นิยายแปล His Royal Highness, Wants a Divorce! 《太子殿下,求和离!》

ตอนที่ 19 : บทที่ 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,479
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 327 ครั้ง
    28 ส.ค. 63

 19
   
     ตราบใดที่เยี่ยนเคอคิดอะไรได้ในใจ เขาก็จะทำให้เสร็จลุล่วง คนที่เดิมจะปิดประตู ก็เปิดประตูแล้วออกไป เขาไปที่ห้องอ่านหนังสือที่ว่างเปล่า ตั้งแต่เมื่อสองสามวันก่อน
  
  เยี่ยนเคอทุกสิ่งที่อยู่บนโต๊ะ และดึงกระดาษขาวแผ่นใหญ่ออกมาวางบนโต๊ะ
  
  กระดาษที่ไม่ได้เขียนนั้นมีสีขาว และใหม่เกินไป คนอื่นสามารถเห็นได้ชัดเจน
  
  เยี่ยนเคอคิดอยู่พักหนึ่งแล้วเปิดประตู: "ไปเอาหม้อชาดำมาให้ข้าที"
  
  ในสมัยโบราณที่ไม่มีสีย้อม เยี่ยนเคอคิดเปลี่ยนสีกระดาษใหม่ด้วยวิธีนี้
  เยี่ยนเคอเอาชาดำที่หญิงสาวทำขึ้นมา วางชาไว้ข้างๆรอให้ชาเย็นลง
  ในขณะที่รอชาเย็น เยี่ยนเคอเปิดแผนที่ป้องกันเมือง ดูภูมิประเทศ และคำอธิบายประกอบที่ซับซ้อน เยี่ยนเคอคิดว่ามันดูเหมือนป่าเขาวงกตที่อยู่ด้านหลังตำหนักของไท่จื่อ เขาไม่เข้าใจเลย
  
  อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ไม่ได้หยุดเขาจากการวาดรูป
  ไม่สำคัญว่าคุณจะไม่เข้าใจ ตราบใดที่ไม่ได้ตาบอด คุณก็แค่ต้องวาดภาพให้ถูกต้อง

อย่างไรก็ตาม มีบันทึกด้านล่างแผนที่ พื้นที่ที่ทำเครื่องหมายเป็นรูปสามเหลี่ยมนั้นง่ายต่อการป้องกันข้าศึก ยากที่จะโจมตีเข้ามาได้ มีผู้เฝ้ารักษาการไม่กี่คน แต่กลับมีพลธนูมากมาย
  สถานที่ที่มีเครื่องหมายวงกลมนั้นง่ายต่อการโจมตีและยากที่จะป้องกัน ต้องเตรียมไพร่พลมากมายและควบคุมโดยอย่างแน่นหนา
  เขาแค่สลับที่รูปสามเหลี่ยมและรูปวงกลมก็พอ!
  เยี่ยนเคอยกมุมปากของเขา เอาพู่กันที่ไม่ได้ใช้จุ่มลงในน้ำชาดำ ระบายเบาๆบนกระดาษสีขาว กระบวนการนี้เหมือนกับที่เขาเคยหั่นเต้าหู้บนลูกโป่ง [เป็นการแสดงทักษะการใช้มีดของพ่อครัว]
  แม้ว่าขนบนแปรงจะค่อนข้างอ่อน แต่เพราะกระดาษบางมาก การใช้น้ำมากเกินไปอาจจะทำให้กระดาษเสียหายได้ การเคลื่อนไหวของเยี่ยนเคอนั้นระมัดระวังยิ่ง เขามุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่การทาน้ำชาดำใส่กระดาษ
  
  ฉันแค่ลองใช้ความคิด แต่เมื่อกระดาษถูกปล่อยให้แห้ง โดยไม่คาดคิด ผลมันออกมาดีมาก!
  
