นิยายรักสองเรา

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 9 จูบแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    23 ต.ค. 61

จุมพิตแผ่วเบาในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อน พรรัตนาตัวอ่อนซบอกแกร่ง เธอมึนงง รับจูบของเขาอย่างเงอะๆ งะๆ สติสตังกระเจิดกระเจิงไปกับความอ่อนหวานซ่านอารมณ์ที่มีแอลกอฮอล์เป็นตัวกระตุ้นอยู่ในร่าง

ภูประพันธ์ได้ลิ้มลองความหวานบริสุทธิ์ที่ไม่มีใครเคยแตะต้อง ประสบการณ์มากมายที่สั่งสมมาตั้งแต่อายุ 18 ปัจจุบัน 34 เขารู้ว่าเธอไม่เคยจูบกับใครมาก่อน ความรู้สึกไม่อยากหยุดเกิดขึ้นกับเขา

เวลานั้น พรรัตนาหอบลมหายใจแรงอย่างห้ามปฏิกิริยาของเรือนกายไม่อยู่ ตาของเธอพร่าและปรือลงทุกที มือกำเสื้อยืดของเขาแน่นจนยับยู่ยี่ แล้วร่างสูงก็ถอยห่าง ยกเบียร์ขึ้นดื่มดับความร้อนรุ่มที่อยู่ในอก และพูดกับเธอขณะดันเธอของร่างออก

ไปนอนได้แล้ว”

พรรัตนาถอยหลังไปสองสามก้าว ตามองเขาปริบๆ ดูเหมือนว่าเสียงของเธอหายไป เนื่องจากไม่รู้จะพูดอะไร ที่จู่ๆ ก็ถูกเขาจูบและจูบเขาตอบ

ไป!” เขาโบกมือไล่ด้วยท่าทางหงุดหงิด “ผู้หญิงตัวคนเดียวเดินไปไหนมาไหนดึกๆ อันตราย”

ตาเธอยังมองเขาราวกับเหมือนไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูด

ไปสิ! ไปนอน แต่งตัวแบบนี้ เดี๋ยวก็ถูกคนลากไปปล้ำ”

เวลามึนงงของเธอหมดแล้ว สติสัมปชัญญะค่อยๆ กลับมา และเธอก็แสดงท่าทางเชิดใส่เขา ดวงหน้าบูดบึ้งขณะมองสบสายตาด้วยแกมพูดเถียงเสียงแข็ง

ขอบคุณที่เป็นห่วง ไม่ต้องบอกชื่อแล้ว ไม่อยากรู้จัก”

ภูประพันธ์คว้าแขนเรียวเล็กทันทีที่เธอหมุนตัว “เดี๋ยวสิ!”

เธอกระชากแขนกลับ “คนแปลกหน้า!”

อ้าว..” เขาร้องเสียงหลง

ฉันไม่อยากรู้จักคุณ”

เฮ้” ท้ายเสียงห้าวทอดยาวอย่างงอนง้อ

ไม่เฮ้ไม่ฮ้า” เธอโกรธตัวเองมากกว่าที่หวนกลับมาให้เขาจูบ และจูบตอบเขาด้วย “ปล่อย ฉันจะกลับแล้ว”

เขาขยับตัวไปดักหน้าเธอ ขวางเอาไว้ไม่ให้เดินไปไหน เพราะยังพูดกันไม่จบ

ถอยไป” เธอโกรธจริงๆ

รู้สึกผิดหวังหรือไง” เขาย้อนถาม

ผิดหวังบ้าอะไร!?”

ก็ผิดหวังที่ไล่ไปนอน เธออยากอยู่ต่อ”

ไม่ใช่เลย” เธอเถียง เวลานั้น แอลกอฮอล์ที่อยู่ในร่างเริ่มทำให้ริมฝีปากและลำคอของเธอแห้งผาก ปากค่อยๆ เม้มแล้วตวัดลิ้นเลียขณะที่ยังจ้องตาอย่างโกรธๆ “ฉันโมโหที่คุณไม่บอกชื่อต่างหาก ไม่อยากรู้จักกันก็ไม่เป็นไร”

เขามองเธอเลียริมฝีปากตัวเองแล้วอยากจูบเธออีก แต่มือกลับยื่นขวดเบียร์ไปให้และพูด “ดื่มสิ!”

