นิยายรักสองเรา

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 14 กลับบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    25 ต.ค. 61


พรรัตนาขับรถกลับถึงบ้านในช่วงเวลาใกล้ห้าโมงเย็น โดยไม่ลืมที่จะหยุดรถข้างทาง เพื่อซื้อของฝากติดไม้ติดมือกลับมาฝากเพื่อนบ้านตามที่ปากพูดเอาไว้

เมื่อเธอจอดรถและลงมา รอยยิ้มสดใสพราวไปทั่วใบหน้า เพราะไม่มีที่ไหนให้ความรู้สึกสุขใจเท่าบ้านเรา แต่เธอมีจุดมุ่งหมายใหม่ที่ทำให้กล้าทิ้งบ้านไปโดยง่าย เธออยากทำงานกับพี.ยู.ไรเตอร์ อยากลงมือเขียนนิยายที่เกิดจากสมองของตัวเอง ซึ่งตอนนี้เธอมีทางให้ข้ามไปสู่จุดมุ่งหมายที่เธอฝันเอาไว้แล้ว

พี่เจี๊ยบ!” เธอตะโกนเรียกเพื่อนบ้านหลังจากหยิบของฝากต่างๆ ออกมาจากหลังรถ “กลับมาแล้วจ้ะ นี่ของฝาก”

ขอบใจนะ” เพื่อนบ้านรับถุงพลาสติกหลายใบที่ข้างในบรรจุไปด้วยขนมและอาหารทะเลตากแห้งพร้อมรอยยิ้ม

ไปเที่ยวมาเป็นไง สนุกไหม”

สนุกมากเลยพี่ เกาะไข่มุกสวยจริงๆ น้ำทะเลใสแจ๋ว หาดทรายขาว ไม่สกปรกเลยพี่”

อาหารการกินที่พักแพงไหม บางทีพี่อาจจะพาลูกไปเที่ยว”

มีที่พักเยอะแยะเลย รีสอร์ตที่ฉันอยู่ก็ดี แต่ฉันไม่รู้ว่าราคาเท่าไร เพราะพักฟรี ส่วนอาหารการกินก็แพงกว่าบ้านเรานิดหน่อย” เธอตอบ

น่าสน พี่อยากไป” เพื่อนบ้านยิ้ม

เออพี่ ฉันได้งานที่นั่นทำล่ะ” เธอพูดขึ้นตามประสาคนช่างคุย ต้องการใครสักคนรับฟังและให้คำปรึกษา “เนี่ยมาเก็บข้าวของแล้วจะขับรถกลับไปที่นั่น”

งานอะไรหรือ?” อีกฝ่ายถาม

ผู้ช่วยนักเขียนดัง”

หือ.. งานอะไร ผู้ช่วยนักเขียนดัง” เพื่อนบ้านสงสัย

งานผู้ช่วยจ้ะพี่ ช่วยให้เขาเขียนงานได้สะดวก ช่วยหาข้อมูล ช่วยหาอะไรให้กิน ทำงานสารพัดอย่างแหละ” เธอพูดไปยิ้มไปอย่างชื่นชอบในงานที่ตัวเองจะไปทำ

แล้วบ้านจะทำยังไง” เจี๊ยบถาม เพราะรู้ว่าหญิงสาวอาศัยอยู่คนเดียว เมื่อไปแล้ว ที่นี่ก็จะกลายเป็นบ้านร้าง

ฉันคิดว่าจะจ้างพี่ดูแล” เธอยิ้มประจบ

จ้างดูแล” เจี๊ยบถามกลับเหมือนไม่มั่นใจ

ใช่แล้วจ้ะ” เธอพยักหน้าระรัว

พี่ว่าให้คนเช่าไปไม่ดีกว่าหรือ” อีกฝ่ายเสนอความคิด

ฉันอยู่ในช่วงทดลองงานสองเดือนพี่ ถ้าไม่ผ่านโปรก็จะกลับมาที่บ้าน” เธออธิบาย “ให้คนอื่นเช่า พอถึงตอนนั้นฉันก็ไม่มีบ้านอยู่นะสิ แถมจะโดนคนเช่าด่าเอาด้วย เช่าแค่เดือนสองเดือนก็ต้องย้าย”