  เยี่ยนเคอเลือกแปรงที่เล็กที่สุดและเริ่มวาดภาพเลียนแบบแผนที่ป้องกันเมือง

 

*******

ผู้ดูแลตำหนักเคาะประตูด้านนอกสามครั้ง เพื่อให้เขาออกไปข้างนอก โดยบอกว่าหมอหลวงมาพบเขาแล้ว
  เยี่ยนเคอปฏิเสธพวกเขาทั้งหมด และขอให้ผู้รับใช้เตรียมอาหารให้หมอหลวง
  
  อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เขาวาดภาพอยู่นั้น เขามักจะรู้สึกว่าเขาลืมสิ่งที่สำคัญมาก อาจเป็นเพราะตอนนี้เขาป่วยและหัวของเขาวิงเวียน จนเขาไม่สามารถคิดถึงสิ่งที่เขาลืมไปได้
  ในเมื่อไม่สามารถจำได้ เยี่ยนเคอเลิกพยายามค้นหาความทรงจำของเขาไปเรียบร้อย และเริ่มวาดภาพการป้องกันเมืองที่เกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของแคว้นเยว่

.

.
  
  ในตอนบ่าย เยี่ยนเคอที่ไม่ได้กินอะไรมาครึ่งวัน ในที่สุดก็ไม่สามารถทนความหิวได้อีกต่อไป วางพู่กัน เก็บของแล้วก็ออกไปข้างนอก

ผู้ดูแลตำหนักรออยู่ข้างนอกเป็นเวลานาน เมื่อเห็นเยี่ยนเคอออกมา เขาก็รีบไปพาหมอหลวงเพื่อติดตามไปตรวจอาการป่วย

.

.
  ในห้องโถง หน้าผากของเยี่ยนเคอเต็มไปด้วยเข็มเงิน เขารู้สึกว่าตอนนี้เขาดูเหมือนเม่นที่กำลังพองขน
  สำหรับผู้ดูแลตำหนักที่กำลังเฝ้าดูเขา ผู้ซึ่งขมวดคิ้วอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ยืนอยู่ตรงหน้าเขา และมองไปที่เข็มสีเงินบนหัวของเขาในท่าทางที่เหยเกเป็นพิเศษ
  ทำให้ผมรู้สึกว่าเข็มเงินปักอยู่บนหัวของคนผู้นี้แทน
  
  เยี่ยนเคอหัวเราะเล็กน้อย: "ตอนนี้ไม่มีอะไรให้ท่านช่วยที่นี่ ท่านไปพักผ่อนเถอะ"
  
  ผู้ดูแลตำหนักไม่พูดอะไรและเรียกให้คนรับใช้เข้ามา
  ใช้เวลาไม่นาน ก่อนที่เขาจะจัดวางจานอาหารไว้ด้านหน้าเยี่ยนเคอ และพูดด้วยรอยยิ้ม: "ไท่จื่อเฟย, พระองค์ทรงป่วยอยู่ ควรเสวยอาหารสักเล็กน้อยพะยะค่ะ"
  
  เยี่ยนเคอพยักหน้า เดิมเขาคิดที่จะรอหมอรักษาอาการป่วยก่อนไปปรุงอาหารเอง
  โดยไม่คาดคิดผู้ดูแลตำหนักนำอาหารเล่านี้มาวางตรงหน้าเขา
  เยี่ยนเคอยิ้ม มันเป็นการดีที่จะเริ่มจากความตระหนี่ไปสู่ความสิ้นเปลือง แต่เขาไม่คุ้นเคยกับการดูแลปรนนิบัติแบบนี้

.

.
  
