นิยายแปล His Royal Highness, Wants a Divorce! 《太子殿下,求和离!》

ตอนที่ 10 : บทที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,625
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 461 ครั้ง
    28 ส.ค. 63

10
   
     เรื่องนี้ไม่สามารถขัดขวางได้ ในขณะที่องค์ชายเจ็ดกำลังวุ่นอยู่กับการบอกให้พวกเขามองหาพระชายา ผู้ดูแลตำหนักก็แอบส่งสัญญาณให้องครักษ์เงาไปเฝ้าประตูห้องเยี่ยนเคอ

.

.
  
  เมื่อได้ยินเสียงนอกประตูและบนหลังคา เยี่ยนเคอลุกจากที่นอน เมื่อเขาเปิดประตู เขาก็เห็นว่าประตูห้องของเขาเต็มไปด้วยผู้คนที่แต่งกายด้วยชุดสีดำ

หัวใจของเยี่ยนเคอพลันเครียดขึ้นมา: "มีการลอบโจมตีงั้นหรือ?"

  
  หัวหน้าองครักษ์เงา: "......... "
  "พระชายาโปรดเข้าพักผ่อนในห้องก่อนเถิดพะยะค่ะ "
  
  พักผ่อนในเหตุการณ์แบบนี้เนี่ยนะ?
  เยี่ยนเคอ: "พวกเจ้าช่วยบอกข้า ให้ข้ามั่นใจได้หรือไม่?"
  
  องครักษ์เงาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง: "คือว่า ... องค์ชายเจ็ดกำลังตามหาพระองค์อยู่?" 


  เยี่ยนเคอ: ".... เขาตามหาข้าทำไมกัน? "
  
  องครักษ์เงาไม่เอ่ยวาจาใดๆ
  
  เยี่ยนเคอ: "หืม?"
  
  องครักษ์เงา: "โยน ... โยนลงหลุมพะยะค่ะ"
  
  เยี่ยนเคอไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะแล้ว ทีแรกหัวใจของเขาเกือบจะออกมาห้อยอยู่ที่คอแล้ว เขาคิดว่าเป็นการโจมตีของผู้ก่อการร้าย โดยไม่คาดคิดกลับกลายเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นไปเสีย
  “มันไม่เป็นไร พวกเจ้าพักได้แล้ว”
  
  องครักษ์เงาส่ายหัวและใช้การกระทำของเขาบ่งบอกว่า แม้ว่าองค์ชายเจ็ดจะโยนพวกเขาลงหลุม พวกเขาก็จะไม่ยอมให้พระชายาลงไป!
  
  เยี่ยนเคอยิ้ม ปิดประตูแล้วนอนเอนหลังบนเตียงอีกครั้ง
  เขาเคยเล่นทั้งคืนโดยที่ร่างกายยังปกติดี เมื่อมาที่นี่ถ้าไม่ได้นอน 15 หรือ16 ชั่วโมงต่อวัน หัวของเขาจะง่วงและเขาจะไม่สามารถทำอะไรได้ในวันนั้น
  บำรุงร่างกายนี้ให้ดี เป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา
  เยี่ยนเคอคิดว่าหลังจากออกไปจากที่นี่แล้ว เขาจะใช้สินสอดทองหมั้นในการขุนร่างกายของเขาก่อน

 

******
  
  เมิ่งโหย่วเพิ่งจะนั่งลง ที่นั่งยังไม่ทันจะอุ่นดี เขาก็ได้รับรายงานจากคนที่ตำหนักขึ้นมา ฟังแล้วเป็นไอ้เจ้าตัวน้อยเมิ่งหานก่อวีรกรรมอีกครั้ง เมิ่งโหย่วมองไปที่ถังซวี่ด้วยท่าทางพิเศษ

" เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมิ่งหานเป็นคนประเภทใด? เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันยากเพียงใดที่เปิ่นหวางจะช่วยเจ้าจากเขา? เจ้าต้องจดจำพระคุณอันยิ่งใหญ่ของเปิ่นหวาง!"
  
