นิยายแปล His Royal Highness, Wants a Divorce! 《太子殿下,求和离!》

ตอนที่ 2 : บทที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 523 ครั้ง
    22 ส.ค. 63

  020
   
     เยี่ยนเคอรู้สึกถึงการแสดงออกที่แปลกประหลาดของซูอวี้ต่อเขาตั้งแต่ที่เขาฟื้นขึ้นมา
  
  เยี่ยนเคอถอนหายใจอย่างเงียบๆและลูบหน้าอก
  
  ซูอวี้: "ด้านหน้าเป็นเมืองหลวงของแคว้นเยว่แล้ว ทรงจัดการตนเองให้เรียบร้อยเถอะ"


  
  แต่งตัวให้เรียบร้อย?
  
  เยี่ยนเคอรู้สึกหงุดหงิดสุดๆ

นายพาเหล่าจือมา แต่ไม่ได้หาใครสักคนมาช่วยเหล่าจือเลยรึไง?!

 

-------
  
  สี่วัน! ในที่สุดเยี่ยนเคอก็ได้รับอิสรภาพ
  
  ในที่สุดเชือกบนมือของเขาก็ถูกแก้มัดในที่สุด ข้อมือและข้อเท้าของเขาก็ฟกช้ำและมีรอยแผลเป็น เมื่อออกจากรถเขาล้มลงเพราะร่างกายที่อ่อนแอ
  
  ซูอวี้กำลังพูดคุยเรื่องการส่งตัวคู่สมรสกับคณะฑูตแคว้นเยว่ จึงไม่เห็นเยี่ยนเคอที่ล้มลงกับพื้นด้วยใบหน้าที่น่าอับอาย
  
  จากนั้นเขาก็พยายามลุกขึ้นนั่งบนก้อนหินขนาดใหญ่ข้างๆเขา
  
  หญิงรับใช้วางอ่างน้ำไว้ข้างหน้าเขา เยี่ยนเคอมองดูภาพสะท้อนราวกับหน้าของผีในน้ำและถอนหายใจ
  
  ฉายาองค์ชายที่รูปงามที่สุดในแคว้นฉู่ซื้อมาด้วยเงินรึไงนะ?
  
  ไม่มีความแตกต่างระหว่างดวงตานี้กับดวงตาปลาตาย ริมฝีปากแห้งแตก ถ้าขยับอีกเล็กน้อยก็ทำให้เลือดออกได้แน่ๆ
  
  ผิวบนใบหน้านี้มีสีน้ำเงินและสีม่วง ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นแผลที่เขาได้จากการหลบหนี
  
  นอกจากนี้ยังมีแผลเป็นบนหน้าผาก
  
  ไม่ต้องพูดถึงว่าคนอื่นๆจะหัวเราะเยาะ แม้แต่เยี่ยนเคอเองก็รู้สึกแย่มาก ด้วยเหตุนี้ใบหน้าเขาหดหู่ลง
  
  อย่างไรก็ตาม เยี่ยนเคอสภาพนี้ไม่เอื้ออำนวยจริงๆ

นายได้แต่งกับองค์ชายอีกแคว้นหนึ่งได้ยังไงห้ะ?
  
  ตอนนี้ไม่มีใครช่วยเหลือเขาเลย การที่ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ นี่เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่า ...
  
  หมอนี่เป็นองค์ชายแต่ในนามเท่านั้น เขารึหลงดีใจว่าได้เป็นองค์ชายแคว้นใหญ่ แต่นี่กล่าวได้ว่าเป็นเพียงหนอนข้าวอวบอ้วนของแคว้นฉู่เท่านั้น

ด้านวรรณกรรมไม่ได้เรื่อง

ด้านการต่อสู้ล้มเหลว
  
  เจ้าของร่างเดิมน่าสมเพชจริงๆ กระทั่งตำหนักตะวันออกที่อาศัยอยู่ ก็ไม่มีข้ารับใช้สักคน
  
  ซูอวี้มองไปที่เยี่ยนเคอที่ทำความสะอาดใบหน้าของเขา ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่รอยแผลอันใหม่บนใบหน้าของเยี่ยนเคอ หนังตาของเขากระตุก "ข้าเพิ่งจากไปครู่หนึ่งแผลนี้ ท่านได้รับมันได้อย่างไร?"
  
