นิยายแปล His Royal Highness, Wants a Divorce! 《太子殿下,求和离!》

ตอนที่ 17 : บทที่ 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,934
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 346 ครั้ง
    28 ส.ค. 63

17
   
     ผู้ดูแลตำหนักรออยู่ข้างนอก ถึงแม้ไท่จื่อเฟยและองครักษ์ถังเป็นบุรุษ แต่พระองค์สมรสกับหวางเย่ของพวกเขาแล้ว มันไม่เหมาะสมที่จะอยู่ในห้องกับบุรุษอื่นสองต่อสอง เขาจึงรออยู่ด้านนอก
  หลังจากได้ยินเสียงภายในผู้ดูแลตำหนักเคาะประตู: "ไท่จื่อเฟย, ท่านต้องการให้ข้ารับใช้ชราผู้นี้ช่วยเหลือสิ่งใดหรือไม่?"
  
  เย่ี่ยนเคอลากถังซวี่ไปที่เตียงแล้วถอดเสื้อคลุมตัวนอกของเขาออกและคลุมด้วยผ้าห่ม หลังจากนั้นไม่นาน เขาค่อยตอบว่า: "ไม่มีเรื่องอันใด ท่านกลับไปก่อน ข้าเพียงถามองครักษ์ถังว่าชูหลี่เขาชอบอะไร ข้าคิดว่าจะให้บางอย่างกับเขาเพื่อให้เขามีความสุข"
  
  ผู้ดูแลตำหนักได้ยินเรื่องนี้ ด้วยรอยยิ้มที่โล่งอก ยังคงเป็นไท่จื่อเฟยของพวกเขาที่มีความรู้สึก พระองค์ตื่นแต่เช้าเมื่อวานเพื่อเตรียมโต๊ะขนาดใหญ่สำหรับหวางเย่และวันนี้เขากำลังเตรียมบางสิ่งให้หวางเย่"
  ผู้ดูแลตำหนัก: "ข้ารับใช้ชราผู้นี้ทูลลาพะยะค่ะ"
  
  เย่ี่ยนเคอ: "อืม"

.

.

.
  ไม่นานหลังจากที่ผู้ดูแลตำหนักออกไป เย่ี่ยนเคอสวมเสื้อคลุมของถังซวี่และปกปิดใบหน้าของเขาแล้วออกจากประตู หญิงรับใช้ของเย่ี่ยนเคอหยุดเคลื่อนไหว
  เธอแสร้งทำเป็นว่าผ้าหลุดจากมือแล้วก็ย่อตัวเพื่อหยิบมันขึ้นมา
  เย่ี่ยนเคอกระซิบ: "บอกผู้ดูแลตำหนักว่าถังซวี่จากไปแล้วและข้าจะทำสิ่งต่าง ๆ ให้กับเมิ่งโหย่วในห้อง ไม่ให้พวกเขาเข้าไปยุ่ง"
  
  หญิงรับใช้ผงกหัว หยิบผ้า แล้วออกไปราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

 

********
  
  เย่ี่ยนเคอเดินออกจากวังอย่างราบรื่นมาก ไม่มีองครักษ์เงาใด ๆ ติดตาม เขามองไปที่พ่อค้าขายหน้ากาก เขาหยิบเงินเล็กน้อยจากถุงคาดเอวที่เขาเพิ่งเอามาจากเอวของถังซวี่และซื้อหน้ากากสีขาวรูปรอยยิ้ม มันมืดแล้วแต่ยังพอมีเวลาก่อนจะถึงยามสาม
  เย่ี่ยนเคอเงยหน้าขึ้นมองเมืองหลวงที่เจริญรุ่งเรืองของแคว้นเยว่ เขาดูเหมือนจะไม่มีทางจำได้ว่าเมืองหลวงของแคว้นฉู่ นั้นเป็นอย่างไร ถ้าเขาไม่มีความทรงจำกับคนผู้หนึ่งในแคว้นฉู่ เขาอาจจำไม่ได้ว่ามันเป็นอย่างไร
  เย่ี่ยนเคอซื้อโคมกงหมิง หยิบพู่กันที่วางอยู่บนโต๊ะโดยร้าน เขียนประโยคหนึ่งลงไป จากนั้นจ่ายเงินและนำโคมกงหมิงไปหาที่ว่าง พร้อมที่จะปล่อยให้ลอยขึ้นไป
  ทันใดนั้น มือของเขาถูกคว้าด้วยมือเดียว เย่ี่ยนเคอตระหนก หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำ
  เย่ี่ยนเคอ: "เราไม่ต้องรอซักพักหรือ?"
  
