นิยายแปล His Royal Highness, Wants a Divorce! 《太子殿下,求和离!》

ตอนที่ 3 : บทที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,850
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 517 ครั้ง
    22 ส.ค. 63

 030
   
     เยี่ยนเคอลงจากรถและมองไปที่ประตูตำหนักที่ปิดอยู่ ในใจของเขามีคำหนึ่งปรากฎขึ้นตัวโตๆว่า:

ผมถูกทอดทิ้ง!
  
  ทุกคนมองหน้ากัน พร้อมกับมองไปที่ตำหนักของรัชทายาท ต่างฝ่ายต่างผลักอีกฝ่ายเพื่อให้เป็นคนไปเคาะประตู

ท้ายที่สุดแล้ว ดูเหมือนอารมณ์ของเจ้าของตำหนักนี้ไม่ดีนัก


  หลังจากเคาะประตูสองครั้ง ไม่เพียงไม่เปิดประตู แต่เสียงของผู้คนที่ได้ยินเป็นระยะ ๆ ตอนนี้ พวกเขาแทบจะไม่ได้ยินเลย
  
  คณะขบวนส่งตัวคู่สมรส มองดูใบหน้าของซูอวี้ ยิ่งมายิ่งมืดครึ้มขึ้น เหงื่อเย็นไหลลงมาจากหน้าผากของเขา
  
  ซูอวี้เดินตรงไปที่เยี่ยนเคอและกระซิบที่หูของเยี่ยนเคอ: "ฝ่าบาท, ท่านควรจะโกรธ"
  

"โอ้——"

เยี่ยนเคอไอเบาๆและมองไปที่เสนาบดีผู้อยู่ด้านหน้าขบวนพร้อมทำสีหน้าบึ้งตึง


  เยี่ยนเคอ: "ใต้เท้า, เหตุใดองค์รัชทายาทจึงทำเช่นนี้?"
  
  เสนาบดี: "เป็นไปได้ว่า ... "
  
  เสนาบดีนิ่งเงียบไปนาน ก็ไม่สามารถหาคำตอบที่สมเหตุสมผลได้ อย่างไรก็ตาม เยี่ยนเคอได้คิดข้ออ้างให้เขาแล้ว
  
  เยี่ยนเคอยิ้มและตบบ่าของเสนาบดี: "ข้าได้ยินมาว่า แคว้นเยว่ของท่านมีธรรมเนียมปฏิบัติที่สืบต่อกันมา ขบวนสมรสจะพักอยู่ด้านนอกประตู ยิ่งนานชีวิตคู่ยิ่งเจริญรุ่งเรืองมากขึ้น ข้ากล่าวถูกหรือไม่"
  
  ซูอวี้: "...... "
  
  ผู้ร่วมขบวนคนอื่นๆ: "......... ?"
  
  มีเพียงเสนาบดีเท่านั้นที่ตอบสนองโดยการพยักหน้าอย่างรวดเร็ว: "กล่าวถูกแล้วพะยะค่ะ องค์รัชทายาทคาดหวังว่าจะมีชีวิตคู่ที่กลมเกลียวและเจริญรุ่งเรืองร่วมกันกับองค์ชายในภายภาคหน้า นี่จึงทำให้พระองค์ทรงปิดประตูไว้พะยะค่ะ "
  
  ใบหน้าของเยี่ยนเคอแข็งค้างชั่วขณะหนึ่ง แต่เขาเปลี่ยนท่าทีเป็นสงบลงอย่างรวดเร็วและพยักหน้าช้าๆ
  
  ในฐานะผู้ใช้เว่ยป๋อเป็นประจำ เยี่ยนเคอผู้ซึ่งคุ้นเคยกับคำด่าทุกชนิดในศตวรรษที่ 21 รู้สึกว่าเขาอ่านคำพูดของรัฐมนตรีมากเกินไป
  

เจริญรุ่งเรืองในภายภาคหน้า——พวกเขาจะไม่เจริญรุ่งเรืองในตอนนี้?
  