อืม.. พี่ว่ามดผ่านโปรอยู่แล้วนะ” เพื่อนบ้านให้กำลังใจ

ฉันก็ว่าฉันผ่านอยู่ แต่เผื่อเอาไว้จ้ะ” เธอยิ้มกว้าง

โอเค พี่รับดูแลให้แล้วกัน” เจี๊ยบบอก

ให้ค่าแรงพี่เดือนละสองพัน” เธอยิ้มประจบพลางส่งสายตาปริบๆ

ไม่ต้องให้ก็ได้ พี่ดูแลให้ได้” อีกฝ่ายหัวเราะ

ไม่ได้ ไม่ได้” พรรัตนาส่ายหน้า “ค่าแรงของพี่ เดือนละสองพันนะ”

โอเค พี่รับรองว่าจะไม่ให้ใครไปยุ่มย่ามในบ้านมด”

ขอบคุณจ้ะ ไปเมื่อไร มดจะทิ้งกุญแจบ้านสำรองเอาไว้ให้พี่เจี๊ยบ ถ้ามีเวลาว่างมดก็จะขับรถกลับมาดูบ้านบ้าง”

อืม”

มดเข้าบ้านแล้วนะพี่”

จ้ะ”

ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันเข้าบ้าน พรรัตนาหิ้วข้าวของทั้งหมดออกจากรถ เมื่อลดกายนั่งลงบนโซฟา เปิดพัดลมให้ลมเย็นๆ ปะทะใบหน้า เธอก็ดึงโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าสะพายออกมาใช้งาน เพื่อโทรคุยกับเนาวนุช

ฉันได้งานแล้วนะ” เธอบอกปลายสายที่จะกลับในอีกสองวันข้างหน้า

งานอะไร?” เนาวนุชถามกลับมา “แกเพิ่งกลับจากเกาะไข่มุกไม่ใช่หรือ”

ใช่” กระแสเสียงผู้ตอบเต็มไปด้วยความรื่นเริง “ฉันเจอพี.ยู.ไรเตอร์ตัวเป็นๆ ที่นั่น แกเชื่อฉันไหม”

เฮ้ย! เป็นไปได้ยังไง เขามาเที่ยวเมืองไทยหรือ”

ไม่ใช่ เขาอาศัยอยู่ในเมืองไทย เป็นลูกครึ่งไทยเมกา”

ว้าว.. แกรู้ได้ยังไง” เนาวนุชสงสัย

บังเอิญเกิดเรื่องกับฉันนิดหน่อย แล้วเขาก็ช่วยฉัน พาฉันเข้าไปในบ้านเขาริมทะเลติดอยู่กับรีสอร์ตของญาติแกนั่นแหละ ทีนี้ฉันเห็นตู้หนังสือที่เต็มไปด้วยหนังสือของพี.ยู.ไรเตอร์ไปหมด แล้วฉันก็เจอจดหมายฉบับหนึ่ง เมื่อเปิดออกอ่าน แกรู้ไหม ฉันเจออะไร”

จะไปรู้หรือ บอกมาเร็วๆ” เนาวนุชเร่งให้ตอบด้วยความตื่นเต้น

สัญญาเช่าลิขสิทธิ์ของเขา!”

