นิยายแปล His Royal Highness, Wants a Divorce! 《太子殿下,求和离!》

ตอนที่ 1 : บทที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,813
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 631 ครั้ง
    22 ส.ค. 63

บทที่ 1

-------

"ฝ่าบาท, เรากำลังจะเข้าสู่ชายแดนของแคว้นเยว่แล้ว, ท่านต้องการนำดินของแคว้นบ้านเกิดมาเก็บไว้กับตัวหรือไม่?"
  
  เยี่ยนเคอได้ยินเสียงพูดด้านนอก จึงค่อยๆลืมตาขึ้นมอง เห็นท้องฟ้าที่มืดมิดด้านนอกรถม้า เขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ไม่สบายใจ เขาเอ่ยขึ้นว่า: "ไม่ต้อง เจ้าไปบอกซูอวี้ ถ้าเขาไม่อยากให้ข้าตายอยู่บนนี้ ก็ให้ทุกคนหยุดพักซะ"
  
  หญิงรับใช้พูดอย่างยากลำบาก: "องค์ชายเพคะ แม่ทัพซูสั่งว่าไม่ให้หยุดพักที่นี่ เพราะองค์ชายต้องเดินทางอีกไกล ผู้คนในแคว้นของว่าที่พระสวามีต่างเฝ้ารออย่างร้อนใจ ขอพระองค์ทรงอดทน"
  "อย่าทำให้คณะฑูตแคว้นเยว่ต้องลำบากใจเลยเพคะ"
  
  เยี่ยนเคอ:" ......... "
  
  เยี่ยนเคอถอนหายใจ เมื่อเขามองมือและเท้าที่ถูกมัดไว้ 

นี่น้องสาว พวกเธอนั่งรถม้าสบายๆ แน่นอนว่าเธอคงไม่คิดว่าการเดินทางวันนี้ยากลำบาก แต่ ... ดูผมสิ! ผมถูกมัดมือมัดเท้าไว้เป็นเวลาตั้งสามวันสามคืน พวกคุณจะหยุดพักไม่ได้รึไง? !
  
  ทีแรกคิดว่ามันจะเป็นเรื่องดีที่ผ่านพ้นความตายและมีชีวิตอีกครั้ง แถมยังเป็นองค์ชายของแคว้นฉู่ที่ร่ำรวย!
  
  แต่หลังจากข้ามมา เขากลับถูกจับใส่รถม้าส่งไปยังแคว้นเยว่ แคว้นยากจน ที่ถูกกล่าวว่าเป็นที่ๆแม้แต่นกยังไม่อยากอึและอากาศก็หนาวจัดอีก
  
  เพ้ยย!
  สิ่งที่พิเศษมากคือ ทั้งที่เขาเป็นองค์ชาย แต่กลับถูกส่งไปแต่งงานกับ‘ผู้ชาย’

ในฐานะผู้ชายแท้ๆ เยี่ยนเคอไม่อาจยอมรับว่าจะอยู่ด้วยกันกับผู้ชายต่อไปในอนาคตได้
  
  ตายแน่ๆ มันเป็นไปไม่ได้!
  ดังนั้น ... เขาจึงวิ่งหนีออกจากรถม้าไป
  
  ตอนจบก็เดาได้เลย..เขาถูกจับกลับมา 

หลังจากที่หนีออกไปสามครั้ง ในที่สุด ซูอวี้ซึ่งเป็นแม่ทัพนำขบวนสมรสก็จับเขามัดและโยนเข้าไปในรถ
  
  ซูอวี้เป็นน้องชายของซูกุ้ยเฟยแคว้นฉู่ ตามความทรงจำของเจ้าของร่าง ดูเหมือนว่าเจ้าของเดิมจะมีความรู้สึกพิเศษกับซูอวี้นี้
  
  ดังนั้นเมื่อซูกุ้ยเฟยและจักรพรรดิพูดกรอกหูเขาว่า เขาจะถูกพาไปที่แคว้นเยว่ เจ้าของร่างเดิมจึงไปหาซูอวี้ในคืนนั้น
  
  สิ่งที่เขาพูดนั้นไร้เดียงสามาก
  'ถ้าเจ้ากล้าส่งเปิ่นกงไปยังแคว้นเยว่ เปิ่นกงจะตายต่อหน้าเจ้า!'
  
