[ My Hero Academia / Boku no Hero Academia & Kimetsu No Yaiba ] แมงมุมไร้เดียงสา - Rui -

ตอนที่ 16 : แมงมุมตัวที่13 : เพื่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,995
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 467 ครั้ง
    27 พ.ย. 63

      

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        'เมื่อเจอสิ่งที่หน้าหวาดกลัว มนุษย์นั้นจักเผยธาตุแท้ออกมา นั่นคือ ความเห็นแก่ตัวหรือจะเรียกให้สวยหรูก็การเอาตัวรอด'

ความคิดแสนเหยียดหยามเย็นชาที่เกิดขึ้นในสนามสอบยังวนเวียนอยู่ในหัวสมองของเด็กชาย ถึงตอนนี้ตอนที่ถือเอกสารประเมินผู้เข้าสอบสนามBไปส่ง ความคิดเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็ยังอยู่ ไม่ใช่แค่ความคิดที่อสูรสีขาวคิดดูถูก แต่เป็นสิ่งที่ชายผมเขียวสาหร่ายใบหน้าตกกระ ที่ดูหวาดกลัวหัวหดในตอนแรก พุ่งตัวเข้าไปจัดการหุ่นยนต์ศูนย์คะแนนจนร่างกายสาหัส เพียงเพื่อช่วยหญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายเท่านั้น

 

 

รุยไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเลยสักนิด เขารู้ว่าตอนนี้มิโดริยะนั้นยังไม่มีสักคะแนน กำจัดหุ่นยนต์ไม่ได้สักตัว ทั้งยังเอาตัวเองไปเสี่ยงกับหุ่นยนต์ศูนย์คะแนนแบบเปล่าประโยชน์อีก นั่นมันเป็นอะไรที่โง่มาก

 

 

'ทำไม...ไม่เข้าใจเลยสักนิด ช่างเป็นมนุษย์ที่โง่เง่าสิ้นดี'

เด็กชายอสูรตกอยู่ในห้วงความคิดอยู่กับตัวเองอย่างไร้สติ ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง แต่จนแล้วบางอย่างก็ส่งกลิ่นแทรกเข้ามาในจมูก จนเด็กชายหลุดจากห้วงความคิด

 

 

'กลิ่นไหม้?'

แต่ไม่ใช่แค่กลิ่น มันมีเสียงตะโกนแทรกเข้ามาเช่นกัน เสียงตะโกนโหวกเหวก น้ำเสียงคุ้นเคยรุยจำมันได้ และไม่ได้อยากจะพบเจอนัก แต่ว่าทางที่เดินอยู่มันต้องผ่านจุดๆนั้นอยู่แล้ว

 

 

'นี่เจ้ามนุษย์นั่น ยังติดอยู่ที่เดิมอยู่อีกงั้นรึ'
เด็กชายคาดเดา และคำตอบก็เป็นดังนั้น ชายผมสีฟางดิ้นให้พล่านบนเพดานพร้อมทั้งพยายามใช้อัตลักษณ์เป็นประกายไฟจากระเบิดเล็กๆใส่เส้นใยสีขาวใสที่พันธนาการร่างเจ้าตัวอยู่

 

 

รุยยืนมองสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังดิ้นรนอยู่อย่างเรียบนิ่ง พร้อมทั้งสงสัยทำไมอีกฝ่ายไม่ระเบิดเพดานซะเลยจะได้หลุดออกมาหล่ะ

 

 

"เห้!ไอเปี๊ยก มาได้สักที มาปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะเฟ้ย!"
เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ถึงการมาของตัวการที่ทำให้ติดแหง่กบนเพดาน รุยลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย แต่ก็ตั้งสติ เดินเข้าไปใกล้ๆอีกฝ่าย รุยยื่นมือไปหาอีกฝ่ายก่อนจะใช้ให้เส้นใยออกจากปลายนิ้วไปตัดเส้นใยที่พันตัวชายผมฟางอยู่ออก

 

 

ตุบ!

 

 

การกระทำแบบไม่ให้สัญญาณใดๆ ส่งผลให้ชายผมฟางไม่ทันตั้งตัว ร่างหล่นตุบกระแทกพื้นอย่างจัง รุยใช้จังหวะที่อีกฝ่ายกำลังหล่นนอนแนบหน้ากับพื้น(?)รีบหันหลังเดินหนี ไม่งั้นคงถูกโวยเป็นแน่ แต่เหมือนอสูรตัวน้อยจะช้าไปหน่อย ร่างเล็กสีขาวถูกดึงไปอย่างแรงและถูกยกจนตัวลอยขึ้น(อีกแล้ว)

 

 

"แก! ทำไว้แสบมากเลยนะ ทำฉันติดแหง่กเกือบชั่วโมง!"
เจ้าของแรงดึงยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้พร้อมทั้งตะโกนด้วยความโมโห รุยตอนนี้สับสนหนักไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงได้ลั่นคำพูดนึงไป แต่เหมือนจะไปยัวะซะมากกว่า

 

 

"ผมนึกว่าคุณจะหลุดเองได้ ทำไมไม่ระเบิดหล่ะครับ?"
บาคุโก คัตสึกิ คิ้วกระตุกขึ้นทันทีจากคำพูดนั้น ชายผมฟางรู้สึกเหมือนโดนดูถูกว่าไม่มีน้ำยาพอที่จะหลุดออกจากเส้นใยเล็กๆได้ จะให้ชายผมฟางหลุดได้ไง? ถ้าให้เขาระเบิดเพดานเพื่อหลุดมีหวังได้โดนไล่ออกทั้งที่ยังไม่ทันได้เข้าเรียนแน่

 

 

"นี่แกซื่อบื้อรึไงวะ! ถ้าฉันระเบิดมีหวังเพดานพังลงมา ฉันได้โดนไล่กันพอดี เจ้าเปี๊ยกงั่ง!"