แล้วเขาหน้าตาเป็นยังไง แก่ อ้วน ผอม สูง” เนาวนุชถามด้วยความอยากรู้

โอ๊ย.. หล่อดุจเทพบุตร” เธอตอบเสียงแหลม

แกพูดจริงหรือ?” เสียงปลายสายดังเหมือนไม่เชื่อ

จริงสิ หล่อเหมือนนายแบบเลย” เธอยิ้มกับตัวเองขณะนึกถึงหน้าเขา

แล้วแกได้งานอะไร?” เนาวนุชวกเข้าเรื่องเดิม

ฉันได้เป็นผู้ช่วยเขา”

หือ.. อะไร” เนาวนุชไม่เข้าใจ

ก็เขาให้ทางสำนักพิมพ์ที่อเมริกาจ้างฉันให้ไปเป็นผู้ช่วยให้เขาเขียนนิยายได้สะดวกนะสิ” เธออธิบายพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก

จริงหรือ?” เนาวนุชยังไม่เชื่อ เรื่องราวต่างๆ เกิดขึ้นเร็วเกินไป

จริง เขารู้ว่าฉันเป็นแฟนนิยายพันธุ์แท้ของเขาก็เลยจ้างฉันทำงาน”

เขาเห็นแกอ่านนิยายของเขาหรือ” เนาวนุชเดา ซึ่งเดาได้ถูกต้องเสียด้วย

ถูกเผงเลยเพื่อน เขาให้หนังสือฉันมาเล่มหนึ่งด้วยนะ เพราะฉันดันทำหนังสือที่แกให้มาเปรอะน้ำต้มยำ อ้อนี่ แกกลับมาแล้วเจอกันได้หรือเปล่า ฉันอยากเจอแกก่อนไปเกาะไข่มุก”

โอเค” เนาวนุชตอบตกลง “ฉันจะพาแฟนฉันไปให้แกรู้จักด้วย”

ดี แล้วเจอกันนะ”

โอเค”

สองสาวเพื่อนรักคุยกันต่อด้วยเรื่องโน้นเรื่องนี้ พอพรรัตนาตัดสัญญาณโทรศัพท์ เธอก็พาตัวเองขึ้นไปยังชั้นบน เพื่ออาบน้ำแต่งตัว และออกไปหาอะไรกินที่หน้าหมู่บ้าน จากนั้นก็จะกลับมาเก็บข้าวของที่อยากจะขนไปยังเกาะไข่มุกด้วย

เมื่อพรรัตนาเดินกลับเข้าบ้าน ตากวาดมองรังที่เธอซุกหัวนอนอยู่มาหลายปี พ่อแม่ออกดาวน์ให้ จากนั้นก็ผ่อนเองด้วยเงินเดือนเลขาฯ ทนายจนหมด

เธอชอบบ้านหลังนี้ เพื่อนบ้านไม่ค่อยส่งเสียงดัง แถมฝากบ้านได้ด้วย หน้าหมู่บ้านก็มีร้านค้า ร้านอาหาร และตลาดสดที่พี่เจี๊ยบไปขายของ

เอาว่ะ!” เธอเรียกความมุ่งมั่น แม้จะอาลัยอาวรณ์ที่จะจากไปอยู่ที่อื่น แต่ต้องตัดใจ ในเมื่ออยากทำงานร่วมกันกับเขา เพื่อประสบการณ์ เทคนิค และหนทางก้าวไปสู่จุดมุ่งหมายที่เธอปรารถนาก่อนอายุสามสิบ ระหว่างนั้นเธอก็ยังจะรับงานจากสำนักพิมพ์หวานรักมาแปลไปด้วย เขาคงไม่ว่าอะไรเธอหรอกมั้ง

พรรัตนาเริ่มดึงกระเป๋าเดินทางจากถุงพลาสติกใบมหึมาที่ใช้กันฝุ่น จากนั้นก็เริ่มเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเดินทางไปเรื่อยๆ ซึ่งดูเหมือนว่าข้าวของที่เธออยากจะขนไปด้วย เยอะจนยัดไม่หมด และหลังจากที่หยิบเข้าหยิบออกอย่างตัดสินใจไม่ได้ เสียงถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้มก็ดังขึ้น

เฮ้อ..”

