นิยายรักสองเรา

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5 ฉลามขึ้นบก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 231
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    21 ต.ค. 61

พรรัตนาเป็นคนโกรธง่ายหายเร็ว ขี้เล่น และชอบแหย่ แต่เวลานี้เธออารมณ์ไม่ดีจนพานเป็นโกรธคนอื่น ทั้งที่เป็นคนทำหน้าหนังสือนิยายเปรอะเปื้อนน้ำต้มยำเอง
ด้วยความเสียดายสภาพหนังสือที่อยู่ในมืออย่างสุดซึ้ง เธอมีสีหน้าบูดบึ้ง เพราะนิยายของ P.U.Writer ทุกเล่มที่ซื้อมาจะถูกห่อแล้วเก็บเอาไว้บนหิ้งเป็นอย่างดี
“ซื้อเล่มใหม่ก็ได้”
เธอเบนสายตาไปทางด้านหลัง มองชายหญิงคู่นั้นที่นินทากันต่อหน้าต่อตาด้วยความโกรธแล้วก็เบะปาก จากนั้นก็พูดกับตัวเองอีกเสียงเขียว
“มาจีบก็ไม่เอาหรอก เชอะ”
เมื่อเดินดุ่มๆ เข้าไปในอาณาเขตของรีสอร์ต ยังไม่ทันก้าวเท้าขึ้นบันไดเพื่อเดินผ่านสวนกลับไปยังห้องพัก เธอมองเห็นจีรศักดิ์ยืนคุยอยู่กับชาวต่างชาติคนหนึ่งซึ่งผู้ชายที่มีรูปร่างหน้าตาดี ทั้งคู่พูดคุยด้วยเรื่องสัพเพเหระและเรื่องบทหนังที่จะแสดงเป็นภาษาอังกฤษ
“ยัยเนาบอกว่าเป็นเกย์”
เธอพูดกับตัวเองขณะมองมือของจีรศักดิ์จับแขนของคู่สนทนา ใบหน้าเขามีรอยยิ้มขณะพูด ประกายตาเป็นประกาย และอีกฝ่ายก็วาดแขนขึ้นมาโอบแผ่นหลังตอบ
“ไม่ใช่ ไม่ใช่หรอก”
เธอปฏิเสธความคิดนั้นงึมงำ แม้ภาพตรงหน้าของทั้งสองชวนให้เธอคิดว่าเขาน่าจะเป็นเกย์
“จีของฉันไม่ใช่เกย์ ไม่มีทาง ดูสิ เขาแมนแค่ไหน ผู้ชายเต็มตัว”
หลังจากพูดพึมพำกับตัวเองอย่างไม่ยอมรับ เธอหันไปเห็นผู้จัดการส่วนตัวของจีรศักดิ์ที่ชื่อแก้วเกล้า เขายืนอยู่ห่างจากคนทั้งสองที่ยืนอยู่ริมทะเล ตาที่มองไปยังจีรศักดิ์นั้นเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด ปากเม้มเข้าหากัน อารมณ์ไม่ชอบใจนั้นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา
คนมองอย่างเธอชักเริ่มงงระคนไม่เข้าใจ ทำไมเขาเอาแต่ยืนมองแทนที่จะเดินเข้าไปร่วมวงสนทนากับจีรศักดิ์ แถมยังมองด้วยแววตาโกรธๆ อีกด้วย
“อะไรกัน”
เสียงใสดังขึ้นดุจกระซิบ ความโกรธคนแปลกหน้าที่ทำให้เธอเผลอทำหนังสือนิยายสุดหวงเปรอะเปื้อนหายไป แล้วเธอก็เห็นจีรศักดิ์เบนสายตาไปทางด้านหลัง เขาเห็นผู้จัดการส่วนตัวของเขาปุบ รอยยิ้มบนดวงหน้าหล่อเหลาเลือนหาย และเขาก็บอกลาคู่สนทนาก่อนเดินออกไปหาผู้จัดการส่วนตัว
“ทะเลาะอะไรกัน” เธอพึมพำขณะงงกับปฏิกิริยานั้นของผู้จัดการ แล้วก็เริ่มเดินต่อไป โดยที่อยู่ๆ สีหน้าก็เริ่มบูดบึ้ง เพราะดันไปนึกถึงสภาพหนังสือที่อยู่ในมือ
“อุตส่าห์ได้มาฟรีแท้ๆ อ่านไปได้ก็ไม่กี่หน้า ลูกรักคนใหม่ของฉันเน่าเสียแล้ว เฮ้อ”