 

 

"ครับ แล้วปล่อยผมได้รึยัง"
ไม่สำนึก ไม่สนใจ เมินแบบเต็มรูปแบบ อสูรแมงมุมไม่สนใจคำต่อว่าและชื่อเรียกดูถูกนั่น เพราะเด็กชายสนใจว่าเขาจะไปได้ตอนไหน เขามีงานจะต้องทำ แต่มีหรือชายผมฟางจะยอม

 

 

"ละเมอรึไง! ฉันจะเอาคืนแกไอเปี๊ยกขาว"
บาคุโก ปล่อยอัตลักษณ์ขึ้นบนฝ่ามือ เสียงระเบิดประกายไฟเล็กโลดเล่นบนฝ่ามืออีกข้าง ประกอบกับปากที่ฉีกยิ้มดูน่ากลัวมายังเด็กชายที่ถูกจับขึ้นลอยไม่ให้หนี จากสภาพรุยมั่นใจขึ้นได้ทันทีว่าจะถูกโจมตี

 

 

เด็กชายเบิกตากว้างอย่างตกอกตกใจ พยายามดิ้นหนี แต่ก็ไม่เป็นผล ยิ่งสร้างความสะใจให้กับคนอัตลักษณ์ระเบิด รุยเม้มริมฝีปากคิดหนัก หากจับอีกฝ่ายห้อยติดเพดานอีกมันก็วนลูบเหมือนเดิม จึงได้กล่าวขอโทษออกมา

 

 

"ขอโทษครับ"

 

 

ปัก!

 

 

แรงเตะจากปลายเท้าพุ่งตรงไปยังหน้าท้องของชายผมฟางอย่างจัง ชายผมฟางจุกหลุดปล่อยมือจากคอเสื้อที่ดึงตัวรุยออก กุมท้องนอนขด ทันทีที่เด็กชายลงยืนบนพื้นได้ เห็นสภาพของคนตรงหน้าจึงกล่าวขอโทษซ้ำอีกครั้ง และวิ่งหอบเอกสารหายออกไปจากทางเดิน

 

 

"กะ แก! ฉันจะฆ่าแกไอเปี๊ยกขาว!"
เสียงตะโกนดังไล่เข้ามาแต่เจ้าของเสียงได้แต่ก่นด่าอย่างเจ็บใจ เพราะหากจะตามไปตอนนี้ร่างเล็กสีขาวคงหายลับไปแล้ว
.
.
.
.
.
ท่อนขาเล็กวิ่งสลับกันไปมาบนทางเดินมาได้สักพัก ก็หยุดนิ่งลงและหันหลังมอง เช็คดูว่าคนผมฟางอารมณ์เสียได้ไล่ตามมารึเปล่า ก็พบเพียงแต่ความว่างเปล่า รุยลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่อีกฝ่ายไม่ได้ไล่ตามมา ร่างเล็กสีขาวกอดกองเอกสารให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะเดินด้วยท่าทีปกติ ไปยังจุดหมาย

 

 

'จะว่าไป...นี่เขาเตะมนุษย์คนนั้นนี่...จะเจ็บมากไหมนะ'
.
.
.
.
.
ณ สถานที่สอบปฏิบัติ สนามC

 

 

"รุยบอยย ได้เวลาแล้วว"

 

 

"....."

 

 

"รุยบอย?"

 

 

"....."

 

 

"รุยบอย ยู้หูววว"

 

 

"คะ ครับ?"
คำพูดติดขัดไม่ประสีประสา หันไปมองต้นเสียงที่กล่าวเรียกชื่อของเด็กชาย พรีเซนไมค์เกาศีรษะไปมาอย่างฉงนพลางมองตัวของอสูรน้อยที่ทำท่าทีไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าเขาเรียกเด็กชายมาสักพักแล้ว อดสงสัยไม่ได้เลยว่าอะไรทำให้เด็กชายตัวน้อยนี่เหม่อลอยได้ขนาดนี้ แต่หากจะซักถามในเวลานี้ก็คงจะดูไม่เหมาะสมเสียเท่าไหร่ เพราะตอนนี้มันได้เวลาที่รุยต้องทำหน้าที่แล้ว

 

 

"คือฉันจะบอกว่าผู้เข้าสอบเข้าสนามไปกันหมดแล้ว"

 

 

"อ้ะ! ขอโทษด้วยครับ"
จากท่าทีเดิมที่ไม่ทุกร้อนอะไร กลายมาเป็นลุกลี้ลุกลนขึ้นทันที อสูรสีขาวค้อมศีรษะเป็นการขอโทษก่อนจะกระโดดขึ้นบนเส้นใยเข้าสนามสอบไป

 

 

อสูรแมงมุมใช้เวลาไม่นานก็มายังจุดซ่อนตัวบนตึก รุยผ่อนลมหายใจออกมาให้ตัวเองผ่อนคลายลงบ้าง ก่อนจะค่อยๆนั่งห้อยขาบนเส้นด้ายเพื่อความสบาย

 

 

รุยไม่ได้ตั้งใจที่จะละเลยหน้าที่การงาน หรือทำท่าทีเมินเฉยที่ดูใจร้ายใส่ใคร แต่เขาติดนิสัยที่ชอบคิดอะไรเรื่อยเปื่อยและดูเหมือนการคิดเรื่องต่างๆนั้น จะไม่ค่อยมีสมาธิกับเรื่องภายนอกเสียเท่าไหร่ หากตอนนี้รุยกำลังคิดเรื่องอะไรแล้วหล่ะก็ มันก็มีอยู่แค่2เรื่อง 1เรื่องที่เขาไปแตะชายผมฟาง ถึงจะเป็นการป้องกันตัวจากอีกฝ่าย ถึงอย่างนั้นเรี่ยวแรงของอสูรนั้นใช่ว่าจะน้อยๆ ถึงเขาจะยั้งแรงไว้เยอะพอตัว แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิด อยากขอโทษอีกสักครั้ง แต่ดูจากนิสัยอีกฝ่ายนั้นคงไม่ยอมราวีง่ายๆเป็นแน่ หากเป็นแบบนั้น ก็แค่ต้องหวังว่าในวันเปิดเรียนก็หวังว่าคงไม่ต้องอยู่ห้องเดียวกัน

 

 

'หวังว่าคงไม่เจออีกนะ...ถึงอีกใจนึงอยากขอโทษอีกฝ่ายก็เถอะ'

