นิยายแปล His Royal Highness, Wants a Divorce! 《太子殿下,求和离!》

ตอนที่ 12 : บทที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 446 ครั้ง
    28 ส.ค. 63

12
   
  เยี่ยนเคอชอบทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ยกเว้นวันที่เขาไม่สามารถทำได้ เช่นถ้าเขาป่วยและหมดสติ เขาจะทำสิ่งของๆตัวเองในเวลาอื่น
  
  คนรับใช้ติดตามเยี่ยนเคอและดูชายหนุ่มผู้วางขนมอบในห้องครัว
  การปรุงอาหารของไท่จื่อเฟยนั้นดีมาก ทำไมไม่แสดงฝีมือของเขาต่อหน้าองค์ไท่จื่อ!
  การจะจับหัวใจของชายผู้หนึ่ง ก่อนอื่นเขาต้องเข้าใจท้องของชายคนนั้นก่อน ผู้ชรารับรู้ความจริงของเรื่องนี้ แต่ไท่จื่อเฟยเหมือนจะไม่เข้าใจ
  อย่างไรก็ตามผู้ดูแลหันกลับมาและคิดว่า เมื่อครึ่งเดือนก่อนไท่จื่อเฟยป่วยหนักอยู่จึงไม่อาจทำอาหารได้ ถึงมีหัวใจเช่นนี้ก็ไม่มีอำนาจที่จะทำให้เจ้าชายพอใจ
  ผู้ดูแลตำหนัก: "ทูลพระชายา หวางเย่ของเราพิถีพิถันอย่างยิ่ง กระหม่อมคาดว่าพระองค์จะชอบสิ่งนี้ ถ้าเขาได้ลิ้มรสอาหารที่ท่านทำ"
  
  เยี่ยนเคอจับมือของเขาและเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ
  เยี่ยนเคอ: "จริงๆหรือ?"
  อย่าทำให้ผมกลัว!
  
  ผู้ดูแลตำหนักยิ้ม: "ใช่!"
  
  เยี่ยนเคอจัดเรียงขนมอย่างระมัดระวังด้วยส่วนผสมของอารมณ์ที่หลากหลาย
  ดูเหมือนว่าผมจะต้องไม่โชว์ฝีมือในครัวต่อหน้าเมิ่งโหย่ว!
  
  ผู้ดูแลตำหนักเข้าใจว่าเยี่ยนเคอยินดีที่ได้ยินข้อมูลนี้ เขาจึงพูดเกลี้ยกล่อมต่อไปว่า: "หวางเย่ของเราเป็นคนที่มีจิตใจดี พูดสิ่งที่ดีเพื่อเกลี้ยกล่อม ทำอาหารอร่อยมากขึ้น รับประกันว่าเขาจะเชื่อฟัง! "
  
  เยี่ยนเคอพยักหน้า
  คุณไม่สามารถพูดสิ่งที่ดีกับเขาได้ คุณไม่สามารถทำอาหารที่ดีให้เขาได้! เข้าใจแล้ว! เข้าใจแล้ว!

.

.

.
  
  เยี่ยนเคอทำขนมโดยเตรียมที่จะออกมา เพื่อชมเทศกาลขบเคี้ยวฟันบดกระทบ เขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยมาจากข้างนอก
  
  ถังซวี่: "อั๊ยหยะ! อั๊ยหย๊าหยา! พระชายา เจ้า——"
  
  เยี่ยนเคอหันกลับมามองถังซวี่ ชายคนนี้ เขาเคยเห็นว่าเป็นองครักษ์ที่ยืนถัดจากจักรพรรดิ ...
  เสียงเดียวกับที่อวยพรเขาและเมิ่งโหย่วให้สำเร็จผลในคืนนั้น
  
  ถังซวี่: "นี่คือสิ่งที่พระชายาทำขึ้นหรือ?"
  