  เมื่อเห็นเยี่ยนเคอกำลังจมอยู่ในความคิด เสนาบดีรู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังสั่นเทา เขาพูดอะไรผิดหรือเปล่า?
  ดังนั้น เขาจึงเริ่มที่จะประจบ "องค์ชายทรงจิตใจดียิ่ง, ข้าคิดว่าองค์รัชทายาทต้องประทับใจมากแน่ๆ!"
  
  เยี่ยนเคอ: "........."

ผมช่วยคิดหาทางออกให้คุณ แต่คุณกลับสาปแช่งผม ไม่คิดว่านี่จะเกินไปหน่อยเหรอ? !

นอกจากนี้, ความมีน้ำใจผายลมอะไร? ทำไมผมถึงกลายเป็นคนดีไปแล้ว?!
  
  ซูอวี้ต้องการให้เยี่ยนเคอทำอะไรสักอย่างกับสถานการณ์ตรงหน้า ไม่คิดว่า เพียงเอื้อมมือไปแตะที่หลังของเยี่ยนเคอ เขาก็ล้มลงทันที
  
  มือของซูอวี้นิ่งค้างอยู่บนอากาศ และเขาต้องเผชิญกับสายตาสงสัยของผู้คนโดยรอบ
  
  ซูอวี้: "... "
  
  สัญชาตญานการป้องกันตัวของเยี่ยนเคอปกป้องเขาจากซูอวี้โดยธรรมชาติ ดังนั้น เมื่อซูอวี้ยกมือขึ้นและแตะต้องตัวเขา เขาก็หลบหนีและเสียหลักล้มลง
  
  ซูอวี้ถอนมือออก ทุกคนต่างมองเห็นว่าดวงตาของเขาเปลี่ยนไป เขาแสดงท่าทีจริงจังขณะกล่าวออกมา
  "ฝ่าบาท, ทำไมพระองค์ถึงไม่ระมัดระวัง?"
  
  เยี่ยนเคอแสดงสีหน้าเจ็บปวด เหลือบมองซูอวี้เป็นครั้งคราว ซูอวี้คว้าจับแขนของเขา เสนาบดีเห็นท่าไม่ดีผลักซูอวี้ออกไป และแยกทั้งสองออกห่างกัน
  
  เยี่ยนเคอลูบข้อมือของเขาและจับจ้องไปที่ซูอวี้ ดวงตาที่สั่นไหวแฝงความดื้อรั้น

เยี่ยนเคอ: "แม่ทัพซู ธรรมเนียมของแคว้นเยว่ก็เป็นเช่นนี้ จะให้ข้าลงโทษพวกเขา เยี่ยนเคอทำไม่ได้ "


  เขากล่าวเสียงเบามาก สายตาขลาดกลัว, รอยแผลมากมายบนใบหน้า ทำให้ดูเหมือนว่ามักถูกทารุณกรรมบ่อยๆ


  เยี่ยนเคอแสดงละครได้ยอดเยี่ยมมาก เทคนิคการแสดงเหล่านี้ในชีวิตก่อนเขาเคยผ่านมาไม่น้อย ประมาณนี้คงพอที่จะส่งผลต่อจิตใจผู้คนในยุคนี้
  
  ซูอวี้เหลือบมองเยี่ยนเคอ หลายคนที่มองมาที่เขา และบอกว่าเขาทำผิดกับเยี่ยนเคอ ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรเลย!


  ตอนที่เขาเพิ่งแตะ เยี่ยนเคอก็ล้มลงแล้ว เมื่อเขากำลังจะพยุงขึ้นเยี่ยนเคอกลับแสดงท่าทีให้น่าสงสาร ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายถูกกระทำ?


  ถ้อยคำเหล่านั้นคืออะไร? เพราะที่นี่คือแคว้นเยว่ พวกเขาจึงลืมไปแล้วหรือว่าเขาเป็นใคร? !
  
