{ My Hero Academia / Boku no Hero Academia } & Corpse Bride

ตอนที่ 3 : ผีเสื้อตัวที่1 : ชีวิตครั้งใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 693
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    25 เม.ย. 63

 

 

 

 

'ที่นี่ที่ไหน'

คำถามมากมายผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน ทำไมเธอถึงไม่สลายหายไป ความจำสุดท้ายคือเธอสลายกลายเป็นผีเสื้อ และผีเสื้อค่อยๆสลายดับสูญเป็นอากาศไป แต่ทำไมตอนนี้เธอมายืนในสถานที่นึง มันทางเดินสีขาวมีหญิงสาวคนนึงนั่งอยู่ เอมิลี่ไม่อยากเข้าไปรบกวนเธอจึงดูสภาพตัวเองก่อน เธอตอนนี้ยังคงสวมชุดเจ้าสาวอยู่ แต่สิ่งที่แปลกไปคือ เธอไม่ได้เป็นซากศพ ผิวหนังสีเหมือนมนุษย์ทั่วไป ไม่มีรอยเนื้อหนังหลุด เอมิลี่แปลกใจหนักเป็นเท่าตัว แต่พลันสายตาเห็นผีเสื้อตัวนึงลอยตัวอยู่ เป็นผีเสื้อสีฟ้าสวยงาม แต่ยิ่งแปลกไปใหญ่มันมีเสียงออกมาว่า

 

 

'ตามฉันมา'

เธอส่งเสียงถามคำถามต่างๆนานาออกไปแต่มันไม่ตอบ เอาแต่บินทะลุไปยังประตูบานนึง เอมิลี่ไม่รอช้าเดินตามไปตัวของเธอทะลุเข้าประตูตามมา ภายในห้องมีอุปกรณ์แปลกตามากมาย รวมถึงคยในชุดแปลกๆที่มีสีหน้าเครียด เธอพยายามเรียกดูแต่ไม่มีใครได้ยินไม่มีใครเห็นเธอ ผีเสื้อส่งเสียงเรียกอีกครั้งพร้อมกับบินมาหยุดที่ร่างเด็กสาวอายุไม่กี่ขวบที่มีรอยแผลเต็มตัว สายระยางตามตัว โดยรวมคือแย่ แต่น่าแปลกหน้าตาของเด็กคนนี้คล้ายเธอตอนมีชีวิตในวัยเด็กมาก มากซะจนจะเป็นคนเดียวกัน

 

'ลองสัมผัสตัวเด็กคนนี้สิ'

ผีเสื้อกล่าว เอมิลี่ดูกลัวๆเล็กน้อยแต่ก็ยอมทำตาม เธอลองเตะที่หน้าผากของเด็กสาวก่อนที่ตัวเธอจะถูกดูดหายไป

.

.

.

.

.

.

"หมอเสียใจด้วยครับ ลูกสาวคุณเสียชีวิตแล้วครับ"

ผู้ชายในชุดสีขาว เดินออกมาจากห้องICU ยืนคุยอยู่กับหญิงสาวที่สภาพเนื้อตัวมีรอยแผลและสีหน้าที่ดูกังวล ทันทีที่หญิงสาวได้ข่าวจากคนเป็นหมอตรงหน้าเธอทรุดเข่าลงไปกับพื้น ร้องไห้โฮออกมาไม่หยุด เมื่อทราบว่าลูกสาวของเธอเสียชีวิตแล้ว ผู้เป็นแม่พูดพร่ำโทษตัวเอง ที่ขับรถไม่ดีจนถูกชนถึงเธอจะรอดแต่ลูกสาวของเธอเสียชีวิต มันก็ไม่น่าดีใจสักนิด ตัดเข้ามาในห้องICU เป็นเวลากว่า1ชั่วโมงแล้วที่หัวใจของเด็กน้อยหยุดเต้น คุณหมอ พยาบาลพยายามเต็มที่ก็ไม่อาจช่วยได้ พวกเขากล่าวขอโทษและเสียใจ ก่อนจะจัดการถอดอุปกรณ์ต่างๆออกจากตัวของเด็ก

 

"เฮือก!"

