{ My Hero Academia / Boku no Hero Academia } & Corpse Bride

ตอนที่ 17 : ผีเสื้อตัวที่14 : คำถาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    18 มิ.ย. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   วันต่อมาหลังการจู่โจมของวิลเลิน ที่U.S.J. ทางโรงเรียนอนุญาตให้หยุดเป็นกรณีพิเศษวันนึง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้ หญิงสาวหายกังวลลงเลย

 

 

เอมิลี่ทานข้าวเย็นอย่างเหม่อเลยบนโต๊ะอาหารพร้อมกับครอบครัว ทานคำนึงและหยุดทานไปหลายนาทีก่อนจะทานต่ออีกคำนึงและเป็นอย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมา จนคุณแม่และคุณตามองอย่างเป็นห่วง

 

 

"ลูกจ๊ะ เป็นอะไรรึเปล่า?"

เสียงข้างๆเรียกทัก เป็นคุณแม่ของเธอที่เรียกด้วยความเป็นห่วง เอมิลี่สะดุ้งจากอาการเหม่อลอยและหันไปยิ้มให้คนเป็นแม่

 

 

"ปะ เปล่าค่ะ หนูคงจะเหนื่อยนิดหน่อย"

 

 

"ไปพักหน่อยไหม? ตาว่าเราดูเพลียมากเลยนะ"

คุณตาพูดเสริมด้วยความเป็นห่วงหลานสาวตัวน้อย หลังจากที่ทราบข่าวเรื่องวิลเลินก็อารมณ์เสียอยู่พักใหญ่ แต่ดีที่เธอคอยกล่อมว่าเธอไม่เป็นอะไร

 

 

"นั่นสิลูก หนูไปนอนพักเถอะ เดี๋ยวแม่ล้างจานให้เอง"

 

 

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูล้างได้ ล้างเสร็จหนูจะไปพักนะคะ"

หญิงสาวส่งยิ้มให้หายคลายกังวลพร้อมทั้งค้านข้อเสนอของคนเป็นแม่ และลงมือทานข้าวต่อ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

หลังล้างจานเสร็จและอาบน้ำสวมชุดนอนสีขาวเรียบร้อยเตรียมตัวเข้านอน แต่เธอก็ไม่ง่วงเลย เอมิลี่นอนแผ่ตัวอยู่บนเตียงฟูกสีขาวสะอาดพร้อมกับกำผ้าห่มผืนสีฟ้าไปมาอย่างเหม่อลอย

 

 

เธอยังนึกถึงเรื่องเมื่อวานที่วิลเลินบุกมา นึกถึงตัวเองที่รู้สึกไร้ประโยชน์แถมทำคนอื่นๆเดือดร้อนไปอีก ทั้งเขาไปช่วยอาจารย์ไอซาวะที่ชุ่มไปด้วยเลือดแต่สุดท้ายก็โดนเจ้าโนมุจับเหวี่ยงไปชนเข้าขอบน้ำพุ และชายผมฟ้าซีดที่เธอเจอหน้าโรงเรียน ที่ไม่คิดว่าจะเป็นวิลเลินก็เข้ามาหมายจะฆ่าเธอ หลังจากนั้นเธอก็จำอะไรแทบไม่ได้

 

 

ทั้งๆที่ฆ่าได้ แต่ทำไมเธอถึงรอดมาได้ล่ะ......

 

 

ความทรงจำแสนเลือนลาง ควบคุมร่างกายไม่ได้ ได้ยินเสียงของตัวเองที่พูดออกไปว่าไม่ และชายผมฟ้าซีดที่ถอยห่างออกไป  

 

 

นี่เธอทำอะไรลงไปรึเปล่า?

 

 

ความคิดด้านลบเริ่มก่อตัวช้าๆเธอคิดเรื่องไม่ดีเป็นเท่าตัว แต่ก็ต้องชะงักขึ้น

 

 

'ตึ๊ง!'

เสียงเด้งข้อความจากมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะที่มีโคมไฟตั้งอยู่ เธอเอื้อมมือไปคว้ามือถือเข้ามาเปิดดูว่าเสียงแจ้งอะไร ก็พบกับข้อความนึง เป็นของเพื่อนสนิทผมเขียวสาหร่าย มิโดริยะ

 

 

 

[เอลี่จัง?]

[หลับแล้วเหรอ?]

