{ My Hero Academia / Boku no Hero Academia } & Corpse Bride

ตอนที่ 4 : ผีเสื้อตัวที่2 : อัตลักษณ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 721
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    26 เม.ย. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

ตอนนี้ก็ผ่านมา2สัปดาห์แล้วที่อยู่ในโรงพยาบาล อาการของเอมิลี่ดีขึ้นจนสามารถเดินได้ทำอะไรได้เองแล้ว แค่อาจจะเดินโซเซนิดหน่อยก็ตาม แต่เธอเลือกที่จะบอกคุณแม่ว่าจะออกโรงพยาบาลแล้ว ถึงคุณแม่จะอยากให้อยู่ต่อแต่ก็เลือกที่จะตามใจเธอมากกว่า สุดท้ายวันต่อมาจึงขึ้นรถแท็กซี่กลับบ้านเก่าไปด้วยกัน

 

"นี่ไงจ๊ะบ้านของเรา"

ทันทีที่รถแท็กซี่จอดลงหน้าบ้านนึงที่อยู่ใกล้จังหวัดชิซุโอกะ สภาพบ้านเป็นสองชั้นดูดี ไม่ถึงขั้นหรูหรามากมาย เอมิลี่กับคุณแม่รินได้ช่วยกันยกกระเป๋าสัมภาระเข้าบ้าน(ส่วนใหญ่คุณแม่รินจะยกก็เถอะ) เมื่อเปิดประตูบานหนาเข้ามาก็พบกับชายร่างใหญ่เส้นผมสีขาวยาวกระเซิงรวมถึงหนวดสั้นสีขาวหงอก พุ่งเข้ามาอุ้มเอมิลี่จนตัวลอย ชายร่างใหญ่ร้องไห้โฮชุดใหญ่ จนตอนนี้เธองงไปหมดแล้ว

 

"โอ๊ะ แม่กะจะเซอร์ไพรส์ลูกน่ะจ่ะ นี่คือคุณตาของลูกนะจ๊ะ"

คนเป็นแม่ขำเล็กแก่คุณตาที่กอดหลานสาวแน่นจนลืมไปเลยว่าเธอพึ่งออกจากโรงพยาบาลมา  

 

"ฮืออ หลานตา เห็นว่าเสียความทรงจำด้วย แง่งงง อย่าลืมตาอีกนะ"

เอมิลี่ตัวชุ่มไปด้วยน้ำตาของคนที่เรียกตัวเองว่าคุณตา เธอได้แต่กอดตอบพร้อมโอ๋ให้ชายร่างใหญ่หยุดร้อง สงสัยแล้วสิว่าใครเป็นเด็กใครเป็นผู้ใหญ่กันแน่ เมื่อคุณตาหยุดร้องไห้ เราได้ทำความรู้จักกัน คุณตาชื่อ ยามาโอกะ ฮะซัน อายุก็50+ แต่แปลกที่ร่างกายสูงใหญ่ยังแข็งแรงดี เมื่อคุยทักทายอะไรกันเสร็จ ทั้งเอมิลี่ คุณแม่ และคุณตา ได้ช่วยกันจัดของครั้งใหญ่เพราะมีสมาชิกกลับมาอยู่บ้านยาวเลย ระหว่างที่จัดของ เอมิลี่ได้นึกถึงเรื่องอัตลักษณ์ของโลกนี้ เธอจึง...

 

"แม่คะ หนูมีอัตลักษณ์รึเปล่าคะ?"

