นิยายแปล His Royal Highness, Wants a Divorce! 《太子殿下,求和离!》

ตอนที่ 11 : บทที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,496
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 410 ครั้ง
    28 ส.ค. 63

11
   
     เยี่ยนเคอมองกองทัพด้วยความสิ้นหวังมองหญิงรับใช้ที่ตามมาด้านหลังและถามอย่างไม่ลดละ: "ข้าจะไปกับเขาได้หรือไม่?"

เมื่อหญิงรับใช้เห็นเยี่ยนเคอลังเล เธอจึงพูดให้เขาสบายใจ: "พระชายาเพคะ ถ้าพระองค์คิดถึงหวางเย่จริงๆเช่นนั้นก็ทรงเขียนจดหมายถึงหวางเย่ได้"
  
  เยี่ยนเคอโพล่งออกมา:" ถ้าข้าเขียนจดหมายถึงเขาและแนบใบหย่าให้เขาลงนามด้วยล่ะ? "
  
  แม่บ้านปิดริมฝีปากของเธอและส่ายหัว:" หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ ...... "
  
  คำกล่าวของเธอปลุกให้เขาตื่นจากภวังค์ เยี่ยนเคอรู้สึกว่าตัวเองควรเลิกเป็นสามีที่ถูกทอดทิ้งบนหอคอย

หลังจากลงมาที่ชั้นล่าง เขาเห็นผู้คนด้านล่างมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ
  
  ใบหน้าของเยี่ยนเคอเปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับเปลี่ยนฤดูกาล
  เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขาที่เขามีผู้คนจับจ้องมากขนาดนี้ และมันก็น่าเศร้าเมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้
  
  บาดแผลบนใบหน้าของเยี่ยนเคอนั้นเกือบจะหายไปแล้ว รวมกับที่เขาทานอาหารเต็มอิ่มในช่วงนี้ ดังนั้นจากต้นข้าวเหนียวที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ตอนนี้ร่างกายค่อยๆฟื้นฟูขึ้นช้าๆ เขาดูดีขึ้นมาก ...
  
  
  "ข้าเข้าใจแล้ว องค์รัชทายาทคงไม่อยากให้องค์ชายแคว้นฉู่เป็นพระชายา ดังนั้นพระองค์จึงออกไปรบในเวลาไม่นานหลังจากพิธีสมรส"
  
  " ใช่แล้ว, หลังจากถูกทอดทิ้ง คนผู้นี้ยังสามารถวิ่งขึ้นไปยังหอรักษาการของเมือง สร้างความตกตะลึงครั้งใหญ่ในการเรียกองค์รัชทายาทกลับมา? "
  
  " แผ่นดินหลิงซือกว้างใหญ่จริงๆ ถึงกับมีนกมากมายหลายประเภท "
  
  " ข้าได้ยินคนรู้จักในตำหนักองค์รัชทายาทกล่าวว่า พระชายาผู้นี้คิดปีนเตียงทุกวัน ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมไท่จื่อหวางเย่ไม่ต้องการเห็นหน้าเขา "
  
  เยี่ยนเคอฟังคนที่เคี้ยวลิ้น ทุกครั้งที่เขาก้าวหนึ่งก้าวก็หนักหนาขึ้น ใครคิดว่าข้าอยากปีนเตียงองค์รัชทายาทของพวกเจ้ากัน?
  สมองมีหลุม! ทุกครั้งที่ผมต้องการคุยกับเขาเพื่อหย่า เขาคิดเสมอว่าผมกำลังมองหาสิ่งนั้นอยู่เสมอ! นายใช้สมองคิดหน่อยได้ไหม? !
  
