[ My Hero Academia / Boku no Hero Academia & Kimetsu No Yaiba ] แมงมุมไร้เดียงสา - Rui -

ตอนที่ 1 : บทนำ : สิ้นชีพ อสูรแมงมุมขาวผู้เดียงสา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,549
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 608 ครั้ง
    7 ก.ค. 63

 

 

 

 

    ความเย็นในคราแรกของคมดาบจากเสาหลักหลักวารีผ่านลำคอสีขาวซีดของอสูรร้ายข้างแรมลำดับ5 ศีรษะหล่นลงแนบกับพื้นดินที่มีรอยแตกและเลือดจากการต่อสู้ ร่างในชุดยูกาตะสีขาวไร้ศีรษะของอสูรยังคงยืนอยู่ จากความเย็นเฉียบเปลี่ยนเป็นความร้อนเผาไหม้ฉับพลัน ร่างกายเริ่มไหม้และสลายทีละน้อย หากแต่อสูรตัวน้อยกลับยื่นมือขึ้นและเดินตรงหมายไขว่ขว้าสองพี่น้องคามาโดะที่นอนกอดกันด้วยความรักที่ชื่อว่าครอบครัว แต่ร่างกายที่สลายนั้นเร็วขึ้นจนก้าวเท้าแทบไม่ไหว ทรุดล้มลง ศีรษะที่ยังไม่ได้สลายสิ้นทีเดียว มองสองพี่น้อยด้วยแววตาเจ็บปวดและโหยหา โดยเฉพาะคนน้อง หญิงสาวเนซึโกะที่เป็นอสูรแต่ยังสามารถร่วมทางกับพี่ชายทันจิโร่ที่เป็นนักล่าอสูรได้ 

 

นึกย้อนไปยังก่อนหน้าที่ตนสู้กับนักล่าอสูรทันจิโร่ ตนหมายจะสะบัดเส้นใยตัดผ่านร่างนั้นให้ตายไปเสีย แต่น้องสาวที่เป็นอสูรกลับกระโดดเข้ามารับเส้นใยอย่างไม่เกรงกลัว เพียงแค่เพื่อปกป้องพี่ชายของตน สร้างความตกตะลึงให้อสูรข้างแรมลำดับ5อย่างเขา

 

'อยากได้ ความสัมพันธ์แบบนั้น.....'

เสียงร้องจากความต้องการในจิตใจดังอย่างแผ่วเบา ถึงเขาจะโหยหามันมาแสนนาน แต่กลับไม่เคยได้มันมาเลย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


 

"รุยอยากทำอะไรกันแน่เหรอ ครอบครัวมันเป็นแบบไหนเหรอ"

เสียงเบาหวิวดังขึ้นตรงหน้า อสูรข้างแรมลำดับ5เปิดดวงตาขึ้นเพื่อมองเจ้าของเสียงที่เรียกตนและตั้งคำถาม ตอนนี้เขายืนอยู่หน้าเรือนบ้านร้างเก่าๆที่ตั้งบนหุบเขา และเจ้าของน้ำเสียงเป็นหญิงสาวอสูรที่คล้ายกับตน ที่ตนเคยเรียกอีกฝ่ายว่า'แม่' หากแต่มันไม่ใช่แม่จริงๆ เป็นเพียงอสูรตนนึงที่เขามอบเลือดให้เธอและเปลี่ยนเธอเป็นครอบครัว รวมถึงพ่อ พี่น้องด้วยเช่นกัน

 

"ไม่รู้ เพราะผมไม่มีความทรงจำสมัยเป็นมนุษย์"

คำตอบไร้น้ำเสียงสื่อถึงอารมณ์ มันดูว่างเปล่าไม่มีจุดหมายใดๆ แต่คำตอบนั้นล้วนเป็นความจริงแท้

 

"เพราะงั้นก็เลยให้พวกเราเล่นเป็นครอบครัวงั้นเหรอ"

สาวอสูรตรงหน้าเอ่ยถามขึ้นอีกคำถาม พร้อมกับมีร่างของพ่อและพี่น้องที่รุยได้เปลี่ยนเป็นอสูรเหมือนเขาโผล่ขึ้นมา อสูรแมงมุมขาวก้มใบหน้าลงเห็นร่างสองพี่น้องคามาโดะที่นอนกอดกันอยู่ รุยถอนหายใจเล็กๆออกมา พลางนึกถึงเหตุผลที่บังคับอสูรตนอื่นให้มาเป็นครอบครัว

 

"ถ้าหากได้สัมผัสสายสัมพันธ์ของครอบครัว ผมคิดว่าความทรงจำมันจะกลับมา......