ไม่เอา!”

ฉันชื่อภู”

ไม่อยากรู้จัก!”

อยากดื่มน้ำหรือ จะไปเอาให้”

ไม่ต้อง! กลับแล้ว”

ภูประพันธ์เดินตามเธอที่เดินดุ่มๆ อย่างไม่หันกลับมามองหลัง เขาข่มความหงุดหงิดที่พวยพุ่งขึ้นมาจุกอก แล้วก็ยกปากขวดเบียร์ขึ้นจ่อริมฝีปาก พอเห็นเธอหายไปแล้ว เสียงถอนหายใจดังขึ้น จากนั้นก็หมุนตัวกลับไปทางเก่า

พรรัตนาจ้ำอ้าวด้วยความโมโห เธอมองไปยังเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม และเรียกแชมเปญแก้วหนึ่งจากพนักงานรีสอร์ต

น้อง! แชมเปญแก้ว”

เมื่อเธอได้ในสิ่งที่ต้องการ น้ำสีเหลืองอ่อนที่มีฟองอากาศเล็กๆ อยู่ข้างในหายไปครึ่งแก้ว แล้วเธอก็กวาดสายตาไปทั่วงาน มองหาว่าจีรศักดิ์อยู่ไหน ดาราหนุ่มกับผู้จัดการส่วนตัวของเขาไม่อยู่ในงานแล้ว เธอเห็นเพียงไมเคิลกำลังมองหาโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่หายไป มีคนช่วยเขาหาเจ้าเครื่องสื่อสารทันสมัยนั้น แต่เธอก็ยืนนิ่ง ไม่เข้าไปบอกว่าใครขโมย แม้จะมีสติน้อยนิดให้คิดเพราะแอลกอฮอล์เป็นเหตุ เพราะขืนเข้าไปบอกว่าใครขโมยไปทิ้ง เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่

จู่ๆ พรรัตนาก็นึกถึงจูบที่ริมฝีปากของเขาให้ความรู้สึกนุ่มนิ่ม เขาบอกเธอว่าชื่อภู คำพูดทุกคำของเขาทำให้เธอหงุดหงิด เสียงพึมพำด้วยความโมโหดังขึ้นก่อนจรดขอบแก้วที่ริมฝีปาก จากนั้นก็ดื่มแชมเปญที่เหลือจนหมด

บ้า! จูบแรกของฉันนะ บ้าที่สุด”

เมื่อวางแก้วลงบนเคาน์เตอร์ ร่างเล็กปราดเปรียวเดินโซซัดโซเซกลับห้อง แต่แล้วก็มีใครคนหนึ่งเข้ามาหาเธอ พวกผู้ชายที่มีงูอยู่บนหัว เขารู้ว่าเธอมาที่รีสอร์ตคนเดียว

เดินไหวไหม อยากให้ช่วยพยุงหรือเปล่า”

พรรัตนาไม่ได้ใส่รองเท้าส้นสูง เธอถือมัน และตาก็มองไปยังผู้ชายคนนั้น “ฉันเดินไหว ขอบคุณ”

อีกฝ่ายยังส่งสายตากะลิ้มกะเหลี่ยมาให้ มือยื่นออกมาจับแขนเธอ ขณะที่เธอก้าวเดินต่อไป

ให้พี่ช่วยพาน้องกลับห้องดีกว่าไหม?”

บอกว่าไม่ต้องไง” เธอสะบัดแขนออกจากมืออีกฝ่าย

พี่เห็นนะว่าน้องอ่อยจี จีรศักดิ์”

แล้วไง” เธอย้อนถาม แถมเท้าเอว

พี่ให้น้องห้าพัน”

เออพี่! พี่รีบไปก่อนที่ฉันจะเอารองเท้าฟาดหัวดีกว่านะ!”