  ถังซวี่กรอกตาของเขาในใจ เงยหน้าขึ้นมองขวดเหล้าบนโต๊ะแล้วพูดกับคนที่อยู่ข้างๆเขาว่า "มาๆๆ ดื่มเถอะๆ วันนี้ชามเหล้าก็มีแล้ว ดื่มให้เมามาย เรื่องเมื่อวานลืมให้สิ้น"
  
  ก่อนจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น คลื่นลูกที่สองของผู้ที่กระตุ้นให้เขากลับตำหนักก็มาถึง
  
  ชายคนส่งสารคนนั้นอ้าปากหอบ มองไปที่เมิ่งโหย่วเป็นเวลานานก็ยังไม่ดีขึ้น
  
  เมิ่งโหย่ว: "เมิ่งหาน,เด็กคนนั้นจุดไฟเผาตำหนักเปิ่นหวางอีกครั้งหรือ?"
  
  "ไม่ไม่ไม่ ... หวางเย่ ... คือว่า ... "
  
  ถังซวี่: "ข้ารู้ว่าเมิ่งหานไม่ถือเป็นอันใดแล้ว!"
  เขาทำตัวเป็นคนนอกแล้วเริ่มถือชามอย่างมีชีวิตชีวา
  
  เมิ่งโหย่วไม่มีเวลาพูดเกี่ยวกับถังซวี่และรอให้คนพูดต่อไป
  
  ผู้ส่งสาร: "หวางเย่ องค์ชายเจ็ดบอกว่าจะโยนพระชายาลงไปในหลุมพะยะค่ะ"
  
  ถังซวี่: "พรู๊ดดด .....แค่ก แค่ก แค่ก ..... "
  ถังซวี่มองคนที่ถูกเขาพ่นเหล้าโดนใบหน้าพลางขอโทษ จากนั้นเขาก็หัวเราะ
  
  ใบหน้าของเมิ่งโหย่วเป็นมืดครึ้ม เขาตบโต๊ะอย่างรุนแรงและรีบกลับไป
  ดีมาก, วันนี้คาดว่าจะไม่มีองค์ชายเจ็ดในแคว้นเยว่อีกแล้ว!

.

.

.
  
  ในอีกด้านหนึ่ง เมิ่งหานไม่ได้ตระหนักว่าอันตรายกำลังเข้ามาใกล้และเข้าใกล้เขามากขึ้น เขามองไปรอบๆตำหนักของไท่จื่อ ไม่มีใครขวางเขาได้ ยิ่งมายิ่งกลายเป็นคนที่ไม่ฟังใครมากขึ้น
  เมิ่งหาน: "อย่ากล่าวเลยว่าเมิ่งโหย่วอยู่ที่นี่ กระทั่งวันนี้ท่านพ่อจะมาร้องขอให้เขา! มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะขอร้องให้ใครก็ตามที่ทำให้ท่านผู้นี้ล้มลง!"
  
  ผู้คนไม่พูดสักคำ
  
  เมิ่งหานสังเกตเห็นองครักษ์เงาอยู่ที่ๆหนึ่งในตำหนัก เขาผลักคนอื่นๆออกและเดินตรงไปที่ลานหน้าเรือนของเยี่ยนเคอ
  
  เม่ื่อผู้ดูแลมองสถานการณ์ท่าจะไม่ดี เขาเข้าขวางด้านหน้าเมิ่งหานอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากบอกว่าคนที่องค์ชายเจ็ดกำลังมองหาคือพระชายา แต่พวกเขาไม่กล้าพูด ...
  ตั้งแต่ก่อนแล้วองค์ชายเจ็ดไม่ลงรอยกับไท่จื่อเสมอ เขาเติบโตมาอย่างเกรี้ยวกราด ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างไท่จื่อและองค์ชายเจ็ด หากว่ารวมความขุ่นเคืองใหม่ครั้งนี้และความขุ่นเคืองเก่าของไท่จื่อ...
  อาจจะแย่มากทีเดียว


  ผู้ดูแลตำหนัก: "ฝ่าบาท, ทรงรอให้หวางเย่เสด็จกลับมาก่อนแล้วค่อยหารือเรื่องนี้ดีหรือไม่?"
  