  เยี่ยนเคอถือคำว่า‘สามีที่ถูกทอดทิ้ง’ไว้บนหัวของเขาและกลับไปที่ตำหนักของไท่จื่อ
  กระโจนเข้ามาในห้อง ทันทีพบปากกาและกระดาษ ก็เริ่มเขียนจดหมายถึงเมิ่งโหย่ว เขียนหน้าซองจดหมายว่า‘จดหมายจากครอบครัว’
  หากเขาเขียนหน้าซองว่า‘จดหมายหย่า’ เมื่อทหารรอบตัวของเมิ่งโหย่วเห็น มันก็ประมาณว่าไท่จื่อจะมีใบหน้าหมองลง
  
  เยี่ยนเคอ: "ท่านผู้ดูแล, ได้โปรดหาคนช่วยข้าส่งจดหมายนี้ถึงไท่จื่อได้หรือไม่?"
  
  ผู้ดูแลตำหนักฝืนยิ้มและเตือนด้วยเสียงเบา : "พระชายาพะยะค่ะ... กระหม่อมคาดว่าหวางเย่ยังไม่ได้เดินทางออกไปไกลกว่ายี่สิบลี้ ... "
  
  เยี่ยนเคอ:" เป็นเรื่องดีไม่ใช่รึ? หันหลังกลับได้ง่ายด้วย "
  
  ผู้ดูแลตำหนักไม่มีทางเลือกนอกจากนำจดหมายออกไปแล้วหาคนส่ง

 

*********
  
  ทางฝั่งของเมิ่งโหย่ว เนื่องจากเป็นกองทัพขนาดใหญ่การเดินขบวนจึงช้า ดังนั้นเมื่อผู้ส่งสารได้รับจดหมายมาและส่งไปยังเมิ่งโหย่ว มันใช้เวลาน้อยกว่าครึ่งก้านธูป
  
  เมิ่งโหย่วมองดู ‘จดหมายจากครอบครัว’ ที่ถืออยู่ในมือด้วยความตกใจและพูดด้วยความยากลำบาก: "เขาเขียน? ? ? ?"
  
  ผู้ส่งสารพยักหน้าอย่างอับอาย
  
  เมิ่งโหย่วโกรธ: "เปิ่นหวางเพิ่งออกมา! กองทัพไปได้ไกลแค่ไหนเชียว? เขาก็ต้องการทำอะไรสักอย่างแล้ว? ! "
  
  ทุกคนมองซึ่งกันและกัน พวกเขาสามารถพูดได้ว่านี่คือ‘จดหมายจากครอบครัว’ที่ถึงเร็วที่สุด ......
  พวกเขาเคยเห็นคนที่ได้รับจดหมายจากครอบครัวทันทีที่มาถึงสนามรบ แต่ไม่เคยเห็นคนเหล่านั้นได้รับ‘จดหมายจากครอบครัว’เมื่อพวกเขาออกเดินทาง
  พระชายาช่างยากจะรับมือ!

.

.

.
  
  เมิ่งโหย่วพบสถานที่เหมาะสำหรับเปิดจดหมาย
  
  : องค์รัชทายาท มันมีเพียงหนทางเดียวคือการเขียนจดหมายนี้ถึงเจ้า ก่อนอื่นข้าคิดว่ามีความเข้าใจผิดระหว่างเรา มันจะดีกว่าที่จะอธิบาย คืนแรกที่ทำให้เจ้ากลัว แท้จริงแล้วคำพูดเดิมของข้าควรเป็น: ขอหยุดพักอย่างสบายใจในขณะที่สายลมยามกลางคืนพัดพา。นี่คือการหย่า! ไม่เกี่ยวกับการหลับนอน, โปรดอ่านประโยคนี้หลาย ๆ ครั้ง!
  
  : นอกจากนี้ เหล่าจือไม่ได้ต้องการไล่ล่าก้น ข้าอยากจะหนีจากมันจริงๆ! เจ้าไม่จำเป็นต้องส่งเงินให้ข้า เพียงให้ข้านำสินสอดทองหมั้นไปด้วยหลังจากการหย่าก็พอแล้ว!
  
  : ข้าสัญญาว่าจะไม่กลับไปที่แคว้นฉู่และข้าจะไม่รบกวนเจ้าอีก ต่อจากนี้ไปหากเป็นไปได้เราทั้งสองควรแยกจากกันด้วยความสุข?
  