 

ถ้าได้...สัมผัสสายสัมพันธ์ของครอบครัวที่แท้จริง....."

และนั่นคือคำตอบจากอสูรแมงมุมขาวผู้โหดร้าย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
 

ภาพถูกตัดขึ้นอีกครั้ง อดีตแสนยาวนานฉายเป็นภาพเล่าขึ้นมาในหัว ภาพที่เขาครั้นยังเป็นมนุษย์ธรรมดาคนนึง เป็นเด็กน้อยผมสีดำขลับดวงตาสีน้ำเงินโตสวย หากแต่มันไม่ได้มีความสุขรึวิเศษอย่างนั้น เขาเมื่อตอนนั้น ป่วยหนักร่างกายอ่อนแอกว่าเด็กทั่วไปตั้งแต่เกิด ทำให้เขาไม่สามารถเดินออกมาเที่ยวเล่นได้ แม้แต่นอกบ้านก็ตามที วิ่งยังแทบไม่ได้เสียด้วยซ้ำ แค่เดินอย่างเดียวก็ทรมาณแล้ว ต้องคอยให้คุณพ่อคุณแม่ดูแลอย่างใกล้ชิดเสมอ
 


 

หากแต่ชีวิตที่ซ้ำซากจำเจนั้นก็เปลี่ยนไปเมื่อคืนนึงที่เขานอนไม่หลับภายในห้องนอน ได้มีร่างของชายผู้หนึ่งเปิดประตูเข้ามา ทั้งที่คืนนั้นเป็นคืนหิมะตกแท้ๆ ชายร่างสูงสง่าผมสีดำขลับ ในชุดแปลกตาของคนเมือง ดวงตาสีแดงก่ำเหมือนเลือด นัยต์ตาสีดำแหลมคมจ้องมายังเด็กชายตัวน้องที่อ่อนแอ

 

"ช่างน่าสางสาร ฉันจะช่วยเธอเอง"

นั่นคือคำพูดที่อีกฝ่ายเอ่ยกับเขา ท่านมุซันเอ่ยแค่นั้น....

 

ผลลัพธ์จากการช่วยของท่านผู้นั้นทำให้ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้น แต่ว่าพ่อแม่ของเขากลับไม่ดีใจเลยสักนิด เพราะร่างกายที่เด็กชายตัวน้อยได้รับมานั้น ไม่สามารถถูกแสงอาทิตย์ได้ และต้องกินมนุษย์เป็นอาหาร

 

 

ในคืนนึงที่เด็กชายกลายเป็นอสูรตัวน้อยแล้ว กำลังหลับตาพริ้มในนิทราอยู่ คนที่เป็นพ่อของเขาได้เดินเข้ามาหาลูกน้อยที่หลับอยู่ พร้อมกับมีดเล่มนึงในมือ เขาสะอึกสะอื้นทั้งน้ำตารวมถึงภรรยาที่นั่งร้องไห้อยู่ข้างหลังไม่ยอมทำอะไร รุยลืมตาตื่นขึ้นภาพที่เขาเห็นนั้นเป็นคุณพ่อที่ง้างมีดในมือเตรียมลงบนร่างเขา สัญชาติญาณทำงาน รุยได้ฆ่าพ่อกับแม่ของเขาทันทีในคืนนั้น พร้อมกับใบหน้าและดวงตาที่ว่างเปล่า ไม่เข้าใจเหตุใดพ่อกับแม่จึงทำเช่นนั้น

 

อสูรตัวน้อยลุกขึ้นเดินมานั่งยังทางเดินของเรือนบ้านพลางมองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืน คิดภายในใจว่าความสัมพันธ์ของครอบครัวเขานั้นคงจะเป็นของปลอม

 

"ขอโทษนะลูก"

เสียงแหบแห้งเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบากจากบาดแผลที่ได้รับ จากร่างของหญิงสาวเปื้อนเลือดนอนอยู่ที่เอ่ยกับเขา รุยหันไปมองร่างของผู้เป็นแม่ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า สงสัยที่เธอยังไม่ตายทันที อสูรน้อยไม่ตอบอะไรเพียงแต่มองเงียบๆเท่านั้น
 