เสียงเล็กๆถามออกไป รินเดินเข้ามากอดลูกสาวพร้อมกับขอโทษออกมา

 

"แม่ขอโทษด้วยนะจ๊ะ ลูกไม่มีอัตลักษณ์ แต่ลูกน่ะเคยมีความฝันเป็นฮีโร่นะรู้ไหม"

คนเป็นแม่เล่าออกมาพร้อมกับเช็ดน้ำตาของตนออก เอมิลี่คิดอยู่กับตัวเองยกใหญ่ ร่างที่เธออยู่ไร้อัตลักษณ์แต่อยากเป็นฮีโร่สินะ เธออยากจะเป็นฮีโร่เพื่อตอบแทนเด็กสาวที่เสียไป แต่จะเป็นได้ไหมนี่สิ

 

"ใครจะสน! ไม่มีอัตลักษณ์ หลานตาก็เป็นฮีโร่ได้!5555"

ชายแก่ร่างใหญ่เข้ามาอุ้มเธอไว้บนบ่าพร้อมกับคำพูดกำลังใจและเสียงหัวเราะสดใสอีก เธอยิ้มรับพยักหน้าตอบร้องเย้ดีใจออกมา ถึงจะไร้อัตลักษณ์ก็จะพยายาม  

.

.

.

.

.

.

.

เมื่อตกเย็น สมาชิกในบ้านต่างช่วยกันทำอาหาร เว้นแต่เอมิลี่ที่ถูกห้ามเนื่องจากพึ่งออกจากโรงพยาบาลมา เมื่อทำกันเสร็จ ทั้ง3คนก็มานั่งร่วมกันทานอาหาร บรรยากาศความสุขอบอวลไปทั่ว รอยยิ้มเสียงหัวเราะ เป็นสิ่งที่เอมิลี่หาไม่ได้จากครอบครัวจากโลกเดิมที่เธอจากมา

 

เมื่อตกค่ำทุกคนในบ้านต่างเข้าแยกกันคนละห้อง รินถามลูกสาวว่าแน่ใจหรือว่าจะนอนคนเดียว เอมิลี่ตอบอย่างมั่นใจและแน่นอนว่าเธอนอนคาเดียวได้  

 

เด็กสาวร่างเล็กวัย6-7ขวบ เดินขึ้นบรรไดไม้ของบ้านขึ้นชั้น2 เธอเดินตรงมายังห้องจองเธอและเปิดประตูเข้าไป ในห้องนอนเป็นโทนสีฟ้าน้ำเงินสวยงาม เตียงเล็กๆน่ารัก โต๊ะหนังสือขนาดเล็ก และของประดับต่างๆ เอมิลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นของต่างๆ ไม่ได้หรูหราแพงมากมายแต่มีความรักเต็มเปี่ยมอยู่ เธอเดินก้าวเล็กๆไปยังเตียงก่อนจะขึ้นไปนอน เมื่อศีรษะสัมผัสกับหมอนสีขาวนุ่ม ทุกอย่างก็ดับลงเข้าสู่การหลับไหล

.

.

.

.

.

เด็กสาวนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงนุ่ม ด้วยดวงตาที่ยังคงปิดอยู่ ไม่ใช่ว่าเธอนอนไม่หลับแต่ถูปลุกต่างหาก เพราะเหมือนมีอะไรมาสะกิดที่หน้า เอมิลี่ใช้มือปัดออกไปหลายครั้งแต่ก็ยังไม่ยอมลืมตา ก็นะคนมันง่วงนี่ นี่ก็ดึกแล้วด้วย เป็นอย่างนี้อยู่นาน เธอเริ่มจะหมดความอดทนลืมตาขึ้นและลุกขึ้นมานั่ง ก็ต้องตกใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า มันเป็นผีเสื้อสีฟ้าสว่างส่องแสงสีฟ้าอยู่ท่ามกลางห้องนอนมืดๆ  

 

'อย่าตกใจฉันเอง'

เสียงก้องดังออกมาจากตัวผีเสื้อ เอมิลี่สูดหายใจปรับความคิดให้ใจเย็นลงเพื่อดูผีเสื้อตรงหน้า ตัวเดียวกับตอนที่อยู่หเองICUนี่นา

 

'เธอคงรู้เรื่องที่ตัวเองไร้อัตลักษณ์แล้วสินะ'

ผีเสื้อถาม เธอตอบไปตามความจริงว่าใช่ จู่ๆผีเสื้อก็ขยับปีกเบาๆบนมาหยุดบนสมูกของเอมิลี่ มันนิ่งอยู่นานและค่อยๆบินถอยออกไป เธองงเล็กน้อยกับสิ่งที่ผีเสื้อตรงหน้าว่าทำไปทำไม  

 

"เฮ้ย!"