  หลังจากหนึ่งในสี่ของชั่วโมง เยี่ยนเคอกินเสร็จแล้วและเข็มเงินที่ติดอยู่ในหัวของเขาถูกดึงออกโดยแพทย์
  ผู้ดูแลตำหนักกำลังยุ่งอยู่กับงาน ขณะที่ปล่อยให้ผู้คนทำความสะอาดของที่เหลืออยู่บนโต๊ะ เขานำหม้อต้มยาขึ้นมาและเทใส่ชามสองชาม
  
  เยี่ยนเคอคว้าชามมากลืนในรวดเดียว แล้วเอาผลไม้หวานใส่เข้าไปในปากของเขา รสหวานมันไม่ได้ล้างรสขมที่น่ารังเกียจออกทั้งหมด เยี่ยนเคอคิดว่าปากของเขาทรมาณสุดๆ
  
  หมอหลวงกล่าวว่า: "ผู้ดูแลตำหนัก, ไท่จื่อเฟยร่างกายอ่อนแอ ข้ารับใช้ต้องระมัดระวังในการดูแลมากขึ้น!"
  
  ผู้ดูแลตำหนักพยักหน้า: "ท่านกล่าวได้ถูกต้องยิ่ง ข้ารับใช้ผู้นี้ไม่ได้พิถีพิถันในการปรนนิบัติรับใช้พระองค์ สมควรได้รับโทษ"
  
  หมอหลวงยิ้ม , ถือกล่องยาของเขาเอง คำนับต่อหน้าเยี่ยนเคอและกลับไป

.

.
  
  เยี่ยนเคอเสร็จสิ้นการกินและดื่มยา ตอนนี้เขาเหนื่อยและง่วงนอน เขาต้องการกลับไปที่ห้องอ่านหนังสือขนาดเล็กเพื่อทำโปรเจ็คต์ใหญ่ให้เสร็จ
  อย่างไรก็ตาม เปลือกตากลับติดกัน และเขาไม่มีพลังที่จะทำสิ่งอื่น
  ดังนั้นเขาจึงยืนขึ้นและกลับไปที่ห้อง พร้อมที่จะนอน
  
  ทันทีที่เขานอนลงบนเตียง เขาก็ได้ยินเสียงตู้เสื้อผ้าสั่นสะเทือนสองครั้งเยี่ยนเคอเปิดตาของเขาเขาขมวดคิ้ว
  โกหก! ผมเป็นคนพูดมันเอง! ปรากฎว่าผมลืมสิ่งที่สำคัญขนาดนี้!
  เยี่ยนเคอรีบหยิบกุญแจเปิดล็อคตู้เสื้อผ้าแล้วมองไปที่ถังซวี่ด้วยใบหน้าสีดำอย่างเสียใจ: "ขอโทษพี่ชาย ข้าลืม ... "
  
  ถังซวี่รู้สึกเบื่อตลอดบ่าย มันไม่ง่ายที่จะออกมาและสูดอากาศบริสุทธิ์ ตอนนี้ ปากนี้เริ่มไม่มีประตู?
  ถังซวี่: "ข้าไม่คิดว่าไท่จื่อเฟยจะลืม ท่านต้องการฆ่าข้าจริงๆหรือ?"
  
  เยี่ยนเคอกล่าวว่า: "ถ้าเจ้าต้องการคิดอย่างนั้น ข้าก็ไม่สามารถช่วยได้"
  
  ถังซวี่: "....... "
  
  เยี่ยนเคอหาว:" ใช่สิ, เจ้าสามารถกลับไปได้แล้ว~ ไว้ข้าจะเลี้ยงอาหารเจ้าสักมื้อหนึ่งเป็นการชดเชย "
  
  ถังซวี่:" ...... "
  ถังซวี่: "ท่านต้องการให้ข้ามัดท่านไว้เมื่อวานนี้ แต่แล้วก็หมดสติไป เมื่อฟื้นขึ้นมา ก็เหมือนกลายเป็นคนอื่น ข้ารู้สึกสับสนยิ่งนัก ไท่จื่อเฟย, ท่าน ... "
  
  เยี่ยนเคอปกปิดใบหน้าของเขาและเริ่มแกล้งแต่งเรื่อง: "ปัญหาเก่าแก่ของบรรพบุรุษนั้นรักษาไม่หาย เมื่อข้าบ้าไปแล้ว ข้าจะทุบตีตัวเองและผู้อื่น ถ้าเจ้าไม่เชื่อ ถามเมิ่งโหย่วเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ ครั้งก่อนนั้นข้าพุ่งชนประตูและหมดสติไป"
  เยี่ยนเคอคิดว่าช่วยไม่ได้ แต่เขารู้สึกชื่นชมตนเองเขาเป็นคนฉลาดจริง ๆ ดูไม่มีข้อบกพร่องในเรื่องนี้!
  