  คำพูดของผู้ดูแลตำหนักนี้มีจุดประสงค์เพื่อเตือนถึงการกระทำที่ไม่สมควรขององค์ชายเจ็ด ไม่ให้ลืมว่าเคยถูกปรามอย่างไรในครั้งก่อน
  โดยไม่คาดคิด ...
  
  เมิ่งหานเร่งฝีเท้าของเขา: "เจ้าพูดถูกท่านผู้นี้ต้องรีบ ถ้าเมิ่งโหย่วกลับมามันจะไม่ดี"
  
  ผู้ดูแลตำหนัก: "...... "
  
  เมื่อเมิ่งหานเดินเข้าไปในลานหน้าเรือนของเยี่ยนเคอและมองไปที่องครักษ์เงาที่ยืนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยข้างนอก เขามองย้อนกลับไปและคิดเรื่องนี้
  เมิ่งหาน: "ข้าคิดว่าที่พวกเจ้าไม่ขวางข้าเพราะว่าเจ้าเตรียมคนรอท่านผู้นี้ที่นี่ใช่หรือไม่? คิดว่าคนมากมายเหล่านี้สามารถขวางท่านผู้นี้ได้งั้นหรือ? "

 

----------

 

"ดูสิว่าจะมีใครกล้าแตะต้องปลายเล็บของท่านผู้นี้ ?!"
  
  ผู้ดูแลตำหนักเตรียมที่จะโน้มน้าวเขาอีกครั้ง แต่มีเงาร่างที่คุ้นตาเดินผ่านไปที่ด้านข้างของเขา ผู้ดูแลตำหนักกล่าวอย่างร่าเริง: "ฝ่าบาท, ผู้ที่กล้าแตะต้องปลายนิ้วของพระองค์ เกรงว่าจะมาถึงแล้วพะยะค่ะ"
  
  เมิ่งโหย่ว: "น้องเจ็ด, เจ้ากำลังมองหาอะไรในตำหนักงั้นหรือ?"
  เมิ่งโหย่วยืนอยู่ด้านหลังเมิ่งหานด้วยรอยยิ้มและถามด้วยเสียงต่ำ
  
  เมิ่งหานสะดุ้งและผุดออกไปไม่กี่ช่วงตัว คนที่เพิ่งหยิ่งในศักดิ์ศรี ตอนนี้เหมือนมะเขือม่วงที่ร่วงโรยทันที
  เมิ่งหาน: "ทะ ... ท่านผ- ... น้องกำลังมองหาชายหนุ่มในตำหนักของท่านพี่ขอรับ"
  เมิ่งหานแสร้งทำเป็นสงบ
  
  เมิ่งโหย่วยังคงมองเขาด้วยรอยยิ้ม: "เจ้ากำลังมองหาใคร ให้เปิ่นหวางช่วยเจ้า"
  
  เมิ่งหานกล่าวอย่างจริงจัง: "ชาย, ผอมมาก!"
  
  เมิ่งโหย่วพยักหน้า: "เปิ่นหวางรู้ว่าเจ้ากำลังมองหาใคร เจ้ากำลังมองหาเขาทำไม? "
  
  เมิ่งหานกล่าวด้วยความโกรธ " ข้ากระโดดลงมาจากต้นไม้ และให้เขารอรับ ไม่เพียงแต่เขาไม่รับ เขาทำข้าล้มและทิ้งข้าไว้คนเดียวในสวนหลังตำหนักของไท่จื่อ! ท่านไม่คิดว่าเขาสมควรถูกโยนงั้นหรือ? "
  
  เมิ่งโหย่วตอบกลับ: " สมควร "
  
  เมิ่งหาน:" ......... "
  คราวนี้ ... ทำไมท่านพี่ตอบรับง่าย ๆ เช่นนี้?
  "จริงหรือ ... จริงๆหรือ?"
  
