นิยายรักสองเรา

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 13 ระวัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 234
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    25 ต.ค. 61

หลังจากแจ้งความว่าถูกทำร้ายกับถูกหมิ่นประมาทว่าเป็นผู้หญิงหากิน พรรัตนาตามเขากลับไปยังบ้าน ใช้เวลาอยู่กับเขาทั้งวันจนพระอาทิตย์ตกดิน

นี่จะเป็นห้องพักของเธอ” เขาพูด และเธอก็ยื่นหน้าเข้าไปมองห้องที่ติดอยู่กับห้องนอนของเขา

คุณเขียนนิยายในห้องนอนของคุณ” เธอถาม และเสนอความคิดใหม่ เนื่องจากมีจุดประสงค์บางอย่างอยู่ในใจ “ฉันว่าคุณน่าจะทำห้องทำงานสักห้อง”

ง่วงก็ขึ้นนอนบนเตียง อยากทำงานก็ลุกขึ้นมานั่งโต๊ะ” เขาตอบ

แล้วโต๊ะทำงานของฉันล่ะ” นี่แหละคือจุดประสงค์ของเธอ

ก็ตั้งในห้องของเธอ” เขาตอบกลับมา

อะไรกัน!” เธอร้องเสียงหลง “ฉันคิดว่านั่งทำงานอยู่ในห้องเดียวกันเสียอีก”

ฉันบอกแล้วว่าฉันทำงานไม่เป็นเวลา” เขาพูดแล้วเดินไปที่ห้องนอนของตัวเอง

ฉันรู้ นักเขียนอย่างคุณต้องใช้สมาธิมากๆ”

รู้ก็ดี”

แหม.. คุณคิดให้ฉันเป็นผู้ช่วยแล้ว ฉันก็ต้องทำงานอยู่ข้างๆ คุณสิ” เธออยากอยู่ใกล้ ตอนที่เขาเขียนนิยายเป็นที่สุด

เรื่องมากจริง” ภูประพันธ์บ่น

เรื่องมากอะไรกันเล่า” เธอเถียง และเดินตามเจ้าบ้านเข้าไปในห้องด้วยคน “คุณต้องการข้อมูลอะไร ฉันก็หาให้ทันที หรือตอนคุณหิว คุณก็บอกฉัน ฉันจะทำอะไรให้กิน”

ทำกับข้าวเป็นด้วยหรือ” เขาทำเสียงเหมือนไม่เชื่อ

เป็นสิ พอมีเสน่ห์ปลายจวักเหมือนกันนะ” เธอตวัดตาค้อน

เอาเป็นว่าทำงานอยู่ในห้องใครห้องมันนะดีแล้ว” เขาตัดบท ขืนให้เธอมาป้วนเปี้ยนอยู่ในห้องนอนด้วย ความเป็นส่วนตัวของเขาจะยิ่งหายไป ซึ่งกำลังหายไปทีละนิดอยู่เรื่อยๆ เพราะเธอไม่มีความเกรงกลัวหรือเกรงใจต่อเขาเลย

ว้า..” พรรัตนาทำเสียงเสียดาย “ฉันอยากอยู่ใกล้ๆ คุณ”

เขาสะดุ้ง คำพูดของเธอล่อแหลมเหลือเกิน

แค่นี้ก็อยู่ใกล้พอแล้ว” เสียงเขาแตกพร่า

ฉันหมายถึงตอนเขียนนิยาย จะไม่ส่งเสียงรบกวนสักแอะ แล้วเรื่องใหม่คุณเขียนได้กี่หน้าแล้ว” เธอยิ้มกว้างประจบเพราะอยากเห็นต้นฉบับใหม่ของเขาที่ยังเขียนไม่จบ

ฉันไม่เปิดให้เธอดูหรอก” เขาปฏิเสธเสียงแข็ง

โธ่.. ขออ่านสักนิดไม่ได้หรือ” เธอออดอ้อน

ไม่ได้ เล่มใหม่อ่านจบแล้วหรือยัง ถ้ายัง.. ฉันไม่ให้อ่าน”

ยังอ่านไม่จบเลย แต่สนุกมาก ขอบอก” พรรัตนายกนิ้วโป้งขึ้น “ฉันชอบการเขียนนิยายของคุณจริงๆ ตอนนี้ก็ลุ้นว่าพระนางจะทนความเย้ายวนของกันและกันไหวไหม”