  หญิงสาวที่อยู่ถัดจากพวกเขามองอย่างเงียบๆไปที่เยี่ยนเคอซึึ่งนั่งอยู่บนก้อนหิน โดยกลัวว่าเขาจะเกิดโทสะแล้วบ่นว่าพวกเธอไม่ได้ช่วยเหลือ
  
  เยี่ยนเคอเข้าใจความกลัวอย่างชัดเจนในสายตาของสาวใช้ และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ตอนที่ผมล้ม คนกลุ่มนี้ยังหัวเราะอยู่รึเปล่า? เป็นเรื่องจริงที่ว่าไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ เมื่อพบกับคนอ่อนแอก็ต้องการเอาเปรียบเสมอ
  
  เยี่ยนเคอส่ายหัวของเขา: "ไม่ใช่เรื่องสำคัญ"
  
  ซูอวี้มองเยี่ยนเคอซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นคนรูปงาม ตอนนี้ได้เปลี่ยนใบหน้าที่เคยงดงามกลับกลายเป็นผีก็ไม่ใช่ คนก็ไม่เชิง

 

ซูอวี้เอื้อมมือของเขาออกไปสัมผัสเบาๆบนแผลของเยี่ยนเคอ เขามองดูเลือดบนมือ ขณะย่อตัวลงด้านหน้าเยี่ยนเคอ และกุมมือเยี่ยนเคอเอาไว้
  
  เยี่ยนเคอชักมือของเขากลับด้วยความรู้สึกรังเกียจ
  
  "ท่านแม่ทัพมีบางอย่างจะกล่าวไม่ใช่รึ?"
  
  ซูอวี้ยิ้มและไม่ลืมงานของเขา เขาต้องการให้หัวใจเยี่ยนเคอยังคงอยู่ที่เขา แม้ว่าเยี่ยนเคอจะอยู่ในแคว้นเยว่ เพื่อให้ง่ายต่อการควบคุม

"เยี่ยนเคอ, ข้าจะโจมตีแคว้นเยว่ได้สำเร็จ เพียงแค่เจ้าให้สัญญาน"


  
  เยี่ยนเคอรู้สึกว่าหัวใจของเขาเริ่มกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง และรู้สึกว่ามันผิดปกติ
  
  นี่ไม่ใช่การตอบสนองของเขา!

เป็นไปได้ไหม——ที่เจ้าของเดิมยังอยู่ในร่างนี้? !
  
  ถ้ามีจริงๆนี่คือเศษเสี้ยววิญญาณหรือไม่?
  
  เมื่อเจ้าของเดิมกำลังจะตายเศษเสี้ยวนี่ยังยึดติด แต่เจ้าขยะนั่นกลับมีเพียงแค่สายตาที่เย็นชาและชั่วร้าย
  
  เห็นได้ชัดว่าคนๆนี้ถูกปฏิเสธ เย้ยหยันและถูกรังเกียจ การฟังสิ่งนี้เป็นเพียงกับดัก แต่เจ้าวิญญานนี่ก็ยังเคลื่อนไหวอยู่
  
  นายตายไปแล้วนี่ ยังต้องการเขาอีกรึไง? !
  
  ไปที่ของนายซะ!
  
  เหล่าจือทั้งสูงส่งทั้งยิ่งใหญ่ แค่หาหญิงสาวที่อ่อนโยนและสวยงามเพื่อแต่งงานจะทำไม่ได้เหรอ? เหล่าจือต้องให้นายตัดสินใจให้? นายกลัวว่าเหล่าจือจะยิ่งใหญ่กว่ารึไง? !
  
  เยี่ยนเคอดึงคอเสื้อของซูอวี้ ดูที่ใบหน้าที่ภูมิใจของเขาและกล่าวเย้ยหยัน
  
  เยี่ยนเคอ: "นายคิดว่าตัวเองเป็นหัวหอมรึไง?เป็นกำแพง?กลับไปที่ของนายซะ! ถ้าไม่ใช่เพราะผมไม่สามารถเอาชนะนายได้ เหล่าจือจะไม่อ่อนข้อให้นายตลอดการเดินทางหรอก, ฟังเหล่าจือดีๆนะ นายคิดว่าผู้ชายในโลกนี้มีนายคนเดียวรึไง? โทดทีนะ แต่ชีวิตนี่มีอะไรอีกมากมาย, อย่าฉี่และถ่ายรูปประจานตัวเอง..

