นิยายรักสองเรา

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 10 ไม่เชื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    23 ต.ค. 61



สายวันใหม่ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆทะมึน ลมฝนกระโชกแรง พรรัตนารู้สึกตัวแล้ว แต่ยังไม่ยอมลืมตา เพราะศีรษะของเธอหนักอึ้ง ท้องไส้ปั่นป่วน แต่แล้วจู่ๆ เธอก็เบิกตาโพลง จำได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ยิ่งเห็นสภาพห้องที่ไม่ใช่ห้องตัวเองพัก ก็ลุกพรวดขึ้นมาเป็นนั่งด้วยความตกใจ ทั้งก้มหน้าและใช้มือจับเสื้อผ้าที่สวมอยู่ว่ายังอยู่ในสภาพเดิมหรือเปล่า เธอถูกผู้ชายคนนั้นข่มขืนไหม หลังจากโดนตบหน้าจนสลบไป

ขณะที่พรรัตนากำลังตกใจจนหน้าซีด หัวใจเต้นเร็ว และมีอาการพะอืดพะอมอยากอาเจียนขึ้นมาจุกคอ จู่ๆ ประตูห้องก็เปิดเข้ามา จนเธอกระเด้งขึ้นมาเป็นยืน

แค่เธอเห็นเขา อาการตกใจกลับพอกพูนมากขึ้นแทนที่จะรู้สึกโล่งอก เพราะยังไม่มั่นใจว่าตัวเองรอดมาได้ไหม ทั้งที่สภาพของเสื้อผ้าก็ยังดีอยู่เหมือนเดิม กางเกงในไม่ได้ถูกถอดหรือมีคราบอะไรติดอยู่

คุณ! ฉันโดนข่มขืนหรือเปล่า เมื่อคืนเมามากเลย จำได้ว่ามีคนเข้ามากอดและบอกว่าจะให้เงินห้าพันเป็นค่าตัว”

แปลกนักที่เธอกลับไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนร้าย ซึ่งเมื่อคืนเจ้าบ้านต้องไปนอนห้องข้างๆ แทนที่จะได้นอนห้องของตัวเอง เนื่องจากพาเธอเข้ามาในนี้แทนที่จะเป็นอีกห้องอย่างลืมคิด

ยังไม่โดน ยังปลอดภัยดี” เขาก้าวเข้าไปในห้อง

คุณช่วยฉันเอาไว้?” เธอถามอีก

ใช่ บังเอิญได้ยินเสียงร้องก็เลยเข้าไปช่วย”

จากตรงไหน” อาการตกใจของพรรัตนาเริ่มหายไป ความสงสัยเข้ามาแทนที่ “คุณกลับบ้านไปแล้วไม่ใช่หรือ แล้วช่วยฉันได้ยังไง จากตรงไหน”

เขาก้าวเข้ามาหาอีก และยกนิ้วแตะแผลที่ใบหน้า ตามองเธอดุๆ ที่ทำให้หน้าหล่อๆ ของเขามีแผล

พุ่งใส่ดงต้นไม้ทะลุไปยังอีกฟากนะสิ ถ้าไอ้เจ้าของรีสอร์ตกั้นรั้ว เธอคงเสร็จมันไปแล้ว มันไม่ได้กั้นก็เพราะจะซื้อที่ดินต่อฉัน แต่ฉันไม่ขาย”

เธอฟังแล้วเข่าอ่อนยวบด้วยความโล่งอก มีเขามองเธอทิ้งตัวนั่งลงบนขอบเตียง และเอามือลูบใบหน้าไล่ความกลัวที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ขอบคุณ คุณเป็นคนดีที่สุดเลย”

ไหนเมื่อคืนบอกว่าไม่อยากรู้จัก”

เธอเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาด้วยเขม็ง อารมณ์ซึ้งๆ ระคนสำนึกบุญคุณหายวับ โดยไม่รู้ตัวเองว่าอยู่ในสภาพไหน อายไลเนอร์และมาสคาร่าทำให้ขอบตาของเธอดำปี๋ ผิวหน้ามันเยิ้ม และผมก็ฟูไม่เป็นทรง

ก็เมื่อคืนคุณดุฉัน ฉันก็โกรธสิ” เธอแก้ตัว

ดุเพราะหวังดี แล้วเป็นไง เจออย่างที่ฉันพูดหรือเปล่า” เขาว่าเสียงขรึม ได้ทีก็พูดสั่งสอน

ก็ฉันกำลังกลับที่พักแล้วนะ” เธอลุกขึ้นมาเถียง เป็นไปตามที่ภูประพันธ์คิดเมื่อคืน “แต่ไอ้หมอนั้นคิดว่าฉันเป็นอีตัว เด็กใจแตก ความจริงก็ไม่เด็กแล้วนะ อายุยี่สิบแปดแล้ว ทำเป็นว่าเสนอเงินมาห้าพันเพื่อให้ไปนอนด้วย!”