"ที่แม่คลอดลูกมามีร่างกายที่แข็งแรงไม่ได้ ขอโทษนะ"

คุณแม่พูดคำนั้นเป็นคำสุดท้ายก่อนหมดลมหายใจ เพราะความโกธรที่จะถูกฆ่ามันเลยเป็นคำพูดที่รุยไม่เข้าใจ แต่พ่อก็แบกรับความผิดที่เขาฆ่าคนไปพร้อมกับเขาโดยการสังหารเขาที่เป็นอสูรและจะฆ่าตัวตายตามไปด้วย วินาทีนั้นรุยก็เข้าใจได้ สายสัมพันธ์ครอบครัวที่แท้จริงนั้น ตัวเขาได้ตัดมันไปด้วยมือของตัวเองในคืนนั้น
 

 

แต่ถึงอย่างนั้นท่านมุซันก็เข้ามาและปลอบใจอสูรตัวน้อย บอกว่าทั้งหมดพ่อแม่เขาเป็นคนผิดที่รับในตัวตนของรุยไม่ได้ และจงภูมิใจในความแข็งแกร่งของตัวเองซะ นอกจากจะคิดแบบนั้นแล้ว เขาก็ทำอะไรไม่ได้เลย เพียงแค่ยอมรับและเชื่อฟังคำพูดของท่านมุซันเท่านั้น 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ภาพความทรงจำที่เล่นจนจบ กลับสู่ความจริงที่เขาจะต้องตาย มือที่ยื่นออกไปหา2พี่น้อง กลับไปไม่ถึงสักนิด รุยวางมือที่แสนหนักอึ้งลงแนบกับพื้น สมเพศกับความต้องการที่ตนไม่เคยได้มันมา แต่จู่ๆชายคามาโดะผู้พี่กลับหันมามองยังร่างของเขาและยื่นมือลงมาวางบนแผ่นหลังอย่างอ่อนโยนเขา

 

'อบอุ่น...มือที่อ่อนโยนที่เหมือนกับแสงของดวงอาทิตย์'
นั่นคือความรู้สึกสุดท้ายที่เขาได้รับ พึ่งที่จะนึกจำได้อย่างชัดเจนถึงความทรงจำถึงคุณพ่อกับคุณแม่ อยากจะพูดขอโทษ ขอโทษซ้ำๆ

 

'ขอโทษครับ ผมเป็นคนผิดเองทุกอย่าง ได้โปรด......ยกโทษให้ผมด้วย แต่ว่าผมที่ฆ่าคนไปมากมาย จะต้องตกนรกสินะ ไปที่ที่เดียวกับที่พ่อแม่อยู่ไม่ได้สินะ........."

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"ไม่เป็นอย่างนั้นหรอกลูกรุย"

 

 

 

 

"เฮือก!"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

.

.

.

.
_______________________________________________________
ในตอนนี้ไรต์แค่เล่าถึงตัวของน้องรุยก่อน เขียนบั่บงงๆ5555 ถ้ามีคนไม่เก็ต ไม่เข้าใจก็ต้องไปดูก่อนนะจ๊ะ เพราะไรต์ใช่ว่าจะเขียนดีซักเท่าไหร่ เขียนสนองตนล้วนๆจ้า

และก็ไรท์ได้ปรับเปลี่ยนเรื่องของน้อยรุยตอนจบนิดหน่อย เปลี่ยนอย่างไรนั้น รอตอนต่อไปจ้าา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 608 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

524 ความคิดเห็น

  1. #506 Noiz ShadowRead (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2563 / 10:53
    เปนเส้า
    #506
    0
  2. #499 P_Chan and Me_Kung (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 01:27
    เมนน้องรุยร้องไห้กับสิ่งนี้ ;-;
    #499
    1
    • #499-1 mniwrrs_Envy(จากตอนที่ 1)
      3 ธันวาคม 2563 / 07:08
      ไรท์ร้องไห้ออกมาเลยค่ะ แง่งง;^;
      #499-1
  3. #237 knunkim (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 18:27