  ซูอวี้ดูปฏิกิริยาของเย่ี่ยนเคอด้วยการเยาะเย้ยที่มุมปากของเขา นี่คือสิ่งที่เย่ี่ยนเคอควรมี: "ข้าตามเจ้าตั้งแต่เจ้าออกมา"
  ซูอวี้: "เจ้าเขียนสิ่งใด?"
  
  หน้ากากบนใบหน้าของเย่ี่ยนเคอนั้นถูกบุคคลที่อยู่ข้างหลังนำออก, เยี่ยนเคอก้มศีรษะของเขา, ปกปิดคำที่เขียนไว้, ไม่แสดงให้กับซูอวี้เห็น
  
  ซูอวี้ค่อยๆยกมือคู่นั้นออก ดูที่ตัวอักษรด้านล่าง รู้สึกหนาวเหน็บชั่วครู่
  :ซูอวี้เกอเกอรักข้าสักครั้งได้ไหม?
  
  เย่ี่ยนเคอเขินและปล่อยโคมกงหมิง หลังจากที่ทั้งสองยืนอยู่เป็นเวลานาน เย่ี่ยนเคอได้ยินเสียงคนกระซิบด้านหลังเขา: "อืม"
  
  มือของเย่ี่ยนเคอกำแน่น จริง ๆ แล้วกระจกในใจของเขาก็รู้เช่นกันว่าซูอวี้ได้ใช้ประโยชน์จากเขาในครั้งนี้ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะจมลึกลงไป
  เย่ี่ยนเคอมองซูอวี้จับมือของเขา แล้ววางหน้ากากยิ้มบนมือของซูอวี้: "ซูอวี้เกอเกอช่วยพาจื่อกุยชมเมืองหลวงแคว้นเยว่ดีหรือไม่? จื่อกุยไม่เคยมาเมืองหลวงแห่งนี้มาก่อน ซูอวี้เกอเกอไปกับข้าเพื่อเที่ยวชมกันเถอะ”
  
  อาการบาดเจ็บที่หูของซูอวี้ยังไม่หายดี มองเย่ี่ยนเคอที่ยังเหมือนเมื่อก่อน เขาจะไม่เอ่ยถึงเรื่องต่าง ๆ ในคุก

การกระทำนี้ไม่เป็นที่น่าพอใจ
  เขาสลัดมือของเยี่ยนเคอออก และโยนหน้ากากลงบนพื้น: "องค์ชาย, ฝ่าบาท ไม่ใช่ว่าตอนที่ท่านอยู่ในคุก ท่านตัดสินใจจะปลิดชีพข้าหรือ?"
  
  เยี่ยนเคอไม่ทราบวิธีที่จะบอกซูอวี้ว่าเขาไม่ได้ทำสิ่งนี้ด้วยตัวเอง ดังนั้นพยายามหลีกเลี่ยงปัญหานี้ทันที เยี่ยนเคอยิ้ม ปกติซูอวี้ไม่เคยเป็นปล่อยความขุ่นเคืองเล็กๆน้อยไป แต่ครานี้ เขากลืนความคับแค้นใจลงไปในกระเพาะอาหารและเลือกที่จะถาม
  เยี่ยนเคอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย: "ข้าขอโทษ มันเป็นความผิดของข้า ถ้าข้าไม่ทำเช่นนี้ เมิ่งโหย่วจะไม่ปล่อยท่านออกมา"
  
  ไม่ดีนักเมื่อกล่าวถึงเมิ่งโหย่ว เพียงแค่ได้ยินชื่อ ซูอวี้ก็คว้ามือเยี่ยนเคอด้วยความโกรธ: "เขาแตะต้องเจ้าหรือไม่?"
  
  เยี่ยนเคอรู้สึกว่าข้อมือของเขากำลังจะถูกบดขยี้ เขาขบฟันแต่ไม่สามารถทนได้ เขาร้องไห้ออกมา ขมวดคิ้วและมองไปที่ซูอวี้: "ไม่!"
  