ส่วนเรื่องที่2นั้น เรื่องของมิโดริยะที่ตอนนี้สลบอยู่ห้องพยาบาล ที่รู้เพราะระหว่างทางเดินมานั้นได้พบเจอกับฮีโร่สายซัพพอร์ตรีคัฟเวอร์รี่ เกิร์ล นึกอะไรอยู่ไม่รู้ ปากไปไวกว่าความคิด รุยได้ถามหาถึงมิโดริยะ จึงได้ข้อมูลมา อาการถือว่าสาหัสแต่ได้ฮีโร่สายซัพพอร์ตช่วยไว้จึงไม่มีปัญหา แค่นอนพักเท่านั้น แต่ความรู้สึกส่วนลึกบอกซ้ำๆว่าที่อีกฝ่ายต้องนอนสลบอยู่นั้น เป็นเพราะตัวเขาด้วย

 

 

'ถ้าเขาไม่พลาด และช่วยผู้หญิงคนนั้นไว้ คุณมิโดริยะก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้...'
คำพูดในความคิดตอกย้ำซ้ำๆไปมา เป็นความรู้สึกผิดและโทษตนเหตุที่เป็นต้นเหตุ อสูรตัวน้อยยกฝ่ามือขึ้นมาตบแปะบนใบหน้าตนเองเพื่อเรียกสติที่ฟุ้งซ่านให้กลับเข้าที่

 

 

'ไม่ได้ ถ้าเขายังคิดแต่เรื่องเดิมๆ เขาจะพลาดอีก ไว้ทำหน้าที่เสร็จค่อยคิดอีกทีละกัน'
เด็กชายอสูรตั้งมั่นความตั้งใจไว้ และทำหน้าที่ของตนต่อ จนหมดเวลาสอบและรวมถึงสนามสอบต่อๆไปเช่นกัน
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
เครียดเหมือนเดิม...ถึงเวลาในตอนนี้จะล่วงเลยมาถึงช่วงเย็น ท้องฟ้าสีครามเรื่องเปลี่ยนสีตามเวลา รุยตอนนี้กำลังนั่งอยู่คนเดียวในห้องพักครูตามที่ไอซาวะสั่งไว้ ว่าตัวของเด็กชายให้รออยู่ที่นี่จนกว่าไอซาวะจะเสร็จงาน

 

 

เสียงพื้นผิวของฟันขบกัดไปมาจนเกิดเสียงเป็นระยะ จากความเครียดและคิดมากของรุย คิดมากในเรื่องของชายผมเขียวใบหน้าตกกระที่พึ่งจะเจอกันอย่างเป็นมิตรเมื่อเช้าที่สถานีรถไฟ รุยถอนหายใจอย่างนึกรำคาญกับนิสัยตนเองก่อนจะคว้าเอาถุงพลาสติกของเหลวสีแดงข้นออกมาและใช้หลอดเจาะผ่านถุงเข้าไปยังของเหลวสีแดง อสูรแมงมุมตอนนี้หัวแทบหมุนจากความเครียดและความหิวที่ปนเปกันไปหมด ไม่รอช้าริมฝีปากอวบอิ่มจิ้มลิ้มขบกัดหลอดอย่างหงุดหงิด พร้อมกับสูบของเหลวผ่านหลอดเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็ว

 

 

ความหิวกระหายเริ่มคลายตัว เด็กชายอสูรเริ่มได้สติ แต่จากการดูดดื่มเลือดอย่างรวดเร็วเมื่อครู่ทำให้ถุงเลือดนั้นหมดอย่างไว จึงต้องคว้าอีกถุงขึ้นมาดื่มอีก

 

 

'นี่เขาอารมณ์แปรปรวนขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่...แย่ชะมัด'
อสูรสีขาวสบถกับตนเองขึ้นในใจ ริมฝีปากเล็กผละออกจากหลอด นั่งคิดเรื่องที่ทำให้ตนหงุดหงิดก่อนหน้านี้ขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

เพราะรู้สึกผิดที่ทำงานพลาด? รู้สึกผิดที่ทำให้มนุษย์บาดเจ็บ? รู้สึกผิดที่ทำให้คนที่เหมือนกับเพื่อนต้องบาดเจ็บ? หรือว่าเป็นห่วงอีกฝ่าย? ข้อสันนิษฐานที่พอเดาได้ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดในหัว เด็กชายส่ายศีรษะไปมาปฏิเสธข้อสันนิษฐานเหล่านั้น

 

 

'อย่ามาเพ้อเจ้อ มนุษย์ที่เจอกันได้วันเดียวจะเป็นเพื่อนกันได้ไง เป็นห่วง?ไร้สาระ เสียเวลาจะตายไป'
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"แล้วเรามาทำอะไรที่นี่..."
อสูรแมงมุมพึมพำอยู่คนเดียวหน้าประตูบานหนา ก่อนหน้านี้คิดว่าเรื่องของชายที่เจอบนรถไฟอย่างมิโดริยะนั้นไม่เห็นจะสำคัญ แต่รู้ตัวอีกทีร่างกายก็มายืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องพยาบาล

 

 

เหมือนความคิดกับความรู้สึกมันไปคนละทาง ความคิดที่ว่าจะไม่สนใจ แต่ความรู้สึกที่เป็นห่วงจนพาลให้เครียดและอารมณ์หงุดหงิด แต่ในเมื่อมายืนยังจุดๆนี้แล้ว ก็คงต้องไปต่อ

 

 

ฝ่ามือเล็กสีกระเบื้องขาวซีดเปิดประตูห้องตรงหน้าออก แทรกลำตัวเข้าไปข้างในห้องและไม่ลืมที่จะปิดประตูตามมารยาท สายตาเหลือบมองที่นั่งที่ติดกับประตู ก็พบว่ามันว่างเปล่า

 

 

'คุณรีคัฟเวอร์รี่ เกิร์ลไม่อยู่...'
อสูรตัวน้อยลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก หากเจอเธออาจถูกซักถามว่ามีเหตุผลอะไรที่มาห้องนี้ ซึ่งเขาตอบไม่ได้เพราะเขาก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน

 

 

รุยละสายตาออกจากจุดนั้น หันไปมองเตียงนอนสีขาวที่วางเรียงรายกันอยู่ แต่มีอยู่เตียงเดียวที่กำลังใช้งาน และเป็นคนที่อสูรสีขาวมาหา เด็กชายอสูรค่อยๆก้าวเดินไปชิดกับเตียงที่มีร่างของชายผมสาหร่ายนอนหลับอยู่

 

 