ฉันคิดว่าเธอน่าจะไปแจ้งตำรวจ หรือไม่ก็บอกทางรีสอร์ตหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วเธอจำหน้าตาของมันได้หรือเปล่า” เขาถาม

เห็นอีกครั้งก็คงจำได้ น่าจะเป็นคนในพื้นที่นี้”

ไปแจ้งตำรวจหรือไม่ก็บอกทางรีสอร์ต!” เขาสั่งเธอ

อืม..” เธอขานรับ แต่กลับเอนกายนอนลงบนเตียง เนื่องจากยังมึนหัว ท้องไส้ปั่นป่วน ร่างกายอ่อนเพลีย และเริ่มหิวน้ำขึ้นมา “ขอน้ำเย็นๆ สักแก้วสิ ฉันเมาค้าง”

เขามองสภาพเธอที่เหมือนซอมบี้ ขอบตาดำปี๋ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ความสวยเซ็กซี่ที่น่าหลงใหลเมื่อคืนหายไปหมด แต่ก็เดินไปเอาน้ำมาให้พลางพูดถาม

ยาแก้ปวดหัวด้วยไหม”

ดีเลย กินแล้วขอฉันนอนต่อก่อนนะ”

ร่างสูงหยุดเดิน แล้วชำเลืองสายตาไปมองเธอ ที่เงยหน้ามาพูดกับเขาแล้วส่งยิ้มแหยๆ ระคนออดอ้อนมาให้ ทำไมเขาต้องดูแลผู้หญิงคนนี้ด้วย ตัวยุ่งวุ่นวาย น่าจะไล่เธอกลับไปซะ แต่ก็ไม่ไล่ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม

พอประตูห้องปิดลง พรรัตนาพาร่างระโหยโรยแรงของตัวเองเข้าห้องน้ำ เห็นหน้าตัวเองผ่านกระจกเงา ยิ้มแหยๆ ปรากฏบนใบหน้า สภาพของเธอโทรมอย่างนี้เลยหรือ ให้ตายสิ ความสวยเมื่อคืนหายไปไหนหมด

เธอจัดการล้างหน้าล้างตาและทำธุระส่วนตัว พอเปิดประตูห้องน้ำออกมา ก็เจอกับเจ้าของบ้านที่มายืนรอเธออยู่ที่หน้าเตียงพร้อมยาแก้ปวดหัวกับแก้วน้ำ

ขอบคุณ”

เขามองเธอกินยาแล้วเอนกายนอนลงบนเตียง ทำตัวราวกับเป็นบ้านของตัวเอง ซึ่งทำให้หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน พลางคิดอยู่ในใจว่าเอาเถอะ ถือว่าทำบุญก็แล้วกัน เพราะฝนยังตกอยู่

ตื่นขึ้นมาแล้วก็ไปซะ ไปบอกทางรีสอร์ตด้วยว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น” เขาสั่ง

คุณไปกับฉันนะ”

ทำไมฉันต้องไปด้วย”

ก็คุณเป็นพยาน เดี๋ยวเขาจะหาว่าฉันโกหก”

พรุ่งนี้เธอจะกลับแล้วใช่ไหม” จู่ๆ เขาเปลี่ยนเรื่องคุย

ใช่ กลับพรุ่งนี้”

งั้นไม่ต้องแจ้งความแล้ว” เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับทางรีสอร์ต

อ้าว.. ทำไมเป็นอย่างนั้น ก็คุณบอกให้ไปแจ้งความไม่ใช่หรือ” เธอขยับตัวมามองเขาที่ยืนอยู่ตรงปลายเตียง

ไหนๆ ก็จะกลับไปพรุ่งนี้แล้ว ไม่ต้องแจ้งความ!” เขาพูดตัดบท

เออดีเนอะ” เธอทำเสียงประชด

นอนไป! ตื่นขึ้นมาแล้วก็กลับไปซะ”

คนอะไร” เธอบ่นพึมพำ ฟังเสียงประตูปิดลง “เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา จะให้ฉันทำอะไรกันแน่จ๊ะพ่อคุณทูนหัว โอ๊ย.. ปวดหัว อยากอ้วก”


สามชั่วโมงต่อมา ฝนหยุดตกแล้ว แดดกำลังออก หลังจากได้นอนต่ออีกนิด ร่างเล็กก็ลุกขึ้นมาคว้าแก้วน้ำที่ตั้งอยู่ข้างหัวเตียงขึ้นดื่มดับกระหาย เวลานี้เธอมีอาการดีขึ้น ไม่ปวดหัว นอกจากมือสั่น และอยากซดน้ำซุปร้อนๆ