เสียงหายใจสุดแรงพ่นออกมาพร้อมกับดวงตาเบิกกว้างของเด็ก คุณหมอและพยาบาลต่างตกใจกันให้วุ่น เข้ามาดูอาการเด็กสาวที่น่าจะเสียไปแล้วแต่กลับมาหัวใจเต้นอีกครั้ง

 

"เด็กยังไม่ตาย เด็กยังหายใจครับ!"

เสียงตะโกนโหวกแหวกดังขึ้นในห้องICUคุณหมอคนนึงภายในห้องรีบออกมาบอกข่าวดีกับหมอข้างนอกกับหญิงสาวผู้เป็นแม่

 

'ทำไมฉันถึงมาอยู่ในตัวเด็กคนนี้!?' คำถามมากมายขึ้นมาในหัวของเอมิลี่ เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้งและเห็นสภาพตัวเอง แต่ก็ต้องหยุดทุกอย่างไว้เนื่องจากร่างกายที่มีบาดแผล ความเจ็บปวดก็ส่งถึงเธอด้วยทำให้ต้องสลบไปทั้งอย่างนั้น

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"อึก! อืม...."

เสียงโอดครวญร้องออกมาเมื่อได้สติ นี่ฉันเป็นอะไรไป เมื่อลืมตาขึ้นเห็นเพดานสีขาวฉันพยายามกวาดสายตาที่ล้ามากๆมองรอบๆรวมถึงสภาพตัวเอง ห้องสีขาวสะอาดของแปลกตาประดับรอบตัว และเมื่อเห็นสภาพตัวเองก็ต้องตกใจ นี่ฉันกลายเป็นคนนั้นจริงๆใช่ไหม เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้มาอยู่ในสภาพแบบนี้ทำเอาฉันแทบอยากจะเป็นลม แต่ก็ต้องตกใจเมื่อมีผู้หญิงคนนึงวิ่งพุ่งตรงมายังเตียงที่ฉันนอนอยู่

 

"ลูก! ลูกฟื้นแล้วไม่เป็นอะไรใช่ไหม! แม่จะเรียกคุณหมอนะจ๊ะ"

หญิงสาวจับเข้าที่มือของฉันด้วยความดีใจจนน้ำตาไหล รู้สึกผิดจังที่ฉันไม่ใช่ลูกของเธอ แต่เมื่อฉันมองหน้าตาของเธอชัดๆแล้ว ทำเอาฉันอยากจะร้องไห้ตามดังๆซะงั้น เธอหน้าเหมือนแม่ฉันมาก มากแบบสุดๆ หญิงสาวที่เรียกฉันว่าลูกกดเข้าที่ปุ่มอะไรสักอย่าง รอสักพักก็มีคนกลุ่มนึงในชุดแปลกดูท่าจะเป็นหมอเข้ามาดูอาการของฉัน

 

"หนูน้อย เป็นไงบ้าง"

1คนในกลุ่มที่เข้ามาดูอาการของฉันถามขึ้น เด็กสาวลังเลเล็กน้อยแต่ก็พยายามตอบออกไป

 

"ปกติค่ะ เจ็บแผลนิดหน่อย"

ฉับตอบออกไป

 

"จำอะไรก่อนหน้านี้ หรือจำอะไรเกี่ยวกับตัวเองได้บ้างไหม"

เอาหล่ะฉันรู้ถึงความซวยที่เข้ามาด้วยคำถามนั่น ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเด็กคนนี้เลย ไม่รู้อะไรเลย

 

"จำไม่ได้ค่ะ...."

ฉันเลือกที่จะตอบตามความจริงไป ก็นะจะให้ทำไงล่ะบอกว่าใช้ร่างที่ตายไปแล้วเหรอ คุณหมอเริ่มซักถามไปเรื่อยๆเอมิลี่ได้แต่เพียงบอกไม่ เพราะตนไม่รู้ตามความจริงไป จนได้ผลสรุปคร่าวๆว่าเด็กสาวสูญเสียความทรง ชนิดที่ว่าแทบจะลืมว่าโลกปัจจุบันเป็นอย่างไร แต่กลับตอบคำถามได้ชัดเจนและสุขุมมากกว่าเด็กวัยเดียวกัน ไม่ได้ตื่นตูมอะไรจนเกินเหตุ

.

.

.

.

.

.