  เยี่ยนเคอยืนอยู่ด้านหลังเสนาบดีของแคว้นเยว่ ดวงตาที่มีเสน่ห์ดั่งนกฟีนิกซ์ท้าทายอยู่ตลอดเวลา แตกต่างจากท่าทีขอความเห็นใจเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง
  
  ประตูตำหนักก็เปิดไม่ได้ คนทั้งสองกำลังถกเถียงกันอยู่ ขณะที่ทุกคนไม่ทราบว่าจะต้องทำอย่างไร พลันทหารองค์รักษ์แคว้นเยว่สองกลุ่มก็เข้ามาจากมุมถนน


  รถม้าแล่นมาอย่างเชื่องช้าด้านหลัง


  เยี่ยนเคอยังไม่พร้อมที่จะขายหน้าอย่างน่าสังเวช เขาจึงถอยหลังกลับ

กลุ่มทหารยิ่งใหญ่เช่นนี้ปรากฎขึ้นหน้าตำหนัก ถ้าไม่ใช่องค์รัชทายาทก็คงเป็นพ่อของเขา
  
  มีชายคนหนึ่งออกมาจากรถม้าเหยียบหลังขันทีแล้วลงมา
  
  เยี่ยนเคอค้นพบว่านี่คือพ่อของไท่จื่อ——จักรพรรดิแคว้นเยว่
  
  เมื่อจักรพรรดิแห่งแคว้นเยว่มาถึงทุกคนก้มหัวคำนับเพื่อแสดงความเคารพต่อองค์จักพรรดิ ซูอวี้ก้มหัวของเขาเล็กน้อยแล้วยกมันขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
  
  เยี่ยนเคอมองซูอวี้ที่เย่อหยิ่งและส่ายหัวในใจ เขาไม่รู้ว่าคนที่ดูไร้สาระเช่นนี้ มีอะไรน่าหลงไหล
  
  จักรพรรดิเยว่ก็เห็นมันด้วยเช่นกันและดวงตาของเขาถูกวางไว้บนซูอวี้และเยี่ยนเคอ อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่เวลาที่จะใส่ใจกับสิ่งเหล่านี้
  
  "ทุบประตูให้เจิ้น!" จักรพรรดิมองไปที่ประตูวัง เมื่อคิดถึงลูกชายของเขาซึ่งไม่สนใจสถานการณ์โดยรวมและเขาก็รู้สึกหายใจไม่ออก
  
  ประตูถูกทุบเสียงดังสนั่น เยี่ยนเคอเม้มปากของเขา

พี่ใหญ่ นายช่างเป็นคนจริง!
  กล้าทำให้ผู้เฒ่าโกรธ นายไม่ต้องการบัลลังก์แล้วรึไง?
  
  ทันทีที่ประตูเปิดออกผู้คนในวังก็กำลังรอที่จะถูกลงโทษ พวกเขาคุกเข่าแบ่งเป็นฝั่งซ้ายและฝั่งขวา น้ำตานองหน้ารอจักรพรรดิที่กำลังโกรธตัดสินชะตา


  "ทูลฝ่าบาท องค์รัชทายาทสั่งไม่ให้เปิดประตูพะยะค่ะ"

จักรพรรดิรู้ดีว่าธรรมดาข้ารับใช้ในตำหนักของไท่จื่อ มักจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข แต่เมื่อเมิ่งโหย่วออกคำสั่งแล้ว ตั้งแต่ข้ารับใช้สูงสุดจนถึงทาสต่ำสุดไม่มีใครที่จะไม่กลัว
  
  "พวกเจ้าไปสำนึกความผิดของตนเอง ใครก็ได้ไปพาเมิ่งโหย่วมาพบข้า หากยังไม่ยอมออกมาก็ปิดตายประตูนั่นเสีย!"


