นิยายแปล His Royal Highness, Wants a Divorce! 《太子殿下,求和离!》

ตอนที่ 9 : บทที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,699
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 432 ครั้ง
    28 ส.ค. 63

090
   
     หญิงรับใช้พยักหน้าอย่างหวาดกลัว เมื่อนางมองไปก็เห็นพระชายาอยู่ไม่ไกลจากนาง มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย นางรู้สึกหนาวเหน็บในใจ
  นางมักจะรู้สึกว่าพระชายาทำเรื่องต่างๆโดยเจตนาอยู่เสมอ ...
  
  เนื่องจากเสียงอยู่ใกล้มาก เยี่ยนเคอได้ยินคำพูดของเมิ่งโหย่วเช่นกัน

ดูเหมือนว่าชายหนุ่มคนนั้น ... อาจจะ‘ยก’ไม่ได้จริง ๆ
  เพราะงั้นเวลาพูดถึงการเข้าถ้ำ เขาถึงทำตัวราวกับเป็นระเบิดTNTที่ถูกจุดชนวน

.

.
  
  เมิ่งโหย่วที่เพิ่งถูกกระตุ้นให้โกรธโดยเยี่ยนเคอถูกเรียกเข้าวังทันทีที่เขาออกไปจากเรือนของเยี่ยนเคอ
  เมื่อเดินเข้ามาในพระราชวังซึ่งล้อมรอบด้วยกำแพง เมิ่งโหย่วคาดเดาภายในใจว่าทำไมจักรพรรดิจึงให้เขาเข้ามาในวัง
  แม้ว่าเขาจะเชื่อมสัมพันธ์กับแคว้นฉู่โดยการสมรส แต่ทุกคนรู้ว่าแคว้นฉู่มีจุดประสงค์ที่ชั่วร้ายอยู่เสมอ ขณะนี้แคว้นหมิงซึ่งเป็นเมืองขึ้นที่พรมแดนติดกันของแคว้นฉู่เริ่มก่อกวนแถบชายแดนแคว้นเยว่ ตั้งแต่มีการสมรสระหว่างแคว้นฉู่และแคว้นเยว่
  
  เมิ่งโหย่วคำนับ: "คารวะเสด็จพ่อ"
  
  จักรพรรดิส่งสัญญาณให้เมิ่งโหย่วลุกขึ้นแล้วกล่าวว่า: "เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมเจิ้นถึงเรียกหาเจ้า?"
  
  เมิ่งโหย่ว: "คาดว่าคงมีเหตุบางอย่างเกิดขึ้นพะยะค่ะ"
  
  จักรพรรดิ: "แคว้นหมิงเคลื่อนไหวแล้ว"
  
  เมิ่งโหย่ว: "ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาก็คงจะลงมือ ตัวตลกที่กระโดดมายังเรือของเรา พวกเขาคงเกรงว่าแคว้นฉู่จะลงมือก่อน"
  "แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แคว้นฉู่น่าจะส่งกำลังทหารให้ทางนั้นได้มาก แต่ผู้นำกองทัพแคว้นหมิงเป็นเพียงแค่คนหนุ่มขาดประสบการณ์ ดังนั้น เราไม่มีอะไรต้องกลัว"
  
  จักรพรรดิถอนหายใจ:" เจิ้นรู้ว่าเจ้าพูดถึงสิ่งใด แต่เป็นเพราะการสนับสนุนของแคว้นฉู่ที่อยู่เบื้องหลัง จึงเป็นเรื่องยากที่จะทำ เจ้าเพิ่งสมรสกับองค์ชายแต่กลับเข้าไปต่อสู้กับเมืองขึ้นของแคว้นฉู่ทันที แคว้นอื่นจะเห็นเป็นอย่างไร? "
  
  เมิ่งโหย่วส่ายหัว:" ทำไมท่านพ่อกล่าวถึงแคว้นฉู่? เราเพียงจะต่อสู้กับแคว้นหมิงซึ่งก่อกบฏ แคว้นฉู่เป็นพันธมิตรของเราและโดยธรรมชาติแล้วพวกเขาควรจะไม่เคลื่อนไหวใดๆ"