  เมิ่งโหย่ว: "จริง"
  
  เมิ่งหาน: "ถ้างั้นข้าจะไม่ยอมให้ใครมาอ้อนวอน ถ้ามีใครร้องขอข้าจะโยนเขาลงด้วยกันดีหรือไม่?"
  
  เมิ่งโหย่วพยักหน้า: " จะไม่มีใครร้องขอ "
  
  เมิ่งหานในที่สุดก็โล่งใจ: " ขอบคุณท่านพี่ "
  
  เมิ่งโหย่ว:" ไม่ต้องขอบคุณหรอก "
  เมิ่งโหย่วหันไปรอบ ๆ ยืนอยู่หน้าห้องเยี่ยนเคอและกล่าวว่า " พวกเจ้าถอยออกไปซะ ปล่อยให้องค์ชายเจ็ดนำตัวพระชายาออกมาและโยนลงหลุม "
  
  เมิ่งหาน: "......... "
  เมิ่งหาน: "?????"
  เมิ่งหาน: " ! ! ! "
  เมิ่งหาน: "นั่น ... ผอมมาก ... นั่นคือ ..."
  
  เมิ่งโหย่ว: "พระชายาของเปิ่นหวาง "
  
  เมิ่งหานแข้งขาอ่อนทรุดลงกับพื้น มองเมิ่งโหย่ว เขาแทบจะร้องไห้ " ท่านพี่ ...... "
  
  เมิ่งโหย่ว:" น้องชาย, เจ้าอยากให้พี่เปิดประตูให้ด้วยหรือไม่? "
  
  เมิ่งหานร้อง‘หวาาา’ออกมา

" ท่านพี่ ! "
  
  เมิ่งโหย่ว: "หืม? น้องชาย, เจ้าต้องการให้พี่เป็นคนพาเขาออกมาด้วยหรือ?"
  
  เมิ่งหานกลิ้งไปมา : "ท่านพี่ที่รัก!"
  
  เมิ่งโหย่ว: "เฮ้ น้องชาย เจ้าต้องการให้พี่ชายของเจ้าเปิดฝาหลุมให้ด้วยหรือ? "
  
  เมิ่งหานร้องไห้ด้วยน้ำมูกและน้ำตากอดต้นขาของเมิ่งโหย่ว:" พี่ชายที่ดีให้อภัยความเขลาของน้องชายและความผิดที่ไม่ได้ตั้งใจ บุคคลนั้นไร้เดียงสาควรถูกลงโทษเบา ๆ "
  
  เมิ่งโหย่วดึงเท้าของเขาออกมาอย่างไร้ความปราณีจากนั้นก็เดินไปที่ประตูแล้วเคาะสองครั้ง:" หลับอยู่หรือไม่? "
  
  เยี่ยนเคอฟังการสนทนาข้างนอกแล้วหัวเราะ น้ำหูน้ำตาไหลออกมา
  ช่างเป็นพี่น้องที่รักใคร่กันจริง
  เยี่ยนเคอ: "ไม่"
  
  เมิ่งโหย่ว: "เจ้าต้องการที่จะลงโทษเขาอย่างไร?"
  