  : สำหรับหนังสือหย่า ข้าไม่รู้วิธีเขียน เจ้าสามารถเขียนขึ้นเองและปล่อยให้มันถูกส่งกลับมาหาข้า อย่าลืมลงนามและประทับตรา! ขอบคุณ!
  
  หลังจากอ่านแล้วเมิ่งโหย่วยัดจดหมายใส่กระเป๋าของเขา: ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องการบังคับให้เปิ่นหวางกลับหรือ? คิดว่าเปิ่นหวางจะเชื่อคำพูดชั่วร้ายของเจ้างั้นรึ!
  
  เมิ่งโหย่วถือปากกาและกระดาษเขียนกลับไปถึงเยี่ยนเคอ เขานั่งยอง ๆ บนขอบของหิน หลังจากเขียนเสร็จก็ยื่นจดหมายถึงผู้ส่งสาร: "ก่อนที่เปิ่นหวางจะไปถึงชายแดน อย่าให้เขาส่งจดหมายมาอีก"
  
  ผู้ส่งสารพยักหน้า จากนั้นจดหมายก็ถูกส่งกลับโดยไม่หยุดพัก
  
  เยี่ยนเคอรอที่ตำหนักและรอคำตอบ เขาเปิดมันอย่างมีความสุข หลังจากอ่านมัน เขาก็อยากจะทำลายบ้านของเขาตอนนี้!
  
  : สามีเป็นบุรุษของแผ่นดินฮั่นที่ยิ่งใหญ่ ควรรับใช้แว่นแคว้น! เปิ่นหวางกำลังมุ่งสู่สนามรบ! ไม่สามารถอยู่เคียงข้างอย่างคู่รักกับเจ้าที่บ้านได้ เจ้าควรสนใจตนเอง! เปิ่นหวางยังไม่ได้ก้าวเท้าออกจากแว่นแคว้นของจักรวรรดิ ดังนั้นการที่เจ้าส่งจดหมายจากครอบครัวมานี้ เจ้าอยากให้คนอื่นคิดเช่นไร? เจ้าเข้าใจสิ่งใดหรือไม่? เปิ่นหวางหนักใจแทนเจ้าจริงๆ!

: ในไม่ช้าก็จะถึงฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ดูแลตนเองดีๆด้วย เขียนถึงเปิ่นหวางเมื่อเปิ่นหวางถึงชายแดน และเปิ่นหวางจะตอบกลับไปหาเจ้าตามความความเหมาะสม。

เคียงข้างเหมือนคู่รัก? หนักใจแทน? ตอบกลับมาตามความเหมาะสม?
  เยี่ยนเคอหัวเราะและดุด่าเมิ่งโหย่ว
  เขาเห็นความบกพร่องทางสติปัญญานี้เป็นครั้งแรก! ผมรู้สึกว่าเขาคงมีความสุขกับการคิดไปเองมากจริงๆ!
  
  เยี่ยนเคอระงับความโกรธของเขาด้วยการจรดปากกาและส่งจดหมายไปให้ถึงมือผู้ส่งสารอีกครั้ง เสร็จแล้วจึงพุ่งเข้าห้องครัว
  เขาไม่รู้ว่าเมื่อไรเมิ่งโหย่วคนโง่จะตื่นขึ้นจากการหลงผิด เขาควรเริ่มต้นดูแลร่างกายของเขาอย่างดีในตอนนี้

.

.
  
  เยี่ยนเคอดูที่ส่วนผสมที่มีอยู่ในครัว ไก่และปลา
  เยี่ยนเคอฆ่าไก่ด้วยตัวเอง ล้างมัน หั่นเป็นชิ้น ๆ และวางไว้ในหม้อ หลังจากผ่านไปซักพัก เขาเพิ่มพุทราจีน ถั่วลิสง เก๋ากี่ และขิงเพื่อเริ่มเคี่ยวซุป
  
  ในขณะที่ต้มไก่ตรงนั้น ปลาก็ถูกตัดอีกที่
  
  ด้วยทักษะการใช้มีดที่ชำนาญในการหั่นสไลด์ปลา เขาก็โยนมันลงในกระทะน้ำมันร้อนๆ และเขากำลังจะได้ปลากระพงทอดน้ำแดง