ข้าไม่ได้ต้องการใคร และข้ายังได้ยินมาว่าไท่จื่อแคว้นเยว่นั้นหล่อเหลาและสง่างาม แถมเขายังดีกว่าเจ้าเป็นร้อยเท่า ?! "

ซูอวี้ใช้เวลานานมากในการทำความเข้าใจ
  
  นี่เยี่ยนเคอ ... กำลังปฏิเสธเขาใช่หรือไม่ !
  
  ถึงแม้ว่าพี่หญิงจะเป็นคนมอบหมายให้เขาเข้าหาเยี่ยนเคอ ขอให้เยี่ยนเค่อเด็กโง่เป็นมือเป็นเท้าให้พวกเขา แต่ ... ทันทีที่เขาถูกด่า ใบหน้าของซูอวี้ก็มืดครึ้มลง มือของเขาเอื้อมไปจับไหล่ของเยี่ยนเคอและออกแรงกด
  
  ความแข็งแกร่งของคนที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ตลอดทั้งปีนั้นยิ่งใหญ่และน่ากลัวนัก
  
  เยี่ยนเคอรู้สึกว่าไหล่ของเขาเกือบจะแหลก
  
  เขาไม่คิดพูดอ้อมค้อมกับซูอวี้

"ถ้าเจ้าจะฆ่าข้า ก็ทำเลยสิ!"
  
  ซูอวี้ใกล้จะหมดความอดทนกับเยี่ยนเคอที่ต่อต้านมาตลอด แต่เนื่องจากยังมีฑูตแคว้นเยว่อยู่รอบๆเขา เขาได้แต่ข่มไฟโทสะไว้
  
  ซูอวี้: "คนอื่นๆจะพักอยู่ที่นี่และทหารองครักษ์จะตามข้าเข้าไปในเมือง"
  
  เยี่ยนเคอลูบไหล่ของเขาและแน่ใจว่าจะต้องฟกช้ำ ทันทีที่เขาจะขึ้นรถม้า ซูอวี้ก็เข้ามาขวาง
  
  ซูอวี้: "ฝ่าบาทโปรดเดินเข้าไปในเมืองด้วยตัวเอง"

เยี่ยนเคอชะงักชั่วครู่ หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็เดินเข้าไปในรถม้า
  
  เยี่ยนเคอ: "ข้าเพียงต้องการเข้าไปในรถม้า ไม่ได้ต้องการเข้าไปในเมือง"
  
  ซูอวี้มองดูเยี่ยนเคอที่ไร้ยางอายและเตะล้อของรถม้าด้วยความเกลียดชัง
  
  ซูอวี้: "ไป!"
  
  นัยน์ตามืดครึ้มมองคนที่นอนอยู่บนเตียงพร้อมทั้งหันหลังให้เขา

เยี่ยนเคอรู้สึกถึงสายตาที่ฟาดฟันจากทางด้านหลัง แต่เขาทำเป็นเมินเฉย
  
  นายมองไม่เห็นผมแล้วก็ทำอะไรผมไม่ได้ ผมจะทำทุกอย่างที่ผมต้องการ!
  
  ซูอวี้: "ใครบอกท่านว่าไท่จื่อแคว้นเยว่เป็นบุรุษที่สง่างาม"
  
  เยี่ยนเค่อกระพริบตาเล็กน้อย นี่เป็นข้อมูลจากความจำของเจ้าของร่างเดิมใช่ไหม? อย่างไรก็ตามไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับมัน ไม่ว่าเขาจะน่าเกลียดหรือไม่ก็ตาม มันไม่ใช่ธุระอะไรของเขา
  