ดวงตาสีฟ้าเทาหม่นจดจ้องร่างบนเตียง เห็นถึงรอยถลอกเล็กๆบนร่างนั้น เด็กชายรู้ดีถึงอัตลักษณ์ของฮีโร่สายซัพพอร์ต รีคัฟเวอร์รี่ เกิร์ล มันรักษาได้ดี แต่ก็มีบ้างที่ทิ้งรอยเล็กๆไว้ให้ดูต่างหน้า และรวมถึงอาการเหนื่อยล้า

 

 

มนุษย์นั้นช่างบอบบาง และอ่อนแอ รอยแผลเป็นที่ลบไม่ออกนั้นติดเป็นมลทินบนร่างกาย ต่างกับอสูรที่สามารถสมานบาดแผลได้ราวกับเวทมนต์ที่ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆไว้ แต่มันก็เป็นเวทย์มนต์ที่ต้องคำสาปอันน่าอดสู ที่จะต้องกัดกินมนุษย์ และไม่มีวันที่จะถูกแสงตะวันได้อีก

 

 

'ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด ก็ล้วนมีข้อเสีย ไม่มีสิ่งใดสมบูรณ์เลศเลอ แล้วเขาตอนนี้หล่ะ? เขาเป็นอะไรกันแน่'
คำถามแสนฟุ้งซ่านผุดขึ้นมาเพียงชั่ววูบและหายไป แต่เด็กชายก็คร้านก็ใส่ใจมัน รุยจ้องมองรอยถลอกบนลำแขนนั่นไปมา ก่อนจะลืมตัวไปชั่วคณะ

 

 

ฝ่ามือเล็กดูบอบบางทาบลงบนรอยถลอกนั้นอย่างนุ่มนวล สัมผัสสากมือถูกส่งมาบนฝ่ามือของอสูรสีขาว ดวงตาหรี่ลงแสดงความเศร้าออกมาผ่านแววตา

 

 

"ขอโทษด้วย..."
เสียงเล็กเอ่ยอย่างแผ่วเบาราวกับกระซิบไม่ให้ผู้ใดได้ยินมัน เด็กชายอสูรชะงักกับการกระทำของตน รีบชักมือกลับมา ไม่รู้อะไรดลบันดาลให้แสดงท่าทีแบบนั้นไป ลำตัวเล็กกลับหลังเตรียมเดินจากไปแต่มันก็ถูกหยุดไว้

 

 

"รุยคุง?"
เสียงติดแหบเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าเอ่ยขึ้นด้านหลัง อสูรแมงมุมหันกลับไปมองยังต้นเสียง เป็นมิโดริยะที่บืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว รุยชะงักค้างทำตัวไม่ถูกเหมือนถูกแช่เเข็ง

 

 

"อ้าวรุยคุง อยู่ที่นี่ด้วยเหรอจ้ะ?"
เสียงของหญิงวัยชราดังขึ้นเรียกสติ รุยรีบรุดหันไปมอง เป็นรีคัฟเวอร์รี่ เกิร์ลที่ยืนอยู่หน้าประตู หญิงชราไม่ได้กล่าวถามอะไรมากแค่เดินตรงมายังที่เตียงที่มีคนไข้นอนอยู่ และคนไข้ก็ตื่นแล้วด้วย

 

 

หญิงชราพูดคุยกับมิโดริยะถึงอาการบาดเจ็บพร้อมกับอธิบายให้ฟัง รุยยืนมองทั้งสองคุยกัน และมันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวกับเขา ก็ไม่จำเป็นที่ตัวของเขาจะยืนอยู่ที่นี่ รุยค้อมลำตัวกล่าวลาหญิงชราก่อนจะเดินไปยังตรงประตูทางออก

 

 

"ดะ เดี๋ยวก่อครับรุยคุง"
ชายผมสาหร่ายเรียกเด็กชายเอาไว้ให้หยุดก่อน ซึ่งก็เป็นดังนั้น อสูรสีขาวหยุดเดินหันมามองชายผมสาหร่ายเงียบๆรอคำพูด

 

 

"ช่วยรอด้วยได้ไหมครับ คือว่ากลับพร้อมกันนะ"
คำพูดร้องขอกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอย่างเป็นมิตร เด็กชายอสูรเบิกตากว้างอย่างตกใจในคำพูดนั้น ริมฝีปากเล็กสั่นเครือพยายามตอบปฏิเสธตามความคิด แต่มันก็สวนทางกับความรู้สึก และเป็นความรู้สึกที่ชนะไปอีกแล้ว

 

 

"ได้ครับ"
.
.
.
.
.
ร่างเล็กยืนนิ่งอยู่หน้าห้องพยาบาล สายตาดูกระสับกระส่ายไม่เป็นตัวของตัวเอง เฝ้าถามตนเองซ้ำไปว่าอย่างร้อนรนและไม่อาจเข้าใจตนเอง

 

 

'ทำไมถึงต้องให้รอ แล้วทำไมเขาถึงตอบรับ...'

 

 

"อ่า รุยคุง ขอโทษที่ให้รอนะครับ แฮะๆ"
ประตูบานหนาถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของชายผมสาหร่ายที่ก้าวเดินออกมา มิโดริยะหัวเราะแห้งๆส่งให้รุยที่ยืนนิ่งงัน

 

 

"ไปกันเถอะครับ"

 

 

"เดี๋ยวก่อน คือผมต้องไปหาคนคนนึงก่อนหน่ะครับ"
เด็กชายอสูรร้องห้าม และอธิบาย รุยเกือบลืมไปเสียสนิทว่าวันนี้ตนต้องกลับกับไอซาวะ แต่การที่ตอบรับคำเชิญของมิโดริยะไปแล้วนั้นทำเขารู้สึกผิดขึ้นมาในอก

 

 

"ให้ผมไปด้วยไหมครับ---"

 

 

"ไม่ต้องหรอก..."
คำปฏิเสธตอบปัดขึ้นอย่างทันควัน ชายผมสาหร่ายชะงักพร้อมสีหน้าหง่อยๆ อสูรตัวน้อยหลุบตาลงต่ำไม่กล้าสบตา คำปฏิเสธเมื่อครู่ไม่ใช่แค่ปฏิเสธไม่ให้มิโดริยะตามไปแต่รวมถึงการกลับบ้านพร้อมกับอีกฝ่ายด้วย สถานการณ์ตอนนี้กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเสียเหลือเกิน ต่างฝ่ายต่างรู้สึกผิด แต่เเล้วก็มีคนแทรกเข้ามาในสถานการณ์นี้