แต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะ มองเธอเป็นผู้หญิงรักสนุก เสียตัวให้ใครต่อใครแล้ว เป็นพวกชอบเก็บสะสมแต้มโดยเฉพาะคนดังอย่างพวกดารา นายแบบ หรือหนุ่มไฮโซทั้งหลาย

พรรัตนาโกรธ และยิ่งโกรธมากขึ้นเมื่อโดนอีกฝ่ายโอบร่างพลางพูดยิ้มๆ “น้องพักอยู่ห้องไหนหรือ?”

ปล่อยฉันนะ!” เธอผลักแล้วเหวี่ยงรองเท้าตี

อีกฝ่ายคว้าข้อมือ ยื้อร่างเอาไว้ไม่ปล่อย

ปล่อย” เธอแผดเสียง หน้าแดงก่ำมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความรู้สึกโมโหระคนหวาดกลัวว่าตัวเองจะถูกทำร้ายหรือถูกข่มขืน เนื่องจากสถานที่ที่ยืนอยู่ในเวลานั้นเงียบสงัด อีกไม่ไกลก็จะถึงทางเข้าคฤหาสน์ รอบๆ บริเวณสวนนั้นจึงเปลี่ยว

อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลย พี่ให้ห้าพันเพราะเห็นว่าน้องสวย”

เอาตังค์ไปให้แม่แกเถอะ!”

เอ๊ะนังนี่!”

ไอ้หื่นกาม!”

อยากโดนตบใช่ไหม!?”

ตบสิ!”

พรรัตนาถูกตบตามคำท้า เสียงเผียะดังลั่น ร่างเล็กฟุบลงไปกองอยู่กับพื้นหญ้า สติของเธอหลุดออกจากร่างเพราะแรงกระทบกระเทือน

นังนี่!”

คนตบแค่นเสียงด้วยความโมโห จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากดงต้นไม้แล้วแค่นเสียงด้วยความโมโหจัดขณะจ้องมองตรงมาตาดุ

สารเลว! ตบผู้หญิง!”

ภูประพันธ์โกรธจนเลือดขึ้นหน้า หมัดลุ่นๆ ของเขาเสยไปที่ใบหน้าของฝ่ายตรงข้าม ต่อยด้วยความโมโห และโกรธแค้นแทนหญิงสาว เมื่อได้ยินเสียงไม่พึงปรารถนาหลังจากลอบมองเธออยู่ห่างๆ ด้วยความเป็นห่วงจากดงต้นไม้เตี้ยๆ กลายเป็นสูงจนมองไม่เห็นเธอ แต่ก็ยังได้ยินเสียง

อีกฝ่ายลุกขึ้นมาต่อสู้ พุ่งเข้ามาหมายจะชกให้เจ็บ แต่ตัวเองกลับถูกหมัดชกที่คาง ร่างถอยหลังไปแล้วล้มลงนั่งอยู่บนพื้น มีเสียงโอดโอยด้วยความเจ็บปวดระคนสบถดัง

ไอ้สัตว์!”

ภูประพันธ์มีเรือนร่างสูงใหญ่กว่า ฟิตกว่า และเขาก็ไม่เมาเหมือนอีกฝ่าย “จะแจ้งตำรวจจับแก หรือไปตามไอ้เจ้าของรีสอร์ตมาจัดการกับแกดี!”

เขาไม่ได้ขู่ สีหน้าและแววตาเอาจริง พออีกฝ่ายยันกายลุกได้ แทนที่จะเข้ามาทำร้ายให้หายเจ็บแค้น การหนีไปคิดว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตอนนี้

ฝากเอาไว้ก่อนเถอะมึง!”

