นิยายรักสองเรา

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 8 เมาแอ๋

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 233
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    22 ต.ค. 61


จีรศักดิ์เดินไปถึงบันไดที่จะลงไปยังหาดทรายแล้วหยุดชะงัก เขาตวัดตามองเข้าไปในความมืดอย่างเป็นกังวล ตรวจเช็กดูว่ามีใครแอบฟังการสนทนาของเขาหรือเปล่า

เวลานั้นพรรัตนาดิ้นด้วยความตกใจ สองมือพยายามง้างนิ้วที่ปิดปาก แล้วก็ได้ยินเสียงคุ้นหูจากคนที่กำลังรวบตัวเธออยู่ เธอจำได้ว่าเป็นเสียงของใคร

มาทำอะไรในที่ดินของฉัน”

คุณ! คุณเองหรือ!?” เธอถามผ่านนิ้วขณะยังพยายามแกะมือเขาออก

เธอเองหรือ” ภูประพันธ์ถามอย่างแกล้งโง่ ทำเป็นไม่รู้เรื่อง เขาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างตั้งแต่ต้นยันจบ และได้ยินบทสนทนาทั้งหมดอีกด้วย

ใช่ ฉันเอง” เธอตีมือเขาแรงๆ เมื่อเริ่มหายใจไม่ออก

อย่าเสียงดังไป” เขาเตือน เมื่อจีรศักดิ์ยังยืนอยู่

ปล่อยสิ ฉันหายใจไม่ออก”

เขาปล่อยเธอที่ให้ความรู้สึกนุ่มนิ่มไปทั้งตัว กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อดังโชยเตะจมูก แล้วก็ยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้หู พูดด้วยเสียงกระซิบขณะที่ตามองไปทางจีรศักดิ์ซึ่งกำลังลงบันไดไปยังหาดทราย จากนั้นก็เดินต่อไปยังอาณาเขตรีสอร์ตของวินธัย

พวกนั้นมาทำอะไรในที่ดินของคนอื่น”

คุย” เธอตอบเสียงเบา

คุยอะไร”

คุณไม่ได้ยินหรือว่าเขาคุยอะไรกัน”

ไม่ได้ยิน” เขาแกล้งโง่ และถอยออกมามองเธอตรงๆ แม้อาณาเขตนั้นจะมืดสลัว แต่ก็ยังเห็นการเปลี่ยนแปลงของคนตรงหน้า จากหญิงสาวมาดเซอร์ที่สวมกางเกงยีนขาสั้นกับเสื้อยืด ผมรวบเป็นหางม้าลวกๆ เวลานี้เธอดูสวยเซ็กซี่จนเขาอยากแสดงท่าทางเกี้ยวพาราสี

คุณไม่ได้ยินจริงๆ หรือ” เธอถามอีกด้วยโทนเสียงที่เบาและอ้อแอ้

ไม่ได้ยิน” เขายังแกล้งโง่

แล้วเห็นหน้าตาพวกเขาไหม คุณรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร” เธอถามอีกเสียงเบามากกว่าเดิม เพราะกลัวใครจะได้ยินบทสนทนา โดยเฉพาะจีรศักดิ์ที่เดินออกไปแล้ว

ไม่เห็น ใครหรือ รู้แต่ว่าเป็นผู้ชายสองคน” เขาไม่รู้ว่าทั้งสองเป็นใคร เพราะไม่ดูละครไทย ส่วนมากจะดูแต่ข่าวต่างประเทศจากช่อง CNN และ BBC

จริงหรือ ไม่รู้จักจริงๆ หรือ” เธอแสดงสีหน้าเหมือนไม่เชื่อ เขามาจากดาวอังคารหรือไง ถึงไม่รู้จักจีรศักดิ์

จริงสิ” ภูประพันธ์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ เมื่อเธอลดเสียงต่ำจนเป็นแค่ขยับริมฝีปาก เขาไม่ได้ยินเสียงเธอ

พรรัตนาเมากริ่ม เวลานี้เธออยากระบายความผิดหวัง ไม่งั้นอกแตกตาย แต่ไฉนกลับพูดจาเหน็บแนมเขาก็ไม่รู้ “บ้านก็ไม่ได้อยู่หลังเขา ทำไมถึงไม่รู้ว่าเป็นใคร”

ฉันต้องรู้ด้วยหรือ” เขาเริ่มแยกเขี้ยว ตายังจ้องตากันอยู่

ใช่ คนที่เพิ่งเดินออกไปชื่อจีรศักดิ์ จีของฉัน เขาเป็นดาราดัง แต่เขาเป็นเกย์”

ผิดหวังหรือไง?” เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงมายืนอยู่ที่นี่