  เยี่ยนเคอพยักหน้าแล้วแบ่งขนมเป็นสองส่วน เขาชอบทำ ถ้าเขากินเองเขาก็กินแค่สองชิ้น
  เขามอบส่วนที่เหลือไปให้ผู้ดูแลตำหนัก
  เยี่ยนเคอ: "ให้พวกเจ้า!"
  
  ถังซวี่เตรียมพร้อม ยื่นมือไปจับอากาศ
  เจ้า…… ……เจ้าหมายถึงอะไร?
  การคุยในวันนั้นเป็นสิ่งที่น่ายินดีไม่ใช่รึ! ทำไมจึงเปลี่ยนหน้าของเขาทันทีที่เมิ่งโหย่วจากไป!
  
  แม้ว่าเยี่ยนเคอแสร้งทำเป็นไม่เห็นมือของถังซวี่ แต่ผู้ดูแลตำหนักก็ไม่สามารถทำเป็นไม่เห็น
  
  ผู้ดูแลตำหนักมองที่เยี่ยนเคอด้วยความละอาย
  เมื่อเป็นเช่นนี้ ชัดเจนว่าพระชายาไม่ต้องการแบ่งปัน ...

แต่ถังซวี่มองเขาอีกครั้ง ... ความหมายของท่าทางนั้นชัดเจน
  
  เยี่ยนเคอ: "เราไม่มีอาหารเพียงพอสำหรับผู้อื่น"
  
  ถังซวี่ถูกแทงด้วยลูกศรที่เรียกว่า คนนอก ทั่วร่างกายของเขา
  หลังจากผู้คนแยกย้ายไปทำหน้าที่ ถังซวี่ก็เริ่มถาม
  ไม่เป็นไรที่จะตาย แต่ให้เขารู้ความผิดของตัวเองก่อน!
  ถังซวี่: "ข้าเคยทำผิดกับไท่จื่อเฟยหรือไม่?"
  
  เยี่ยนเคอยิ้ม: "ไม่มี ไม่มี"
  
  ถังซวี่พูดในใจ: เจ้าเล่ห์!
  ถังซวี่: "ไท่จื่อเฟยกล่าวมาเถอะ จะได้แก้ไขในครั้งต่อไป! ไท่จื่อไม่ได้อยู่ที่วัง ก่อนที่จะออกไปเขาได้บอกให้ข้าซึ่งนับเป็นพี่น้องช่วยดูแล"
  
  เยี่ยนเคอ: "เจ้ากล่าวกับเมิ่งโหย่วในวันนั้น ประโยคสุดท้ายที่กล่าวคืออะไร ?"
  
  ถังซวี่เกาหัวของเขา:" ขอให้ไท่จื่อและไท่จื่อเยว่เป็นคู่สมรสที่สมบูรณ์ในเร็ววัน! "
  ไม่มีปัญหา!
  
  เยี่ยนเคอพยักหน้า: "เจ้าทราบแล้วหรือไม่?"
  
  ถังซวี่สีหน้าว่างเปล่า: "ไม่ทราบ"
  
  เยี่ยนเคอ: "โอ้ เช่นนั้นเรามาเปลี่ยนหัวข้อกลับกัน เมิ่งโหย่วกล่าวว่าเจ้าควรดูแลข้า เจ้ามีวิธีการดูแลข้าอย่างไร? ภรรยาของเพื่อน มันจะไม่เป็นไรรึ? "
  
  ถังซวี่ทรุดลงบนตั่งแล้วพูดว่า:" ขะ ... ข้าต้องกลับแล้ว! "
  
  เยี่ยนเคอ:" เดินทางปลอดภััย ไม่ส่ง "
  เยี่ยนเคอไม่ยกหัวของเขา เขาไม่จำเป็นต้องยกมันขึ้นเพื่อดู คำพูดของเขาทำให้บุคคลที่ยืนอยู่ตรงข้ามกลัว
  
  ถังซวี่รีบออกจากตำหนักของไท่จื่อ
  ในใจของเขา คำว่า ‘ช่วยดูแลภรรยาของเพื่อน’ น่ากลัวอย่างไร้ความปราณี
  ไม่น่าแปลกใจ ... ไม่น่าแปลกใจ แม้แต่เมิ่งโหย่วก็ทนไม่ได้!
  