เมิ่งโหย่วยิ้มด้วยดวงตาเป็นประกาย
  เขากล่าวก่อนหน้านี้ว่า แม้ว่าแคว้นฉู่จะให้กองทหารไปร่วมรบ แต่มันจะต้องทำการในที่ลับเท่านั้น เนื่องจากทำการในที่ลับ แคว้นอื่นๆจะรู้ได้อย่างไร! พวกเขาเพียงแค่กำจัดกบฏแคว้นหมิง ... เพียงเท่านั้น
  
  จักรพรรดิฟังเมิ่งโหย่วแล้วหัวเราะ เดินลงมาจากบัลลังก์ตบไหล่เมิ่งโหย่ว: "ในที่สุดเจ้าก็เติบใหญ่แล้วสินะ!"
  "เพียงให้เจ้าไปสนามรบหลังจากแต่งงานได้ไม่นาน แม้ว่าจะโชคไม่ดีไปสักนิด แต่เป็นเจ้าสามารถทำได้ "
  
  เมิ่งโหย่วยิ้มกว้าง
  "ทูลเสด็จพ่อ อะไรจะสร้างขวัญกำลังใจได้ดีมากกว่ากองทัพขององค์รัชทายาทเมื่อเขาแต่งงาน?"
  
  จักรพรรดิหัวเราะ เขาเห็นพรสวรรค์ของเมิ่งโหย่วในด้านนี้มานาน เก่งกาจทั้งบุ๋นทั้งบู๋ กล้าหาญและมีกลยุทธ์
  เป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับตำแหน่งรัชทายาท!
  ดังนั้นเขาจึงแต่งตั้งให้เป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์ตั้งแต่เนิ่นๆ และเขาต้องการที่จะใช้ตำแหน่งนี้เพื่อกระตุ้นความพยายามของเมิ่งโหย่วด้วย
  ประการที่สอง เป็นการบอกพี่น้องของเมิ่งโหย่วว่ามันไร้ประโยชน์ที่จะได้ครองบัลลังก์โดยการฆ่าซึ่งกันและกัน แคว้นนี้หลังจากการตายของเขา เขาจะมอบให้เมิ่งโหย่วเท่านั้น
  จักรพรรดิ: "พาเยี่ยนเคอมากินข้าวด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาสิ"
  
  เมิ่งโหย่ว: "... เขาป่วยพะยะค่ะ"
  
  จักรพรรดิ: "ทำไมเขาถึงป่วยอีกล่ะ"
  
  เมิ่งโหย่ว: "หัวใจสูงกว่าสวรรค์แต่ร่างกายเปราะบางยิ่งกว่ากระดาษ"
  ร่างกายเขาผ่ายผอมยิ่งนัก, แต่ร่างนี้ยังคงคิดถึงถ้ำอยู่กับเขาตลอดวัน? ไม่กลัวที่จะตายภายใต้ร่างเขาหรืออย่างไร?

จักรพรรดิตีเมิ่งโหย่วด้วยฝ่ามือของเขา: "ฟังคำเจ้าพูดกับเจิ้นสิ ! เขายังเป็นองค์ชาย และแคว้นฉู่ยังไม่ล่มสลาย "
  
  เมิ่งโหย่วยักไหล่: " เข้าใจแล้วพะยะค่ะ กระหม่อมจะนำอาหารอร่อยและเครื่องดื่มเลิศรสมาให้เขาดีหรือไม่? วันนี้เขาป่วย กระหม่อมคงต้องย้อนกลับไปดูเสียหน่อย หากท่านพ่อไม่มีสิ่งใดแล้ว ลูกขอตัวกลับก่อน"
  
  "อีกสามวัน ออกเดินทางเข้าสู่สนามรบ"
  
  เมิ่งโหย่วพยักหน้า
  หลังจากสามวันก็ประมาณว่าต้นกล้าขี้โรคคงจะฟื้นตัวแล้ว

.