  เจ้าของร่างเดิมต้องการที่จะเปิดเผยความรู้สึกของเขาด้วยวิธีนี้ มันชัดเจนแล้วว่าซูอวี้แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นความรู้สึกนั้น เจ้าหมอนั่นทำกระทั่งเย้ยหยันกลับมา
  
  หัวใจดั่งแก้วเปราะบางแตกสลายในทันที ชายหนุ่มไม่ได้พูดโกหก เจ้าของร่างเดิมได้ตายไปโดยเอาหัวกระแทกประตูตระกูลซูแล้ว
  
  องค์ชายผู้นั้น ตายแล้วจริงๆ
  แต่ที่เห็นมีชีวิตอยู่ ... มันเป็นเขา เขาเป็นคนที่มีชีวิตอยู่แทน
  เยี่ยนเคอจากศตวรรษที่ 21 มีชื่อและนามสกุลเดียวกันกับองค์ชายผู้หัวใจดั่งแก้วเปราะคนนั้น
  
  เยี่ยนเคอถอนหายใจ ในช่วงเย็นที่เขาเข้าร่างมา เขาก็ได้รู้ว่า พิธีสมรสกำหนดจะจัดในตำหนักของรัชทายาทแคว้นเยว่

วันต่อมาเขาก็ถูกบังคับให้ขึ้นรถ พร้อมด้วยรอยแผลขนาดใหญ่ที่หน้าผาก


  บนถนนเส้นนี้ เขาเดินทางมานานกว่าครึ่งเดือน เนื่องด้วยไม่เคยนั่งรถม้ามาก่อน เขาไม่สามารถทนต่อการเดินทางไกล และอาเจียนตลอดทาง
  
  เมื่อรวมกับการหลบหนีทั้งสามครั้ง ดูเหมือนว่าจะกระตุ้นความโกรธของซูอวี้ พิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้วว่า แม่ทัพซูแค่ใช้ข้ออ้างในการไปแคว้นเยว่ เพื่อเดินทางอย่างหนักติดต่อกันมาหลายวันแล้ว
  
  รถม้าหลายคันได้รับการว่าจ้าง กลุ่มหนึ่งใช้เดินทางกลางวันและกลุ่มหนึ่งใช้เดินทางเวลากลางคืน
  
  แม้ว่าคนในขบวนจะสบายดี แต่เยี่ยนเคออาเจียนน้ำดีขมๆของตัวเองออกมาในรถม้าแล้ว
  
  ในช่วงเช้าตรู่ เยี่ยนเคอรู้สึกอึดอัดและคิดว่าเขาคงถูกซูอวี้ขังในรถจนตายบนถนนนี้ แต่ขบวนส่งตัวกลับหยุดลง
  
  ซูอวี้: "หยุดพักซักครู่"
  
  เมื่อได้ยินเสียงของซูอวี้ด้านนอก เยี่ยนเคอก็ตื่นขึ้นมาทันที เขาพยายามลุกและยกม่านขึ้นเพื่อดูว่าถูกส่งมาที่ไหน 
  
  เมื่อซูอวี้สั่งให้ขบวนพัก เขาก็มาที่รถม้าที่เยี่ยนเคออยู่
  
  หญิงสาวที่อยู่นอกรถเห็นเขามาก็ออกไปโดยเร็ว เพื่อให้ซูอวี้เข้ามา
  
  ซูอวี้ยกม่านขึ้นและมองดูองค์ชายซึ่งดูเหมือนกำลังจะตาย ทันใดนั้นก็หัวเราะออกมา
  
  ซูอวี้: "องค์ชาย ข้าได้บอกท่านก่อนหน้านี้ว่าท่านต้องเรียนศิลปะป้องกันตัวบางอย่างเพื่อเสริมกำลังตัวเองเพื่อปกป้องตัวเอง แต่ท่านก็ยังไม่เชื่อ"

 

-------

เยี่ยนเคอลืมตาขึ้นมาและคำรามในใจ: ใช่! เยี่ยนเคอคนเก่า! คุณองค์ชาย! นายควรฝึกศิลปะการต่อสู้ตลอดชีวิตที่ผ่านมาของนาย! ! ถ้านายไม่ทิ้งผมไว้กับร่างกายไก่อ่อนเช่นนี้ บางที ผมอาจแก้แค้นแทนนายได้!
  