  " แต่เจ้าพูดด้วยตัวเอง"
  
  เยี่ยนเคอ:" ข้าไม่ได้ทำแบบนั้น นั่นคือสิ่งที่ข้าพูดเพื่อให้ท่านโกรธ ข้าเกลียดที่ท่านไม่เคยใส่ใจข้า ข้าเกลียดท่านที่ใช้ข้าฆ่าแม่ "
  เยี่ยนเคอร้องไห้แล้วมองซูอวี้ มีคำพูดในใจที่เขายากจะบอกออกมา
  แต่แม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ ข้าก็เกลียดตัวเองยิ่งนัก ที่ยังคงรักท่านมาก
  
  ซูอวี้จับมือของเยี่ยนเคอ

เมื่อเขาจะมา เดิมทีเขาคิดกับตัวเองว่าเขาจะขอโทษกับเยี่ยนเคอเป็นอย่างดี เยี่ยนเคอเป็นคนใจอ่อนง่าย เขารู้ชัดเจนว่าเยี่ยนเคอจะมาด้วยตัวเอง ถ้าเขาแสดงท่าทีอ่อนลง
  เมื่อเห็นว่าเยี่ยนเคอร้องไห้ ก่อนที่เขาจะพูด ซูอวี้รู้สึกเบื่อหน่ายมากขึ้น ในขั้นต้นในเรื่องของจักรพรรดินี ซูอวี้ยังมีความผิด เมื่อเขาได้ยินคำพูดของเยี่ยนเคอ เขาก็สะบัดชายแขนเสื้อ และกำลังจะจากไป
  ซูอวี้: "คนผู้หนึ่งกระทำ คนผู้นั้นรับผิด, เนื่องจากองค์ชายยังคงจำได้อย่างชัดเจน ดังนั้นท่านควรเขียนหนังสือรายงานอาชญากรรมต่อจักรพรรดิ แม่ทัพผู้นี้จะยอมรับความผิดด้วยตัวเอง"
  
  เมื่อมองไปที่ซูอวี้ซึ่งกำลังจะจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ เยี่ยนเคอก็รีบไล่ตามและกอดเอวของซูอวี้ วางหัวของเขาที่หลังของซูอวี้แล้วร้องไห้: "ซูอวี้เกอเกอทราบอย่างชัดเจน ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ข้าจะไม่บอกพ่อ จักรพรรดิ ข้าจะไม่บอกใครเลย ซูอวี้เกอเกออย่าไป ไม่ว่าท่านต้องการอะไร ข้าก็จะทำให้”
  
  ซูอวี้หันกลับปที่เยี่ยนเคอ มือที่กอดอาจใช้พลังทั้งหมดของเยี่ยนเคอ
  เยี่ยนเคอ อ่า เยี่ยนเคอ, เจ้าจะทิ้งข้าไปหรือไม่?
  ซูอวี้: "ข้าต้องการให้เจ้าหาแผนที่ป้องกันเมืองของแคว้นเยว่ให้ข้า"
  
  เยี่ยนเคอได้ยินคำว่าแผนที่ป้องกันเมืองสามคำ เขาหลบตาลงและน้ำตาของเขาก็ไหลรินเร็วขึ้น
  บุรุษที่ครอบครองร่างกายของเขาไม่ได้โกหกเขา
  
  ซูอวี้เห็นว่าคนที่อยู่ข้างหลังไม่ได้พูดสิ่งใด เขาคิดว่าในเมื่อเยี่ยนเคอไม่กล้าทำ เขาจะวางสายยาวเพื่อจับปลาตัวใหญ่: "ตราบใดที่เจ้าสามารถนำแผนที่ป้องกันเมืองมาได้ ข้าจะพาเจ้ากลับไป"
  
  เยี่ยนเคอยังคงเงียบ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เลิกคิดกับตัวเองและเปิดปากของเขา: "หลังจากกลับไป? ข้าจะถูกส่งไปยังประเทศที่ท่านต้องการและสมรสหรือไม่?"
  