แต่ก็ต้องร้องตกใจขึ้นเมื่อจู่ๆมีผีเสื้อสีฟ้าคล้ายกับตัวตรงหน้าแต่ตัวเล็กกว่าหน่อยบินล่องออกมาจากฝ่ามือทั้ง2ข้าง และแถมยังมีดอกไม้ผุดขึ้นมาบนเรือนผมเธออีก

 

'ไม่ต้องตกใจ ฉันแค่มอบอัตลักษณ์ให้'

ผีเสื้อที่พึ่งจะเเตะจมูกเธอตอบ ถึงจะบอกไม่ให้ตกใจเธอแต่มันตกใจนี่ แถมผีเสื้อกับดอกไม้ยังผุดขึ้นจากร่างเธอไม่หยุด เอมิลี่ถามอย่างร้อนรนว่าจะหยุดมันยังไง ผีเสื้อขำออกมาเล็กน้อยและบอกให้เธอใช้ความคิด นึกคิด กล่าวกับตน เธอไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่ผีเสื้อสื่อออกมาแต่เธอก็ลองนึกในใจว่าให้หยุด กลายเป็นว่าทั้งดอกไม้และผีเสื้อต่างๆหายไปหมด เว้นแต่ดอกไม้บางส่วนที่ยังคงอยู่บนศีรษะของเธออยู่ไม่กี่ดอก

 

'ดีมาก อัตลักษณ์ที่ฉันมอบให้เธอคือ ผีเสื้อและดอกไม้ จงพัฒนามันและใช้เพื่อเป้าหมายซะ ฉันคงไม่ได้มาอีก ลาก่อน'

ผีเสื้อเมื่อกล่าวจบ ก็สลายหายไปทิ้งให้เธอนั่งนิ่งเอ๋องงกับสิ่งที่เกิดขึ้นเร็วมาก มาปลุกให้ตื่น มอบอัตลักษณ์ให้ บอกวิธีหยุดอัตลักษณ์ แล้วก็หายไปดื้อๆเนี่ยนะ! ให้ตายเถอะ หลับดีกว่าปวดหัวจะตายชัก

.

.

.

.

.

.

รุ่งเช้าของวันต่อมา

 

ระหว่างที่กำลังทานเข้ากัน เอมิลี่ถูกถามโดนคุณตากับคุณแม่ว่าทำไมมีดอกไม้อยู่บนผมอย่างนั้น เธอจึงตัดสินใจบอกไปว่ามันเป็นอัตลักษณ์ที่โผล่มาเมื่อคืน  

 

"เอ๋! อัตลักษณ์ปรากฏขึ้นเมื่อคืนเหรอจ๊ะ!"

รินร้องตกใจเมื่อทราบจากปากลูกสาวของเธอว่ามีอัตลักษณ์แล้ว แถมได้มาเมื่อคืนดื้อๆซะ เอมิลี่พยักหน้ารับพร้อมกับเล่าว่าเรื่องโกหกไปว่า เธอหลับอยู่และตื่นขึ้นมาเห็นอัตลักษณ์ตนลอยละล่องเต็มห้อง ก็นะจะให้เล่าความจริงได้ไงเล่า

 

"อัตลักษณ์ผีเสื้อกับดอกไม้เหรอ ช่างเป็นอัตลักษณ์ที่งดงามเหมาะกับหลานคนสวยที่สุดเลยยย"