[ขอโทษที่ทักมาเวลานี้นะ]

มิโดริยะ

 

                                         [ไม่เป็นไรๆ]

                                         [ว่าแต่มีอะไรรึเปล่า]

                                         ยามาโอกะ

 

[คือผมเป็นห่วงเอลี่จังน่ะ]

[เป็นไงบ้าง]

มิโดริยะ

 

                                         [อ่า ไม่เป็นไร]

                               [ก็แค่เหนื่อยนิดหน่อย]

                              [เดกุล่ะ เจ็บหนักเลยนิ]

                                ยามาโอกะ

 

[ผมหายดีแล้วล่ะ]

[เอลี่จังไม่เป็นไรก็ดีแล้ว]

มิโดริยะ 

 

                                         [อื้อ ดีแล้วล่ะ]

                       [เดกุก็นอนพักได้แล้วนะ]

                           ยามาโอกะ

 

[อื้อ ฝันดีนะเอลี่จัง]

มิโดริยะ

 

                                          [อ่า ฝันดี]

                                         ยามาโอกะ

 

จบแชทสนทนาที่ไม่ไดมีอะไรมาก แค่ถามเป็รไงกับบอกฝันดี เธอกดปิดมือถือในมือก่อนจะวางมันลงที่เดิมและเตรียมตัวนอน

 

 

'ตื๊ดดดดดด'

ทันทีที่ศีรษะลงกับฟูกหมอน มือถือตัวดีก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นการโทร เธอลุกขึ้นคว้ามือถือมาอีกครั้ง พบว่าเป็นหมายเลขไม่คุ้นชิน ไม่มีการเม็มชื่อไว้

 

 

ใครกัน?

 

 

เอมิลี่ลองกดรับสายดูก็ต้องคุ้นชินกับเสียงหนักแน่นของปลายสาย อีดะ เท็นยะ

 

 

"ฮัลโหล นี่ใช่ยามาโอกะคุงรึเปล่า ผมอีดะ เท็นยะจากห้องAของโรงเรียนUA เป็นหัวหน้าครับ!"

เสียงปลายสายร่ายเป็นชุดไม่เว้นช่องว่างให้เธอพูด เอมิลี่ถอนหายใจเล็กน้อยและยกยิ้มกับนิสัยเจ้าตัว

 

 

"อื้อ ฉันเอง อีดะคุงมีอะไรรึเปล่า? นี่ก็ดึกแล้วนะ"

 

 

"คือ!ผมอยากทราบอาการตอนนี้น่ะ! ยามาโอกะคุงเป็นอะไรรึเปล่า เห็นเข้าห้องพยาบาลด้วย ได้ข่าวว่าอาเจียนหนักเลย!"

คำถามถูกส่งต่อมาทันที จนเธอเลือกตอบไม่ถูก เอมิลี่รู้สึกอุ่นใจขึ้นกับคำถามเหล่านั้นและตอบไปด้วยความเรียบง่าย และสุขุม

 

 

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันสบายดี พักนิดหน่อยก็ดีขึ้นเยอะแล้วล่ะ ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงนะ ว่าแต่ได้เบอร์มือถือฉันมาได้ไงคะเนี่ย"

เธอตอบกลับอย่างใจเย็นพร้อมกับถามเรื่องที่อีกฝ่ายได้เบอร์มือถือเธอและโทรมาหาได้ยังไง

 

 

"อ่อ คือว่า ผมไปขอกับมิโดริยะคุงเอง ขอโทษที่ลุกล้ำนะ!"

 

 

"อ่า ไม่เป็นไรๆ ฉันไม่ถือสา ขอบคุณอีกครั้งนะ นี่ดึกแล้วนอนได้แล้วล่ะ ฝันดีนะอีดะคุง"

 

 

"อื้อ! ฝันดีนะยามาโอกะคุง!"

บอกฝันดีเสร็จอีกฝ่ายก็วางสายด้วยความไว เอมิลี่ละมือถือลงจากใบหูเตรียมปิดมันและนอนต่อ แต่ไม่ทันได้ปิดก็....

 

 

'ตื๊ดดดดด'

เสียงอีกสายก็เข้ามา และเหมือนเดิมไม่มีชื่อเม็มไว้

 

 

"ฮะ ฮัลโหล นี่ยามาโอกะจังรึเปล่า"

เสียงเล็กใสของหญิงสาวปลายสายแสนคุ้นชิน เพื่อนสาวอีกคน อูรารากะ โอชาโกะ  

 

 

"จ่ะ ฉันเอง คุณอูรารากะมีอะไรรึเปล่า ดึกแล้วนะ พรุ่งนี้ก็โรงเรียนด้วย"

 

 

"คือว่าเป็นห่วงน่ะจ่ะ เป็นไงบ้างเจอกับวิลเลินระยะประชิดเลยนิ คงเครียดแย่เลย"

น้ำเสียงดูเศร้าปนความเป็นห่วงเปล่งออกมา จนเธออดยิ้มไม่ได้  

 

 

"ค่ะ แต่ว่าฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ อูรารากะจังก็อย่าเครียดล่ะ นี่ได้เบอร์ฉันมาจากเดกุคุงสินะคะ"

 

 

"อ่า! ใช่ อย่าว่าเดกุคุงเขาเลยนะ ฉันขอเองแหละ"

เสียงดูลุกลนเหมือนถูกจับได้ แต่เธอก็ไม่ได้ว่ารึเคืองอะไรนัก

 

 

"ไม่เป็นไรๆ นอนได้แล้วนะ ดึกแล้วล่ะ ฝันดีนะคะ"

 

 

"ฝันดีนะ!"