  ซูอวี้: "ไม่, ข้าขอให้จักรพรรดิประทานสมรส, ข้าแต่งกับเจ้า"
  เยี่ยนเคอเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาแรงกล้า


  ซูอวี้: "อย่างไรก็ตามเป็นไปไม่ได้ที่เจ้าจะเป็นฮูหยินใหญ่ ตระกูลซูมีเพียงข้าเท่านั้น ในฐานะที่เป็นบุรุษ เจ้าต้องเป็นอนุ ข้าจะเข้าพิธีกับตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียง"
  
  เยี่ยนเคอกอดซูอวี้แน่นขึ้น : "ซูอวี้เกอเกอ, ข้ารอมาหลายปีแล้ว ท่านยังสนใจหรือที่จะเป็นฮูหยินหรืออนุ ตราบใดที่ข้าสามารถอยู่กับท่านได้ ข้าจะติดตามท่าน"
  ดวงตาของเยี่ยนเคอมองไปรอบ ๆ ซูอวี้ ร้องไห้ทั้งน้ำตาและยิ้ม
  
  ซูอวี้: "แผนที่ป้องกันเมืองควรอยู่ในตำหนักของไท่จื่อ เจ้าค้นหามันได้ด้วยตัวเอง เมิ่งโหย่วน่าจะซ่อนสิ่งนี้ไว้ในมุมใดมุมหนึ่งของห้องทรงอักษร"
  
  เยี่ยนเคอพยักหน้า
  
  ซูอวี้: "ภายในสามวัน ข้าต้องการให้เจ้าหาแผนที่ป้องกันเมืองและมอบมันให้ข้า ตอนนี้เมิ่งโหย่วยุ่งอยู่กับแคว้นหมิง ข้าอยากให้แคว้นเยว่หายไปจากโลกนี้ในเวลานี้"
  
  เยี่ยนเคอพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง
  ด้วยคำพูดที่ให้ความหวัง เขามองไปที่ซูอวี้: "ข้าจะเริ่มหาวันรุ่งขึ้น ซูอวี้เกอเกอเที่ยวเล่นกับข้าสักหน่อยเถิด ข้าไม่ได้ไปไหนมาไหนกับซูอวี้เกอเกอเป็นเวลานานแล้ว"
  
  ตาของซูอวี้หรี่ลง: " บ้านเมืองเป็นสิ่งสำคัญที่สุด, กลับไปหา หากพบเจ้าให้ข้ารับใช้ของเจ้ามาบอกข้า เข้าใจหรือไม่? "
  
  เยี่ยนเคอพยักหน้าทั้งน้ำตา สายตาที่เบลอจากน้ำตามองเห็นได้ไม่ชัดเจน มองเพียงเท้าของซูอวี้ที่ไกลออกไปเรื่อยๆ ห่างจากเขา
  ถูกต้องหรือไม่ ตราบใดที่ข้าได้รับมัน สิ่งที่เรียกว่า แผนที่ป้องกันเมือง, สายตาของท่าน นอกจากผลประโยชน์แล้ว ท่านจะสามารถมองเห็นข้าด้วย?

เยี่ยนเคอซื้อเสื้อคลุมตัวนอกอย่างระมัดระวัง หลังจากโยนเสื้อของถังซวี่ออกไป เขาก็กลับเข้าตำหนักไท่จื่อจากทางเข้าหลัก
  ผู้ดูแลตำหนักทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม กำลังจะถามเยี่ยนเคอว่าเรื่องของขวัญเป็นเช่นไรบ้าง เยี่ยนเคอไม่ได้พูดอะไรเลย ไม่แม้แต่จะมองผู้ดูแลตำหนัก และเดินผ่านเขาไปเลย
  
  หลังจากนึกอยู่ครู่หนึ่ง ผู้ดูแลตำหนักก็ถอนหายใจ: "ตอนนี้คนหนุ่มสาว ไม่รู้จริง ๆ ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่"
  ผู้ดูแลตำหนักเรียกองครักษ์เงาออกมา ดวงตาของเขาแคบลงและเขาถามด้วยเสียงต่ำ "เจ้ารู้หรือไม่ว่าไท่จื่อเฟยออกไปข้างนอกตั้งแต่เมื่อไร? "
  
  องครักษ์เงาก็สงสัยและส่ายหัว:" ไม่รู้ขอรับ, ข้าเห็นเพียงองครักษ์ถังออกไปคนเดียว "
  