  เยี่ยนเคอกำลังเตรียมที่จะบอกว่าเขายังเด็กและชอบที่จะเล่นเพียงเล็กน้อยมันไม่สำคัญ
  อย่างไรก็ตามบางคนเกิดมาพร้อมกับกระดูกที่ทนไม่ได้กับการวิงวอนของผู้อื่น
  
  เมิ่งหาน: "ท่านพี่! พี่สะใภ้พูดกับข้า ท่านเก่งที่สุดบนเตียง เขาบอกว่าเขาไม่เคยเห็นองค์ชายผู้กล้าหาญเช่นนี้ ท่านพี่ท่านเป็นแสงสว่างของแคว้นเยว่ของเรา! พี่สะใภ้ตอนอยู่กับข้า เขาบอกว่าเขาและท่านเป็นเหมือนกาว ความรักไม่มีวันแยกจาก น้องชายมาที่นี่เพื่อหวังให้ท่านครองรักกันจนแก่เฒ่า สีผมเปลี่ยนเป็นขาวไปด้วยกัน! "
  เมิ่งหานพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก ทุกคำพูดและทุกประโยคเหมือนมีดปักลงไปที่หลังของคนทั้งสองที่อยู่คนละฝั่งของประตู
  
  เยี่ยนเคอกล่าวเสียงเย็น: "โยนเขาลงไปในหลุม"
  
  เมิ่งโหย่วตอบ: "อืม เปิ่นหวางก็คิดเช่นนั้น"
  
  ด้วยการแสดงออกว่าเห็นด้วยของเมิ่งโหย่ว หลายคนคุมตัวเมิ่งหานและพร้อมที่จะออกไป เมิ่งหานอยากฆ่าคน เขาไม่รู้ว่าตอนนี้มีอะไรผิดปกติ?
  จากสง่าราศีของมนุษย์ไปจนถึงการให้พรแก่คู่สมรสที่เพิ่งแต่งงาน สิ่งที่ดูเหมือนว่าเขาหยิบขึ้นมาและสิ่งที่เขาพูดมันผิด?
  
  เมิ่งหาน: "ท่านพี่! แสงสว่างแห่งรุ่งอรุณ! ความรักที่ไม่อาจแยกจาก ท่านพี่ที่รัก พี่ชาย -"
  คำพูดสุดท้ายเมิ่งหานตะโกน
  
  เมิ่งโหย่วยังคงมีใบหน้ามืดครึ้ม: "กดหัวของเขาลง ปล่อยให้เขาแช่อยู่ครู่หนึ่ง"
  เขาสั่งองครักษ์ที่ยืนอยู่เหนือเมิ่งหาน

.
.

.
  
  หลังจากเรื่องตลกจบลงเมิ่งโหย่วเดินไปที่ประตูของเยี่ยนเคออีกครั้งแล้วเคาะประตู: "เปิ่นหวางช่วยชีวิตเจ้า อย่าลืมความเมตตาที่ยิ่งใหญ่นี้ และตอบแทนในภายภาคหน้า"
  
  เยี่ยนเคอ: "......... "
  
  " ฟัง ... "
  
  เยี่ยนเคอ:" ไปให้พ้น! "


  เยี่ยนเคอขัดจังหวะเมิ่งโหย่วโดยตรง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้ยินเมิ่งโหย่วพูดอย่างนี้
  เยี่ยนเคอ: "เจ้าต้องการทำบุญมากมายงั้นหรือ บุญคุณมากมายจะทำให้เจ้าเหาะได้หรือเปล่า?"
  
  เมิ่งโหย่ว: ".......... "
  
  ถังซวี่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังอย่างเงียบ ๆ และเฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมด รวมถึง ต่อหน้าน้องชายของเขา ไท่จื่อทำตัวดั่งลมพายุฝนกระหน่ำ แต่พอไท่จื่อเฟยกล่าวเช่นนั้น เขากลับไม่กล่าวสิ่งใด ถังซวี่จดจำทุกประโยคไม่ให้ตกหล่นสักครึ่งคำ

 

ควรบันทึกไว้!
  ในอนาคตหากหวางเย่ยังคงใช้คำพูดเกี่ยวกับ‘พระคุณที่ยิ่งใหญ่และคุณธรรมที่ดี’ในการพูดคุยกับเขา เขาจะใช้วลีว่า‘เจ้าต้องการทำบุญมากมายและให้ผลบุญทำให้เหาะได้หรือ?’ทำให้เขาสำลัก
  