"ลูก จำแม่ได้ไหมจ๊ะ"

หญิงสาวผู้เป็นเเม่เข้ามากุมมือเด็กสาวที่มีสายน้ำเกลืออยู่อย่างเบามือ พร้อมกับถามให้มั่นใจว่าสิ่งที่หมอบอกนั้นจริงหรือไม่

 

"ขอโทษนะคะ ที่หนูจำคุณไม่ได้"

เด็กสาวตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าๆอย่างรู้สึกผิดคนเป็นน้ำตาไหลพรากกอดร่างของลูกสาวอย่างทะนุถนอมและให้กำลังใจ

 

"ไม่เป็นไรจ่ะลูก เราจะเริ่มชีวิตใหม่ด้วยกัน แม่กับลูก"

 

"ค่ะ"

เอมิลี่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอก็แอบดีใจที่ชีวิตนี้จะได้เอ่ยปากคำว่า แม่อีกสักครั้ง เธอกอดผู้เป็นแม่กลับด้วยความยินดี ระหว่างที่อยู่กันในห้อง2คน 2แม่ลูกฉันถามทุกอย่างเกี่ยวกับโลก สถานการณ์และตัวตนของฉัน คุณแม่ยิ้มรับและเล่าให้ฟังเกี่ยวกับทุกสิ่ง โลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่า อัตลักษณ์ รึก็คือพลังพิเศษเฉพาะตัว คนทั้งโลกราว80%ล้วนมีอัตลักษณ์ ส่วนที่เหลือคือคนที่ไม่มีอัตลักษณ์ เมื่ออายุได้4ขวบจะเริ่มแสดงอัตลักษณ์ออกมา ฉันต้องปรับตัวขนาดไหนกันนะ โลกเเบบเนี้ย แถมฉันตอนนี้อายุก็6-7ขวบแล้วด้วย ชักสงสัยแล้วสิว่าเราจะมีอัตลักษณ์รึเปล่า

ส่วนตัวตน คุณแม่บอกว่าเธอชื่อ ริน ยามาโอกะ ส่วนฉันรึเด็กที่ฉันใช้ร่างอยู่ ชื่อเอมิลี่ ยามาโอกะ มันเป็นเรื่องบังเอิญเกินไปรึเปล่า นามสกุลยามาโอกะ เป็นนามสกุลที่คุณแม่จริงๆของฉันในโลกที่แล้วใช้ แถมชื่อเด็กคนนี้ก็ชื่อเดียวกับฉันซึ่งเป็นชื่อเอมิลี่อีก เมื่อฉันถามถึงผู้เป็นพ่อ เธอก็แสดงสีหน้าเศร้าออกมาเหมือนไม่อยากเล่า

 

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูฟังได้"

ฉันพูดขึ้นเพื่อให้แม่ผ่อนคลาย เหมือนจะได้ผล เธอยิ้มรับพร้อมกับเล่าออกมา แม่บอกว่าเป็นเป็นชาวต่างชาติ ชื่อ ทิม เบอร์ตัน ท่านได้เลิกรากันเนื่องด้วยทะเลาะกัน พ่อเป็นคนที่สนใจงานมากกว่าครอบครัว เธอจึงออกมากับลูกใช้ชีวิตใหม่ที่บ้านเกิด แต่ก็ได้ประสบอุบัติเหตุ จนต้องเข้าโรงพยาบาลในตอนนี้

 

"เรามาใช้ชิวิตใหม่ด้วยกันนะลูก"

 

"ค่ะ คุณแม่"

หากจะต้องรู้สึกยังไงล่ะก็ ฉันอยากจะขอบคุณผีเสื้อตัวนั้นที่ทำให้ฉันได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง เสมือนให้ฉันได้อยู่ร่วมกับแม่อีกครั้ง และเด็กสาวที่เสียไปฉันสัญญาว่าจะไม่ให้ชีวิตเธอสูญปล่าว

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

____________________________________________________________________

จบจ้าา อย่าพึ่งงงกับเนื้อเรื่องนะ ไรท์พยายามแล้ว อุแง้

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #60 Jecelyn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 19:57
    ชอบมากเลยอะไรท์!! ดีมากกน้องต้องปรับตัวอีกเยอะเลย เเต่น้องทำได้เเน่นอน!
    #60
    0