.

.
  
  หลังจากเมิ่งโหย่วกลับไปที่ตำหนักของเขาข้ารับใช้ก็เริ่มเตรียมที่จะเก็บข้าวของให้เขา แต่ตัวเขากลับแอบซุ่มอยู่ที่ลานหน้าเรือนของเยี่ยนเคอ
  
  ทันทีที่เขาหันหลังกลับ เขาก็เกือบทำร้ายคนที่โผล่มาทางด้านหลัง
  
  เมื่อดวงตาทั้งสี่สบกัน คนทั้งคู่ก็แข็งค้าง
  
  เมิ่งโหย่วคิดในหัวของเขา เขาอารมณ์เสียในตอนเช้าของวันนี้ แต่ตอนนี้เขากลับแอบเข้าไปในลานบ้านของคนอื่น เยี่ยนเคอจะเข้าใจผิดหรือไม่?


  "........... "
  
  เยี่ยนเคอกระพริบตาและมองไปที่ชายผู้ปรากฏตัวที่ลานบ้าน หลังจากมองกวาดขึ้นลง เขาก็ยิ้มน้อยๆ

"เจ้ากำลังมองหาใครรึ?"
  
  เมิ่งโหย่ว: "....... "
  ใช่แล้ว ตอนที่เขาดูแลเยี่ยนเคอ เยี่ยนเคอก็อาการหนักปางตาย แม้หลังจากนั้น คนทั้งสองกลับไม่ได้เจอหน้ากันอย่างเป็นทางการเสียที
  เมิ่งโหย่วถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อเขากำลังจะพูด เขาก็คิดได้ว่า ถึงแม้เยี่ยนเคอจะไม่เคยเห็นเขามาก่อนแต่ก็เคยได้ยินเสียงของเขา
  ดังนั้น เขาโบกมือแสดงให้เห็นว่าเขามาผิดที่และรีบร้อนจากไป
  
  เยี่ยนเคอมองตามแผ่นหลังและเดาะลิ้นสองครั้ง
   "คนท่าทางแบบนี้ ถ้าอยู่ในยุคปัจจุบันคงจะมีสเน่ห์ดึงดูดผู้คนมากมาย แต่นี่กลับไม่พูดไม่จา"
  เสียของจริง ๆ
  
  อย่างไรก็ตามเยี่ยนเคอไม่ได้ถอนหายใจเป็นเวลานาน เขาเดินไปรอบ ๆ เพื่อมองหาตัวรัชทายาทคนนั้น เนื่องจากต้องการพูดคุยกับเขา
  
  เมื่อไรก็ตามที่มีข้ารับใช้มาถามความต้องการของเขา เยี่ยนเคอจะตอบปฏิเสธ การเป็นผู้ริเริ่มในการหย่าร้างไม่น่ายินดีเท่าไหร่สำหรับผู้อื่น
  
  ขณะเดินไปเรื่อยๆอยู่นั้น เขาไม่เพียงแต่ไม่ได้พบรัชทายาท แต่ยังต้องเจอกับสวนหลังตำหนักที่เป็นดั่งเขาวงกต
  เยี่ยนเคอคร่ำครวญ: “พี่ชาย ทำไมเจ้าต้องสร้างเขาวงกตที่บ้าน?”
  
  เมื่อเห็นท้องฟ้าที่เริ่มมืด เยี่ยนเคอก็เริ่มวิตกกังวล พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเขาเดินวนรอบต้นไม้สูงเหล่านี้มานานแค่ไหน มันเหมือนกันไปหมด !
  เยี่ยนเคอตะโกน

"เรียนทุกท่าน ขณะนี้หวางเฟยของครอบครัวหายไป ... โปรดมาที่สวนหลังตำหนักเพื่อรับเขากลับ"
  สิ่งที่ตอบสนองมีเพียงเสียงที่เกิดจากลมฤดูร้อนที่พัดผ่านใบไม้
  
  หลังจากคุยกับตัวเองซักพัก เยี่ยนเคอก็เหนื่อยจากการเดินมากเกินไป จึงนั่งพักสักครู่

..
  