บอกลาฝันดีตามฉบับ เอมิลี่ละมือถืออกห่างและปิดมันลงวางไว้ที่เดิม หวังว่าจะไม่มีใครโทรมาหาเธออีกนะ แค่นี้ก็ยิ้มอุ่นใจกับความเป็นห่วงจนนอนแทบไม่หลับอยู่แล้ว

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"ตื่นสายจนได้ บ้าจริง"

เสียงบ่นพึมพำของหญิงสาวที่เดินถือกระเป๋าสีดำวิ่งอยู่บนทางเดินบนอาคารเรียน เดินมุ่งไปยังห้องเรียน1-Aของตน

เมื่อมาหยุดถึงหน้าห้องเรียนก็เปิดประตูพรวดเข้าไปด้วยความเร็ว ก็เห็นเพื่อนร่วมห้องต่างหันมามองเธอด้วยสายตาเดียวกัน

 

 

"อ่าา ขอโทษที่สายนะคะ"

เอมิลี่กล่าวพร้อมกับสีหน้าลุกลนแล้วค้อมตัวขอโทษ ก่อนจะเร่งฝีเท้าไปนั่งที่

แต่ว่าสายตาเพื่อนๆก็ยังคงไม่ได้ละออกจากเธอ จนหญิงสาวประหม่า

 

 

"มะ มีอะไรรึเปล่าคะ?"

 

 

"ก็เรื่องตอนวิลเลินบุกน่ะสิ! เห็นว่ายามาโอกะจังถูกเจ้าหัวหน้าวิลเลินนั่นทำร้ายด้วยนิ!"

คนเปิดประเด็นถามเป็นคนแรก คือชายผมเหลืองอัตลักษณ์ไฟฟ้าคามินาริ พร้อมกับทำสีหน้าอยากรู้เสียชัดเจน เสริมด้วยเพื่อนๆภายในห้องที่พยักหน้าตามความอยากรู้ด้วย

 

 

"ก็ใช่ค่ะ ทำไมเหรอ"

 

 

"นะ นี่ไม่กลัวบ้างเลยเหรอ!"

เสียงร้องตกใจถามขึ้นจากชายตัวเล็กผมองุ่นดูสีกน้าตกใจและกลัวเมื่อนึกถึงวิลเลิน

 

 

''ก็กลัวนะคะ แต่เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว อย่าไปนึกถึงมันดีกว่าค่ะ"

เธอตอบกลับพร้อมกับยิ้มบางให้สื่อว่าไม่เป็นไรนัก ก่อนจะถูกขัดด้วยเสียงตะโกนที่พุ่งเข้ามายังห้อง

 

 

"ทุกคนถึงคาบโฮมรูมแล้ว นั่งประจำที่!"

หนุ่มแว่นตำแหน่งหัวหน้าห้อง วิ่งพรวดเข้ามาพูดอยู่หน้าห้องเรียน เหมือนอีกฝ่ายจะพึ่งรู้ตัวจากการโดนเพื่อนแทบทั้งห้องทักว่ามีแต่ตนนั่นแหละที่ยังไม่นั่งที่ จนหนุ่มแว่นต้องกลับมานั่งที่อย่างเจ็บใจ

 

 

กระตือรือร้นเหมือนเดิมเลยแหะ

 

 

"ยามาโอกะจัง ว่าแต่ใครเข้าโฮมรูมเหรอ"

อูรารากะหันหลังมากวักมือเรียกเอมิลี่ที่นั่งอยู่แถวหลังโทโดโรกิให้หันมาตอบคำถามเธอ

 

 

"ไม่รู้สิ อาจารย์ไอซาวะก็เจ็บหนักด้วย คงยังพักฟื้นอยู่ล่ะมั้ง....."

 

 

'ครืน'

 

 

"อรุณสวัสดิ์"

เสียงแหบแห้งเหนื่อยล้าเหมือนคนง่วงนอนแสนคุ้นเคยดังขึ้นหลังเปิดประตูห้องเรียน เป็นอาจารย์ประจำชั้นคนเดิมที่มีผ้าพันแผลสีขาวเต็มตัวปิดทั้งหน้า รวมถึงแขนที่คล้องไว้ด้วยผ้า

 

 

สภาพอย่างนี้มาสอนเนี่ยนะคะ!?