พรรัตนาบ่นไปเดินไป รอบตัวในเวลานั้นมืดเรื่อยๆ เพราะดวงอาทิตย์ใกล้หายไปจากขอบฟ้า แสงนีออนเริ่มสาดส่องให้ความสว่างไปทั่วรีสอร์ต และเมื่อเธอก้าวเข้าไปในห้องโถงของคฤหาสน์ ก็กวาดสายตามองหาเพื่อนใหม่ แต่ไม่เห็นใครเลยสักคน แม้แต่เจ้าของคฤหาสน์หลังนี้
“อะไรกัน ทำไมถึงเงียบอย่างนี้”
เธอรู้สึกว่าเงียบจนได้ยินเสียงคลื่นอย่างชัดเจน เคล้าด้วยเสียงแมลงเล็กๆ ที่ออกมาหากินในยามค่ำคืน
“เงียบสุดๆ ไปเลย ที่นี่มีผีหรือเปล่า”
พรรัตนาเป็นคนไม่กลัวอะไร แล้วเธอก็เดินขึ้นไปยังชั้นบน พออยู่ในห้องก็จัดการกินอาหารที่หิ้วกลับมาต่อ ด้วยช้อนเล่มหนึ่งที่ขอมาจากทางร้าน
หลังจากนั่งกินข้าวผัดปูจนหมดประกอบกับเปิดโน้ตบุ๊กเล่นอินเทอร์เน็ตไปด้วย เธออาบน้ำแต่งตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ จากนั้นก็ออกมานั่งอยู่ที่หน้าโน้ตบุ๊กอีกครั้ง โดยที่ไม่คิดที่จะแปลนิยาย เนื่องจากไม่มีอารมณ์ทำงาน
พรรัตนาค้นหาข่าวซุบซิบดาราโดยเฉพาะข่าวที่ว่าจีรศักดิ์น่าจะเป็นเกย์ แต่เธอไม่เชื่อจนกว่าจะได้เห็นกับตาตัวเอง หรือไม่ก็หาวิธีมาพิสูจน์ให้รู้กันไปเลย ซึ่งเธอคิดออกแล้วว่าน่าจะใช้วิธีไหน
ขณะที่นั่งยิ้มอยู่คนเดียว แถมยังมีประกายตาซุกซนตามประสาคนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงและขี้เล่น จู่ๆ รอยยิ้มนั้นก็เลือนหาย เพราะสภาพหนังสือนิยายที่ยื่นมือออกไปหยิบออกมาจากกระเป๋าสะพาย
นิ้วเล็กแตะรอยเปียกชื้นที่เป็นอยู่หลายแผ่น รูปเล่มที่เคยสวยงามตอนนี้กระดาษฟูขึ้น เพราะที่ตรงเปียกชื้นดูดน้ำเข้าไปจนมีสภาพเป็นลอนราวกับระลอกคลื่น และยังเห็นรอยเปื้อนตรงสันปกอีก
“เฮ้อ”
เธอรู้สึกเซ็งจนถอนหายใจ แถมยังไม่ได้รับเมล์จากบรรณาธิการกลับมาเลยว่าทางสำนักพิมพ์ตกลงที่จะซื้อลิขสิทธิ์นิยายมาแปลเป็นภาษาไทยไหม แล้วร่างเล็กก็เอนกายนอนลงบนเตียง เธออ่านนิยายไปโดยเปิดเพลงฟังไปด้วย

เช้าวันใหม่ แสงแดด เสียงคลื่น และเตียงขนาดใหญ่ที่ทั้งหนาและนุ่ม ทำให้คนที่นอนตื่นสายยังยิ้มได้อยู่ แต่แล้วร่างที่นอนบิดขี้เกียจอยู่ไปมาบนเตียง พลิกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา เนื่องจากถ้าไปยังห้องอาหารช้า เธออาจจะไม่ได้กินอาหารเช้าฟรี
“จะเก้าโมงแล้ว”
ร่างเล็กลุกพรวด น้ำท่าไม่คิดอาบ เธอแค่แปรงฟัน ล้างหน้า และหวีผม จากนั้นก็คว้ากระเป๋าสะพายที่ข้างในมีบัตรงานบอล และหยิบหนังสือนิยายยัดใส่เข้ามาด้วย
ชั่วอึดใจเดียว พรรัตนาลงมายังด้านล่าง หัวคิ้วเรียวเลิกขึ้นด้วยความฉงน คฤหาสน์หลังนี้มีคนอยู่จริงๆ หรือเปล่า ทำไมไม่เห็นมีใครเลย แล้วญาติของเนาวนุชอยู่ที่ไหน ยังไม่เห็นหน้าค่าตาเลยว่าเขาหล่อจริงไหม
“เอ๊ะ มีใครพักที่นี่หรือเปล่าเนี่ย”
หลังจากบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความฉงนแล้วก็พุ่งออกไป เพราะไม่รู้ว่าทางห้องอาหารให้บริการอาหารเช้าถึงกี่โมง อย่างน้อยก็ต้องไปให้ถึงที่นั่นก่อนเก้าโมงเช้า