  "นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นอะไรแบบนี้ เขาวงกตในสวนหลังบ้าน มารดาเถอะ, แค่เดินผ่านก็หลงทางแล้ว!"
  
  เยี่ยนเคอพยักหน้า เขารู้สึกเหมือนกัน!
  เยี่ยนเคอ: "ข้าเห็นด้วย! เจ้ากลัวว่าเจ้าจะไม่สามารถออกไปข้างนอกได้ภายในหนึ่งวันใช่หรือไม่?"
  
  "เช่นนั้นแหละ!"


  "เจ้าคนข้างล่าง รับท่านผู้นี้ให้ดี!"
  
  เยี่ยนเคอเงยหน้าขึ้นหลังจากฟังเสียง ก็ต้องเผชิญกับสายตาของคนที่นั่งอยู่บนต้นไม้
  เขายังไม่ได้พูดประโยค‘เจ้าเป็นใคร’ออกมา ไม่มีเวลาได้ถาม มีทางเลือกเพียงมองคนบนต้นไม้ที่ตั้งท่าจะกระโดดลงมา
  
  "รับให้ดี! ถ้าเจ้าทำไม่ได้ ท่านผู้นี้จะโยนเจ้าลงไปในหลุมมูลสัตว์!" พูดจบหนุ่มน้อยบนต้นไม้ก็กระโดดลงมา
  
  เยี่ยนเคอก้าวหลบไปด้านข้าง มองดูรอยยิ้มของหนุ่มน้อยค่อยๆเปลี่ยนเป็นตกใจ หลังจากกระโดดลงมาก็หน้าทิ่มลงบนพื้นและกลิ้งไปสองสามตลบ
  
  เยี่ยนเคอหัวเราะ: "น้องชาย เจ้ายังเด็กอยู่ เจ้าย่อมตกจากที่สูงได้ เกอเกอทำเช่นนั้นไม่ได้ กระดูกของข้าผุพังแล้ว ข้าไม่อาจรองรับเจ้าได้ เจ้า—อย่าได้ตระหนก"
  
  "เจ้ากล้านัก!" เด็กหนุ่มตัวเล็ก ๆ ยืนขึ้นพร้อมกับปัดเข่าของเขา เขาจ้องมองมาที่เยี่ยนเคอ จากนั้นก็เอื้อมมือไปดึงลากคอเสื้อของเยี่ยนเคอ กล่าวพลางมองหาทางออก

"ท่านผู้นี้จะหาหลุมที่เหม็นมากที่สุดในเมืองหลวง ทำให้เจ้าเดือดร้อนที่สุด ไม่มีประโยชน์ที่ใครจะวิงวอนให้เจ้า ! ! ! ไร้ประโยชน์ ! "
  
  เยี่ยนเคอ:" ......... "
  น้องชาย, นายหาทางออกให้ได้ก่อน แล้วค่อยพูดเรื่องพวกนี้เถอะ!
  
  "สักวันหนึ่ง ท่านผู้นี้จะต้องตัดต้นไม้ในตำหนักรัชทายาททิ้งเสียให้หมด!"
  
  เยี่ยนเคอ: "......... "
  
  "ท่านผู้นี้จักเปลี่ยนคนรับใช้ของตำหนักออกเสีย! พวกคนที่ห้ามไม่ให้ท่านผู้นี้เข้ามา!" "
  
  เยี่ยนเคอ: " ......... "
  
  "ท่านผู้นี้จะต่อสู้กับเมิ่งโหย่ว! จะกระทืบเท้าของเขา แล้วให้เขาโยนถังซวี่ลงหลุมมูลสัตว์ด้วยตัวเขาเอง ! "

 

เยี่ยนเคอ: "...... ?"
  ถึงกับขู่ตัดต้นไม้ ไล่คนรับใช้ แล้วยังจะทุบตีคนอีก ดูแล้วเจ้าตัวเล็กไม่น่าจะเป็นคนธรรมดา
  
  "มองหาอะไร! ท่านผู้นี้จะควักลูกตาเจ้าทิ้งซะ!"

