มธุนารี (รีอัป)

ตอนที่ 7 : เรียนรู้ไว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 81
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    2 มิ.ย. 62



นารียิ้มหวานแล้วหันไปมองหน้าจอโทรทัศน์ เนื่องจากมีโฆษณาครีมอาบน้ำที่เพิ่งผ่านตาไปวนมาฉายอีกรอบ เสื้อผ้าที่นักแสดงสวมใส่เป็นกระโปรงยาวสีชมพูสวยงาม ซึ่งทำให้นางชักแปลกใจ เปรียบเทียบ และสงสัยว่าทำไมเสื้อผ้าที่ตัวเองสวมอยู่ไม่เหมือนของผู้หญิงที่อยู่ในนั้น
“ชอบล่ะสิ ชอบก็นั่งดูเฉยๆ” จาดีสดันร่างของอีกฝ่ายไปที่โซฟาไม้ “นั่งดูไปเรื่อยๆ จนกว่าฉันจะกลับมาจากที่ทำงาน รู้หรือเปล่า”
นารีถูกกดให้นั่งลงแล้วแหงนหน้ามองเขาตาปริบๆ
“รู้ใช่ไหม นั่งเฉยๆ” สารวัตรหนุ่มพูดย้ำ แล้วก็ดึงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีน เนื่องจากโทรศัพท์มือถือของเขาส่งเสียงดังขึ้น
“สมาร์ตโฟน” นารีลุกขึ้นยืนแล้วยิ้ม
“เรียนรู้ไวจริง” ร่างสูงกำยำถอยหลัง เพื่อที่จะไปคุยโทรศัพท์ แต่ว่าร่างอรชรอ้อนแอ้นเดินตามมา และเอื้อมมือออกมาหมายจะหยิบ
“เฮ้ย!” เขาถอยหลัง
“สมาร์ตโฟน” นางยิ้มขณะมือยังยื่นออกมาหมายจะหยิบโทรศัพท์มือถือ
“สมาร์ตฟงสมาร์ตโฟนอะไรเล่า ไป! ถอยออกไปห่างๆ จากฉันหน่อย” ร่างกายเขาเหมือนถูกไฟช็อตและหมัดเข้าที่ท้อง เพราะอยู่ใกล้กันเหลือเกิน
“สารวัตร!” จ.ส.ต. มงคล กองตระการ หรือจ่าเอ็ม ส่งเสียงมาตามสาย หลังจากที่ชายหนุ่มกดปุ่มรับแล้ว “สารวัตรพาผู้หญิงเข้าบ้านหรือครับ”
“ไม่ใช่ผู้หญิง” จาดีสกรอกเสียงลงไปตามสาย
“ผู้หญิงแน่ๆ ผมได้ยินเสียงผู้หญิง นั่นแน่ สารวัตรมีแฟนแล้ว แอบไปมีตั้งแต่เมื่อไร ทำไมไม่กระซิบบอกผมบ้าง” จ่าเอ็มเย้าแหย่กลับมาตามประสาคนขี้เล่น
“โอ๊ย...แฟนที่ไหน ไม่ใช่” ชายหนุ่มหงุดหงิดใจจนหน้าบูด
“สวยไหมสารวัตร หน้าตาเป็นยังไง ผมอยากเห็น” ผู้โทร. มาหาส่งเสียงหัวเราะคิกคัก
“บอกว่าไม่ใช่ยังไงล่ะจ่า ไม่ใช่ผู้หญิง” เขาอารมณ์ไม่ดีมากกว่าเดิม
“ไม่ใช่ผู้หญิง เอ๊ะ! หรือว่ากะเทย” จ่าเอ็มหัวเราะร่วนหลังจากที่แซวกลับไปอย่างสนุกปาก
“จ่า!” เขาดุแล้วสั่งงานฝ่ายตรงข้ามเสียงเข้ม “จ่าไปสถาบันนิติเวชคนเดียวเลย วันนี้ผมไม่ไปด้วยแล้ว”
“อ้าว เรานัดกันเอาไว้ไม่ใช่หรือสารวัตร”