ไก่ตุ๋นยาจีน cr.ผู้แปลภาษาอังกฤษ


  

ปลากระพงทอดน้ำแดง cr.ผู้แปลภาษาอังกฤษ


  ด้านนอกห้องครัว พวกเขากังวลว่าไท่จื่อเฟยอาจจะระเบิดห้องครัวโดยไม่ได้ตั้งใจ แม่ครัวและผู้ดูแลตำหนักถูกคลื่นซัดเข้ามา โดยเทคนิคเหล่านั้น!ทุกคนอ้าปากกว้างและมองไปที่การทำอาหารของเยี่ยนเคอ ไม่มีใครคิดว่าจะสามารถเป็นลูกมือช่วยเขาได้
  
  หลังจากนั้นไม่นาน กลิ่นหอมฟุ้งอบอวลก็ลอยมา
  
  ทุกคน: ต้องการ ... ต้องการกิน! หอมเกินไป!
  
  เยี่ยนเคอตั้งโต๊ะ หลังจากล้างมือและเตรียมกิน เขาเห็นเด็กหญิงและคนรับใช้ที่ดูแลเขายืนอยู่ข้างนอก
  
  เยี่ยนเคอยิ้ม: "พวกเจ้าต้องการทานด้วยกันหรือไม่?"
  
  ทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน
  ผู้ดูแลตำหนักตอบสนองโดยมองไปที่เด็กหญิงตัวน้อยน้ำลายไหล แล้วก้าวไปข้างหน้าเพื่อคำนับเยี่ยนเคอ: "ไท่จื่อเฟย, ตำหนักไท่จื่อแห่งนี้ มีหัวหน้าพ่อครัวที่เชี่ยวชาญ หากท่านไม่พอใจ ท่านให้กระหม่อมเปลี่ยนพ่อครัวได้พะยะค่ะ "
  
  เยี่ยนเคอ:" ข้าชอบทำเอง พวกเขาไม่ได้มีปัญหาใดๆ "
  เยี่ยนเคอหยิบชามข้าวอีกสองสามใบแล้ววางตะเกียบสักสองสามคู่ แล้วพูดกับเด็กหญิงที่อยากกินแต่ไม่กล้ากินเพราะสถานะของพวกเขา: "มาเถอะ ข้าไม่รังเกียจสิ่งนี้ ยิ่งผู้คนทานร่วมกันมากขึ้นยิ่งมีชีวิตชีวา"
  
  เด็กสาวที่อยู่ติดกับเยี่ยนเคอจับจ้องไปที่โต๊ะมองอาหารชั้นเลิศไม่วางตา เมื่อเยี่ยนเคอบอกว่าเขาไม่สนใจสถานะ เธอกำลังจะเดินเข้าไป แต่เมื่อดวงตาที่ประหม่าของเธอมองไปที่ผู้ดูแลที่จ้องมองเธอ เสียงฝีเท้าเธอพลันหยุดลง
  
  ผู้ดูแลตำหนัก: "พระชายาคือเจ้านาย พวกกระหม่อมล้วนเป็นข้ารับใช้ ข้ารับใช้จะร่วมมื้ออาหารกับเจ้านายได้อย่างไรพะยะค่ะ ทรงเสวยเถิด พวกกระหม่อมจะรอรับใช้ทางด้านนี้พะยะค่ะ .. "
  ผู้ดูแลตำหนักหันไปรอบ ๆ เพื่อปรามเด็กรับใช้เหล่านั้น: "พวกเจ้าไม่ต้องการรับใช้ในตำหนักไท่จื่อหรือ? กฎไม่สามารถทำลายได้!”
  