 

 

อาจารย์ไอซาวะเดินเข้ามายืนยังหน้าห้องพร้อมกับคำถามทักถามไถ่เรื่องอาการของคนเป็นอาจารย์

 

 

"อาการของฉันจะเป็นยังไงก็ช่าง แต่การต่อสู้น่ะยังไม่จบลง"

 

 

ต่อสู้? ต้องเจอวิลเลินเหรอ

 

 

"ใกล้ถึงวันงานกีฬาโรงเรียนUAแล้ว"

 

 

งานกีฬาแล้วทำไมต้องทำเสียงเคร่งเครียดด้วยล่ะคะเนี่ย!?

 

 

หากแต่ว่าก็เกิดความไม่แน่นอนในนักเรียนภายในห้อง เนื่องจากพึ่งโดนวิลเลินบุกมาไม่ทันไร ก็จะจัดงานกีฬาต่อ อาจจะโดนบุกอีกรอบก็ได้

แต่อาจารย์ไอซาวะก็ให้เหตุผลว่าการจัดกีฬาสีนี้ไม่ระคายผิวUA และจะเพิ่มความปลอดภัยหลายเท่า  

 

 

"ถ้าฮีโร่มือโปรเห็นว่าเรานั้นมีแววก็เท่ากับอนาคตราบรื่น โอกาสครั้งเดียวใน1ปี รึ3ครั้งก่อนจบการศึกษา ถ้าอยากเป็นฮีโร่นี่ก็เป็นกิจกรรมที่ห้ามพลาดเด็ดขาด"

กล่าวจบก็หมดคาบโฮมรูมพอดี แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็คิดหนักอยู่ ว่าเธอจะไหวไหมนี่สิ ถึงจะเคยเห็นผ่านตามาบ้างตามโทรทัศน์

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

.

.

..

.

.

.

.

.

.

.

.

ช่วงพักเที่ยง

 

 

ทันทีที่อาจารย์ซีเมนต์ออกจากห้องเรียนไป นักเรียนภายในห้องAต่างรวมตัวจับกลุ่มคุยกันก่อนเป็นอันดับแรก เรื่องที่คุยก็ไม่ใช่อะไร เป็นเรื่องกีฬาสี  

 

 

"ทุกคนดูตื่นเต้นจังเลยนะคะ"

เอมิลี่ลุกขึ้นจากโต๊ะเดินมาคุยสมทบกับกลุ่มเพื่อนอย่างอีดะ มิโดริยะ และอูรารากะ พลางมองท่าทีเพื่อนรอบห้องที่เหลือกันอยู่

 

 

"แล้วยามาโอกะคุงไม่คึกบ้างล่ะ ใครๆก็มุ่งเป้าเป็นฮีโร่จะคึกก็ไม่แปลก!"

อีดะหันมาตอบเธอพร้อมกับทำท่าทางประกอบแบบเวอร์ๆ แถมยังท่าคึกแปลกๆอีก ส่วนเธอก็คึกเหมือนกันแต่ไม่ได้ถึงขั้นต้องมีท่าทางอะไร ออกไปทางตื่นเต้นและกังวลด้วยซ้ำไป

 

 

"เดกุคุง อิดะคุง ยามาโอกะจัง งานกีฬาปีนี้มาพยายามด้วยกันนะ..."

เสียงหญิงสาวคุ้นเคยดูหนักเเน่นดังมาจากด้านหลัง ก่อนจะหันไปพบกับสาวไร้จำกัด ที่ทำหน้าเหี้ยมบวกออร่าน่ากลัวที่ไปคนละทางกับคำพูด

 

 

คึกแบบนี้ก็น่ากลัวไปนะคะเนี่ย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"ทำไมคุณอูรารากะถึงเข้าUA และอยากเป็นฮีโร่มืออาชีพล่ะ?"

คำถามจากชายหนุ่มผมสีสาหร่ายพูดขึ้นระหว่างทางลงบันไดไปยังโรงอาหาร เรียกความสนใจจากเอมิลี่และอีดะ และแน่นอนเป้าหมายคำถาม อูรารากะที่มีท่าทีตกใจและประหม่าแสดงออกมา

 

 

"เอ่ออ อยากเป็นฮีโร่น่ะเหรอ เป้าหมายหลักคือเงินน่ะ"

สาวผมสั้นดอกเห็ดสีน้ำตาลลูบท้ายทอยด้วยความเขินอาย คำตอบเล่นเอาเพื่อนทั้ง3คนอึ้งถ้วนหน้า แต่ก็ไม่ได้ติอะไร ก่อนสาวไร้จำกัดจะอธิบายเรื่องทางบ้านที่ฐานะไม่ค่อยดี จึงอยากได้เงินมาให้พ่อแม่ได้สุขสบาย

 

 