  เมิ่งโหย่วกำลังจะกลืนความขุ่นเคืองในขณะที่ไม่มีใครอยู่ แต่กลับเห็นถังซวี่ยืนอยู่ด้านหลัง
  เมิ่งโหย่วหันไปรอบ ๆ ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดและยังคงเคาะหน้าประตู: "เจ้าพูดอย่างนี้กับเปิ่นหวางได้อย่างไร?"
  
  เยี่ยนเคอกลอกตาของเขา: "หวางเย่, หรือว่าเราจะนอนไปด้วยพูดถึงเรื่องนี้ไปด้วย?"
  
  เมิ่งโหย่วอยากจะทุบคน: "เจ้ารู้จักรักษาหน้าตนเองหรือไม่?!"
  
  เยี่ยนเคอ: "ไม่, แต่ข้ามอบใบหน้านี้ให้เจ้าได้~"
  
  เมิ่งโหย่วฟังเสียงหัวเราะของถังซวี่ที่อยู่ข้างหลังแล้วเขาก็นิ่งเงียบชั่วครู่ เขาไม่รู้ว่าจะทำสิ่งใดต่อจากนี้
  จากนั้นเขาก็เกร็งคอแล้วพูดว่า "แค่ครั้งนี้! หากเจ้ากล้าที่จะกล่าวเช่นนี้กับเปิ่นหวางอีกครั้ง เปิ่นหวางจะ-"
  
  เยี่ยนเคอ: "กลับไปซะ"
  
เมิ่งโหย่ว: ".......... โอ้, งั้นเจ้าพักผ่อนเถอะ"
  
  ถังซวี่ที่อยู่ด้านหลังไม่สามารถหยุดหัวเราะได้และเป็นครั้งแรกในชีวิตของเขาที่เขาเห็นชายคนนี้เสียหลัก!
  
  เมิ่งโหย่ว: "เจ้าหัวเราะพอใจเรื่องใดกัน?"
  
  ถังซวี่: "ไม่มีสิ่งใด มันไม่น่าขันนัก"
  ถังซวี่: "ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "
  ถังซวี่: "ถึงแม้ว่ามันจะไม่น่าขัน แต่ข้าหยุดตนเองไม่ได้"
  
  เมิ่งโหย่ว: "อย่างไรก็ตาม ที่เปิ่นหวางปล่อยเขาไป เป็นเพราะเปิ่นหวางเห็นว่าเขาป่วย เจ้าเข้าใจหรือไม่?"
  
  ถังซวี่พยักหน้า
  
  เมิ่งโหย่ว: "เปิ่นหวางอารมณ์ไม่ดี เปิ่นหวางอาจจะฆ่าบางคน เพื่อไม่ให้สิ่งใดแพร่งพรายออกไป เจ้ารู้หรือไม่? โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนประเภทที่มองเปิ่นหวางหัวเสียแล้วยังหัวเราะได้ นั่นเหมาะสมที่สุด"
  
  รอยยิ้มของถังซวี่นั้นเริ่มแข็งทื่อ จากนั้นเมิ่งโหย่วก้าวเพื่อออกไป
  คำพูดราคาถูกยังคงอยู่ในสายลม: "ขอให้องค์รัชทายาทและพระชายาเป็นคู่สมรสที่สมบูรณ์ในเร็ววัน!"
  
  แม้ว่าส่วนอื่นๆของเยี่ยนเคอไม่ค่อยใช้การได้ แต่หูของเขาเฉียบคม: "ขอบคุณ, ข้าจะทำงานหนักต่อไป!"
  