  

******


  เมิ่งโหย่วเดินทางสี่วันก็มาถึงในที่สุด
  เมิ่งโหย่ว: "นับทหารและม้าแล้วตั้งค่ายพัก"
  
  กระโจมขนาดเล็กของแม่ทัพตั้งขึ้นอย่างเรียบร้อย เมิ่งโหย่วเดินเข้าไปด้านในพร้อมกับหทารยศสูงสองสามคนและเริ่มเตรียมเส้นทางและแผนสำหรับการโจมตีในวันอื่น
  
  ในอีกด้านหนึ่งผู้ที่ตรวจนับจำนวนทหารได้พบคนที่ไม่ได้เป็นทหารมากกว่าหนึ่งโหล พวกเขาท่าทางน่าสงสัยเหมือนมองหาบางสิ่ง
  
  "ขอรายงานพะยะค่ะ!"
  
  เมิ่งโหย่วยังพูดไม่จบและได้ยินว่ามีสถานการณ์อยู่ด้านนอกค่ายทหาร เมิ่งโหย่วขมวดคิ้ว ยกม่านประตูแล้วออกไปข้างนอก
  เมิ่งโหย่ว: "เกิดอะไรขึ้น?"
  
  ทหารผลักดันคนที่ถูกจับออกไปด้านหน้า: "คนเหล่านี้แฝงอยู่ในค่ายทหารของเราอย่างลับๆล่อๆ ไม่ทราบว่าพวกเขากำลังทำสิ่งใด"
  
  เมิ่งโหย่วมองไปที่คนที่ถูกคุมขัง คนอื่นไม่คุ้นเคย แต่คนหนึ่งเขาคุ้นเคย
  เป็นผู้ส่งสารที่ให้จดหมายครอบครัวกับเขาในวันแรกของการเดินทาง
  
  เมิ่งโหย่วขมวดคิ้วและถามว่า "มีอะไรหรือ?"
  
  ผู้ส่งข่าวนำจดหมายออกมาในอ้อมแขนของเขายื่นมือต่อหน้าเมิ่งโหย่วและพูดอย่างพร้อมเพรียง: "หวางเย่, นี่คือจดหมายจากไท่จื่อเฟยส่งถึงท่าน "
  
  เมิ่งโหย่ว:" ......... "
  
  ทหารที่เดินทางประมาณสี่วัน แต่กลับได้รับจดหมายหลายสิบฉบับ พวกเขาตกใจ:" ... "
  
  หูของเมิ่งโหย่วเปลี่ยนเป็นสีแดง เขารับจดหมายด้วยความรวดเร็วมากแล้วก็พูดว่า: "ภรรยา ...ภรรยาผู้นี้ช่างยึดติดนัก" [เมิ่งโหย่วใช้คำว่า 内子 Nèi Shi ซึ่งหมายถึง ภรรยาที่คอยช่วยเหลือสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ]
  
  ทุกคน: "... "
  
เมิ่งโหย่วต้องการเปลี่ยนหัวข้อต่อไป ดังนั้น เมื่อมองไปที่ผู้ส่งสารที่ส่งจดหมาย: "พวกเจ้าส่งจดหมายเป็นกลุ่มด้วยหรือ?"
  