  ปากของถังซวี่กระตุก: "... ลาก่อน"
  แน่นอน คนลักษณะเหมือนกันจึงได้เข้าเป็นครอบครัวเดียวกัน เมิ่งโหย่วคนนี้ เมื่อเขาบ้า เขาจะทุบตีเอาชนะคนอื่น และไท่จื่อเฟยก็บ้าคลั่งเช่นกัน ไม่เพียงแต่ทุบตีคนอื่น เขาทำกระทั่งทุบตีตนเอง!
  ช่างน่ากลัว

.

.
  
  เยี่ยนเคอผู้ประสบความสำเร็จในการแก้ตัว กำลังจะนอนลง แต่มีคนมาเคาะประตูเสียก่อน
  ทันทีที่ประตูเปิดออก ชายผู้มีหน้าที่ส่งจดหมายก็ยื่นจดหมายให้เขาทันที
  
  ผู้ดูแลตำหนัก: "เดิมทีกระหม่อมจะรอให้ไท่จื่อเฟยพักผ่อนเสียก่อน ถึงจะนำมาให้ แต่หลังจากคิดว่า นี่เป็นจดหมายจากไท่จื่อ ไท่จื่อเฟยอาจจะรู้สึกกังวลมาก ดังนั้น ข้ารับใช้ชราผู้นี้จึงนำมาให้พระองค์"
  
  เยี่ยนเคอหลังจากเลิกคิ้วแล้วก็พูดขอบคุณ เขารับจดหมายมาด้วยความยินดี
  มาเถอะ, ขอให้เจ้าระเบิดตัวน้อยของข้าส่งจดหมายหย่ามาเถอะ ~

เยี่ยนเคอเปิดจดหมาย หลังจากอ่านแล้ว เขารู้สึกเหมือนถูกช่วงชิงหัวใจ มันแตกสลายเหมือนไส้เกี๊ยวที่สับละเอียด
  
  ผลักเปิดประตูห้องอ่านหนังสือ แล้วเริ่มเขียนตอบกลับไปหาเมิ่งโหย่ว
  
  : องค์ไท่จื่อ, ข้าต้องขอบคุณท่านจริงๆ! ถ้าข้าพูดถึง‘การหย่าร้าง’นั้นก็คือ การหย่าร้างจริงๆ! ข้าชอบสตรี ผู้ที่มีผิวขาว ขายาว และเรียวขาที่สวยงาม จะดีกว่าถ้าพวกนางอ่อนโยน。อย่างไรก็ตาม เสี่ยวซุยที่ข้าไปพบพร้อมกับถังซวี่ครั้งล่าสุดในหอนางโลมนั้นดีมาก ข้าชอบนางมาก。 ไท่จื่อ, ท่านเข้าใจความหมายที่ข้าสื่อผิดไป มันเป็นไปได้หรือไม่ที่ดาวสีแดงจะเคลื่อนไหว และท่านตกหลุมรักข้า ถ้าท่านตกหลุมรักข้า ท่านแค่พูดออกมา!
  