“ก็ใช่น่ะสิ แต่ตอนนี้ผมมีธุระบางอย่างที่ต้องทำ”
“เพราะน้องหนูที่ไม่ใช่ผู้หญิงใช่ไหม ไม่คิดว่าสารวัตรจะมีรสนิยมชอบไม้ป่าเดียวกัน” จ่าเอ็มแซวแล้วหัวเราะร่วนขึ้นมาอีกครั้งอย่างสนุกสนาน
“พอเลยๆ ไปเอารายงานผลชันสูตรศพจากหมอนิตมาให้ผมที่โรงพักเลย” จาดีสสั่ง
“ครับๆ”
พอชายหนุ่มตัดสัญญาณโทรศัพท์ปุ๊บ ดวงตาสีอ่อนของเขามองไปทางนารีผล ที่ยังแบมือออกมา เพราะอยากจะจับโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือเขา
จริงสิ
จาดีสมีความคิดดีๆ ขึ้นมาอย่างหนึ่ง เขาควรสอนให้อีกฝ่ายรู้จักวิธีการใช้โทรศัพท์บ้านจะดีกว่า
“มานี่สิ”
นางเดินเข้าไปหาเขา ขณะที่ยังแบมือออกไปหา
“นี่เรียกว่าโทรศัพท์บ้าน” นิ้วของจาดีสชี้ไปที่โทรศัพท์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างผนังบ้าน
“โทรศัพท์บ้าน? ” นารีมองสิ่งที่เขาชี้ให้ดูอย่างงงๆ
“ใช่แล้ว มันเหมือนกับเจ้านี่แหละ มายืนตรงนี้ ฉันจะโทร. เข้าบ้าน แล้วเธอก็รับสาย”
“รับสาย” นางยังไม่ลดมือที่แบอยู่ พลางเอียงคอมองเขาด้วยความสงสัย
“เอาละ ฉันจะโทร. แล้วนะ”
เสียงแหลมเล็กดังลั่นขึ้น ดวงตากลมโตของนางเบิกโต สารวัตรหนุ่มหยิบหูโทรศัพท์แล้วส่งให้
“รับไป” เขาพูดขณะยกหูโทรศัพท์ไปที่ใบหูของอีกฝ่าย
พอนางได้ยินเสียงห้าว ที่กำลังพูดคำว่าฮัลโหลซ้ำๆ กันจากสมาร์ตโฟน ดวงหน้าสวยราวกับเทพธิดาเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความตื่นเต้น
“เสียงของท่าน!” นางมองเขาตาแป๋ว
“ฮัลโหล ได้ยินเสียงของฉันไหม” จาดีสถาม ขณะมองรอยยิ้มยั่วใจราวกับถูกมนตร์สะกดไม่วางตา
“ได้ยิน” นางพยักหน้า
“ถือเอาไว้นะ” เขาถอยห่างออกไป หลังจากที่อีกฝ่ายยกมือขึ้นจับ เนื่องจากอยากให้ฝ่ายตรงข้ามรู้ว่า เวลาที่ไม่ได้เห็นหน้ากันก็สามารถคุยกันได้
“ท่าน” นางเรียกเมื่อจู่ๆ จาดีสเดินออกไปที่หน้าบ้าน
“ได้ยินฉันไหม” เขาถามหลังจากหลบไม่ให้เห็น
“ได้ยิน” นางพูดพร้อมกับชะเง้อคอมองหาเขา
“นี่แหละที่เรียกว่าโทรศัพท์บ้าน ตอนฉันออกไปทำงาน ฉันจะโทร. หาเธอนะ” เขาบอก เพราะอีกเดี๋ยวเขาจะต้องออกไปทำงาน ไม่มีเวลาว่างมาดูแลอีกฝ่ายหรอก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

77 ความคิดเห็น