ไม่ไหว” เขาเฉลยคำตอบที่เธอไม่อยากรู้

เฮ้.. อย่าพูดสิ ฉันไม่อยากรู้”

พูดไปแล้ว” เขาทำท่าหงุดหงิดที่โดนว่า แต่เธอกลับหัวเราะ เพราะไม่ได้จริงจังอะไรนักกับบทสนทนา

คุณเขียนแต่แนวโรแมนติก อยากเขียนแนวเหนือธรรมชาติบ้างไหม แบบพวกแวมไพร์ หมาป่า สาวน้อยพลังจิต และภูตผีปีศาจอะไรแบบเนี่ย”

คิดเขียนอยู่เหมือนกัน” เขาพูดแล้วเดินออกจากห้อง

แล้วพวกแฟนตาซีที่เป็นงานวรรณกรรม คุณคิดเขียนไหม”

ไม่”

ทำไมหรือ?” เธอเลิกคิ้วขณะเดินตามร่างสูงลงมายังชั้นล่าง

ใช้จินตนาการเยอะ”

จริงอย่างที่คุณพูด พวกนี้ต้องมีจินตนาการล้ำเลิศจริงๆ” เธอเออออด้วยความเห็นด้วย

เอาล่ะ ฟ้ามืดแล้ว กลับไปยังห้องพักของเธอได้” เขาพูดไล่

โอเค พรุ่งนี้เช้าฉันจะมาลาคุณนะ”

อืม.. ไปได้แล้ว ไป!”

ไปก็ได้ ไล่จริง”

เขาเดินตามหลังเธอไปส่งถึงชายหาด และหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาใช้งาน เพื่อเช็กดูว่าเบอร์ที่เธอให้มาใช้งานได้ไหม

เสียงกริ่งโทรศัพท์ที่เป็นเพลงฮิตในปัจจุบันดังขึ้น เขามองเธอหยุดเดินแล้วหยิบเครื่องออกมาจากกระเป๋า จากนั้นก็รับสายโดยที่ไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้โทร

ฮัลโหล”

เสียงของเธอดังขึ้น และเขาก็พูดตอบกลับไป

ฉันเอง”

ใคร ฉันเองนี่ใคร” เธอยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนโทรหา

จะใครอีกล่ะ ก็เจ้านายของเธอนะสิ”

พรรัตนาหันขวับกลับไปมองหลัง เห็นเขายืนอยู่ก็ยิ้มกว้างพลางโบกมือให้และพูดถาม “คุณโทรมาหาฉันทำไมหรือ?”

โทรเช็กเท่านั้นแหละว่าให้เบอร์ถูกหรือเปล่า”

อ๋อ.. ฉันไม่โกหกหรอกนา อยากทำงานกับคุณเต็มแก่ เป็นไปได้อยากให้คุณช่วยสอนเขียนนิยายให้ด้วย”

ไป! ไปได้แล้ว” เขาตัดบท และพูดไล่เธออีกครั้ง

พรรัตนาตัดสัญญาณโทรศัพท์ มองอีกฝ่ายหมุนตัวแล้วเดินออกไปด้วยความปลาบปลื้ม ใบหน้ามีรอยยิ้มรื่นเริง ตอนนี้เธอลืมเรื่องของจีรศักดิ์กับผู้จัดการส่วนตัวของเขาไปเลย

เช้าวันใหม่ แม้ก่อนเดินทางกลับรังสิต เธอหิ้วกระเป๋าสัมภาระไปไว้ที่รถ ก็ยังไม่เจอญาติของเนาวนุชจนหัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน เพราะจะไปโดยที่ไม่ได้กล่าวคำขอบคุณ เธอรู้สึกยังไงๆ อยู่

พรรัตนาพาเรือนร่างปราดเปรียวที่สวมกางเกงยีนขายาว เสื้อยืด และรองเท้าผ้าใบก้าวเข้าไปในอาณาเขตบ้านของภูประพันธ์ เสียงใสดังขึ้นขณะเดินเข้าไปใกล้ประตูบ้าน

คุณ! คุณภู! อยู่ไหม!?”