  ผู้ส่งข่าวกล่าวว่า "ไม่ ... ไม่เป็นเช่นนั้นพะยะค่ะ, หวางเย่กล่าวว่าก่อนที่จะถึงชายแดน พวกเราไม่ได้รับอนุญาตให้ส่งจดหมายถึงท่าน ในทุกๆวันผู้ส่งสารสามคนจะเดินทางมาด้วยความเร็ว เพราะคนขี่ม้าเร็วกว่าเดินทัพมาก ดังนั้นเราจึงรวมกลุ่มกัน ... "
  
  เมิ่งโหย่ว:" ...... "
  เมิ่งโหย่ว: "ลำบากพวกเจ้าแล้ว ไปพักผ่อนเถิด"
  เมิ่งโหย่วหันกลับมาและเข้าสู่กระโจมแม่ทัพ แม้ว่าเรื่องราวยังไม่ได้มีการพูดคุยจนจบ แต่รองแม่ทัพคนอื่นๆตัดสินใจจะรอด้านนอก จดหมายมากมายควรต้องใช้เวลาพักหนึ่งในการเปิดจนครบ
  
  เมิ่งโหย่วมองไปที่จดหมายเป็นโหลด้านหน้า เขาถอนหายใจทันที
  เป็นความผิดของเขาที่ไม่ได้อธิบายกับเยี่ยนเคออย่างชัดเจน แต่เขาไม่คาดหวังว่าคนที่อารมณ์ขึ้นๆลงๆ จะสามารถเปลี่ยนหัวใจของเขาได้อย่างรวดเร็ว!
  
  เมิ่งโหย่วเปิดจดหมายอย่างด้วยความรู้สึกหนัก
  เมิ่งโหย่ว: "......... "
  
  : หมื่นสายน้ำพันขุนเขาล้วนบรรจบกันเสมอ, ไท่จื่อ เราทั้งสองควรออกเดินทางคนละสาย?
  
  : ไท่จื่อ, เจ้าเหี้ยมโหด ข้าไม่ได้รับความเป็นธรรม ในเวลานี้ข้าจากไปไม่ได้ ต้องรอถึงเมื่อไร?
  
  : ไท่จื่อ, ดูจดหมายฉบับนี้ มันดูเหมือนจดหมายหย่าของเราหรือไม่?
  
  :ไท่จื่อ, ก่อนที่เจ้าจะสืบทอดบัลลังก์ เราควรหย่าร้างกัน! หากเจ้าเป็นจักรพรรดิในเวลานั้น เจ้าอาจจะต้องแบ่งแคว้นให้ข้าครึ่งหนึ่ง มันจะเป็นการสิ้นเปลืองยิ่ง!
  
  : ไท่จื่อ, องครักษ์ถังมาที่บ้านของเรา แต่ข้าไล่เขาออกไปเพราะคำพูดที่ไม่เหมาะสมของเขาครั้งที่แล้ว ข้าคิดว่าข้าเป็นคนจิตใจคับแคบที่รักการแก้แค้น ข้าเป็นบุรุษที่ตกต่ำเกินไป ไม่คู่ควรฐานะรัชทายาทของเจ้า ถ้าอย่างนั้นพูดคุยเกี่ยวกับมันไปด้วยกันดีหรือไม่?

: วันที่สี่ของการรอไท่จื่อตอบกลับ!, T A T !
  
  เมิ่งโหย่วสามารถเข้าใจการแสดงออกของตัวอักษรที่อยู่เบื้องหลังประโยค
  หลังจากเข้าใจแล้วเมิ่งโหย่วยิ่งรู้สึกกวนใจมากขึ้น
  นี่เป็นเพราะไม่ได้ตอบกลับไป เขาจึงร้องไห้? ดังนั้นเขาจึงไม่พอใจและพูดเรื่องการหย่าร้าง?
  