    ฉากนี้ตอนเราดูครั้งแรกคือเขื่อนนํ้าตาแตก ร้องไห้อย่างกับคนรักเสียเลยค่ะ

    #237
    1
    • #237-1 mniwrrs(จากตอนที่ 1)
      23 สิงหาคม 2563 / 22:02
      เหมือนกันค่ะ ร้องไห้หนักพอๆกับตอนเนซึโกะถูกกิยูแทงเลย;^;
      #237-1
  4. #169 เด็กสาวผู้หวาดกลัว (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 23:50
    กี๊ด ชอบฉากทันจิโร่วางมือบนหลังน้อยรุยที่กำลังสลายเลยค่ะ ฮือ น้องได้สัมผัสความอบอุ่นครั้งแรก
    #169
    1
    • #169-1 mniwrrs(จากตอนที่ 1)
      23 สิงหาคม 2563 / 01:31
      พี่ชายแสนดีมุแง่งงง
      #169-1
  5. #127 mariko102548 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 20:50

    เนื้อเรื่องน่าสนใจมากบรรยายดีมากๆเลย
    #127
    1
    • #127-1 mniwrrs(จากตอนที่ 1)
      26 กรกฎาคม 2563 / 11:41
      งุ้ยย ขอบคุณนะคะ^^
      #127-1
  6. #126 mariko102548 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 20:47
    สมเพศ > สมเพช
    #126
    1
    • #126-1 mniwrrs(จากตอนที่ 1)
      26 กรกฎาคม 2563 / 11:41

      ขอบคุณสำหรับการติเตือนนะคะ ไรท์จะนำไปปรับใช้ค่าา
      #126-1
  7. #105 Caramel_Star^^ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 22:22
    ไม่ว่าจะดู หรือ อ่านก็ยังเป็นตอนที่ตราตรึงใจมากก น้ำตานี่ไหลเป็นน้ำตกเลยจ้าา น้องรุยยย
    #105
    1
    • #105-1 mniwrrs(จากตอนที่ 1)
      24 กรกฎาคม 2563 / 20:57

      เจ็บปวดทุกครั้งเมื่อนึกถึงฉากนี้ มุแง่งงงง
      #105-1
  8. #55 pitchypai (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 21:36

    สนุกค่ะ

    #55
    1
    • #55-1 mniwrrs(จากตอนที่ 1)
      15 กรกฎาคม 2563 / 18:15
      เย้ ขอบคุณที่ชอบน้า
      #55-1
  9. #33 Mynun9412 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 22:46
    สนุกค่ะ แต่จุดเยอะไปมากเลย
    #33
    1
    • #33-1 mniwrrs(จากตอนที่ 1)
      13 กรกฎาคม 2563 / 05:51
      จะลดลงบ้างนะคะ แง่งง
      #33-1
  10. #6 91250 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 19:46
    น้องรุยยยยยยยยยย คิดว่าไม่ใครคิดถึงน้องแล้วซะอีกค่ะ~เราจะรออ่านเลยค่ะ
    #6
    1
    • #6-1 mniwrrs(จากตอนที่ 1)
      11 กรกฎาคม 2563 / 03:59
      น้องยังคงตราตรึงงงง
      #6-1
  11. #5 some-siwarak (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 06:22
    สนุกค่ะะ สู้นะคะ!
    #5
    1
    • #5-1 mniwrrs(จากตอนที่ 1)
      11 กรกฎาคม 2563 / 03:58
      จะพยายามค่ะ!
      #5-1
  12. #4 Cuj27eja (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 18:13
    เคะน้อยขญัวใจฉันไม่เป็นไรนะลูกอีกไม่นานหนูก็จะเข้าใจมันเอง
    #4
    2
    • #4-1 mniwrrs(จากตอนที่ 1)
      11 กรกฎาคม 2563 / 03:58
      ในอนิเมะอยากจะเข้าไปโอ๋ใจจะขาดเลยค่ะ แง่งง
      #4-1
  13. #3 pancom18120 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 11:31
    แงงงงง ชอบอ่ะ เราจะรอติดตามนะคะ
    #3
    1
    • #3-1 mniwrrs(จากตอนที่ 1)
      11 กรกฎาคม 2563 / 03:58
      ขอบคุณที่ชอบนะคะ ^^
      #3-1
  14. #1 Darkness Wolf (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 00:24

    จะรออ่านนะคะ
    #1
    1
    • #1-1 mniwrrs(จากตอนที่ 1)
      11 กรกฎาคม 2563 / 03:57
      จะเร่งให้เลยยย
      #1-1