 

 

"รุยคุงจ้ะ กลับพร้อมกับเขาเถอะ ส่วนไอซาวะเดี๋ยวฉันจะบอกเอง"
หญิงชราแง้มประตูออกมาพูด พร้อมกับส่งยิ้มน้อยๆให้รุย เด็กชายอสูรไม่ตอบอะไรเพียงแค่พยักหน้ารับน้อยๆ รีคัฟเวอร์รี่ เกิร์ล รู้ดีว่ารุยนั้นเหงาและไม่มีเพื่อนเลยจากที่เด็กชายเคยเล่าให้ฟัง แต่หลังจากที่เห็นรุยเข้าห้องพยาบาลมานั้น และคำพูดของนักเรียนผมเขียวที่เธอนั้นรักษาให้ เหมือนทั้งสองจะเคยพูดคุยกันมาก่อน นี่อาจเป็นโอกาสที่อสูรโดดเดี่ยวตัวน้อยนี้จะได้มีเพื่อนบ้าง หญิงชราปิดประตูลงทิ้งให้เป็นเรื่องของทั้งสองคนที่ยืนทำสีหน้ากระอั่กกระอ่วน

 

 

"งั้น ไปกันเถอะครับ"

 

 

"อื้อ..."
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ท้องฟ้าสีเหลืองแกมส้มกระจายไปทั่วบริเวณตามกฎเกณฑ์ของธรรมชาติ ร่างของคนสองคนเดินเคียงกันบนทางเท้า รุยกับมิโดริยะเดินออกมาจากโรงเรียนมุ่งไปทางสถานีรถไฟ นี่ก็ผ่านมาสักพักแล้ว ก็ยังไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้น ต่างฝ่ายต่างเงียบ ไม่ใช่ว่าไม่ถูกกัน แต่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี แต่ด้วยนิสัยส่วนตัวของชายผมสาหร่ายที่พื้นเพเดิมเป็นคนร่าเริง ทนไม่ไหวกับความเงียบนี้จึงได้หาเรื่องหยิบยกมาพูดคุยในที่สุด

 

 

"จริงสิ รุยคุงเข้ามาเยี่ยมผมที่ห้องพยาบาลสินะครับ ขอบคุณนะครับ"
อสูรแมงมุมชะงักลง เท้าทั้งสองหยุดเดินเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ตนเข้าไปหาอีกฝ่ายที่ห้องพยาบาล ก็ทำให้นึกถึงเหตุผลที่ว่าทำไมตนถึงต้องไปหา ความรู้สึกว่าอีกฝ่ายเป็นเหมือนกับเพื่อนนั้นดูเหมือนจะชัดเจนที่สุดแต่ก็อดสงสัยไม่ได้ รุยสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ริมฝีปากเล็กสั่นเครือเมื่อคราวจะถามคำถามที่ค้างคาใจด้วยความที่กลัวในคำตอบที่จะได้รับ แต่ท้ายที่สุดก็เอ่ยถามมันไป

 

 

"เพื่อนหน่ะ มันเป็นกันได้ง่ายมากเลยเหรอครับ..."
คำถามสั้นๆแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่สั่นเครือไปด้วยความหวาดกลัวและไม่เข้าใจของเด็กชาย อสูรสีขาวหลับตารอฟังคำตอบที่ใจนึงไม่พร้อมจะรับฟัง

 

 

'คุณมิโดริยะ จะว่าเขาบ้าไปแล้วรึเปล่านะ...'

 

 

"ใช่ครับ! แค่ความรู้สึกดีๆ ความเป็นห่วงเป็นใย ก็เป็นกันได้แล้ว ใช้เวลาวันเดียวยังได้เลย เหมือนกับที่ผมเป็นเพื่อนกับรุยแล้วไงหล่ะครับ"
รุยเปิดตากว้างอย่างตกใจในคำตอบที่ดูไร้เดียงสาและอ่อนต่อโลก ความสดใสร่าเริงแผ่ซ่านผ่านคำตอบ รอยยิ้มกว้างอ่อนโยนถูกส่งให้อสูรผู้โดดเดี่ยว อสูรแมงมุมจ้องมองรอยยิ้มนั้นอย่างหลงใหล แต่รุยยังคงไม่ทิ้งอคติไป ยังคงถามคำถามเพื่อความแน่ชัด

 

 

"เราเป็นเพื่อนกันแล้วเหรอ"

 

 

"ใช่ครับ ว่าแต่ถามทำไมเหรอครับ?"
เสียงอื้ออึงดังไปทั่วโซนประสาท ได้ยินแค่เพียงคำตอบ ไม่ได้ใส่ใจกับประโยคหลังของชายผมสาหร่าย ความรู้สึกอ่อนยวบลง ไหล่เล็กสั่นไหวขึ้นมา รู้สึกอึดอัดแต่ก็ดีใจพร้อมกัน ของเหลวใสไหลตื้นบนดวงตา น้ำตาไหลเกลือกกลิ้งลงแก้มกลม ตื้นตันบอกไม่ถูก เหมือนอะไรหนักๆมันออกจากอกไป

 

 

"อ้ะ! รุยคุง ร้องไห้เหรอ! ผะ ผมขอโทษนะ เป็นอะไรรึเปล่า!?"
มิโดริยะเมื่อเห็นน้ำตาก็ตกใจขึ้นทันควัน เหงื่อผุดขึ้นมาแทบจะทันที ในหัวยุ่งเหยิงไปหมดว่าตนพูดอะไรที่ไปกระทบกับเพื่อนตัวเล็กรึเปล่า ฝ่ามือควานหาผ้าเช็ดหน้าบนกระเป๋าอยู่ครู่นึง ก่อนจะยื่นไปทางเด็กชายที่กำลังใช้ท่อนอขนปาดน้ำตาอย่างทุลักทุเล

 

 

"มะ ไม่มีอะไรครับ ขอโทษด้วย"
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
เวลาผ่านมาได้สักพัก ก็ถึงจุดหมาย ตอนบ่ายของวันนี้ดูเหมือนคนจะน้อยสำหรับสถานีรถไฟ เด็กชายอสูรกับชายหนุ่มใบหน้าตกกระยืนรอรถไฟ ใช้เวลาไม่นานรถไฟก็เข้ามาจอดตรงหน้า ประตูเปิดออกอัตโนมัติ ผู้คนที่รออยู่ก็ค่อยๆทยอยเดินเข้าไปในรถไฟ รวมถึงรุยและมิโริยะ