ภูประพันธ์ไม่ตาม เขาเข้าไปหาเธอที่นอนไม่ได้สติอยู่บนพื้นหญ้า จากนั้นก็เขย่าตัวพลางส่งเสียงเรียกด้วยความเป็นห่วง “เฮ้.. เป็นไงบ้าง เฮ้..”

เธอไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ มือใหญ่จะตบแก้มเรียกสติก็ยั้งเอาไว้ เพราะเมื่อครู่เธอถูกไอ้หมอนั้นตบแก้ม

ตื่นสิ น็อกไปเลยหรือไง ตื่น”

หลังจากเรียกและเขย่าตัวแล้ว เธอก็ยังไม่ได้สติ เขาถอนหายใจ ลุกขึ้นมาเก็บรองเท้าส้นสูงทั้งสองข้าง จากนั้นก็อุ้มเธอขึ้นจากพื้นหญ้า ใจไม่ดำพอที่จะปล่อยให้เธอนอนตากยุงอยู่ตรงนี้

เขายืนมองดงต้นไม้ ที่เขาผ่านเข้ามาอย่างแปลกใจว่าผ่านมาได้ยังไง เพราะตอนนี้เขาคิดว่าไม่น่าจะผ่านกลับไปได้ แล้วเขาก็เลือกอยู่ว่าน่าจะกลับบ้านทางไหนดี ระหว่างทางนี้กับเดินผ่านสระว่ายน้ำไปขึ้นบันไดที่ชายหาด

อึดใจต่อมา ภูประพันธ์ก็เลือกกลับทางนี้แหละ เพราะไม่อยากเจอสายตาผู้คน มองเขาอย่างเข้าใจผิด เนื่องจากมีร่างผู้หญิงไม่ได้สติอยู่ในอ้อมกอด แต่กว่าจะผ่านดงต้นไม้เข้าไปยังที่ดินของเขาได้ ผิวกายเขาและเธอเจอกิ่งไม้ขูด ที่ใบหน้าและแขนได้แผล ส่วนเธอยังไม่ได้สติเหมือนเดิม

ตัวยุ่ง เตือนแล้วไง ไม่ยอมฟังกันเลย”

เขาคิดว่าถ้าเธอมีสติสักนิดคงลุกขึ้นมายืนเท้าเอวและโก่งคอเถียงกลับมาว่าฉันกำลังเดินกลับห้องแล้วนะ ผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาหาเอง คนดวงมันจะซวย

เมื่อเขาพาเธอเข้าไปในบ้าน ขึ้นไปยังชั้นบน ทอดวางร่างที่ไม่ได้สติลงนอนบนเตียง นิ้วแกร่งปัดปอยผมปรกใบหน้า แววตายามมองเธออ่อนโยน

โดนตบเข้าไปทีเดียว สลบเลยหรือ” เขาจับคาง พินิจดูรอยแดงที่ข้างแก้มทั้งซ้ายและขวา “ไอ้บ้านั้นตบแรงจริงๆ เป็นรอยห้านิ้วขึ้นมาให้เห็นเลย”

แค่เขาคิดว่าเธอจะเจ็บแค่ไหน ชักรู้สึกโกรธแทน แล้วก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่าง จากนั้นก็ไปที่ประตูห้อง คิดไปหาเจ้าของรีสอร์ตข้างๆ เสียหน่อย มีอะไรอยากคุยด้วยตอนนี้

เมื่อร่างสูงเดินดุ่มๆ เข้าไปในงานบอล เวลานั้นผู้คนเริ่มบางตา แขกเหรื่อทยอยกลับบ้านกันเกือบหมดแล้ว จะเหลือก็แค่คนของกองถ่ายไม่กี่คน ในกลุ่มคนเหล่านั้นไม่มีวินธัยอยู่ด้วย คนที่ทำร้ายเธอก็ไม่อยู่ สุดท้ายเขาก็หมุนตัว และเดินกลับมาทางเก่าด้วยท่าทางโมโห


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #4 Koy_Jaja (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 16:30
    สนุกค่ะ รอตอนต่อไป ^^
    #4
    0