จู่ๆ ร่างเล็กก็ลุกขึ้นยืน เห็นตู้ใส่หนังสือ โต๊ะทำงานที่มีโน้ตบุ๊ก เครื่องพรินต์เตอร์ กระดาษปึกใหญ่ที่ยังไม่ได้ใช้กับที่ใช้แล้ว และกล่องใส่ดินสอกับปากกาอยู่บนนั้น

เธอจำสันปกนิยายของ P.U.Weiter ได้ทุกเล่ม พอไปยืนอยู่ใกล้ๆ เสียงอุทานด้วยความประหลาดใจก็ดังขึ้น

นิยายของพี.ยู.ไรเตอร์จริงๆ ด้วย”

ในตู้หนังสือมีนิยายเรียงกันเป็นตับ ที่เรื่องหนึ่งมีเป็นสิบๆ เล่ม ซึ่งเขาไม่น่าซื้อมาเก็บด้วยความชื่นชมหรือหลงใหล เธอไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะบ้านิยายของ P.U.Weiter ถึงขนาดนั้น

เพียบเลย”

เธอประหลาดใจและงุนงงจนหยิบเล่มหนึ่งออกมาดู และก็มีอะไรบางอย่างหล่นสู่พื้น ซึ่งมองแล้วเห็นว่าซองจดหมายก็หยิบขึ้นมา แต่ไม่ใช่จดหมายธรรมดา หน้าซองมีที่อยู่ผู้ส่งเป็นของสำนักพิมพ์ชื่อดังในอเมริกา สำนักพิมพ์เดียวกันกับที่พิมพ์นิยายของ P.U.Writer ออกมาจำหน่าย

อะไรกัน!?”

มีบางอย่างเริ่มสะดุดใจ พออยากรู้ว่าเป็นอะไร ดวงตาของเธอก็มองไปที่ประตูห้อง จากนั้นก็เปิดซองจดหมาย แม้จะเป็นการละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวของเขาก็ตามที แต่เธอสงสัย

ครั้นไล่สายตาอ่านเท่านั้น ดวงตาของเธอเบิกโตขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความตกใจ เสียงใสดังขึ้นกับตัวเองเหมือนไม่เชื่อกับสิ่งที่ตากำลังมองเห็นอยู่

หา! ไม่จริง! ไม่เชื่อ เป็นไปไม่ได้ โอ้.. มายก็อต พระเจ้าช่วยกล้วยทอด ไม่จริงใช่ไหม เขาหรือคือนักเขียนสุดเลิฟของฉัน โอ๊ย.. มดอยากเป็นลม”

พรรัตนาอยากเอาหัวโขกผนังบ้าน พอๆ กับที่อยากกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ในที่สุดเธอก็ได้เจอนักเขียนที่ชื่นชอบโดยไม่คาดฝัน รู้ตัวตนจริงๆ ของ P.U.Writer ว่าเป็นใคร และเขาก็จูบเธอแล้วด้วย

พอคิดถึงเรื่องจูบ อาการทำอะไรไม่ถูกก็เกิดขึ้น เธอรีบเก็บหนังสือกับจดหมายเข้าที่เดิม จากนั้นก็เดินเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาให้สดใสก่อนไปเผชิญหน้าเขา แต่เธอจะทำยังไงดี พอรู้ว่าเขาเป็นใครแล้วก็อยากจะบอกว่าช่วยเซ็นชื่อลงในหนังสือให้ฉันหน่อยสิ แต่เขาจะเซ็นให้หรือเปล่าก็ไม่รู้ เพราะดูเหมือนว่าเขาไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขาคือใคร ไม่อย่างนั้นคงบอกเธอแต่แรกแล้ว

เอาว่ะ ก่อนกลับต้องได้ลายเซ็น ไม่ได้! ไม่กลับ”

หลังจากบอกตัวเองด้วยความมุ่งมั่น ร่างเล็กก้าวออกจากห้อง ท้องไส้ของเธอเริ่มส่งเสียงโครกครากด้วยความหิว แต่ก่อนที่จะกลับไปหาอะไรกินที่รีสอร์ต เธออยากเจอเขาก่อนไป มีอะไรมากมายอยากที่จะพูด แต่ก็ไม่รู้จะพูดออกหรือเปล่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #7 kuhlabtiiluk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 22:51

    ออกเล่มเลยได้ไหมคะ พอดีอยากอ่านแล้วอะ ????????

    #7
    1
    • #7-1 โม พิมพ์พลอย(จากตอนที่ 10)
      30 กันยายน 2561 / 00:29


      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 30 กันยายน 2561 / 17:23
      #7-1
  2. #6 Koy_Jaja (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 19:43
    สนุกมากเลยค่ะ
    #6
    0
  3. #5 NongyingJaiman (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 17:20
    สนุกมากค่ะะะ ติดตามนะคะะะ
    #5
    0