  เมิ่งโหย่ว: " ......... "
  เมิ่งโหย่ว:" หุบปาก! "

 

*********
  
  แม้ว่าเมิ่งหานจะไม่ได้ถูกโยนลงไปในหลุมจริงๆ เขาเพียงถูกแช่ในถังพักหนึ่ง เขาพาร่างที่เปียกปอนกลับไปที่ตำหนักตนเอง
  และตัดสินใจในใจของเขาว่า ในอนาคตเขาจะไม่ไปที่ตำหนักไท่จื่ออีก มันเป็นเพียงเพื่อสร้างปัญหาให้ตัวเอง!

 

 

...........
  
  อย่างไรก็ตาม เยี่ยนเคอคิดว่ามีโอกาสมากมายเพราะอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน ดังนั้นแทนที่จะรีบให้เมิ่งโหย่วลงนามในหนังสือหย่า เขาจึงรอคอยโอกาส แต่วันนี้เขาได้ทราบว่าเมิ่งโหย่วออกไปแล้ว
  
  เยี่ยนเคอ: "เขาหายไปไหน?"
  
  หญิงรับใช้: "ไป....... หวางเย่ตรัสว่า พระองค์เกรงพระชายาจะไม่คิดให้ชัดเจนและทำบางสิ่งในเวลากลางคืน"
  
  หลอดเลือดดำบนหน้าผากคล้ายจะโผล่ออกมา เขาจะไปทำอะไรในตอนกลางคืนกัน! เหล่าจือ—เป็นชายแท้ทั้งแท่ง เขาแม่*จะทำอะไรในเวลากลางคืน!
  เยี่ยนเคอ: "ใช้เวลานานเท่าไหร่กว่าจะกลับมา?"
  
  หญิงรับใช้: "หวาางเย่ประเมินว่าจะใช้เวลาสองถึงสามปีเพคะ"
  
  เยี่ยนเคอ: "ฮึ!"
  ต้องการให้เขารอที่นี่สองหรือสามปี?! เขาทำไม่ได้!
  เยี่ยนเคอแต่งตัวแล้วออกไป เขาวิ่งไปที่ประตูเมืองที่อยู่ไม่ไกล เขายังสามารถเห็นท้ายของกองทัพ ถ้าเขาไปในตอนนี้เขาน่าจะทัน
  
  อย่างไรก็ตามมันเป็นความหวังที่ริบหรี่ ถนนในเมืองหลวงมักจะมีผู้คนหนาแน่น เมื่อเยี่ยนเคอผลักฝูงชนออกไปและเดินอย่างเหนื่อยหนักเพียงเพื่อไปพบประตูที่ปิดแล้ว
  
  เยี่ยนเคอจึงเดินขึ้นไปที่หอรักษาการ มองไปที่กองทัพที่จากไป แล้วตะโกนว่า

"เมิ่งโหย่ว! เจ้ามันคนเลว!"
  
  เมิ่งโหย่วผู้อยู่แถวหน้าของกองทัพฟังเสียงที่ลอยมาในสายหมอกและมองย้อนกลับไป เพียงแค่รู้สึกว่าได้ยินเสียงหลอน
  
  จากนั้น เยี่ยนเคอก็ตะโกน

"กลับมา!"
  
  เมิ่งโหย่วมองกลับมาที่หอรักษาการ เห็นคนผู้หนึ่งโบกมืออย่างต่อเนื่อง เขาขมวดคิ้ว ตั้งใจที่จะไม่สนใจศัตรูพืชเยี่ยนเคอ
  
  เยี่ยนเคอ: "เมิ่งโหย่วกลับมาหาเหล่าจือ เหล่าจือจะหย่า !! หย่า!——"
  เยี่ยนเคอตะโกนเสียงแหบ
  
  รองแม่ทัพถัดจากเมิ่งโหย่วถามว่า: "หวางเย่, นั่นคือพระชายาหรือพะยะค่ะ?"
  
  เมิ่งโหย่ว: "อืม"
  
  รองแม่ทัพ:"แต่ไท่จื่อเฟยกล่าว ... กล่าวถึงการหย่า?"
  