"เป็นเรื่องที่ไม่ควรพูดเลย ขอโทษด้วยนะ น่าอายจัง"

อูรารากะกล่าวขอโทษขอโพยอย่างลุกลี้ลุกลนเมื่อรู้ตัวว่าตนพูดอะไรออกไปบ้าง หากแต่สำหรับเอมิลี่แล้ว มันไม่ได้น่าอายนั่นรวมถึงเรื่องเงินด้วย

 

 

"ไม่น่าอายหรอกค่ะ ยังไงซะนั่นก็คือความจริง ทางบ้านฉันก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากจนฟุ่มเฟือยได้ ฉะนั้นแล้วอูรารากะจังอย่าคิดมากเลย"

เอมิลี่กล่าวตอบอย่างสุขุมตามนิสัย เพื่อความสบายใจแก่เพื่อนสาว ก่อนจะได้รับเสียงปรบมือชื่นชมความคิดของอูรารากะจากอีดะเสริมเพื่อเป็นกำลังใจ

 

 

"ฮ่า ฮะ ฮ่า! หนุ่มน้อยมิโดริยะ!"

เสียงหัวเราะเป็นเอกลักษณ์ เรียกทั้ง4คนที่กำลังยืนคุยให้กำลังใจอูรารากะอยู่ต้องหันไปมอง เป็นชายร่างใหญ่ผมตั้งเหลืองในชุดสูธสีเข้ม ฮีโร่อันดับ1 ออลไมท์ สร้างความตกใจกับพวกเพื่อนอีก3คน เว้นเธอที่ชินกับการจู่ๆก็โผล่มากับการหัวเราะใส่เสียงดังแล้ว แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเข้ามาทักอะไรกับพวกเธอ

 

 

"มากินข้าวด้วยกันไหมจ๊ะ"

ฮีโร่อันดับ1หลบอยู่ข้างกำแพง พร้อมกับห่อข้าวกล่องในมือสีฟ้าน่ารักอันเล็กขึ้นมาชวนเพื่อนสนิทโอตาคุเธอ ท่าทางทำเหมือนสาวน้อยรักแรกพบที่ไม่เข้ากับหน้าตา เล่นทำอูรารากะขำพรืดหลุดแก๊กไปเลย

 

 

ไม่เข้าเลยนะคะคุณออลไมท์ อย่าได้หาทำอีก เธอขอร้อง

 

 

และกลายเป็นเหลือกันอยู่3คนแทน เพราะมิโดริยะตามออลไมท์ไป ทั้ง3คนจึงเริ่มก้าวเท้าจากจุดเดิมเพื่อไปยังโรงอาหาร

 

 

"เดี๋ยวก่อน ยามาโอกะ"

เสียงเรียกทักจากด้านหลัง ดึงให้เธอหันไปตาม เป็นอาจารย์ประจำชั้นเธอที่ยืนพันผ้าพันแผลทั้งตัวเหมือนมัมมี่

 

 

มองทางเห็นได้ไงคะเนี่ย

 

 

"อ่ะ เอ่ออ มีอะไรรึเปล่าคะอาจารย์ไอซาวะ"

 

 

"ตามฉันมาหน่อย"

คำสั่งเอ่ยออกมาสั้นๆพร้อมกับอีกฝ่ายหันตัวกลับและเดินนำไปอีกทาง เชิงบังคับว่ายังไงก็ต้องตามมา

เอมิลี่ถอนหายใจเล็กน้อย หันไปขอตัวกับอีดะและอูรารากะ ทั้งคู่ไม่ได้ว่าอะไรและบอกให้รีบตามอาจารย์ไปเถอะ

 

 

อาจารย์มีอะไรรึเปล่านะ?

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เอมิลี่เดินตามอาจารย์ประจำชั้นตนมาเรื่อยๆ ถึงเธอจะถามอะไรไป คนเป็นอาจารย์ก็ไม่ตอบทำเหมือนไม่ได้ยินคำถามเธอ เด็กสาวเลยจำใจเงียบปากลงและเดินตามมาเงียบๆ และมาหยุดยังห้องๆนึง ซึ่งน่าเป็นห้องพักเรียบๆง่ายๆ  

 

 

"นั่งสิ"

อาจารย์ไอซาวะพูดขึ้นพร้อมกับหันไปทางโซฟานึง เนื่องด้วยตนนั้นชี้นิ้วบอกไม่ได้เพราะใส่เฝือกพันผ้าเต็ม แต่ยังดีที่เด็กสาวเข้าใจจึงเดินไปนั่ง ส่วนอีกฝ่ายก็นั่งที่โซฟาอีกด้านนึง  

 

 

ความเงียบปกคลุมเข้ามา ไม่มีใครพูดอะไรก่อนอยู่พักนึง จนเอมิลี่ทนไม่ไหวจึงเอ่ยถามไป