เด็กหนุ่มเจ้าอารมณ์เมื่อเห็นสายตาของเยี่ยนเคอจ้องมาที่เขา เขาก็ระเบิดขึ้นในทันที
  
  เยี่ยนเคอขบคิดในใจ: ดูเหมือนจะคาดเดาได้นิดหน่อย ลักษณะท่าทางเวลาโกรธนี้คุ้นๆ มันเหมือนกับการไปเหยียบเท้าเมิ่งโหย่วแล้วไม่ยกเท้าออก......


  เยี่ยนเคอ: "พี่น้องท่านนี้ ข้าขอถาม ท่านมาจากตระกูลใด?"
  
  "เจ้าผายลมอะไร ไม่รู้จักท่านพี่ของข้ารึ?"
  
  เยี่ยนเคอ:" ........ "
เด็กคนนี้อายุน้อยกว่าเมิ่งโหย่ว ถ้าเขาเรียกเมิ่งโหย่วว่า‘ท่านพี่’ แล้วเยี่ยนเคอจะถูกเขาเรียกว่า‘พี่สะใภ้’?!


  
  เจ้าตัวเล็กไม่พอใจสุดๆ ลากเยี่ยนเคอพลางมองหาทางออกไปด้วย เขาทั้งอาละวาด สาปแช่ง จากนั้นเมื่อพร่ำบ่นเมิ่งโหย่วไปหลายจบ สุดท้ายยังวนมาแซะตัวเขาด้วย
  
  เยี่ยนเคอ: "เจ้าไม่ควรด่าเมิ่งโหย่วว่าเป็นสัตว์ร้าย"
  
  หนุ่มน้อยจ้องเยี่ยนเคอ

"ท่านผู้นี้จะดุ! จะด่า! เจ้าไม่มีีสิทธิบ่น!"
  
  เยี่ยนเคอ: "ไม่ใช่อย่างนั้น—เมิ่งโหย่วไม่ใช่พี่ชายเจ้าเหรอ? แล้วเจ้าเป็นสัตว์ร้ายด้วยหรือไ— "
  
  เด็กหนุ่มถลึงตาใส่เยี่ยนเคอ:" ข้าเป็นสัตว์ร้าย ! ร้ายกาจยิ่งกว่าสัตว์ร้ายตัวไหน ! ดังนั้น ข้าจะทำให้เจ้าเห็นพลังของสัตว์ร้าย ! ! "
  
  เยี่ยนเคอ:" ......... "
  คำพวกนี้ฟังดูแปลกไปหน่อยมั้ย?


  "ทำไมพวกเราไม่-- แยกกันค้นหาล่ะ? ถ้าเราหาด้วยกันแบบนี้ ไม่รู้จะต้องใช้เวลานานเท่าไหร? ถ้าข้าพบทางออกข้าจะพาเจ้าออกมาด้วย เห็นด้วยหรือไม่?"


  เยี่ยนเคอมองท้องฟ้าที่มืดลงและไม่ต้องการที่จะรีรออีกต่อไป ความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างกลางวันและกลางคืนมันมากเกินที่ร่างกายเขาจะรับไหว ที่นี่ถึงแม้ว่ากลางวันจะเป็นฤดูร้อน แต่ในตอนกลางคืนกลับเหมือนต้นฤดูใบไม้ร่วงมันทั้งเย็นและชื้น
  เขาไม่ต้องการอยู่ที่นี่นาน
  
  เด็กหนุ่มมองเขาอย่างลังเลแล้วค่อยปล่อยให้ไป

"ถ้าเจ้าพบทางออกแล้วไม่บอกท่านผู้นี้ ท่านผู้นี้จะฆ่าเจ้า"
  