ใช่ ผิดหวังมาก เห็นไหม ฉันอุตส่าห์แต่งตัวสวยเพื่ออ่อยเขา พิสูจน์ว่าเขาไม่ใช่เกย์”

ร่างสูงถอยออกมามองเรือนร่างเล็กปราดเปรียวที่สวมเดรสสั้นแขนกุดสีดำ เขารู้ว่าขาเธอสวยเพียงใด หน้าตาแต่งเติมเครื่องสำอางแล้วก็ดูสวย แถมเธอยังปล่อยผมยาวสยายเต็มแผ่นหลังอีก

เธอเมาแล้ว” เขาพูด มีกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ระเหยออกมาจากลมหายใจ

เมาที่ไหน แค่มึน ดื่มแชมเปญไปแค่สี่แก้วเอง” มือเธอยกขึ้นแตะแก้มแดงๆ ที่ร้อนวูบวาบ ตาลายนิดๆ แต่ก็ยังควบคุมสติและความคิดของตัวเองอยู่

ไป เธอควรจะไปนอน” เขาไล่ แต่เธอไม่ยอมไป

นี่” เธอเรียกเขาเสียงอ้อแอ้ “ฉันยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย ฉันชื่อมด”

ไป! ไปนอน” เขาไล่อีกด้วยท่าทางรำคาญ “บุกรุกที่ดินของคนอื่น อยากให้แจ้งตำรวจจับหรือไง”

วันมะรืนฉันก็กลับรังสิตแล้ว” เธอเถียงหน้างอ “อ้อ.. ขอบคุณสำหรับหนังสือเล่มใหม่ ฉันอยากได้ลายเซ็นของพี.ยู.ไรเตอร์มากเลย แต่คงเป็นไปไม่ได้ นี่.. นี่คุณเป็นฝรั่งประเทศไหนหรือ”

ภูประพันธ์รู้เลยว่าเวลาผู้หญิงคนนี้เมาจะพูดเก่งมากกว่าตอนไม่เมาเป็นเท่าตัว แถมไล่แล้วก็ไม่ยอมไป ยังชวนคุยเรื่องอื่นขึ้นมาได้อีก แล้วเขาตอบคำถามของเธอทำไมก็ไม่รู้ “ลูกครึ่งไทยกับเมกา”

เมกาหรือ” เธอยิ้มกว้าง พูดขึ้นอีกอย่างไม่กลัวเขาจะรำคาญ “คุณไปเมื่อไร ถ้าไปงานไหนที่เขามาแจกลายเซ็น ขอให้เขาเซ็นเผื่อฉันเล่มหนึ่งด้วยนะ”

ภูประพันธ์อดยิ้มไม่ได้ แล้วมือก็ดันร่างเธอเดินพลางพูดเตือน เนื่องจากเธอไม่ใช่คนถิ่นนี้ เดี๋ยวจะมีอันตรายเกิดขึ้น แม้จะอยู่ในอาณาเขตที่เขาคิดว่าปลอดภัยแล้วที่สุดก็ตาม “เมาแล้วไปนอน”

ยังไม่เมา ยังคุยกับคุณรู้เรื่องไม่เห็นหรือไง” เธอหันมาเถียง ไม่ยอมรับว่าตัวเองเมา แม้จะพูดมากขึ้น ตาลาย และหน้าร้อนผ่าวแล้วก็ตาม

คุยรู้เรื่องหรือ ไม่นะ! ไป” เขาไล่ และออกแรงผลักให้เธอเดินไปจากที่ตรงนั้น “ไปนอน!”

ไปก็ได้ ไม่ต้องผลัก”

ภูประพันธ์เดินตามร่างเล็กไปจนถึงบันไดลงไปยังชายหาด เขาต้องลงจากบ้านก็เพราะเสียงเพลงที่ดังจนไม่มีสมาธิเขียนนิยาย แล้วก็มาเจอเหตุการณ์เมื่อกี้ตั้งแต่ต้นยันจบ เห็นเธอคราแรกก็จำได้ทันทีว่าเป็นใคร

พรรัตนาเดินลงบันไดไปแล้วสะบัดหน้ากลับมามอง เขายืนอยู่ ยกแขนขึ้นกอดอก ดวงตาคู่คมเปล่งประกายระยิบระยับราวกับขบขันที่เธอเมา

เชอะ” เธอสะบัดหน้าหนี พอเดินไปถึงที่ล้างเท้าก่อนจะขึ้นไปยังบริเวณสระว่ายน้ำ เสียงอุทานดังขึ้นด้วยความงุนงงขณะตามองอยู่ที่รองเท้าตัวเอง

อ้าว!”