 

 

"แล้วอาจารย์ไอซาวะมีอะไรเหรอคะ"

 

 

"อ่า ฉันจะถามเธอเรื่องเจ้าหัวหน้าวิลเลินนั่นหน่อยนะ รู้อะไรบ้างไหม"

ทันทีที่ถาม อีกฝ่ายก็ตอบและถามกลับมา เอมิลี่สะดุ้งขึ้นเล็กน้อยกับคำถาม พลางนึกถึงเรื่องเมื่อตอนU.S.J. ซึ่งไม่ใช่ว่าเธอพึ่งจะนึกถึง เธอนึกมานานแล้ว และก็คำตอบสั้นๆ

 

 

"คือ หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน เขาเอาแต่พูดว่าจะฆ่าออลไมท์แค่นั้น"

อาจารย์ไอซาวะถอนหายใจเล็กน้อย เนื่องจากคำตอบนั้นไม่มีข้อมูลที่อะไรมากนัก แต่ก็ได้อธิบายขึ้นมาว่าวิลเลินคนนั้นชื่อ ชิการาคิ โทมูระ มีอัตลักษณ์ที่พอสัมผัสกับอะไรก็ตามมันจะแหลกละเอียด ทันทีที่ฮีโร่อีเรเซอร์เฮดเล่ามา เอมิลี่ก็ต้องตกใจขึ้นเมื่อภาพเมื่อตอนนั้นก็วนเข้ามาในหัว เป็นวิลเลินคนนั้นบีบมาที่ไหล่เธอ

 

 

แล้วทำไมตอนนั้นเธอถึงไม่แหลกไปล่ะ...

 

 

"ทำหน้าอย่างนั้นคงนึกถึงเรื่องตอนนั้นล่ะสิ ฉันก็สงสัยไม่แพ้เธอเหมือนกัน ฉันเห็นเธอถูกเจ้าชิการาคินั่นจับแต่ไม่เป็นอะไรต่างกับฉันที่ถูกจับจนผิวหนังสลาย"

อาจารย์ไอซาวะพูดพลางยกศอกตนขึ้นเล็กน้อยสื่อว่าโดนวิลเลินคนนั้นใช้อัตลักษณ์ เอมิลี่หันมามองที่ไหล่ตนพลางใช้มือลูบเล็กน้อยด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ

 

 

"ยามาโอกะ ฉันจะถามอีกคำถามนึง"

 

 

"คะ?"

 

 

"ในตอนนั้นหมายความว่าไง ฉันเห็นตัวเธอเปลี่ยนไป ผมสีฟ้า ผิวสีฟ้า ชุดเปลี่ยนเป็นสีขาวรอยขาดเก่า ทั้งหมดมันโผล่มาแค่ครึ่งซีก อัตลักษณ์เธองั้นเหรอ"

สิ้นคำพูด เธอสะดุ้งขึ้นและใบหน้าซีดเซียวขึ้นมาฉับพลัน กับคำบอกกล่าวของอาจารย์

 

 

นี่เธอกลายเป็นซากศพงั้นเหรอ ทำไงดี เกิดอะไรขึ้น ทำไมตอนนั้นเธอถึงไม่รู้ตัว

 

 

"ยามาโอกะ....ยามาโอกะ!"

เด็กสาวเหม่อลอยจนไม่ได้ยินเสียงเรียกจากอาจารย์ที่นั่งเรียกอยู่ จนไอซาวะต้องขึ้นเสียงดังขึ้น จนเธอหลุดจากภวังค์

 

 

"ค่ะ คะ?"

เธอหันมามองอีกฝ่ายพร้อมกับสีหน้าตกใจที่อยู่ก็ถูกตะโกนใส่  

 

 

"เหม่ออะไร แล้วตอบได้รึยัง"

 

 

"คะ คือ.....หนูไม่รู้.....และก็ไม่อยากพูดถึงมัน"

เสียงพูดดูเศร้าๆ เธอก้มหน้างุดพร้อมกับมือที่บีบไปมาแสดงความประหม่า และประโยคหลังที่แผ่วมากจนแทบไม่ได้ยิน  

 

 

"ทำหน้าเศร้าจังนะ เอาเป็นว่าฉันจะไม่พูดถึงมันแล้วกัน สบายใจเถอะ"

 

 

"ขอบคุณค่ะ"

เธอกล่าวขอบคุณและถอนหายใจโล่งอกที่อาจารย์ไม่ได้เซ้าซี้อะไรมากมาย แต่ในใจลึกๆยังคงคิดถึงเรื่องที่ไอซาวะเล่าออกมา

 

 

"และก็ขอบคุณที่เข้ามาช่วยละกัน แต่มันอันตรายคราวหลังอย่าเสี่ยงแบบนั้นอีก"