  เยี่ยนเคอพยักหน้า
  
  พวกเขาทั้งสองแยกเดินไปตามทางแยก

ตามหลักเหตุผลแล้ว สวนหลังบ้านของตำหนักรัชทายาท ไม่ควรใหญ่เกินไปจนไม่สามารถหาทางออกได้แน่
  เยี่ยนเคอฉีกผ้าจากแขนเสื้อของเขาแล้วผูกไว้กับต้นไม้ มัดต้นไม้ทุกสองหรือสามต้นตามทางเดิน ทุกครั้งที่เขามาถึงสถานที่ที่เขาผูกผ้า เขาก็เปลี่ยนไปใช้เส้นทางอื่น
  มันคือการใช้วิธีกำจัดเส้นทาง เพื่อแยกเส้นทางย่อยๆทั้งหมดที่ไม่สามารถออกไปได้

....


  เมื่อเยี่ยนเคอออกมาได้ เขาก็โล่งใจมาก
  
  เขามองไปด้านหนึ่งแล้วเห็นคนรับใช้อยู่ไม่ไกล เยี่ยนเคอจึงยื่นมือของเขาออกมาและชี้ไปที่สวนด้านหลัง

"มีองค์ชายหลงทางอยู่ในนั้น ให้คนพาเขาออกมาด้วย"
  
  "นั่นน่าจะเป็นองค์ชายเจ็ดเพคะ" น้ำเสียงของเธอราวกับว่าเป็นเรื่องปกติที่พวกเขาคุ้นเคยกับมันมาเป็นเวลานาน
  
  เยี่ยนเคอ: "เป็นเด็กหนุ่มอายุประมาณสิบสี่หรือสิบห้าปี"
  
  "เป็นองค์ชายเจ็ดเพคะพระชายา พระองค์ทรงกลับไปที่เรือนพักก่อนเถอะเพคะ ความชื้นบริเวณนี้สูงและอากาศก็เย็นลงมาก"
  
  เยี่ยนเคอ: "อืม"

....


  
  เมิ่งหานถูกพาออกมาหลังจากนั้น ด้วยใบหน้าที่อึมครึม เขาอาศัยขณะที่เมิ่งโหย่วไม่ได้อยู่ในตำหนัก เขาให้ผู้ดูแลชราเรียกทุกคนในตำหนักมาพร้อมหน้ากัน
  
  ผู้ดูแลตำหนักมองดูเมิ่งหาน ปีศาจตัวน้อยนี้มีเพียงองค์รัชทายาทเท่านั้นที่กำราบได้ ดังนั้นเขาจึงส่งคนไปหาองค์รัชทายาทอย่างลับๆ
  
  เมิ่งหานมองดูใบหน้าที่คุ้นเคยเหล่านี้ในตำหนักรัชทายาท แต่เขาไม่พบชายที่ทำให้เขาตกจากต้นไม้หน้าทิ่มพื้นเลยเขาทุบโต๊ะอย่างหงุดหงิด

"รีบหาคนเร็วเข้า! ก่อนที่เมิ่งโหย่วจะกลับมา ไม่งั้นท่านผู้นี้จะโยนพวกเจ้าทั้งหมดลงไปในหลุมเสีย!”
  
  บนหน้าผากของผู้ดูแลชรามีเหงื่อไหลออกมามากขึ้น เขาถามคนรับใช้ที่นำทางเมิ่งหานออกมาจากสวนและรู้ว่าพระชายาเป็นคนบอกให้นำปีศาจตัวน้อยออกมา เพราะฉะนั้น คนที่องค์ชายเจ็ดตามหาน่าจะเป็นพระชายาเป็นแน่


  ผู้ดูแลตำหนัก: "องค์ชายเจ็ด พระองค์กำลังมองหาใครหรือพะยะค่ะ? หากทรงให้คำอธิบายกับกระหม่อม กระหม่อมจะสามารถช่วยพระองค์ค้นหาได้ ทรงเห็นว่าอย่างไรพะยะค่ะ?"
  