  เมิ่งโหย่วถอนหายใจเอาพู่กันจากที่เก็บ จุ่มลงในหมึก และเริ่มเขียนกลับไปหาเยี่ยนเคออย่างช่วยไม่ได้
  
  หลังจากเขียน มันก็ถูกส่งไปยังผู้ส่งสารในค่ายทหาร
  
  ผู้ส่งสารเพิ่งออกไปเป็นเวลาชั่วก้านธูป เมิ่งโหย่วคิดถึงคำตอบของเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก และในที่สุดก็เขียนจดหมายอีกฉบับถึงผู้ส่งสารอีกคน
  
  ในที่สุดเนื่องจากความผิดพลาดเล็กน้อยของเขาเอง เขาจึงส่งผู้ส่งสารไปสามคน

 

*****


  
  สำหรับเยี่ยนเคออากาศแจ่มใสในวันนี้ ซึ่งเป็นวันที่ดีจริงๆ!
  ยิ่งกว่านั้นตำหนักของไท่จื่อก็มีผู้ส่งสารมาพร้อมกันถึงสองคนและนำจดหมายสองฉบับกลับมาจากเมิ่งโหย่ว!
  ไม่ใช่หนึ่ง! มันเป็นสอง!!
  ตัวอักษรสองฉบับ! หนึ่งในนั้นต้องเป็นจดหมายหย่าแน่นอน!
  
  เยี่ยนเคอเปิดผนึกจดหมายฉบับแรกพร้อมความคาดหวัง
  เยี่ยนเคอ: "......... ?"
  
  : รู้ถึงความรักที่มีต่อเปิ่นหวาง เปิ่นหวางรู้สึกว่า มีหลายสิ่งหลายอย่างที่จะต้องชี้แจงกับเจ้า แต่จดหมายฉบับนี้ยังไม่ชัดเจนเปิ่นหวางจะบอกเจ้าเมื่อกลับไป เปิ่นหวางทุ่มกำลังเต็มที่ที่นี่ แต่ชายแดนนี้ค่อนข้างเลวร้าย เปิ่นหวางไม่ชอบ อีกทั้งเปิ่นหวางไม่ได้นำพ่อครัวมาทำอาหารด้วย อาหารที่นี่เหมือนอาหารในคุก เปิ่นหวางไม่ชอบกินเลย!
  อย่าร้องไห้ แม้เจ้าจะร้องไห้ เปิ่นหวางก็ไม่สามารถเห็นได้ นอกจากนี้ ด้วยร่างกายที่อ่อนแอของเจ้า หากเจ้ากังวลเกี่ยวกับสิ่งที่ไม่จำเป็นมากเกินไป อาจทำให้ล้มป่วยได้
  
  เยี่ยนเคอกลอกตาในใจของเขา เขากังวลเพียงว่าจะมีจดหมายกลับมาหรือไม่ แต่ผู้ชายคนนี้ก็กระตือรือร้นที่จะอธิบายทุกสิ่งที่อยู่ในชายแดน!
  
  เยี่ยนเคอเปิดจดหมายฉบับที่สองโดยไม่หวังอะไรเลย
  
  : ท่านผู้นี้ทำได้ดีในชายแดนเจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล เปิ่นหวางเคยได้ยินว่าการเขียนจดหมายควรเขียนเฉพาะเรื่องที่ดี แยกสิ่งไม่ดีออก เปิ่นหวางไม่มีอะไรให้เจ้าต้องกังวล เจ้าควรดูแลตัวเองที่บ้าน ฤดูใบไม้ร่วงใกล้เข้ามาแล้ว สวมชุดให้หนาเมื่ออากาศเย็นลง สิ่งอื่น ๆ รอให้เปิ่นหวางกลับไปบอกกับเจ้า
  นอกจากนี้ อย่าร้องไห้
  
  เยี่ยนเคอดูที่ตัวอักษรสองตัวและงงเล็กน้อย นั่นหมายความว่ายังไง? !
  
  หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งผู้ส่งสารคนที่สามก็ออกมาจากประตูแล้วตอบข้อสงสัยของเยี่ยนเคอ
  
  ผู้ส่งสารจ้องไปที่จดหมายสองฉบับที่เยี่ยนเคอถืออยู่: "หนึ่งในนั้น ... มันคือจดหมายที่ไท่จื่อให้ข้านำไปเผา แต่ข้าไม่ได้คาดหวังว่าพวกเจ้าจะเดินทางได้เร็วขนาดนี้"
  
  เยี่ยนเคอมองไปที่จดหมายสองฉบับในมือของเขา และตกใจเล็กน้อย
  อาจเป็นจดหมายฉบับแรกที่เมิ่งโหย่วต้องการจะเผาทำลาย เยี่ยนเคอมองไปที่จดหมายสองฉบับในมือของเขาและยิ้มอย่างช่วยไม่ได้
  
  เยี่ยนเคอ: "ใช้เวลานานเท่าไหร่จากที่นี่ไปหาไท่จื่อ?"
  
  ผู้ส่งสาร: "ประมาณหนึ่งวันพะยะค่ะ"
  
  เยี่ยนเคอพยักหน้า: "วันนี้พวกเจ้าหยุดพักเถอะ วันนี้ลำบากพวกเจ้าแล้ว พรุ่งนี้ช่วยข้าส่งของบางอย่างให้ไท่จื่อ"
  
  ผู้ส่งสาร:" พะยะค่ะ, ไท่จื่อเฟย! "
  
เยี่ยนเคอเข้าไปในห้องและเก็บจดหมาย รอให้เมิ่งโหย่วกลับมาจากสงคราม ผมจะต้องวางจดหมายเหล่านี้ไว้ข้างหน้าเขาและถาม มันหมายความว่าอะไร! การรู้ความรักของเขา หมายความว่าอะไร? !
  ผมไม่เข้าใจ! ความรักแบบไหนกัน! อยากเป็นสามีที่มีความสุขจากการหย่าร้างกับนาย นับหรือไม่? !

.
  
  วันรุ่งขึ้น เยี่ยนเคอตื่นแต่เช้า จากนั้นก็เข้าไปในครัว แล้วเริ่มโขลกส่วนผสมอยู่ด้านใน


  

——————————————————————————————————————

จดหมายฉบับแรกเป็นการยืมท่อนหนึ่งของบทกวีชื่อดัง ความหมายเดิมที่ใช้ในแง่ความรักคือ ไม่ว่าระยะทางจะห่างไกลแค่ไหนก็ไม่อาจแยกคนที่รักออกจากกันได้ เหมือนกับภูเขาและแม่น้ำ แม้จะมีมากมายแต่ก็มาบรรจบกันอยู่เสมอ

ขอบคุณ ผู้แปล ภาษาอังกฤษ สำหรับคำอธิบาย: ผู้แต่งใช้万水千上总是情,太子咱两和离行不行? / Wan Shui Qian Shang Zong Shi Qing, Tai Zi Zha Liang He Li Xing Bu Xing? คำว่า情/Qing ก่อนเครื่องหมาย(,) และคำสุดท้ายของประโยค行/Xing สัมผัสกัน

จดหมายฉบับที่สองคาดว่าน่าจะแปลงมาจากเพลง

 

-------

มีใครบางคนแถวนี้เขินอยู่แหละ ว้ายๆ ตั่ยแล่ววว ~

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 446 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #757 sweetcheesecake (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 10:20
    คุยกันเถอะนะ คือคุยกันให้เข้าใจกันสักทีสิว้อยยย
    #757
    0
  2. #739 ployyy567 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 22:13
    โอ้ยตลก
    #739
    0
  3. #551 parnnygdb (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 02:41
    จะได้เจอกันมั้ยก่อนนนน
    #551
    0
  4. #104 Konrafah (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 21:05
    เมื่อไหร่จะได้คุยกันคะ 5555
    #104
    0
  5. #55 sedna0327 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 01:03
    ขอบคุณที่แปลให้อ่านนะคับบ
    #55
    0
  6. #13 sey234 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 09:28

    สนุกมากกกกกกไรท์สู้ๆๆรักจากหรีด
    #13
    0
  7. #11 waraporninsawang (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 23:23

    ขอบคุณค่าhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-11.png

    #11
    0