เธอถือวิสาสะเปิดประตูและเดินเข้าไป ครู่เดียวเสียงฝีเท้าของเจ้าบ้านดังขึ้น เขาปรากฏกายที่ตรงทางเดินบันได

ฉันจะไปแล้ว” เธอยิ้ม

ขับรถดีๆ ล่ะ” เขากล่าวด้วยความเป็นห่วง

ขอบคุณ แล้วเจอกันในอีกสองสามวัน หรือไม่ก็อาจจะนานกว่านั้น อย่าลืมโทรบอกฉันล่ะว่าได้งานไหม” เธอเป็นห่วงเรื่องนี้จริงๆ

ได้แล้ว” เขาบอกเธอ

จริงหรือ คุณพูดจริงๆ หรือ” ร่างเล็กปราดเข้าไปหาเขาพร้อมรอยยิ้ม

ใช่ คุยกับทางสำนักพิมพ์เรียบร้อยแล้วเมื่อคืน เขาตกลงรับเธอทำงาน มีหน้าที่ดูแลฉัน”

ฉันดีใจจัง”

อย่าเพิ่งดีใจไป” เขาเบรก “ทดลองงานก่อน ถ้าเธอทำให้ฉันส่งนิยายไม่ทันตามกำหนด เธอจะกลายเป็นคนตกงานทันที”

ไม่มีปัญหา” พรรัตนาแสดงท่าทางมั่นใจ “แล้วเรื่องใหม่ของคุณมีกำหนดส่งเมื่อไร เหลือเนื้อหาอีกเยอะไหม”

สองเดือน ประมาณสองร้อยหน้า”

เวลาเยอะแยะ คุณเขียนทันอยู่แล้ว วันละสี่หน้า หกสิบวันก็สองร้อยสี่สิบหน้า” เธอคำนวณออกมาราวกับเขาต้องเขียนทุกวัน ซึ่งคนอย่างเขาไม่ได้เขียนนิยายแบบนั้น

เธอคงไม่รู้จักวิธีเขียนของฉัน” เขาพูดเสียงดุ

หือ..” เธอส่งเสียงครางเหมือนไม่เข้าใจ

ฉันจะเขียนก็ต่อเมื่อฉันมีอารมณ์ที่อยากจะเขียน”

ถ้าคุณไม่มีอารมณ์สักเดือน ก็ไม่ได้เขียนหรือไง” เธอถาม

ถูกแล้ว ฉันไม่เขียน”

อ้าว.. เป็นอย่างนั้น ฉันก็ไม่ผ่านโปรนะสิ ตกงานแน่ๆ”

ไม่รู้” เขาให้คำตอบเรื่องนี้ไม่ได้ ทั้งที่ความจริง ถ้าเขาคิดทำก็ทำได้อยู่แล้ว

ไม่รู้ล่ะ คุณต้องเขียนให้ทัน ฉันจะทำให้คุณเขียนให้ทันให้ได้”

เขายักไหล่ แต่ใบหน้าเจือรอยยิ้ม ส่วนเธอหน้าบึ้ง และทำท่าจะบีบคอเขา ถ้าเขาเขียนนิยายไม่จบให้ทันตามกำหนด

คุณชวนฉันทำงานด้วย” เธอชี้หน้าคาดโทษ “ต้องทำให้สำเร็จด้วย”

ไม่รู้ ดูกันต่อไป”

ไม่รู้ล่ะ เดี๋ยวฉันจะซื้อยาโด๊ปมาให้คุณกิน”

ยาโด๊ปอะไร!?” เขารู้สึกเสียวสันหลังวาบชอบกล มองเธอยิ้มเลศนัยและส่งเสียงหัวเราะหึๆ ออกมา

เดี๋ยวก็รู้ ระวังเถอะ อะไรที่ฉันให้คุณกิน ระวังตัวให้ดี”

ยาบ้าหรือไง” เขามีสีหน้าสยอง

ไม่บอก แล้วฉันจะกลับมา”

นี่!” ภูประพันธ์แผดเสียงเมื่อเธอก้าวถอยหลัง จากนั้นก็หมุนตัวแล้วเดินจากไป “อย่าคิดทำอะไรบ้าๆ อย่างนั้นเชียวนะ นี่! ได้ยินหรือเปล่า นี่!”

เธอไปแล้ว แต่เสียงหัวเราะยังดังเข้าหูเขา ให้ตายสิ เขาคิดถูกหรือว่าคิดผิดกันแน่ที่ให้ทางสำนักพิมพ์จ้างผู้หญิงคนนี้มาทำงานให้เขา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #11 Koy_Jaja (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 14:35
    จะรักกันตอนไหนน้า?
    #11
    0