  เมิ่งหานพยักหน้า: "เป็นบุรุษรูปร่างผอมบาง ท่านผู้นี้ไม่เคยเห็นเขามาก่อน"
  
  ทุกคน: ไม่ต้องสงสัยเลย ต้องเป็นไท่จื่อเฟยพระชายาแน่ๆ......
  
  ผู้ดูแลตำหนัก:" องค์ชายเจ็ด เหตุผลที่พระองค์ทรงตามหาเขาคือ ...... "
  
  เมิ่งหานตอบอย่างเย็นชา: "โยนลงหลุม"
  
  ทุกคน: .........


  ทุกคน: ! ! ! ! ! !
  
  

————————————————————————————————————————

ผู้เขียนมีบางสิ่งที่จะพูด:
Meng Han: เสี่ยวเย่อยากจะโยนเขาลงไปในหลุมที่เหม็นที่สุดในเมืองหลวง! ! ! ! ไม่มีประโยชน์ที่ใครจะขอร้อง !
Meng You: โอ้
Meng Han:…………ใครกัน? ... ผู้ที่จะอ้อนวอน? ... คนผู้ใด?   ... ท่านพี่! ช่วยกรุณาไว้หน้าข้าและขอความรักความเมตตาได้หรือไม่? TAT
Meng You: ข้าขอให้เจ้าโยน?
Meng Han คุกเข่า: ข้าผิดไปแล้ว ...

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 432 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #698 ploylen (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 10:04
    ตลก555555
    #698
    0
  2. #648 ertiosrgopiojpoo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 01:01
    เหมือนเราเลยเวลาห่มผ้าห่า หนาวร้อนอยู่นั้นแหละ55555
    #648
    0
  3. #548 parnnygdb (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 02:32
    ฮ่าาาา โครตจะซิทคอม แปลดีมากฮะ💖
    #548
    0
  4. #480 tonkhawwww (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 22:15
    ขำ55555 หนาวๆร้อนๆ
    #480
    0
  5. #458 nnnida (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 19:56
    เหมือนจะดีแต่ก็เหมือนจะตีกัน 55
    #458
    0
  6. #442 582201 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 23:32
    พวก เครื่องหมาย ,

    -- : เราว่าเอาออกเถอะมันทำให้การอ่านสะดุดอ่ะ แปลกๆ
    #442
    1
    • #442-1 mo-aloofness(จากตอนที่ 9)
      26 มิถุนายน 2563 / 21:42
      ขอบคุณนะคะ แต่คงไม่ได้ เราอิงเครื่องหมายจากจีน รู้สึกว่ามันแสดงอารมณ์และแบ่งวรรค ให้ความรู้สึกจีนๆ

      //ยกจอกชาคารวะ
      #442-1
  7. #371 TILLSON (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 00:54
    กวนสุด5555555
    #371
    0
  8. #279 Layla140518 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 02:37
    5555555 ร้อนๆหนาวๆ กวนอารมณ์ได้ดีจริง!!!!
    #279
    0
  9. #275 Makkham (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 20:28
    5555555555ร้อนๆหนาวๆ
    #275
    0
  10. #251 qazwsxwdc (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 08:05

    5555 หนาวร้อนหนาวร้อน
    #251
    0
  11. #161 hararinamilove (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 07:51

    วุ่นงายมากคู่นี้ ถถถถ

    #161
    0
  12. #118 tubtim52 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 10:55
    อิพี่ระแวงขั้นสุด ฟังน้องให้จบก๊อนนนนน
    #118
    0
  13. #102 Konrafah (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 20:59
    5555555555
    #102
    0
  14. #72 poroon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 09:20
    รอให้น้องพูดจบก่อนนนน
    #72
    0
  15. #53 sedna0327 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 00:55
    ตลกกดมาดกกกก555555
    #53
    0
  16. #36 rinan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 22:56
    น่ารักมากเลยค่ะขอบคุณนะคะที่แปลให้
    #36
    1
    • #36-1 mo-aloofness(จากตอนที่ 9)
      21 มิถุนายน 2563 / 13:07
      แพ้ทางความน่ารักของสองคนนี้ //งุ้งงง
      #36-1