(นิยายจีนลงไม่จบเรื่อง) I Shocked the World After Being Forced to Farm ฉันทำให้โลกตะลึง หลังจากถูกบังคับให้ทำฟาร์ม

ตอนที่ 7 : 2.3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 180 ครั้ง
    30 ก.ย. 63

 อวี้สือขมวดคิ้ว ชัดเจนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ไม่ใช่ความฝัน เขาปลูกแตงกวาในสถานที่แปลกๆจริงๆ

  ผลจากความเหน็ดเหนื่อยที่ได้รับ ทำให้อวี้สือลงจากเตียงด้วยความยากลำบาก เขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและดูเวลา ตอนนี้มันเที่ยงครึ่งแล้ว

  เมื่อคืนเขารีบทำการบ้านจนถึงตีสอง มันจึงเป็นเรื่องปกติที่เขาจะนอนจนถึงเที่ยงครึ่งของวันต่อมา 

คาบเรียนช่วงบ่ายจะเริ่มตอนบ่ายสอง อวี้สือไม่กล้าที่จะล่าช้าอีกต่อไป

  เขาจัดการเก็บภาพวาดและเครื่องมือที่จำเป็นสำหรับคาบเรียนช่วงบ่าย แล้วจึงลากขาที่เหนื่อยล้าไปเรียนอย่างช้าๆ มีถนนขายขนมที่มีชื่อเสียงโดยเฉพาะนอกมหาวิทยาลัย Imperial Capital มีร้านค้ามากมายและราคาไม่แพง เป็นที่นิยมในหมู่นักศึกษา

  

  อวี้สือสั่งก๋วยเตี๋ยวเนื้อหนึ่งชามและพึ่งกินหมดไป แต่เพียงไม่นานหญิงสาวโต๊ะข้างๆก็เห็นเขาสั่งก๋วยเตี๋ยวเนื้อพิเศษเพิ่มอีกสองชาม เธอจึงมองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนก 

เจ้าของก๋วยเตี๋ยวเนื้อร้านนี้ใจดีจริงๆ ปกติก็มีเนื้อวัวชิ้นหนาวางอยู่ด้านบนอยู่แล้ว การที่ชายหนุ่มคนนี้สั่งพิเศษเนื้อวัวเพิ่มอีกสองชามจึงเป็นอะไรที่มากเกินไปจริงๆ 

หญิงสาวจ้องมองและลังเลอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเธอก็ปล่อยความคิดที่จะขอ WeChat ID ของชายหนุ่ม

  คาดไม่ถึงเลยว่าเด็กผู้ชายที่ตัวก็ไม่ได้ใหญ่มากจะกินจุขนาดนี้

  

  หลังอาหารกลางวันอวี้สือนั่งอยู่ในป่าเล็กๆหลังโรงเรียน สักพัก จากนั้นค่อยๆไปที่ห้องเรียนอย่างช้าๆเมื่อถึงเวลา

  อวี้สือก้าวเข้าห้องเรียนตรงเวลาพอดี ทันทีที่เขามองไปรอบๆก็เห็นใครบางคนโบกมือให้ เขาเดินไปพร้อมกับอุปกรณ์ต่างๆ นั่งลงข้างๆชายหนุ่มและถอนหายใจเฮือกใหญ่ น้ำเสียงที่อ่อนแอและทำอะไรไม่ถูกทำให้คนรอบข้างถามอย่างสงสัย 

“ อวี้เอ๋อนายเป็นอะไรไป? โดนปล้นเหรอทำไมดูเหม่อลอยจัง?”

  เดิมผิวของอวี้สือเป็นสีขาวและมีเลือดฝาดเล็กน้อย แต่ตอนนี้ใบหน้าของเขาซีด เปลือกตาของเขาหย่อนลงและเขาดูง่วงนอนมากๆ

  อวี้สือไม่สามารถบอกความจริงได้ เขาทำได้แค่แก้ตัว: “ กว่าจะทำการบ้านเสร็จเมื่อคืน ฉันก็แทบไม่มีแรงแล้ว”

  

  “ เดี๋ยวน้ำตาลในเลือดก็ต่ำพอดี ยื่นมือมาสิ ฉันจะให้ขนมนาย” อวี๋กวงเค่อหยิบลูกอมรสสตรอเบอร์รี่ออกมาจากกระเป๋า ลูกอมรสผลไม้ถูกยัดใส่มือของเขา 

ภายใต้การจ้องมองที่น่าสงสัยของอวี้สือ อวี๋กวงเค่ออธิบายว่า: "สาวน้อยคนหนึ่งให้ฉันมาน่ะ"

  

อวี๋กวงเค่อและอวี้สือเป็นที่รู้จักในฐานะหนุ่มหล่อคู่แฝดของคณะศิลป์ ดังนั้นจึงมีหญิงสาวที่เพิ่งพบหน้ากันแจกเบอร์โทรให้ไม่น้อย นับประสาอะไรกับขนม

  

  แต่ ...

  

  "ฉันจำได้ว่านายไม่เคยรับของของพวกเขามาก่อนนิ?"

  อวี๋กวงเค่อโบกมือ: "เธอน่ารักน่ะ"

  

  “โอ้” อวี้สือเปล่งเสียงออกมาและเขาก็ย่นจมูกเล็กน้อย - เหมือนจะได้กลิ่นเปรี้ยวๆแปลกๆ เหม็นคนมีความรักว่ะ

  ไม่แน่ในไม่ช้ากลิ่นเปรี้ยวนี้จะไล่ตามเขาไป

  

  ...

  

  มือของอวี้สือที่ถือพู่กันสั่นเล็กน้อยและในที่สุดเขาก็วางพู่กันลง เขาถือมันอย่างไร้ประโยชน์มาเป็นเวลานานแล้ว เขาบีบข้อมือ หันศีรษะและมองไปด้านข้าง อวี๋กวงเค่อกำลังลดหัวลงพร้อมกับรอยยิ้มที่น่าสงสัยบนปากของเขา อวี้สือคิดว่ากลิ่นเปรี้ยวนี้อาจมาเร็วกว่าที่คิด

  เขายื่นนิ้วออกไปเพื่อสะกิดแขนของอวี๋กวงเค่อและพบกับสายตาสงสัยของฝ่ายตรงข้าม อวี้สือถามว่า: "นายชอบกินแตงกวามั้ย?"

  

  อวี๋กวงเค่อ: "หือ?"

  

  อวี้สือ: "ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นแตงกวาอันเดียวกับที่อยู่ในจานอาหารทั่วไปใหม่ มันเล็กกว่า แต่รสชาติน่าจะเหมือนกัน นายชอบกินมั้ย? แล้วก็นายว่าฉันจะขายแตงกวาได้มั้ย? ฉันว่าจะเริ่มธุรกิจใหม่น่ะ"

  

  อวี๋กวงเค่อ: " ... "

  

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 180 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

154 ความคิดเห็น

  1. #92 first_m16 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2563 / 09:04
    ไม่ต้องอิจฉาคนมีความรักหรอกเดี๋ยวก็มีตาม
    #92
    0
  2. #78 พริก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 21:05

    น้องจะรวย

    #78
    0
  3. #29 Xialyu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 13:11
    หาทางทำเงิน
    #29
    0