  เมื่อเขาถึงที่หมาย เขาก็มีโอกาสหลบหนีได้เสมอ
  
  ซูอวี้: "ข้าได้ยินมาว่า ไท่จื่อแคว้นเยว่มีไฝสีดำขนาดใหญ่อยู่ระหว่างคิ้วของเขา ตัวเตี้ยและอ้วน ทั้งยังกระหายเลือด ท่านดูแลตัวเองให้ดีเถิด ท่านเป็นถึงองค์ชายของแคว้น เขาจะทำสิ่งใดคงเห็นแก่แคว้นฉู่ที่ยิ่งใหญ่ของเรา”
  
  เยี่ยนเคอสาบแช่งในใจ: นายรอให้องค์ชายนั่นโจมตีผมใช่มั้ย?! จากนั้น นายก็มีเหตุผลที่ดีพอจะส่งกองทัพเข้าไปน่ะสิ
  
  ซูอวี้กำลังจะพูดบางอย่างอีก แต่ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงไออย่างหนักของเยี่ยนเคอ
  
  เขารู้สึกตะลึงและมองไปที่เส้นผมสีน้ำหมึกของเยี่ยนเคอ ด้วยความไม่เข้าใจ

เยี่ยนเคอรำคาญเขา? ? ?


  
  ขบวนสมรสเดินทางเข้าไปในเมืองทางด้านหน้า คณะฑูตของแคว้นเยว่กำลังรอต้อนรับสองข้างทาง ตามด้วยทหารองครักษ์ของแคว้นฉู่ แม่ทัพซูอวี้และผู้ติดตามใกล้ชิดหลายคน
  
  ฉากนี้นับเป็นฉากที่งดงามและยิ่งใหญ่
  
  ผู้คนในแคว้นเยว่ได้ยินมานานแล้วว่าไท่จื่อของแคว้นเยว่กำลังจะแต่งงานกับบุรุษรูปงามเลื่องชื่อของแคว้นฉู่

ดังนั้น พวกเขาจึงมารอที่เส้นทางนี้ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง
  
  เสียงโห่ร้องที่ดังกึกก้องและมีชีวิตชีวา แสดงถึงความกระตือรือร้นราวกับอยู่ท่ามกลางพ่อค้าในตลาดสด
  
  เยี่ยนเคอไม่สามารถข่มตาหลับได้อีกต่อไป เขาจึงลุกนั่งและยกม่านขึ้น จากนั้นจึงปรากฎใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลขึ้นในครรลองสายตาของผู้คน
  
  ผู้คนโดยรอบชะงักไปเล็กน้อยและเริ่มส่งเสียงอย่างคึกคัก
  
  เยี่ยนเคอแว่วได้ยินคำพูดแสลงหูสองสามประโยค
  
“ นี่เป็นบุรุษรูปงามที่สุดในแคว้นฉู่แล้วรึ? ไม่ได้ครึ่งเหล่าจือผู้นี้เลย!”

“ ใช่ๆ, แต่ดูเหมือนว่าเขาจะผอมไปหน่อย, ไม่ใช่ว่าแคว้นฉู่อุดมสมบูรณ์ยิ่ง ทำไมพวกเขาปล่อยให้องค์ชายเหมือนลิงได้?

"ไม่น่าแปลกนักที่องค์ไท่จื่อจะไม่พึงพอใจและเตรียมหลบหนี! ถ้าเป็นข้าก็รับไม่ได้เช่นกัน! จะแต่งกับบุรุษหรืออะไร อย่างน้อยหน้าตาก็ต้องงดงามไม่ใช่รึ? "


  
  เมื่อซูอวี้ได้ฟังคำพูดหยาบคายเหล่านั้น เขาก็รู้สึกว่าทนฟังไม่ได้อีกต่อไป แต่คนที่ถูกพูดถึงกลับตั้งอกตั้งใจฟังอย่างไม่สะทกสะท้าน
  
  ซูอวี้ดึงคนเข้ามาและมองเยี่ยนเคอด้วยสายตารังเกียจ: "อย่าทำให้แคว้นฉู่ต้องขายหน้า!"
  
  "เจ้าเคยบอกว่าต้องการข้า? แต่นี่ข้ายังไม่ได้ทำสิ่งใด เจ้าก็ทอดทิ้งแล้ว?" เยี่ยนเคอเลิกคิ้วขึ้น แต่ก็ไม่ได้เอนตัวออกไปนอกหน้าต่างให้ผู้คนวิจารณ์ต่อ
  
  ซูอวี้ไม่แยแส: "ตอนนี้ไม่ใช่ว่าข้าอยู่ตรงหน้าเจ้ารึ?"
  