  จักรพรรดิสั่งทหารองครักษ์ด้านหลังอย่างเย็นชา
  
  ข้ารับใช้หญิงในตำหนักรัชทายาทลอบมองดูเยี่ยนเคอที่ยืนอยู่ด้านนอกประตูลับๆและคิดว่า "องค์ชายนี้เติบโตเป็นเช่นนี้ ยังต้องการปีนเตียงหวางเย่ของเรา ไม่แปลกที่หวางเย่จะปิดประตู!"
  
  ดังนั้น ในขณะที่จักรพรรดิไม่ได้ให้ความสนใจ นางก็แอบลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ และไปหาเมิ่งโหย่ว
  
  ข้ารับใช้หญิง: "หวางเย่, ได้เวลาตื่นแล้วเพคะ! องค์จักรพรรดิเสด็จมาถึงแล้ว"
  
  เมิ่งโหย่วลืมตาขึ้นแล้วพลิกตัว
  ท่านพ่ออยู่ที่นี่แล้ว เห็นทีขบวนส่งคู่สมรสคงจะมาถึงแล้วเช่นกัน
  เมิ่งเหยา: "จัดพิธีสมรสที่ห้องโถงด้านซ้าย"

      ข้ารับใช้หญิง :. "ทูลองค์รัชทายาท พระชายามาถึงแล้วเพคะ "
  เมิ่งโหย่ว:. "ห้อง喜房อยู่ด้านขวา"
  [ไท่จื่อเฟย คือ คำเรียกตำแหน่งชายาขององค์ไท่จื่อ, 喜房 คือห้องนอนของคู่บ่าวสาว]
  หญิงสาวต้องการพาเมิ่งโหย่วออกไปก่อนที่องครักษ์จะมาถึง แต่ในที่สุด นางก็ล้มเลิกความพยายาม เมื่อมองเห็นใบหน้าขององครักษ์ นางได้แต่ก้มหัวลงและถอยออกไป
  
  ทหารองครักษ์: "หวางเย่ ฝ่าบาทรับสั่งว่า หากท่านไม่ออกมาจะปิดตายประตูนี้เสีย"
  
  เมิ่งเหยา: "...... "
  
  ทหารองครักษ์: "เห็นแก่ความเป็นพี่น้องของเรา ท่านอยากให้ข้าเว้นช่องไว้ส่งอาหารหรือไม่?"
  
  เมิ่งเหยา: " ......... "
  
  ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงความเงียบเท่านั้น เขาจึงแนบกระดานไม้และเริ่มตอกตะปูจริงๆ
  
  "ถังซวี่!" เมิ่งโหย่วเตะประตูเปิดออก มองไปที่ถังซวี่อย่างว่างเปล่า: "หลายปีที่ผ่านมา เราพี่น้องล้วนมีความสัมพันธ์อันดี! ในปีนั้น เปิ่นหวางผู้นี้ได้ช่วยเหลือเจ้าจากเมิ่งหาน ลืมไปแล้วรึว่าเขาจะขังเจ้าในกรงหมูและโยนลงในบ่อน้ำ? "
  
  ถังซวี่ตอกตะปูบนประตูต่อไป พยายามที่จะหยุดปากที่ไม่สงบขององค์ชายผู้นี้ แต่เขากลับพูดอีกครั้ง
  เมิ่งเหยา: "ก็ได้ๆ ถ้าเจ้าลืมไปแล้ว! แต่เปิ่นหวางจำได้! หากวันใดเปิ่นหวางไม่มีความสุขจะขอให้กวีคัดลอกเรื่องราวนี้หนึ่งร้อยแปดสิบแผ่น แล้วแขวนไว้หน้าประตูพระราชวัง เพื่อให้คนทั้งประเทศจำได้ เนื่องด้วย เกรงว่าเปิ่นหวางอาจจะลืมมันในภายหลัง "
  
  ถังซวี่: " ......... "


  สิ่งที่เขาเสียใจที่สุด คือ เมื่อเมิ่งโหย่วช่วยชีวิตเขา แล้วเขารู้สึกสำนึกคุณ ยินดีทำงานหนักตอบแทนต่างวัวต่างม้า
  ถ้าเวลาสามารถย้อนกลับไปได้เขาจะพูดกับองค์ชายที่มาช่วยเขาในเวลานั้นว่า: โปรดให้ข้าพักอยู่ที่นี่เสีย ข้ารักมูลสัตว์เหล่านั้นมากกว่ารังโจรของเจ้า!
  