คนเป็นตาพุ่งเข้ามากอดหลานสาวสุดที่รักพร้อมกับถูแก้มไปด้วยความเอ็นดู ไม่ได้สนใจรึตกใจกับความกังวลและปริศนาของอัตลักษณ์ที่พึ่งจะโผล่ขึ้นมาเหมือนคนเป็นแม่เลยสักนิด

 

 

 

"อ้อ ลูกจ๊ะ แม่กับคุณตาต้องออกไปทำงานแล้ว เดี๋ยวแม่โทรให้พี่เลี้ยงเด็กมาดูแลหนูนะ"

เมื่อทานข้าวกันเสร็จคนเป็นแม่ก็กล่าวกับลูกสาวเเละเดินตรงไปที่โทรศัพท์ของบ้าน เตรียมโทรหาพี่เลี้ยงเด็กสักคน แต่ก็ถูกห้ามโดยลูกสาว เอมิลี่ปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่ต้องการ เธออยู่ได้ เธอยืนเถียงกับผู้เป็นแม่อยู่นาน กลายเป็นรินที่แพ้ไปเมื่อคุณตาอนุญาตให้เอมิลี่อยู่คนเดียวได้ กลายมาเป็นคุณตาโดนคุณแม่บ่นชุดใหญ่ใส่ที่ตามใจเธอ สุดท้ายก็เป็นอย่างงั้นแหละ เธอได้อยู่บ้านคนเดียว สาเหตุน่ะเหรอเธออยากจะลองใช้อัตลักษณ์น่ะสิ เมื่อคุณแม่กับคุณตาออกไปจากบ้านเพื่อทำงานกันหมดแล้ว เอมิลี่จึงล็อคประตูบ้านให้เรียบร้อยเพื่อความปลอดภัย และวิ่งขึ้นไปยังห้องนอน ไม่ลืมที่จะล็อคห้องนอนด้วย

.

.

.

.

.

.

.

.

"เอาหล่ะ ขอลองใช้สักหน่อย!"

เอมิลี่ยืนบิดร่างกายไปมา ก่อนจะลองใช้อัตลักษณ์ดู เด็กสาวยื่นมือไปข้างหน้าแผ่ฝ่ามือออกกว้าง หลับตาตั้งสมาธิ พยายามนึกถึงผีเสื้อเมื่อคืนที่หลุดออกมาจากฝ่ามือ ใช้ความคิดและสมาธิอย่างหนัก ในที่สุดก็มีผีเสื้อสีฟ้าสวยตัวเล็กออกมาจากฝ่ามือทั้ง2ข้าง5-6ตัว นี่แค่ไม่กี่ตัวทำเอาเอมิลี่เหงื่อตกชุ่มไปทั้งเส้นผมยาวสีน้ำเชื่อมเมเปิ้ล ก่อนจะให้มันสลายหายไป เอมิลี่พักหายใจจากความเหนื่อยที่ใช้อัตลักษณ์สักพัก ก่อนจะสูดหายใจลึกๆเข้าปอด และยกมือขึ้นมาแปะลงบนเส้นผม พยายามนึงถึงดอกไม้เมื่อคืน ไม่นานดอกไม้ก็ผุดขึ้นมาบนผมของเธอ เพิ่มเติมมาคือมันขึ้นมาตามมือและแขนด้วย ดูเหมือนอัตลักษณ์ดอกไม้นี่จะใช้พลังเยอะกว่า ทำเอาเธอทรุดลงและหอบหายใจ ไม่นานดอกไม้ก็หายไป  

เอมิลี่ทำวนอยู่แบบนี้ไปทั้งวัน ฝึกใช้ไปเรื่อยๆ ถึงอัตลักษณ์จะใช้ต่อสู้อะไรไม่ได้ แต่เธอก็จะพัฒนามัน เพื่อเป็นฮีโร่ตอบแทนเด็กสาวเจ้าของร่าง

.

.

.

.

.

.

.