  แต่.. ตอนนี้ ไม่ต้องพูดถึงการแก้แค้น หาทางเอาตัวรอดก่อนเถอะ
  
  เยี่ยนเคอ: "ให้ข้าพักสักหน่อยแล้วค่อยเดินทางอีกครั้ง"
  ดวงตาของเยี่ยนเคอเรียบสงบ ซูอวี้มองไปที่รอยแผลบนหน้าผาก
  
  ซูอวี้สงสัยว่า เยี่ยนเคอที่ฟื้นขึ้นมาหลังจากชนประตูคืนนั้น ตอนนี้ทำไมเหมือนกลายเป็นคนอื่นไปแล้ว
  ในอดีตองค์ชายแห่งแคว้นฉู่ที่ยิ่งใหญ่ติดตามเขาด้วยความนุ่มนวลและอ่อนโยน ตลอดมาเรียกเขาว่า ซูอวี้เกอเกอ ตอนนี้เมื่อเขามีอารมณ์ดีจะเรียกขานว่าแม่ทัพซู เมื่อเขาอารมณ์ไม่ดี เขาจะไม่เรียกชื่อแล้วใช้คำว่า"เจ้า"แทน
  
  ต้องกำจัดหรือไม่?
  
  ซูอวี้จ้องเยี่ยนเคอ องค์ชายผู้ซึ่งสง่างามมาตั้งแต่วัยเด็ก ชื่อเสียงในด้านความงามของเขาลือไปทั่วแคว้นฉู่ แต่เวลานี้ร่างกายเขาอ่อนแอและโทรมลงอย่างมาก
  
  หลังจากผ่านไปครึ่งเดือนของการเดินทางบนถนน ใบหน้ากลับกลายเป็นน่าหวาดกลัว
  ซูอวี้มองไปที่คนที่ท่าทางอ่อนแอและเจ็บป่วย เขาเอื้อมมือออกไปเพื่อจัดเส้นผมที่ปรกลงด้านข้างของใบหน้า
  
  ซูอวี้: "ออกจากแคว้นฉู่แล้ว ไม่ก่อความยุ่งยากจะเป็นการดีสำหรับท่าน"
  เห็นเยี่ยนเคอไม่ได้ตอบอะไร ซูอวี้กล่าวอีกครั้ง: "วันนั้นเป็นข้าที่พูดผิดไป แต่ความดื้อรั้นของท่าน ท่านควรจะเก็บมันไว้ ข้าอยากจะรู้ เพราะอะไรท่านถึงปรารถนาความตาย? "

เยี่ยนเคอลืมตาขึ้นมอง เขากำลังเกลี้ยกล่อมใช่มั้ย? ตอนนี้อย่างไรซะ ซูอวี้ก็มาเพื่อขายเด็กหนุ่มคนนี้ ผมจะลงให้ก่อน แล้วค่อยหลอกล่อให้เขาแก้เชือกที่มัดมือทีหลัง
  เยี่ยนเคอ: "เจ้ามัดข้าไว้อย่างนี้ ไม่เพียงแค่ควบคุมแต่ต้องการฆ่าข้ารึ?"
  
  ซูอวี้ขมวดคิ้ว: "ท่านกำลังกล่าวสิ่งใด? ถ้าท่านไม่เชื่อฟัง ข้าจะผูกท่านไว้หรือ? ในตอนแรกสุขภาพท่านไม่ดี ข้าให้ท่านพบหมอแต่ท่านล่ะ? ไม่กินไม่ดื่มยา ท่านต้องการแค่อยากหนีไป ทำไมท่านถึงเอาแต่ตะโกนและแสดงนิสัยเสียออกมา? "
  
  เยี่ยนเคอ:" ......... "
  
นะ ... นิสัยเสีย? นายจริงจังเกินไปหรือเปล่า? ผมแค่กินไม่ลงจริงๆ? !
  
  ซูอวี้: "อย่าสร้างปัญหา ข้าเข้าใจความรู้สึกของท่าน เก็บพวกมันไว้อย่าให้คนรู้มันจะเป็นอันตรายต่อท่าน"
  
  เยี่ยนเคอฟังคำเสแสร้งของซูหยูโดยไม่รู้สึกอะไร ไม่มีอารมณ์แปรปรวน
  
  แต่ในใจของเขาเต้นกระหน่ำอย่างต่อเนื่องและมีสีแดงซีดปรากฏบนหน้าซีดๆของเขา
  
  เยี่ยนเคอ: ............ !
  