  เยี่ยนเคอรู้ว่าคนเหล่านี้ไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของพวกเขาได้ ดังนั้นเขาจึงพูดว่า:“ ช่างเถิด”
  
  เด็กรับใช้เกรงกลัว จึงรอเยี่ยนเคอทานก่อน
  
  เยี่ยนเคอไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ในชีวิตก่อนของเขา ดังนั้นแม้ว่าเขาจะมีตัวตนนี้ เขาก็ไม่กล้าที่จะกินอิ่มนอนอุ่นเพียงผู้เดียว
  เขาหยิบชามเล็ก ๆ แล้วตักอาหารที่เขาต้องการกินออกไป
  
  วางจานที่เหลือไว้อย่างเรียบร้อยไว้ข้างๆและออกไปจากห้อง
  
  หลังจากที่เขาจากไป เด็กรับใช้จ้องไปที่ผู้ดูแล
  
  ผู้ดูแลตำหนักมองเด็กรับใช้กลุ่มนี้ที่เพิ่งเข้ามาในตำหนักไท่จื่อและหัวเราะขบขัน: "กินเถอะ ไท่จื่อเฟยเจตนาเอาไว้ให้พวกเรา พวกเราที่เป็นทาสมีเจ้านายที่ใจดีกับพวกเรา เราต้องรับใช้พวกเขาอย่างดี กฎไม่สามารถถูกทำลายได้ พวกเจ้ารู้หรือไม่? "
  
  เด็กหญิงตัวเล็กผงกหัวและหญิงสาวที่ฉลาดจึงเป็นผู้นำในการนำชามข้าวมาให้ผู้ดูแลตำหนัก
  
  ผู้ดูแลลิ้มรสปลากระพงและดวงตาของเขาเป็นประกาย
  เขาอยู่ในตำหนักของไท่จื่อมาหลายปี ตำหนักของไท่จื่อได้เปลี่ยนชุดพ่อครัวหลายชุดเพราะการรับรสของไท่จื่อค่อนข้างพิถีพิถัน แม้แต่พ่อครัวในตำหนักก็เป็นอันดับหนึ่งจากพ่อครัวหลายร้อย
  แต่ ... เขาไม่ได้กินปลาที่แสนอร่อยแบบนี้มาก่อนจริงๆ!
  วิธีการใหม่มาก! ไท่จื่อจะรักมัน!
  
  เยี่ยนเคอเดินแกว่งไปมาในวังของเจ้าชายหลังอาหารเย็น จากนั้นก็กลับไปที่ห้องของเขาเพื่อพักผ่อน
  นานแล้ว แต่ทำไมเมิ่งโหย่วถึงไม่ตอบเขาล่ะ
  
  คุณไม่ได้รับหรือไม่?
  เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เยี่ยนเคอก็เขียนจดหมายถึงเมิ่งโหย่วอีกครั้ง เขาถามผู้ดูแลที่เพิ่งกินเสร็จในการหาผู้ส่งสารเพื่อส่งจดหมายให้เขา
  
  เมื่อผู้ส่งสารนำจดหมายไปให้ทันกับกองทัพ เขากำลังจะไปที่ด้านหน้าเพื่อตามหาไท่จื่อ แต่ถูกขวางโดยผู้ส่งสารอีกคน

"เจ้านำจดหมายมาส่งถึงผู้ใดรึ?"
  
  "เป็นพระชายาต้องการส่งจดหมายนี้ถึงองค์ไท่จื่อ"
  
  "ข้าก็เช่นกัน, พวกเราควรรออยู่ด้านหลังขบวน หวางเย่กล่าวว่าก่อนที่ขบวนจะไปถึงชายแดน ไม่ให้เราส่งจดหมาย "
  
  " ...... โอ้ "

 

******
  
  เยี่ยนเคองีบหลับ รอให้เมิ่งโหย่วตอบกลับ เขาถอนหายใจลึก เพื่อนคนนี้ สิ่งที่คุณคิดคืออะไร?
  
  ผู้ดูแลตำหนักมองเยี่ยนเคอที่ดูเบื่อหน่ายแล้วยิ้ม ขณะรินชาให้เขา: "ทูลพระชายา พระองค์ทรงกำลังคิดถึงองค์ไท่จื่ออยู่หรือพะยะค่ะ?"
  
  เยี่ยนเคอพยักหน้า
  ผมคิดถึงเขามากจริงๆ!
  