"กลับมาแล้วจ้าา"

รินเปิดประตูเข้ามาในบ้าน พลางทอดสายตาหาลูกสาวตัวเล็ก แต่ก็ไม่พบได้ยินแต่เสียงจากห้องครัวดังออกมา รินวางกระเป๋าที่ใช้ทำงานลงบนโซฟาหน้าห้องนั่งเล่น และค่อยๆเดินไปยังห้องครัวช้าๆ เห็นเด็กสาวที่ใช้เก้าอี้ต่อตัวขึ้นไปบนเคาเตอร์และกำลังหั่นผักอยู่ รินพุ่งเข้ามาหาลูกสาวด้วยความร้อนรนและเป็นห่วง กลัวมีดจะบาดมือรึไม่ก็ตกจากเก้าอี้  

 

"หนูช่วยแม่นะคะวันนี้"

เอมิลี่ส่งยิ้มเล็กๆน่ารักให้แก่ผู้เป็นแม่ รินยิ้มรับตอบตกลงลูกสาวและช่วยกันทำอาหารกันอย่างสนุก เมื่อทำกันเสร็จทุกอย่าง สองแม่ลูกจึงช่วยกันยกไปวางที่โต๊ะทานอาหาร ระหว่างนั้นก็มีบุคคลนึงเข้ามาในบ้าน

 

"ตามาแล้วจ้าาา"

ชายแก่ร่างใหญ่เดินเข้ามาที่โต๊ะอาหารไม่วายอุ้มหลานขึ้นมาหอมแก้มฟอดใหญ่อย่างคิดอกคิดถึง ทั้ง3คนนั่งประจำที่และทานอาหารกัน เมื่อทานเสร็จตึงไปนั่งกันห้องนั่งเล่นบนโซฟาและดูทีวีด้วยกัน

 

"นี่ๆ หนูใช้อัตลักษณ์คล่องแล้ว!"

เอมิลี่ลุกขึ้นไปยืนหน้าทีวีเพื่อให้คุณแม่และคุณตาสนใจ

 

"ว้าวๆ ไหนโชว์หน่อยสิ"

คุณตาที่ดูตื่นเต้นที่สุดร้องส่งเสียงให้แก่หลานสาว ส่วนคุณแม่ก็ยิ้มเรียบๆรอดูอัตลักษณ์อย่างใจเย็น เอมิลี่ผายฝ่ามือออกไป หลับตาใช้สมาธิ ไม่นานก็มีผีเสื้อสีฟ้าสวยงามบินว่อนออกมา รวมถึงดอกไม้สีฟ้าต่างๆผุดขึ้นบนแขนและเส้นผม ก็นะเล่นฝึกทั้งวันไม่หยุด ถึงจะทำอะไรไม่ได้มาก แต่ก็ถือว่าคุ้ม เสียงร้องเฮฮาดังจากคุณปู่และคำชื่นชมจากผู้เป็นแม่ กลายเป็นบรรยากาศของความอบอุ่นที่อยากจะหาสิ่งใดมาเปรียบ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

_________________________________________________________________________

จบอีกตอนนนนนน รู้สึกเรื่องมันไปช้าจัง ตอนต่อไปเจอเดกุกับคัตจังแน่อน จะพยายามมม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #61 Jecelyn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 20:11
    อัตลักษณ์น้องสวยมากกกก อิเเม่เป็นปลื้มม~
    #61
    0
  2. #3 -คนขายชานม- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 00:39

    กรี้ดดดดดด ชอบๆ จะรอนะคะ!

    #3
    1
    • #3-1 mniwrrs(จากตอนที่ 4)
      30 เมษายน 2563 / 18:53
      แง๊ขอบคุณที่ชอบนะคะ จะพยายามรีบลงนะ
      #3-1
  3. #2 Teem_tm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 21:52

    รอตอนต่อไปค้าบบ
    #2
    1
    • #2-1 mniwrrs(จากตอนที่ 4)
      26 เมษายน 2563 / 21:53
      แง่งง จะรีบนะคะ
      #2-1