  เยี่ยนเคอกล่าวว่า: "อย่าเลย, เจ้าเคยเห็นใครตกหลุมอึหลุมเดิมซ้ำๆหรือ?"
  
  ซูอวี้เกือบจะระเบิดโทสะออกมาและตะโกนใส่เขา แต่รถม้ากลับหยุดลงก่อน
  
  ทหารองครักษ์: "เรียนท่านแม่ทัพ, พวกเรามาถึงตำหนักขององค์รัชทายาทแคว้นเยว่แล้วพะยะค่ะ"
  
  ซูอวี้ตอบรับและเดินนำไปก่อน เมื่อเขาเห็นประตูตำหนักปิดสนิทอยู่ ไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวที่มีต่อเยี่ยนเคอก็ทบทวีขึ้น
  
   

————————————————————————————————————

จากต้นฉบับจีน:

เยี่ยนเคอไม่แยแส: โอ้, นี่ขังเหล่าจือไว้ข้างนอกหรือ :)

เมิ่งโหย่ว: ……ทำไมเจ้าดูมีความสุขมากนัก?

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 523 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #469 keambm-969 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 00:08
    อยู่ด้วยกันเลยหรอจะมีทะเลาะกันไหม55
    #469
    1
    • #469-1 mo-aloofness(จากตอนที่ 2)
      27 มิถุนายน 2563 / 22:00
      รอลุ้นได้เลย 55
      #469-1
  2. #451 nnnida (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 18:40
    แง มี2คนอยู่ในร่างหนอ ทำยังไงต่อไปทีนี้~~
    #451
    1
    • #451-1 mo-aloofness(จากตอนที่ 2)
      27 มิถุนายน 2563 / 22:00
      นั่นสินะ //ฮึ่มมม
      #451-1
  3. #186 mikaail (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 23:06
    ส่วนมากพิมพ์จีนทับศัพท์ จะเจอแต่เหล่าจือนะคะ ไม่เคยเจอเรื่องไหนใช้เหล่าซือ เพราะมันแปลว่าอาจารย์
    #186
    3
    • #186-2 pacific60cm(จากตอนที่ 2)
      2 มิถุนายน 2563 / 14:50
      แก้หน่อยมั้ยคะไรต์ บางคนจะจำผิดได้ถ้าไม่เคยเรียนจีนน้า
      #186-2
    • #186-3 mo-aloofness(จากตอนที่ 2)
      8 มิถุนายน 2563 / 22:32
      แก้แล้ว //ฮึบๆๆ
      #186-3
  4. #97 Konrafah (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 20:32
    น้องพึ่งมาก็โดนลากข้ามเมืองแหละ
    #97
    1
    • #97-1 mo-aloofness(จากตอนที่ 2)
      13 พฤษภาคม 2563 / 21:27
      น่าสงสารจริงๆ โถ่ TT
      #97-1
  5. #66 Nanchee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 19:50
    อ่านแล้วงงหน่อยๆค่ะ 5555555 คือร่างของเยี่ยนเคอคนเก่าชอบแม่ทัพงี้แต่ต้องแต่งงานกับองค์ชายอีกแคว้น แล้วแม่ทัพก็ไม่ได้ชอบน้องแต่หลอกน้องมาเพื่อพาแต่งงานใช่ไหมอ่ะ งงๆ 55555555
    #66
    1
    • #66-1 mo-aloofness(จากตอนที่ 2)
      11 พฤษภาคม 2563 / 19:39
      ใช่เลย
      #66-1
  6. #31 key10994 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 13:43
    งงค่ะ😅
    #31
    1
    • #31-1 mo-aloofness(จากตอนที่ 2)
      19 มิถุนายน 2563 / 07:06
      เดี๋ยวมาแก้นะ^^
      #31-1
  7. #28 Xialyu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 08:17
    ขอบคุณค่ะ
    #28
    1
    • #28-1 mo-aloofness(จากตอนที่ 2)
      19 มิถุนายน 2563 / 07:06
      ด้วยความยินดีค่ะ^^
      #28-1