  เมิ่งโหย่ว: "เขาแค่หวังว่าข้าจะอยู่กับเขาที่ตำหนัก มันหลอกหลอนเกินไปที่จะข่มขู่เปิ่นหวางด้วยชีวิตและความตาย”
  มันเป็นการดีที่จะกระตือรือร้นที่จะอยู่ห่าง ๆ !
  ข้าไม่ต้องการบอกเขา ดังนั้น ข้าให้หญิงรับใช้รอให้เขาออกมาแล้วค่อยบอกเขา โดยไม่คาดคิดถึงคุณธรรมของเขา เขาวิ่งตรงไปที่หอรักษาการเพื่อเรียกเขากลับ! ไร้ยางอาย!
  
  

________________________________________________________________________________

 

ผู้เขียนมีบางสิ่งที่จะพูด:
Meng You : แล้วเจ้าจะคุยกับเปิ่นหวางอีกครั้งได้อย่างไร?
Yan Ke: ออกไป
Meng You: เจ้า ...
Yan Ke: ออกไป!
Meng You: ดีจริงๆ!
Yan Ke: ...
——
Yan Ke: กลับมา! ข้าขอให้เจ้ากลับมา! TAT! มาคุยกันเรื่องการหย่า, แต่เจ้าวิ่งไปทำสงคราม!
Meng You : ทำไมเจ้าถึงน่ารำคาญมาก เจ้ายังบอกให้เย่กลับต่อหน้าผู้คนจำนวนมากเหรอ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าเรากำลังจะเดินทางจากไป?

จากผู้แปล: จากต้นกล้าขี้โรค กลายเป็นวัชพืชซะแล้ว นี่ชั้นควรขำหรือเอ็นดูกับการเปรียบเทียบของเขา ทำไมน่ารัก? !

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 461 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #756 sweetcheesecake (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 10:12
    คอเมดี้มาก555555 ไม่รู้จะสงสารหรือตลกดีอุแง
    #756
    0
  2. #753 somwonhyuk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 18:47

    นิยายตลก ขำอ้ะ ไม่ไหวล่ะ คนนึงหลงตัวเอง อีกคนนึงพูดอะไรไป อีกฝ่ายก็ไม่รับรู้ คุยกันไม่รุ้เรื่อง 55555

    #753
    0
  3. #738 ployyy567 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 22:09
    ตลกดี งงๆนิดหน่อยแต่สนุก
    #738
    0
  4. #549 parnnygdb (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 02:35
    ผมล่ะอย่างชอบ5555555555555
    #549
    0
  5. #459 nnnida (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 19:59
    โบ๊ะบ๊ะมาก
    #459
    0
  6. #276 Makkham (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 20:31
    สะใจมีคนทำนังเเม่ทัพเเทนน้องเเล้ว//กำไม้พายเเน่น
    #276
    0
  7. #234 Aanaung26 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 18:47
    พระเอกโบ้ะบ้ะมาก5555555 สงสารเขานะคะ
    #234
    0
  8. #162 hararinamilove (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 07:58

    ไม่รู้จะสงสารหรือตลกใครก่อน555555

    #162
    0
  9. #158 nwyxa529 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 00:01
    เฮ้ ไทจื่อนายทำอย่างกับซูอวี้มีแรงงั้นแหละได้ข่าวว่าเค้าโดนพี่ท่านจับยัดคุก
    #158
    0
  10. #103 Konrafah (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 21:02
    น้องอย่าทำพี่
    #103
    0
  11. #73 poroon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 09:24
    น่าสงสารเขานะ 555
    #73
    0
  12. #54 sedna0327 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 00:57
    สงสารมาก อุตส่าห์ดูแลเขาอย่างดี5555555
    #54
    0
  13. #9 mameflying (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 09:02

    ถถถถ โดนให้หุบปาก 🤣

    #9
    0