  เหล่าจือหน้าแดงได้ยังไง นอกจากนี้ ทำไมหัวใจเต้นแรงขึ้น? !
  ทันใดนั้นเยี่ยนเคอสัมผัสถึงความรู้สึกที่เดือดพล่านในอก เขาคลานไปขอบที่นั่งแล้วคายเลือดออกมา หน้าอกของเขารู้สึกเจ็บปวดมาก
  
  ซูอวี้รู้สึกวิตกกังวล: "เยี่ยนเคอ!"
  
  เยี่ยนเคอกำลังมึนงง เขาขยับปากของเขาขึ้นและลงอย่างไม่สามารถควบคุมได้ ในขณะที่สติยังคงอยู่เล็กน้อย เขาก็ได้ยินเสียงตัวเองพูดว่า 'ซูอวี้เกอเกอ'
  


  --------
  
  "เมิ่งโหย่ว!"
  
  ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน ผมสีดำที่ขมับที่ด้านหน้า เปียกโชกไปด้วยสายฝน เสื้อผ้าแนบติดกับลำตัว คิ้วกระบี่กดลงอย่างอันตราย ใบหน้าแสดงถึงความก้าวร้าวอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่หนึ่งปรากฎความดื้อดึงและไม่แยแส
  
  เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ให้บรรยากาศที่อันตรายโดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เขา ภายในสิบเมตรซึ่งไม่มีใครเข้าใกล้
  "ข้าไม่แต่งกับเขา!"

เมิ่งโหย่วตะโกนคำรามออกไป
  
  “เจ้าไม่ต้องคิดเรื่องนี้ เจ้าต้องแต่ง!” เสียงทุ้มลึกของชายผู้หนึ่งดังมาจากด้านในวัง
  
  เมิ่งโหย่วปวดชาท้อง เนื่องจากเขารู้ว่าเขากำลังจะแต่งงานกับบุรุษ เขาอยู่ที่ประตูวังของพ่อของเขาเป็นเวลาครึ่งเดือน
  แต่ไม่เกิดผลใดๆ นอกจากต้องแต่งงาน!
  
  เมิ่งโหย่ว: "บุรุษผู้หนึ่งจะเข้าพิธีกับบุรุษได้อย่างไร ถึงเขาไม่ละอายใจ แต่ข้าละอายใจ!"
  
  จักรพรรดิแคว้นเยว่ที่อยู่ข้างในได้ยินสิ่งนี้ เขาเย้ยหยันและเปิดประตูพระราชวัง
  
  จักรพรรดิ: "เจ้าจะรู้อะไร ตอนนี้แคว้นเยว่ไม่ได้เป็นศัตรูของแคว้นฉู่อีกต่อไป องค์ชายแคว้นฉู่มาที่แคว้นเยว่ มันล้วนเป็นประโยชน์กับเรา!"

"นอกจากนั้น องค์ชายยังแต่งให้กับเจ้า, จะผิดอะไร?!"
  
  เมิ่งโหย่วหันมอง ระหว่างคิ้วของเขาเต็มไปด้วยความฝืนใจ: "ท่านพ่อ ท่านไม่คิดว่าเรื่องนี้จะมีแผนการใดในการส่งองค์ชายมาเพื่อสมรสงั้นหรือ?"
  "ยอมแพ้เสียเถอะ, แม้ว่าจะมีแผนการ แต่องค์ชายที่สามารถส่งมาเพื่อสมรสให้แคว้นอื่นได้ เจ้าอยากให้เขาทำอะไรได้อีก?"

จักรพรรดิครุ่นคิดคำพูดของเมิ่งโหย่วครู่หนึ่ง ตอนนี้ไม่มีทางให้หันกลับ จักรพรรดิแคว้นฉู่คนนั้นเขาขอให้ลูกชายคนโตของเขาสมรสกับองค์ชายของตนและปฏิเสธไม่ได้
  "ชูหลี่ เจิ้นรู้ว่าเจิ้นกำลังทำผิดต่อเจ้า แต่เหตุการณ์นี้ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้"

เมิ่งโหย่ว: "......... "

[ชูหลี่ คือ ชื่อเล่นของเมิ่งโหย่ว ใช้คำว่า ชู ที่แปลว่า หนังสือ]
  