  : แต่ไท่จื่อ, ท่านไม่พูดอะไรเลยใช่หรือไม่? ไท่จื่อ, ไม่เป็นไร ถ้าท่านไม่ต้องการหนีจากมัน, เพราะพี่ชายทำได้ น้องชายก็ทำได้ แต่ข้าต้องทำผิดแล้ว ท่านจะมีความสุขอยู่ภายใต้บุรุษ ท่านก็รู้ ข้าไม่อาจเทียบหัวไชเท้าของข้ากับหลุมของท่านได้ ไม่แน่ว่า ... เป็นเรื่องปกติที่เลือดจะไหลลงสู่แม่น้ำ
  
  :ด้วยเหตุนี้ ขอให้ธูปส่งกลิ่นหอมในใจของท่าน และอวยพรให้ดอกเบญจมาศของท่าน

 

_________________________________________________________________________________

ผู้เขียนมีบางสิ่งที่จะพูด:
Meng You : ฉีฟูเอ๋อร์ ทำไมเจ้าถึงใส่เสื้อผ้าของอี้ฟู?
hhhhhhh

ฉีฟูเอ๋อร์(หญิงที่แต่งงานแล้ว)

องค์ชาย ท่านอยากเปลี่ยนตำแหน่งหรือไม่? ข้าอยู่บนได้นะ //ฮึฮึ

รู้เพียงว่าทำเพราะรัก ทำเพราะเธอที่รักก็พอ ♪ ~

เนื้อหาของจดหมายอยู่ในตอนก่อนหน้า

สงสารพระชายาขององค์รัชทายาทจริงๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 327 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #740 ployyy567 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 22:29
    ขอร้องพระเกนายอะจะเข้าถ้ำอนู่คนเดียว
    #740
    0
  2. #558 parnnygdb (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 03:12

    อุ้ย~ มันยังไงซิเพคะ

    #558
    0
  3. #317 Secr3t-Key (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 15:18
    โว้ยพี่55555 ปากบอกไม่อยากถ้ำ แต่กลับคิดไปถึงตอนน้องเปลี้ยใต้ร่าง พี่จะเอายังไง พี่ต้องตั้งสติ555554
    #317
    0
  4. #290 alisa1005 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 23:07
    ไท่จื่อต้องตั้งสติแล้วหาทางออกจากปากถ้ำก่อน
    #290
    0
  5. #280 Layla140518 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 03:11
    คิดกันไปคนละทาง จะคุยกันรู้เรื่องเมื่อไรเนี้ย!! 5555555555
    #280
    0
  6. #252 qazwsxwdc (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 09:05

    พระเอกติดถ้ำ5555 เมื่อไรจะคุยกินรู้เรื่อง555555555
    #252
    1
    • #252-1 qazwsxwdc(จากตอนที่ 19)
      30 พฤษภาคม 2563 / 12:38
      ***กัน
      #252-1
  7. #235 Aanaung26 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 20:38
    พระเอกก็คือยังวนเวียนกับการเข้าถ้ำอยู่5555555
    #235
    0
  8. #108 Konrafah (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 21:26
    5555555 หากเธอจะใจเย็น และฟังชั้นสักหน่อย
    #108
    1
    • #108-1 mo-aloofness(จากตอนที่ 19)
      13 พฤษภาคม 2563 / 21:27
      ขำเม้นนี้ 55
      #108-1
  9. #39 Suktawee27tan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 21:11
    โอ้ยยยยรอๆๆๆๆๆๆนั่งรอนอนรอสนุกมากๆเลย
    #39
    0
  10. #38 comet2522 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 23:17
    ฮากะสองคนนี้ คิดกันไปคนละทางตลอด 5555
    #38
    0
  11. #35 sey234 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 22:02
    ฮ่าๆๆเดี๋ยวไป - สามีไปรบ จากวัง กลายเป็นบ่อนพนัน คงจะดีใจที่สามีไปรบ555
    #35
    0
  12. #34 worakhunpiset (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 21:51
    5555555555 พี่เมิ่งสงสารรร ตามน้องไม่ทันแล้ววว
    #34
    0
  13. #33 saino (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 21:33

    มาต่อไวมากก เอาจิงตอนนี้สงสารเมิงโหมว อะ โดนเยี่ยนเคอแกล้งตลอด
    #33
    0