  ผู้ดูแลตำหนักกล่าวว่า:" พวกเจ้าและข้าจะต้องทำสิ่งต่าง ๆ ในภายหลังอย่างชาญฉลาด หากเกิดเรื่องอันใดขึ้น เราไม่อาจรับผลของมันได้"
  
  องครักษ์เงา: "ขอรับ"

 

*********


  ถึงแม้ว่าซูอวี้จะให้เวลาเขาสามวัน แต่เยี่ยนเคอก็รู้ว่าเขาไม่สามารถรอได้ เขาไม่รู้ว่าเมื่อไรที่คนในร่างกายของเขาจะออกมา เขาไม่รู้วิธีกำจัดวิญญาณที่ขัดขวาง สิ่งเดียวที่เขารู้คือ เมื่อคนไม่ออกมา หาแผนที่ป้องกันเมืองก่อน แล้วค่อยออกจากที่นี่

.

.
  เยี่ยนเคอคิดว่าสวรรค์ได้ปิดกั้นเขาแล้ว เขาทำได้เพียงดูสิ่งที่ชายคนนั้นกระทำหากกล่าวว่าเยี่ยนเคอไม่อิจฉานั้นคงเป็นการโกหก
  ชายคนนั้นประพฤติตนดื้อรั้น ด้วยบุคลิกสบาย ๆ เหมือนลมที่พัดไปทุกที่ และสิ่งเดียวที่เขาคิดคือ ะหนีจากเมิ่งโหย่วแล้วนำสินสอดเหล่านั้นไปท่องเที่ยวรอบโลก
  มันจะไม่น่าอิจฉาได้อย่างไร ?
  ถ้าเป็นไปได้ เขาก็ต้องการมีหัวใจที่ว่างเปล่า เพื่อเดินทางไปทั่วทุกมุมโลก

.

.
  เมื่อเยี่ยนเคอเดินไปถึงทางเข้าของห้องอักษร องครักษ์เงากระโดดลงมาจากหลังคา
  
  องครักษ์เงา: "ไท่จื่อเฟย ห้องอักษรขององค์ไท่จื่อเป็นเขตหวงห้าม พระองค์ไม่สามารถเข้าได้โดยไม่ได้รับอนุญาต"

 

______________________________________________________________________________________________ 
  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 346 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #688 akin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 12:23
    นิยายเรื่องนี้หรรษามาก555555
    เป็นกำลังใจให้คนแปลน้า เห็นมีคนว่าบ้าง งงใจ ไม่ชอบตรงไหนก็ไม่ต้องอ่านสิ
    #688
    1
    • #688-1 mo-aloofness(จากตอนที่ 17)
      14 กรกฎาคม 2563 / 22:01
      ขอบคุณมากๆเลยนะคะ

      นักอ่านก็มีหลายสไตล์ บางคนก็อยากให้นิยายออกมาดีมากๆ เราก็อยากให้เป็นแบบนั้นเหมือนกัน

      จุดประสงค์แรกที่แปลเรื่องนี้คือ ลองแปลโดยอาศัยกูเกิ้ล และเผยแพร่เรื่องราวที่น่ารักนี้ให้คนรู้จักเยอะขึ้น
      เราเน้นไปที่การแปลให้จบ แล้วค่อยแก้ทีหลัง เพราะเงื่อนไขของการจัดสรรเวลา ..

      แต่ก็ดีที่เม้นบอกกัน มันรู้สึกเหมือนมีเพื่อนร่วมอ่าน
      #688-1
  2. #556 parnnygdb (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 03:02
    กล้าพูดก็ต้องกล้ารับนะเพคะ555555
    #556
    0
  3. #32 mameflying (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 16:58

    เสื่อมสมรรถภาพทั้งตำหนัก

    #32
    0
  4. #26 sey234 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 05:54
    555สงสารไท่เจือ
    #26
    0
  5. #25 worakhunpiset (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 00:03
    เหมือนทุ่มหินใส่ขาตัวเอง 5555555555 สงสารด้วยขำด้วยยย คุณพี่~~~~
    #25
    0
  6. #24 mami008 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 23:32
    ทำตัวเองค่ะคุณพี่55555
    #24
    0
  7. #23 RaaButee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 23:20
    สมน้ำหน้าดีมั้ย55555555
    #23
    0