  เมิ่งโหย่วไม่สามารถเกลี้ยกล่อมได้ จึงหันหลังจากไปในสายฝน
  ทันทีที่เขาเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่สะอาดและพร้อมที่จะหนี ตำหนักรัชทายาทก็ถูกล้อมด้วยทหาร แม้น้ำหยดหนึ่งก็ผ่านไปไม่ได้ เฉิงกงกงขันทีของจักรพรรดิเดินเข้ามาจากข้างนอกและมองดูเมิ่งโหย่วพร้อมสัมภาระของเขา เหงื่อเย็นไหลออกจากใบหน้าของเฉิงกงกง


  เมิ่งโหย่ว: "......"
  
  เฉิงกงกง: "องค์รัชทายาทพะยะค่ะ จักรพรรดิทรงกล่าวว่าพระองค์ต้องรอให้องค์ชายแคว้นฉู่มาถึงก่อนที่จะทำการอื่นใดพะยะค่ะ"
  
  เมิ่งโหย่วไม่ได้พูดอะไร ตวัดสายตาคมกล้าจ้องมองไปที่เฉิงกงกง
  
  กงกงผู้เฒ่ายังคงเยือกเย็น แม้จะมีสายตาราวกับจะแช่แข็งมองอยู่ แล้วพูดต่อ: "แน่นอนพระองค์สามารถรอให้องค์ชายมาถึงและเดินทางไปด้วยกัน"
  
  เมิ่งโหย่ว: ......
  
  เฉิงกงกง: "จักรพรรดิทรงให้กระหม่อมทูลอีกว่า องค์ชายนั้นมีร่างกายที่อ่อนแอและป่วยมาครึ่งเดือนจากการเดินทาง ขอองค์รัชทายาทดูแลเป็นพิเศษ"
  
  เมิ่งโหย่ว: "......... "


  ท้ายที่สุด เมิ่งโหย่วเค้นเสียงลอดไรฟัน: "ไปให้พ้น"
 

—————————————————————————————————————————

 

ศัพท์

- เหล่าจือ ใช้ยกตนข่มท่าน ใช้ยกระดับตนเอง, ใช้กับเพื่อนสนิทเพื่อแสดงความเหนือกว่า เช่นที่เราใช้คำว่า พี่ , เจ้ , เฮีย พูดกับเพื่อนทั้งที่อายุเท่ากัน ตัวอย่าง เชื่อใจพี่ได้เลย, คิดว่าพี่เป็นใครกัน ,ให้เจ้เลี้ยงเลย

- เกอเกอ หมายถึง พี่ชาย ใช้แสดงความสนิทสนม

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 631 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #750 molyarat (@molyarat) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 11:05
    ติดตามมม
    #750
    0
  2. #699 kiri2046 (@kiri2046) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 20:06
    เราแอบงงไปนิดนึง แต่ไม่ใช่เพราะไรท์แปลไม่ดีนะคะ เป็นเพราะเรามึนเอง เรื่องน่าสนใจมากก พร้อมติดตามมมม~
    #699
    1
    • #699-1 Lichens on the Tree (@mo-aloofness) (จากตอนที่ 1)
      16 กรกฎาคม 2563 / 00:53
      ใกล้จะจบส่วนที่ตั้งใจจะแปลแล้วล่ะค่ะ อาจจะค้างเอาได้นะ ^^
      #699-1
  3. #542 Penkontalok (@parnnygdb) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 01:57

    แงงง ทำไมพึ่งมาเจออ แปลดีมากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #542
    3
    • #542-1 小现在 (@mo-aloofness) (จากตอนที่ 1)
      3 กรกฎาคม 2563 / 22:06
      ขอบคุณค่ะ : )