 

 

การขึ้นรถไฟของบ่ายวันนี้ดูเหมือนจะโชคดีกว่าเมื่อเช้ามากโข เพราะมีที่นั่งว่างหลายที่ต่างกับเมื่อเช้าที่แออัดจนต้องยืน รุยทิ้งตัวลงนั่งข้างๆมิโดริยะ พลางมองออกไปทางหน้าต่างเพื่อชมบรรยากาศ แต่มันก็ได้แค่ไม่นาน เพราะคนที่นั่งข้างๆอย่างมิโดริยะนั้น หยิบยกเรื่องขึ้นมาคุยไม่ได้หยุด เนื้อหามักเป็นเรื่องของเหล่าโปรฮีโร่ที่โด่งดัง บทสนทนาที่ส่วนมากจะเป็นมิโดระที่พูดส่วนตัวของรุยนั้นเพียงแต่พยักหน้า ตอบอือออ มีบ้างที่ตอบเป็นคำพูด

 

 

ปกติรุยมักมีนิสัยชอบอยู่เงียบๆคนเดียว ชอบใช้ความคิดเงียบๆ การที่มีคนมาชวนคุยด้วยเนื้อหายาวเหยียดจึงเหมือนเป็นการเปิดโลกใหม่ อสูรตัวน้อยไม่มีท่าทีรำคาญใดๆแสดงออกมา แสดงออกมาดพียงความตื่นเต้นผ่านแววตาเท่านั้น อสูรแมงมุมยอมรับเลยว่าตอนนี้ตนมีความสุข อยากอยู่แบบนี้ไปนานๆ

 

 

แต่เวลานั้นไม่มีวันหยุดเมื่อเริ่มต้นก็ต้องมีจุดจบ รถไฟเคลื่อนตัวช้าลงและหยุดนิ่งลง พร้อมเสียงที่พูดแทรกเข้ามาในลำโพงบอกถึงสถานีที่หยุดจอด ซึ่งเป็นสถานีที่รุยจะต้องลงแล้ว อสูรสีขาวลุกขึ้นยืนบอกลามิโดริยะ หันตัวเดินออกไปยังประตูของรถไฟ ใบหน้าของรุยแสดงความเศร้าออกมาเล็กน้อย เมื่อต้องหยุดความสุขที่ได้สัมผัสจากคนที่เรียกว่าเพื่อนได้ และคิดถามขึ้นว่าจะได้เจอกันอีกไหม เพราะรุยนั้นเป็นนักเรียนโควต้า แต่มิโริยะเป็นนักเรียนที่ใช้การสอบวัดคะแนนที่ต้องมาตัดสินภายหลังอีกว่าจะได้เข้ามาเรียนในUAไหม แล้วยิ่งในการสอบปฏิบัติที่มิโดริยะได้0คะแนนอีก ความเป็นไปได้ที่จะมาเจอกันจึงน้อยมาก แต่ไม่ใช่แค่รุยที่คิดแบบนั้นคนเดียว มิโดริยะก็เช่นกัน

 

 

'จะได้เจอกันอีกไหมนะ...'

 

 

'จะสอบผ่านแล้วได้เจอกันอีกไหมนะ...'
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.


           "นี่ไอซาวะ หาอะไรอยู่หน่ะ"

 

 

"รุยหน่ะครับ ผมบอกให้รอในห้องนี้ แต่ไม่รู้ว่าหายไปไหน"

 

 

"อ้อ ฉันจะมาบอกเธอพอดีเลย รุยคุงเขากลับบ้านไปกับเพื่อนแล้วหน่ะ ฉันเลยอาสามาบอกเธอไง"

 

 

"............."

 

'มัน เป็น ใคร'
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
_________________________________________
ขอโทษที่หายไปนานค่ะ แง่งง พอดีว่าไรท์ตันมากก เขียนค้างไว้หลายวันแล้วยอมรับเลย แต่ก็มาปั่นเสร็จในที่สุด ขออภัยที่ให้รอนะคะ

 

 

(รีด:เขียนโมเม้นให้บาคุโกสองตอนติดคืออะไร)
           (ไรท์:ไม่มี๊ ไม่มีอะไร เปล่าอวยคู่นี้นะ จริงจิ๊งงง//ล่ก)
           (รีด:.......)

 

 

ทำไมไรท์เขียนให้น้องรุยกับมิโดริยะหวานเลี่ยนจังวะ555 โมเม้นเพื่อนที่มีความรู้สึกดีๆให้กัน---ใครชอบคู่นี้เฮหน่อยจ้า555

 

 

ตอนจบนี่คือขำๆนะคะ ไอซาวะเซนเซย์คะช่วยหยุดง่กน้องรุยค่ะ น้องเป็นของทุกคน! โดยเฉพาะของฉัน!!!
(ไอซาวะ:หุบปากอิไรท์)

 

 

ปล.ใดๆคือให้ช็อตน้องรุยแตะบาคุโกเป็นNo.1ค่ะ ชอบ5555

ปล.2 ไรท์ไม่ค่อยรู้รายละเอียดของสนามสอบอื่นนอกจากAกับBนะคะ จึงไม่สามารถลงรายละเอียดได้ ต้องขอโทษด้วย แต่ว่าถึงจะไม่รู้ก็พอเดาได้ว่าไม่วุ่นวายเท่าสนามสอบAกับBแน่ๆค่ะ5555

สปอย:ตอนต่อไปน้องรุยเข้าเรียนที่UAแล้วจ้า เย้~~~

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 467 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

522 ความคิดเห็น

  1. #522 lcandyl (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มกราคม 2564 / 00:38
    ไอซาวะซังจะมาเรียกอิซึคุจังว่ามันไม่ได้น้าา หึงก็บอกมาเถอะ 👀 //รอนะคะไรท์
    #522
    0
  2. #518 00141200 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 10:32

    รอออออออออออออออออออ

    #518
    0
  3. #517 rose_moon2 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 03:24
    จะรอเสมอ เพราะงั้นได้โปรดกลับมาาา
    #517
    0
  4. #516 PreemSuthasinee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มกราคม 2564 / 09:57