เธอคิดที่จะขนพวกของกินไปด้วย จำพวกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ปลากระป๋อง และขนมขบเคี้ยวยี่ห้อต่างๆ ที่ชื่นชอบ ซึ่งคิดว่าขั้นแรกกันอดตาย แต่นี่กระเป๋าเดินทางของเธอเต็มจนยัดไม่ลงแล้ว แถมหนักอึ้งอีกต่างหาก เนื่องจากเป็นหนังสือนิยายเสียส่วนใหญ่

เฮ้อ.. ทำยังไงดี” เธอถามตัวเองเสียงกลัดกลุ้ม จะไม่เอาไปด้วยก็นึกเสียดาย เพราะบางเรื่องซื้อมายังไม่ได้อ่านเลย “อ้อ.. คิดออกแล้ว”

หลังจากดีดนิ้ว โทรศัพท์มือถือถูกหยิบมาใช้งาน เธอกดเบอร์โทรหาภูประพันธ์ เพื่อถามอะไรเขาบางอย่าง

ฮัลโหล ฉันเอง”

ถึงบ้านอย่างปลอดภัยใช่ไหม” เขาถามกลับมา นึกเป็นห่วงว่าจะประสบอุบัติเหตุอะไรระหว่างทาง เนื่องจากเธอขับรถมาที่นี่เอง

ถึงนานแล้ว ตอนนี้กำลังเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า แต่ของที่ฉันอยากเอาไปด้วยมันเยอะมาก ฉันคิดว่าจะส่งไปทางไปรษณีย์บ้าง ขอที่อยู่ของคุณหน่อยสิ”

เขาบอกที่อยู่เธอ ซึ่งเสียงใสดังแทรกทันที

เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยว! ขอฉันไปเอากระดาษกับปากกาก่อน” ร่างเล็กวิ่งลงไปยังชั้นล่าง พอไปยืนอยู่ข้างโต๊ะคอมพิวเตอร์ มีของที่เธอต้องการ เธอก็พูดกับเขา “ที่อยู่ บอกมาเลย”

เขาบอกที่อยู่เธออย่างช้าๆ และชัดเจน

วันศุกร์ฉันคงไปถึงที่นั่น” เธอยืนยันวันเดินทาง และเขาก็เรียกเธอ เพื่อเตือนถึงเอกสารต่างๆ ที่ต้องส่งให้ทางสำนักพิมพ์ในอเมริกา ซึ่งเธอก็ตอบกลับมาว่าไม่ลืมแน่ อีกทั้งยังจะแปลเป็นภาษาอังกฤษให้ด้วยโดยมีเขาเป็นผู้ยืนยันว่าแปลอย่างถูกต้อง ไม่ผิดเพี้ยนไปจากต้นฉบับแม้แต่น้อย

คุณอยากให้ฉันซื้ออะไรไปฝากไหม?” เธอถามอย่างใจดี

ไม่! ไม่อยากได้อะไร แค่ไม่ต้องเอายาโด๊ปประหลาดๆ ที่เธออยากให้ฉันกินมาด้วยก็พอ” เขายังไม่ลืมเรื่องที่พูดกัน และเธอก็หัวเราะ ต่อท้ายด้วยการพูดขู่เขา

อย่าทำให้ฉันตกงานนะ!”

ไม่ใช่ฉันที่จะทำให้เธอตกงาน เธอนั่นแหละที่จะทำให้ตัวเองตกงาน” เขาเถียง

ยังไง?” พรรัตนาเลิกคิ้วไม่เข้าใจ

ฉันเขียนได้อยู่แล้ว เธอนั่นแหละ คิดเอาไว้นะว่ามาเป็นผู้ช่วยฉัน ไม่ได้มาเป็นตัวยุ่ง”

โอ๊ย.. เรื่องนี้ไม่มีปัญหา เวลาทำงานฉันจะแปลงร่างเป็นอีกคน คุณคอยดูเถอะ!”

จะรอ อยากดูว่าจะเป็นยังไง” เขาท้าทาย และเธอก็หัวเราะ ส่งเสียงใสๆ มาตามสายให้เขาได้ยินจนเขาเผลอยิ้มกับตัวเองโดยไม่รู้ตัวว่าตอนนี้มีความรู้สึกเบิกบานใจแค่ไหน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #12 Koy_Jaja (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 15:46

    รอออออออ
    #12
    0