คำดุติเตือนประกอบกับน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อยจากอาจารย์ เธอได้แต่อือออไป แต่ก็ไม่ได้รับปากอะไรไปนัก

 

 

"งั้นหนูไปทานข้าวก่อนนะคะ"

เด็กสาวลุกขึ้นก้มตัวขอไปทานข้าวก่อน เธอเดินออกมาจากที่โซฟาและมุ่งไปยังประตูของห้อง

 

 

"เดี๋ยว นี่ก็จะหมดพักเที่ยงแล้ว ถ้าไปโรงอาหารต้องต่อแถวซื้อข้าวอีก เดี๋ยวก็ไม่ได้กินพอดี"

อาจารย์ไอซาวะพูดขึ้นพร้อมกับเรียกให้เธอมานั่งที่เดิม เธอไม่มีทางเลือกจึงเดินมานั่งที่โซฟาอย่างว่าง่าย ถึงจะมีสี หน้างงๆก็เถอะ

 

 

"อ่ะ นั่นข้าวกล่อง กินซะฉันให้"

ไอซาวะหันไปทางมุมห้องที่มีโต๊ะนึงตั้งอยู่ พร้อมกับห่อข้าวกล่องสีขาววางอยู่ และสั่งให้นำมากิน เอมิลี่พยายามปฏิเสธเนื่องด้วยความเกรงใจ แต่สุดท้ายก็โดนอาจารย์ไอซาวะบังคับให้ไปนำข้าวกล่องมาทานที่โซฟา  

 

 

เอาแต่ใจจัง

 

 

เอมิลี่วางข้าวกล่องลงเริ่มแกะปมผ้าสีขาวที่ห่อไว้ เปิดออกมาเป็นกล่องสีดำกล่องนึง มือเรียวจับฝากล่องค่อยๆเปิดออก กลิ่นหอมของข้าวลอยแตะจมูกรวมถึงเนื้อหมูทอดทงคัตซึที่ลอยตามออกมา หน้าตาถือว่าใช้ได้ น่ากินระดับนึงเลย

 

 

อาจารย์ไอซาวะทำเหรอเนี่ย น่าทานจัง

 

 

"มองอยู่นั่นแหละ รีบกินซะ"

ฮีโร่มือโปรหนุ่มมองเด็กสาวที่จ้องข้าวในกล่องนิ่ง ก่อนจะสั่งให้เธอรีบๆกิน เดี๋ยวข้าวจะเย็นจนจืดชืดกันพอดี

 

 

ห๊ะ จะให้เธอนั่งกินเหมือนไม่เห็นอาจารย์ไอซาวะนั่งมองอยู่เนี่ยนะ

 

 

"อะ เอ่ออ งั้นอาจารย์ไอซาวะก็ทานด้วยสิคะ"

เอมิลี่โพล่งพูดขึ้นมาพร้อมกับหยิบตะเกียบในกล่องขึ้นมาด้วย เรียกความตกใจให้อาจารย์ไอซาวะ จนห้องเงียบลง

 

 

นี่เธอพูดอะไรไปเนี่ยยยยยย

 

 

"อ่ะ ก็ได้อยู่ แต่ฉันทานไม่ได้นะ"

ฮีโร่หนุ่มถอนหายใจพลางแขนที่ใส่เฝือกพันทับด้วยผ้าพันแผลสีขาว สื่อว่าไม่มีมือที่จะใช้คีบตะเกียบได้ เอมิลี่นั่งคิดซักพักว่าจะทำไงดี เพราะยังไงซะเธอก็ไม่กล้ากินหรอก

 

 

"จะป้อนฉันไหมล่ะ"

คำพูดทำลายความเงียบออก เด็กสาวตกใจเล็กน้อยกับคำพูดของคยเป็นอาจารย์ที่อุปนิสัยน่าจะเป็นหยิ่งพอตัว แต่ก็ไม่ใช่อย่างที่คิดหากได้ใช้เวลาร่วมกัน ก็จะเห็นมุมผ่อนคลายไม่คิดมากของฮีโร่อิเรเซอร์เฮด

 

 

"ค่ะ ได้ค่ะ"

เอมิลี่ใช้ความคิดครู่นึงก่อนจะตอบตกลงไป เด็กสาวใช้ตะเกียบในมือคีบเอาเนื้อทงคัตซึขึ้นมา และยื่นไปยังอาจารย์ไอซาะที่นั่งอยู่ตรงหน้า เธอขออนุญาติยื่นมืออีกข้างมายังบนแผ่นพ้าพันแผลบนใบหน้าขออาจารย์ ใช้นิ้วเกี่ยวผ้าลงมาเพื่อให้เห็นปากเล็กน้อย และข้างที่คีบทงคัตซึก็เข้ามาจ่อปากของอาจารย์ไอซาวะ