      นิยายในเด็กดีมีเยอะสุดๆเลยเนอะ เราก็หาอ่านไปเรื่อยเข่นกัน
      #542-1
    • #542-3 Lichens on the Tree (@mo-aloofness) (จากตอนที่ 1)
      17 กรกฎาคม 2563 / 21:49
      ขอรับไว้ทุกๆกำลังใจเลยละกัลลล ^^
      #542-3
  4. #475 nuaskook (@tonkhawwww) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 21:45
    สงสารเยี่ยนเคออ่า เห็นทอล์กข้างล่างละอยากเม้าด้วยย// คิดถึงอากู้มากกก แบบน้องสุดๆ แต่ว่าด้วยไม่มีความสามารถ ไปอ่านแบบแปลอิ้งละต้องใช้เวลาหาศัพท์ TT แล้วมันเลยไม่ต่อเนื่องเลยเลิกอ่าน ส่วนอีกเรื่องคือเส้าจริงๆแง แบ่บแฮปปี้ได้ไม่กี่ตอนก็สลับกลับมาปวดตับอี้กกก
    #475
    4
    • #475-2 nuaskook (@tonkhawwww) (จากตอนที่ 1)
      28 มิถุนายน 2563 / 00:26
      เราอ่านใน MTL novelค่ะ แปลจบแล้วนะคะ แต่แปลค่อนข้างไม่รู้เรื่อง อย่างเช่นเหอชิง นักแปลก็ดันใช้คำว่า River clear ที่ในภาษาจีนคือเหอชิง แต่ว่ามันเป็นชื่ออะ แต่นักแปลดันใช้คำนั้น เรางงไป8ตอนกว่าจะรู้ว่าแม่น้ำใสนั้นคือชื่อพระเอก
      #475-2
    • #475-4 小现在 (@mo-aloofness) (จากตอนที่ 1)
      28 มิถุนายน 2563 / 21:12
      ไปลองแล้วค่ะ แต่... ไม่โอเครจริง ฮืออออ ไม่ไหวๆ รอดีกว่า ,
      ขำชื่อพระเอก
      เหมือนแต่ละตอนในMTLจะสั้นแปลกๆ หรือว่าคนละเว็บนะ

      แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อนาคตค่อยว่ากันอีกที ตอนนี้ก็สุ่มอ่านไปเรื่อย

      #475-4
  5. #467 Keam_IFNT (@keambm-969) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 00:05
    แปลดีมากๆๆๆๆเลยค่ะ
    #467
    1
    • #467-1 小现在 (@mo-aloofness) (จากตอนที่ 1)
      27 มิถุนายน 2563 / 21:44
      แก้ไปหลายรอบเลย บทแรกๆ ตอนกลางๆตอนนี้ไม่มีแพลนแก้

      ขอบคุณนะคะที่เม้นบอก
      #467-1
  6. #424 0620632740 (@0620632740) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 09:01
    เอาตรงๆตอนแรกที่อ่านยังคงงงต้องขอบคุณไรท์มากนะคะที่สรุปให้555เข้าใจเพราะไรท์สรุป ขอบคุณค่ะ
    #424
    1
    • #424-1 小现在 (@mo-aloofness) (จากตอนที่ 1)
      24 มิถุนายน 2563 / 21:15
      555 เห็นหลายคนบอกว่าไม่เข้าใจก็เลยสรุปไว้ค่ะ //ดีใจที่มีประโยชน์กับรี้ดนะคะ
      #424-1
  7. #396 AN_DSBP (@an_dsbp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 11:02
    สู้ๆนะน้องเอ๊ยยยย อย่างนี้ไม่ต้องเกิดใหม่ก็ได้นะเอาดีๆ โคตรลำบากเลยนี่นา
    #396
    1
    • #396-1 小现在 (@mo-aloofness) (จากตอนที่ 1)
      21 มิถุนายน 2563 / 10:49
      นั่นสิๆ //พยักหน้ารัวๆ
      #396-1
  8. #271 Makkham (@Makkham) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 20:04

    สงสารได้มารับกรรมเเทนคนก่อนเฉย555น่าสนุกอุอิๆ
    #271
    1
    • #271-1 小现在 (@mo-aloofness) (จากตอนที่ 1)
      19 มิถุนายน 2563 / 07:02
      เป็นเรื่องที่อ่านได้เรื่อยๆ และตลกดี ^~^
      #271-1
  9. #49 thx.fornovle (@sedna0327) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 00:40
    น่าปวดหัวเลยเจองี้
    #49
    1
    • #49-1 小现在 (@mo-aloofness) (จากตอนที่ 1)
      19 มิถุนายน 2563 / 07:01
      นั่นสิ ---
      #49-1
  10. #27 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 08:14
    ขอบคุณค่ะ^^
    #27
    1
    • #27-1 小现在 (@mo-aloofness) (จากตอนที่ 1)
      19 มิถุนายน 2563 / 07:01
      ขอบคุณที่คอมเมนต์นะคะ ^^
      #27-1