธ แต่ถูกคนข้างๆ ขัดขึ้นมาเสียก่อน

“เราเป็นแฟนกันค่ะพี่ศิลป์ หวานเป็นคนพูดไม่หวาน แถมออกจะพูดจาขวานผ่าซากไปสักหน่อย แต่หวานเป็นคนจริงใจและจริงจังนะคะ พี่ศิลป์เชื่อใจหวานได้ค่ะ”

เขาเงียบ แต่ค่อยๆ มีสีหน้ายอมรับแล้ว ทว่าก็ยังเอ่ยคัดค้านออกมาอีกเสียงเบา

“จะดีหรือ พี่ว่าไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่”

“ดีสิคะ ไม่เห็นเสียหายหรือสึกหรอตรงไหน”

“เออ..”

“หวานดูไม่น่าเอาหรือคะ..”

“ไม่ใช่!” เขารีบปฏิเสธทันควัน และหันมามองหน้าตาเขม็ง ในแววตาบ่งบอกว่าไม่ใช่อย่างนั้น

“พี่ศิลป์กลัวอะไร” หวานเลิกคิ้วขึ้นถาม

“ไม่ได้กลัว” เขาหันกลับไปสนใจถนนหนทางต่อ

“ไม่กลัวก็ตามหวานขึ้นห้องค่ะ ข้างหน้ามีร้านสะดวกซื้อค่ะ ตรงนั้น!” หวานชี้ให้คนข้างๆ จอดรถ และเป็นฝ่ายที่จะลงไปซื้อถุงยางอนามัยเอง “พี่ศิลป์ใส่ถุงยางไซซ์อะไรคะ”

“พี่ไม่รู้..” ภูศิลป์ส่ายหน้าไปมาราวกับสติสตังไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัว ตอนนี้หัวใจของเขากลับมาเต้นแรงเป็นจังหวะระรัวเร็วอีกแล้ว และหนอนตัวใหญ่ที่ซุกอยู่ใต้กางเกงของเขาราวกับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา

--------

ไม่ชักช้าค่ะ นักเขียนรีบ ขึ้นเตียงเลยค่ะ 5555+



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น

  1. #4 超越 ชาวเยว่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 16:15
    เร็วเวอร์จร้า น้องหวานใจร่มๆ
    #4
    0