เธอถือรองเท้ามาข้างเดียว อีกข้างหล่นหายไปตอนไหนก็ไม่รู้ พอหมุนตัวไปมองที่หาดทราย ไม่เห็นมีรองเท้าของตัวเอง ก็นึกว่าน่าจะหล่นอยู่ตรงที่เธอแอบฟังบทสนทนาของจีรศักดิ์

ร่างเล็กเดินกลับไปยังทางเดิม เขาไม่ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว สมองที่ไม่ค่อยมีสติมากนัก คิดแค่ว่าไปเอาแล้วจะกลับไปนอน แต่เมื่อเดินไปเจอรองเท้าที่หล่นอยู่ใกล้ต้นไม้ เธอกลับพาตัวเองเข้าไปใกล้บ้านเขา

ตาปรือๆ เปลือกตาเริ่มหนักของเธอมองไปข้างหน้า เห็นบ้านหลังกะทัดรัด 2 ชั้น เสียงพึมพำด้วยความชื่นชมก็ดังขึ้นขณะกวาดสายตามองหาเจ้าบ้าน

บ้านเขาหรือ สวยนะ”

เธอพาตัวเองเข้าไปใกล้อีกนิด ชั้นล่างมืด ชั้นบนสว่างจ้า แสดงว่าเขาอยู่ชั้นบน แล้วเสียงใสก็ดังขึ้น แต่ดังแบบเบามากราวกับไม่คิดที่จะเรียกคนที่อยู่ในบ้าน

คุณ!”

ร่างเล็กขยับเข้าไปใกล้ประตูกระจก จากนั้นก็เปล่งเสียงเรียกแบบกระซิบกระซาบ ตามองสำรวจบ้านเขาไปด้วยความสนใจ

เฮ้.. คุณอยู่ในบ้านใช่ไหม ฉันยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย”

ภูประพันธ์ไม่มีทางได้ยินเสียง เพราะเธออยากคุยกับเขา แต่ไม่กล้าเรียกดังๆ เนื่องจากเพิ่งโดนไล่ให้ไปนอนอยู่เมื่อกี้ แถมหลายครั้งด้วย

เฮ้.. ฉันเอง ฉันอยากรู้ว่าคุณชื่ออะไร และฉันยังไม่ได้ให้ที่อยู่คุณเลย เผื่อคุณได้ลายเซ็นของพี.ยู.ไรเตอร์ คุณจะได้ส่งหนังสือมาให้ฉันได้ไง เฮ้..”

หลังจากทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่ชั่วอึดใจ มือเกาะประตูกระจกราวกับเป็นตุ๊กแก สุดท้ายพรรัตนาก็คิดว่าควรกลับไปนอน แต่แล้วแสงไฟตรงหน้าก็สว่างขึ้น เธอสะดุ้งและรีบหาที่หลบซ่อนทันใด ซึ่งไปยืนแนบอยู่กับผนังบ้าน

อย่าออกมานะ!

ขณะที่เธอภาวนาอยู่ในใจ เจ้าบ้านลงมาเปิดเบียร์เย็นๆ ดื่ม คืนนี้เขาไม่มีสมองทำงาน เสียงเพลงยังดังอยู่ทั้งที่เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่า จึงนั่งอ่านนิยายทวนสำนวนที่เขียนไปแล้ว แต่แล้วเขาเห็นอะไรบางอย่างที่หางตา หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน จากนั้นก็ขยับเข้าไปใกล้ มือถือขวดเบียร์ไปด้วย

แขน! เขาเห็นแขนของใครคนหนึ่งซึ่งเรียวและเล็ก ดูก็รู้ว่าเป็นแขนของผู้หญิง แต่แขนของใคร ใครกันมายืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านของเขาในเวลานี้

เฮ้!”

เสียงของเขากับการประตูเปิดออกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ส่งผลให้พรรัตนาตกใจ ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก เสียงกรีดร้องดังลั่น และเธอก็ถอยหลังจนก้นจ้ำเบ้าอยู่กับพื้น

ทำไมยังไม่ไปนอน” เขาดุ

ฉันยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย” เธอเสียงอ่อย และมือใหญ่ก็ยื่นออกมาข้างหน้า เพื่อช่วยดึงให้ลุกขึ้นยืน ซึ่งมือเล็กก็วางลงมาบนมือของเขา

ลุก” เขาพูด

ดึงสิ”

ภูประพันธ์ออกแรงกระตุกแขนด้วยความมันเขี้ยว ร่างของเธอลุกขึ้นมาปะทะอกเขา ตาประสานตา มือของเธอข้างหนึ่งวางอยู่ที่แผงอก อีกมือจับมือกันอยู่ แล้วเธอก็เผยอปากออกเมื่อเขาก้มหน้าลงมาจูบเธอ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น