และเมื่อเจอทางเข้าห้องอาหาร แขกที่เช็กอินเข้าพักในรีสอร์ตทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติกำลังตักอาหารแบบบุฟเฟ่ต์ เธอยิ้มแล้วก็เดินเข้าไปข้างใน หยิบบัตรงานบอลขึ้นมา และพูดกับพนักงานรีสอร์ต
“ฉันได้รับบัตรเชิญมางานบอลค่ะ ได้พักอยู่ที่คฤหาสน์เจ้าของรีสอร์ต”
เวลานั้น ภายในห้องอาหารคลาคล่ำไปด้วยผู้คน เช้าวันนี้คนเยอะกว่าปกติ เพราะคนจากกองถ่ายทำหนังเข้ามากินอาหารเช้าด้วยก่อนแยกย้ายกันไปทำงานในหน้าที่ของตน พรรัตนาตักข้าวผัด ไส้กรอก แฮมแผ่น ไข่ดาว และสลัดผักหนึ่งจาน เธอนั่งกินคนเดียวโดยที่ตากวาดมองหาจีรศักดิ์กับผู้จัดการของเขา แต่ก็ไม่เจอ แม้แต่ดาราสาวโด่งดังนามว่าเลอโฉมก็ไม่เห็น
หลังจากอิ่มแล้วเอาจานไปเก็บ ร่างเล็กเดินสำรวจรีสอร์ตจนพบคนจากกองถ่ายทำหนังนั่งอยู่ในล็อบบี คนเหล่านั้นกำลังคุยฉากที่ต้องถ่ายทำกันอย่างเคร่งเครียด แล้วเธอก็มองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งสวยมากราวกับดารา รูปร่างระหงเหมือนนางแบบ การแต่งกายและแต่งหน้าเปรี้ยวจัด
“ดาราใหม่หรือ?”
เธอถามตัวเองด้วยความสงสัย แล้วก็รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครจากบทสนทนาที่ลอยมาเข้าหู ว่าเป็นหลานสาวนายทุนที่ตามกองถ่ายทำหนังมายังเกาะไข่มุก
“สวยอย่างนี้เป็นดาราได้สบาย”
เธอพูดแล้วก้มลงมองตัวเอง ที่สวมเสื้อยืดสีขาวมีลายการ์ตูนด้านหน้ากับกางเกงยีนขาสั้นกุดที่ตัดจากกางเกงยีนขายาว และรองเท้าแตะหูหนีบสีฟ้า
พรรัตนาเดินออกมา เธอเดินไปทางสระว่ายน้ำ และเลือกเก้าอี้ริมหาดตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่ทางด้านซ้ายสุด เพื่อหลบมุม หนีผู้คนที่น่าจะมาเล่นน้ำทะเลในช่วงเวลาเที่ยง
ขณะที่พรรัตนากำลังนอนอ่านนิยายไปเรื่อยๆ ด้วยความตั้งใจ ไอแดดร้อนขึ้นด้วย แต่ลมทะเลที่โชยมาช่วยได้เยอะ แล้วจู่ๆ เธอก็เหลือบสายตาไปมองบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ในทะเล มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังดำผุดดำว่ายเหมือนปลาโลมา แล้วเขาก็หยุดนิ่งอยู่กับที่ พอเหยียดกายขึ้นมาใช้มือเสยผมเปิดใบหน้า
“เฮ้ย!”
ด้วยระยะห่างที่ไม่กี่ร้อยเมตร ทำให้เสียงอุทานของพรรัตนาดังขึ้น เธอมองเรือนกายกำยำที่สวมเพียงกางเกงเซิร์ฟขายาวถึงเข่าสีขาวสลับลายดำ พอเขาก้าวขึ้นจากน้ำ แผงอกผึ่งผายปรากฏตรงหน้า กล้ามท้องเป็นลูกเป็นลอน และดวงตาของเขากำลังมองมาทางเธอ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #2 NongyingJaiman (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 09:20
    ติดตามอยู่นะคะ เนื้อเรื่องละเอียดมากแต่ก็อ่านแล้วเพลินดีค่ะ
    #2
    0