  

——————————————————————————————————

ยังไม่เจอหน้ากันเลยค่าาา ใจจะขาดดดดด

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 517 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #751 molyarat (@molyarat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 11:13
    ทำไปได้เหอะ
    #751
    0
  2. #543 Penkontalok (@parnnygdb) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 02:09
    2 souls 1 body ?
    #543
    0
  3. #470 Keam_IFNT (@keambm-969) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 00:11
    ต่างคนต่างไม่อยากแต่งนินะ
    #470
    0
  4. #452 nnnida (@nnnida) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 18:43
    สวสารน้องอ่ะ ฮือ
    #452
    0
  5. #316 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 14:04
    อือ สงสารง่ะะะ
    #316
    0
  6. #272 Makkham (@Makkham) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 20:12
    อย่าว่าน้องถ้าน้องสวยขึ้นมาอย่ามาง้อน้องล่ะกัน//กำหมัดเเน่น
    #272
    0
  7. วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 06:46

    โห น้องเป็นองค์ชายจริงป่ะ

    ไม่มีใครดูแลเลย ;__;

    #159
    0
  8. #98 Konrafah (@Konrafah) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 20:35
    สงสารนอ้อง
    #98
    0
  9. #50 thx.fornovle (@sedna0327) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 00:45
    น่าโมโหมากคนพวกนี้ น้องรีบๆออกไปจากคนพวกนี้เลย!
    #50
    0
  10. #8 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 21:04
    อ่า... ฝากแก้ไขชื่อตัวละครด้วยนะ มันงง ทั้งเมิ่งเหยา ซูหยู เยี่ยนเค่อ แต่ละตอนชื่อไปเคยเหมือนสักที สู้ๆ
    #8
    4
    • #8-1 小现在 (@mo-aloofness) (จากตอนที่ 3)
      12 พฤษภาคม 2563 / 22:49
      อ่าา แก้แล้วนะคะ

      เราติดตามนิยายของคุณด้วยนะคะ สนุกและชอบมากๆเลยค่ะ ขอบคุณที่เขียนขึ้นมานะคะ
      #8-1
    • #8-3 小现在 (@mo-aloofness) (จากตอนที่ 3)
      12 พฤษภาคม 2563 / 23:33
      ไม่ได้ทวงนะคะ แค่ชอบแนวนี้ ไม่ค่อยได้เจอสายนี้เท่าไหร่^^ ถ้าเนื้อเรื่องยังไม่เดินทางไป เราก็รับได้ค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ ไม่จำเป็นต้องฝืนหรอกค่ะ แฮะๆ ~ ^ ^

      ปล.เล่าสู่กันฟัง
      -เคยเจอเปิดมาตอนเดียวแล้วก็ปิดทั้งๆที่น่าสนุก แต่ก็ขอบคุณเค้าไปแล้ว เค้าชอบสร้างพล็อตมากกว่า เขาว่างั้นนะ ^ ^
      -แล้วก็ช่วงนี้โดนเทเยอะมากเรื่องลิขสิทธิ์ สารภาพว่าเศร้ามากค่ะ เป็นสิบๆเรื่อง //เข้าใจแต่ทำใจไม่ได้ ฮือออ
      ใช้กูเกิ้ลแปลอ่านวนไป
      -นิยายปิดเรื่องออกเล่มเยอะจังช่วงนี้ รอเหมือนกัน

      #8-3