  ผู้ดูแลตำหนักหัวเราะอีกครั้ง: "หวางเย่จะทรงรับรู้ถึงหัวใจของพระชายาแน่พะยะค่ะ เรามาสวดมนต์ขอพรที่บ้านเพื่อให้หวางเย่กลับบ้านอย่างปลอดภัยกันเถอะพะยะค่ะ"
  
  เยี่ยนเคอพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง
  
  ผู้ดูแลตำหนัก: "บางครั้งบางอย่างที่เกิดขึ้นในครอบครัว มันจะส่งผลกระทบต่อผู้คนที่อยู่ข้างหน้า พระชายาทรงคิดหรือไม่ว่าดาบไม่มีตาในสนามรบ เมื่อวิญญาณไม่เข้มข้น ไม่มีสมาธิมันเป็นอันตรายพะยะค่ะ"
  
  เยี่ยนเคอยังคงพยักหน้า
  
  ผู้ดูแลตำหนัก: "ดังนั้นเมื่อเขียนจดหมายนี้ เราต้องเรียนรู้ที่จะรายงานข่าวดีและอย่าให้ผู้รับต้องกังวล"
  
  เยี่ยนเคอหันไปมองที่ผู้ดูแลที่หัวเราะน้อยๆและเดินวนเวียนเป็นวงกลมขนาดใหญ่เช่นนี้ ที่เขาต้องการบอกเพียงแค่ว่า ไม่ควรนำเรื่องเกี่ยวกับสิ่งเลวร้ายภายในบ้านไปบอกเมิ่งโหย่ว อย่ารบกวนเขาเลย
  เยี่ยนเคอ: "ท่านผู้ดูแล อย่าพูดเลยว่าไม่มีอะไรที่ไม่สบายใจในบ้าน แม้ว่าจะมี ข้าก็จะไม่บอกเขา"
  
  ผู้ดูแลตำหนักหัวเราะ: "เป็นธรรมชาติยิ่ง ท่านฉลาดกว่าหญิงสาวในเมืองหลวงมากนัก "
  ผู้ดูแลตำหนัก:" ท่านต้องการให้ชายชราผู้นี้เตรียมขนมอบให้พระชายาหรือไม่? "
  
  เยี่ยนเคอเดิมไม่หิว แต่เมื่อผู้ดูแลผู้ดูแลตำหนักพูดถึง เขาก็รู้สึกหิวเล็กน้อย เขาดื่มชาและลุกขึ้นยืน: "ข้าจะทำเอง"

 

——————————————————————————————————

ผู้เขียนมีบางสิ่งที่จะพูด:
Yan Ke: กลับมาคืนดี!
Meng You: ข้ายกไม่ได้!
นี่คือช่องว่างระหว่างยุคสมัย ... 55555

...

จากผู้แปล :โอ้ ? จะไม่ทำอาหารอร่อยให้เขา !!!

พวกคุณเห็นสิ่งใดแวบๆบนอากาศมั้ย?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 410 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #550 Penkontalok (@parnnygdb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 02:38
    พระเอกเรานี่ซึนของแท้เลย555555
    #550
    0
  2. #481 nuaskook (@tonkhawwww) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 22:20
    ชั้นว่าพระเอกนังขี้มโน
    #481
    0
  3. #460 nnnida (@nnnida) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 20:04
    ไท่จื่อโบ๊ะบ๊ะมาก
    #460
    0
  4. #432 tttem_ (@bellatrixx-19192) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 00:29
    พระเอกไร้วุฒิภาวะจัง น่าเอาเท้าตบปาก ^____^
    #432
    0
  5. #86 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 22:54

    ตอนนี้เริ่มเห็นพัฒนาการของไรท์ อ่านคลีนมาก แปลดีขึ้นมากเลย
    #86
    0
  6. #37 ...-.crone.-... (@rinan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 23:02
    น่าสงสารรรน้อง
    #37
    0
  7. #10 Blasé (@-wave-) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 13:44
    ไท่จื่อ....5555
    #10
    0