    รอนะคะ
    #516
    0
  5. #511 Little tomato (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2564 / 16:32
    ยังรอตรงนี้เสมอนะคะ ;-;
    #511
    0
  6. #509 JirajedPhakdeeto (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มกราคม 2564 / 19:03

    ติดตามและรอคอย คือคิดถึงเรื่องนี้มากๆ
    #509
    0
  7. #505 13Fox (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2563 / 06:10
    เป็นไปได้ไหมที่รุยจะได้กับไอซาวะ
    #505
    1
    • #505-1 Night1538(จากตอนที่ 16)
      30 ธันวาคม 2563 / 00:29
      นั่นสิๆ
      #505-1
  8. #504 KanGuri (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2563 / 01:21
    เหมือนหัวลูก หนีไปเที่ยวนอกบ้าน
    #504
    0
  9. #503 sasiwimon2244 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2563 / 17:53
    555+คุณหวงลูก
    #503
    0
  10. #502 MG-BM (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 09:49
    ใจเย็นป๋า! เเกอยากให้น้องมีเพื่อนไม่ใช้เหรอ!!!
    #502
    0
  11. #501 Narita2364 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2563 / 06:22
    เป็นแนวมิดตะพาบ ... สินะ
    55555 ใดๆคือไอซาวะซังหวงลูก
    // ปล. นี่เราดูมายฮีโร่เพราะไอซาวะเลยนะ555
    #501
    0
  12. #500 BKZ11 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 19:11
    น...นี่มัน... อาการของคุณพ่อหวงลูกชาย!?
    #500
    1
    • #500-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      3 ธันวาคม 2563 / 07:07
      เป็นการหวงที่ออกรสออกชาติไปหน่อย---
      #500-1
  13. #498 oooo_yoai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 00:08

    โอ้ว ไอซาวะลมออกหูแล้วละครับงานนี้...มิโดริยะเตรียมนอนโรงศพได้เลยนะจ๊ะ...และเดี๋ยวเพื่อนๆคนอื่นๆจะไปสมทบกันที่หลัง
    #498
    1
    • #498-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      3 ธันวาคม 2563 / 07:06
      นั่นเพื่อนค่ะพ่อใจเยน5555
      #498-1
  14. #497 sky4869 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 20:48
    ไรท์มาแต่งต่อเถอะ มันค้างงงง
    #497
    1
    • #497-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      3 ธันวาคม 2563 / 07:06
      แง่ง ขอเวลาหน่อยน้า จะรีบมาปั่นค่ะ;^;
      #497-1
  15. #496 knunkim (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 20:36
    ใจคอจารย์ไม่คิดจะให้น้องมีเพื่ินบ้างเลยเหรอ น้องเหงานะ อยู่มาตั้งเป็นร้อยกว่าปีแล้วเพื่อนซักคนยังไม่มีเลย.. ไม่ดราม่า5555
    #496
    1
    • #496-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      3 ธันวาคม 2563 / 07:05
      จารย์แค่เป็นห่วงค่ะ555

      ห่วงรึหึงนี่ก็ชักไม่แน่ใจ555
      #496-1
  16. #495 T.S. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 01:48

    ชอบค่าาาาา
    #495
    1
    • #495-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      3 ธันวาคม 2563 / 07:04
      ดีใจที่ชอบน้าาา
      #495-1
  17. #494 I-Love-Anime (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 17:22
    เย้ ไรท์มาต่อแล้ว~
    #494
    1
    • #494-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      3 ธันวาคม 2563 / 07:04
      จะรีบอัพตอนต่อไปนะคะ^^
      #494-1
  18. #493 Dear_iluml (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 19:19
    ไรท์อัพแล้วเย้ๆ ไอซาวะเซนเซย์"หวง"เมี---ลูกสินะคะ!!
    #493
    1
    • #493-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      3 ธันวาคม 2563 / 07:04
      หวงในสถานะDaddy:)
      #493-1
  19. #492 funnyfen (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 15:24
    น้องรุยได้เพื่อนดีๆ 1 คนแน่ะ
    ว่าไปแล้วไม่อยากจะนึกเวลารุย้จอโทโดโรกิจะออกมาเป็นไง

    “นายเป็นลูกของ ผอ.UA กับแมงมุมใช่มั้ย?”

    “????”

    แบบว่าน้องกับโชโตะคงได้เป็นคนที่ทั้งห้อง 1-A ไม่อนุญาตให้ไปไหนกีนแค่ 2 คนแน่ๆอะ

    กลัวสองคนนี้ไปโดนใครหลอก
    #492
    5
    • #492-4 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      3 ธันวาคม 2563 / 07:03
      พากันเด๋อค่ะคู่นั้น555

      #น้องรุยเต้นคางุระแดนซ์ไม่เป๊นนน5555
      #492-4
    • #492-5 Narita2364(จากตอนที่ 16)
      6 ธันวาคม 2563 / 06:25
      อันนี้ความจริงเลยไม่อนุญาตให้ไปกันแค่2 คนแน่ๆ เด๋อสุดแล้ว5555
      #492-5
  20. #491 gurengesan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 14:23
    มิโดริยะเหมือนนายกำลังจะซวยนะสนใจมาคางุระแดนซ์กับสุมิจิโร่และวัลแคนแก้ซวยหน่อยไหม?---แค่กกก
    #491
    9
    • #491-8 knunkim(จากตอนที่ 16)
      29 พฤศจิกายน 2563 / 20:38
      555555..มุซันบอก มี่พ่อง555
      #491-8
    • #491-9 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      3 ธันวาคม 2563 / 07:02
      ไรท์จะร้องไห้แล้วค่ะ555
      #491-9
  21. #490 Yami_Okami (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 13:50
    อาจารย์มีความเป็นพ่อหวงลูกมากค่ะ
    #490
    1
    • #490-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:10
      หวงแบบ แด๊ดดี้---
      #490-1
  22. #489 wewe73422 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 13:14
    ชอบค่ะสะใจค่ะ
    #489
    1
    • #489-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:09
      555 เจ้าคัตจังโดนเอาคืน
      #489-1
  23. #488 Shoto_sobalover (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 12:45

    อะฮรึกจารย์คะ ให้ไอต้าวรุยมีเพื่อนบ้างเถอะค่ะะะะ

    #488
    1
    • #488-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:09
      จารย์จะกรี๊ดแล้วค่ะ 5555
      #488-1
  24. #487 No__ah (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 12:36
    อาจารย์อย่าพึ่งหวงงงง!! น้องมีเพื่อนนน น้องไม่ได้มีแฟนนนน!!!
    ใจเย็นๆก่อนนนน
    #487
    1
    • #487-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:08
      เพื่อนเป็นใคร
      หน้าตาเป็นไง
      ทางบ้านเป็นไง
      หน้าตายังไง
      ชื่ออะไร
      ลูกใคร

      (ถามแบบไม่ได้หวงจริงจิ๊งง)
      #487-1
  25. #486 Twins_WM (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 12:35

    บางทีถ้าอาจารย์ใจเย็นๆและฟังน้องสักหน่อย~~

    #486
    1
    • #486-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:07
      กลับมาบ้าน ต้องเคลียร์กันหน่อย---
      #486-1
  26. #485 JirajedPhakdeeto (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 12:25
    น้องรุย แง คือคิดถึงเรื่องนี้มากๆอ่ะ 😭❔💖
    #485
    1
    • #485-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:07
      ขอโทษที่มาช้านะคะเตงง
      #485-1
  27. #484 Mamushi.;-; (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 12:02
    ไอซาวะเธอต้องใจเย็นๆนะ!!! แค่'เพื่อน'เองเธอ อย่าเพิ่งหวงน้อง!!! ให้น้องมีเพื่อนหน่อย #เรืออาจารย์ไอ
    #484
    1
    • #484-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:06
      เดกุร้องไห้แล้วนะคะ555
      #484-1
  28. #483 Nosomi yuma (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 11:54
    จารย์ใจเย็น~
    #483
    1
    • #483-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:06
      จารย์ปรี๊ดแตกไปแล้วค่าา
      #483-1
  29. #482 @A.S.E. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 11:32
    หวงลูกนะเนี่ย สงสารมิโดริยะอนาคตคงโดนคุณพ่อพาลยับข้อหาดึงความสนใจลูกของตัวเองไปหมด
    #482
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #482-2 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:13
      คุณพ่อต่อจากนี้คงเหงาน่าดูค่ะ ลูกสนใจแต่เพื่อน5555
      #482-2
  30. #481 ฝนตกแล้วนะ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 11:17
    น้องยังเด็กเกินไปที่จะมีแฟนนะไอซาว่า! ใจเย็นๆ
    #481
    1
    • #481-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:06
      นั่นเพื่อนค่ะพ่อ พ่อใจเยนน
      #481-1
  31. #480 Nura_Riku (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 10:15
    หวงลูกสินะไอซาวะเซนเซย์ .....ว่าแต่ อิหมาปอมอย่ามาเข้าใกล้น้องนะเฟ้ยยยย!!! //คนอื่นว่าใงไม่รู้นะ แต่เรารำคาญอิหมาปอมอ่ะ
    #480
    1
    • #480-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:05
      หมาปอมคือจอมรังควานค่ะ555
      #480-1
  32. #479 w'wi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 10:14
    แค่ 'เพื่อน' เองน่าไอซาวะ ตัวเล็กของเรายังโตไม่พอที่จะมีแฟนหรอกนะ
    #479
    1
    • #479-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:04
      ใช่ค่ะ เป็นแค่คุณ'พ่อ'อย่าหวงแบบออกหน้าออกตา คิ้กค้ากก555
      #479-1
  33. #478 Aimarea (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 09:57
    จารย์ไอซาวะใจเย็นๆนาาาา

    น้องแค่กลับบ้านกับ 'เพื่อน' เอง
    #478
    1
    • #478-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:03
      เน้นเพื่อนแบบนี้ เดกุร้องไห้แน่ว555
      #478-1
  34. #477 moomun (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 09:17

    คุณไอซาวะหวงรุยคุงหละะะะ~
    #477
    1
    • #477-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:03
      เค้าเป็นห่วงกันนน งุ้ย555
      #477-1
  35. #476 Kijung (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 09:15

    " มัน เป็น ใคร "
    เเหนะ! ไอซาวะคุงๆ หวงอ่ะดิ๊~
    #476
    3
    • #476-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:03
      ห่วงกับหวงมีเส้นบางๆกั้นอยู่555
      #476-1
  36. #475 แมวอ้วนใส่แว่น (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 09:08
    ไอซาวะซังใจเย็นหน่อยค่าาาา
    #475
    1
    • #475-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:02
      เซนเซย์ปรี๊ดแตก--
      #475-1
  37. #474 muggles study (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 09:03

    “มัน เป็น ใคร"

    โอ้ยยยยย หัวใจชิปเปอร์บางไปหมดแล้วววว
    #474
    1
    • #474-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:02
      ระดับความหึงหวง100%
      #474-1
  38. #473 Rindis (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 08:34

    ใจเย็นค่าาาาาาคุณไอซาวะ!!!!

    #473
    1
    • #473-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:01
      คุณพ่อกรี๊ดแล้วนะ555
      #473-1
  39. #472 rotazx9077 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 07:54
    คิดถึงไรท์มากค่ะ><
    #472
    1
    • #472-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:01
      เย้ คิดถึงเหมือนกันนะคะ^^
      #472-1
  40. #471 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 07:48

    ในที่สุดไรท์ก็มาเย้ๆ แล้วก็ไอซาวะใจเย็นๆนะอย่าพึ่งไปฆ่าใครเข้า เราอยากได้คัตจังอีกแต่อยากให้อ่อนโยนขึ้นหน่อย
    #471
    1
    • #471-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:00
      คัตจังอ่อนโยน อันนี้ท่าจะยากคงต้องรอนานหน่อยค่ะ555
      #471-1
  41. #470 Ze'Nero (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 07:43
    -มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร--มันเป็นใคร-
    #470
    1
    • #470-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 18:00
      คุณพ่อรับไม่ได้ คุณพ่อจะกรี๊ดแล้ว555
      #470-1
  42. #469 Azami2015 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 07:31
    ใจเย็นๆนะคะคุณพ่อ5555555
    #469
    1
    • #469-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 17:59
      คุณพ่อปรี๊ดแตก555
      #469-1
  43. #468 oilpani (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 07:30
    ลูกหนีไปกับผุ้ชายแล้วค่ะเซนเซย์!!!
    #468
    1
    • #468-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2563 / 17:59
      เซนเซย์ใจเย็นนั่นเพื่อน555
      #468-1