 

 

ฮีโร่มือโปรหนุ่มไม่ได้ขัดรึว่าอะไรเธอ อ้าปากรับอาหารจากเด็กสาวอย่างว่าง่าย และคอยรับคำต่อๆไป

 

 

"เอาแต่ป้อนอยู่นั่นแหละ เธอจะกินไหมเนี่ยยามาโอกะ"

 

 

"ค่าๆ ทราบแล้ว"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

________________________

จบแร้วจ้าา ขอโทษที่ตอนนี้มาช้ามากๆเลยนะคะ คือไรท์มีฟิคอยู่เยอะต้องคอยกลับไปแต่ง และรวมถึงเรื่องเรียน ธุระทางบ้าน ที่เข้ามาแบบไม่มีเวลาพัก=_=

 

ในตอนนี้โมเม้นจะเน้นไปทางคุณอาจารย์ไอซาวะหน่อยนะคะ   เอ้า!รีดเดอร์ตะโกนพร้อมกัน คุกๆ555

 

นี่ก็ใกล้จะงานกีฬาแล้วว รีดตื่นเต้นไหม ส่วนไรท์นี่คิดมโนอยู่ว่าจะเขียนยังไงไม่ให้น่าเบื่อ เอาเป็นว่าไรท์จะพยายามนะคะ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #74 Jecelyn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2563 / 20:13
    เรือจารย์มาเเรงเเซงทางโค้งไม่ไหวเเล้ววว!! กรี๊ดดดดดมันดือ! เเต่ว่านะน้องไม่เป็นไรเลยเพราะน้องเป็นซากศพหรือเปล่า?เอ๊ะ? เเต่เจ้าโทมุพูดคำว่าตายง่ายจังเนอะ คัตจังด้วยรู้จริงๆหรือเปล่าว่าความตายรู้สึกยังไง โลกหลังความตายเป็นไง น้องผ่านมาหมดเเล้วอะ พูดเป็นเล่นไป
    #74
    0
  2. #45 sopitnapa1789 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 23:36
    ยังยืนยันคำเดิมว่าจุดเยอะไป แต่สนุกมากกก
    #45
    1
    • #45-1 mniwrrs(จากตอนที่ 17)
      11 กรกฎาคม 2563 / 04:01
      แง่งง ขอโทษด้วยน้าาา พอดีว่าไรท์ติดนิสัย
      #45-1
  3. #41 CUTE_VILLAIN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 23:08
    ร้ายนักก
    #41
    1
    • #41-1 mniwrrs(จากตอนที่ 17)
      11 กรกฎาคม 2563 / 03:56
      ร้ายคู่บอกเลยงานนี้ กี๊ดด
      #41-1
  4. #38 Rosemarie (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 11:58
    ทำไมฉันรู้สึกเหมือนจาร์ยกำลังเต๊าะเด็กแบบเนียนๆ
    #38
    1
    • #38-1 mniwrrs(จากตอนที่ 17)
      24 มิถุนายน 2563 / 12:21
      อาจารย์ร้าย!//โทรหาFBI
      #38-1
  5. #34 Phonthawan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 14:37
    พ่อลูกกันใช่ไหมเนี่ยคู่นี้
    #34
    1
    • #34-1 mniwrrs(จากตอนที่ 17)
      18 มิถุนายน 2563 / 14:48
      เป็นความมุ้งมิ้งที่หลายความสัมพันธ์ค่ะ^^
      #34-1
  6. #33 Aum (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 13:32

    ร้ายกาจ!! มากไปจารย์(≧▽≦)

    #อิจฉาน้องอ่ะ ได้ป้อนข้าวให้โชตะซัง และอื่นที่เกี่ยวกับโชตะซัง #อิจฉาที่น้องได้เห็นออลไมท์ในร่างผอม เรารักแอลไมท์ร่างผอม

    #33
    1
    • #33-1 mniwrrs(จากตอนที่ 17)
      18 มิถุนายน 2563 / 13:48
      น้องจะเด๋อๆหน่อย ทำอะไรไม่รู้หรอกอุแง่ง

      #ไรท์เขียนไปก็อิจฉาค่ะ!
      #33-1
  7. #32 TheLittleCloud (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 13:03
    คุกคุกคุก

    (≧▽≦)
    #32
    1
    • #32-1 mniwrrs(จากตอนที่ 17)
      18 มิถุนายน 2563 / 13:47
      เสียงไอสินะคะ ขอไอด้วยคนค่ะ "ไอซาวะ คุกคุกคุก"
      #32-1
  8. #31 Twins_WM (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 12:59

    อาจารย์ร้ายกาจจจจจจจจจ จริงๆคือหาคนป้อนอยู่แน่ๆดูออ---โดนเตะ

    #31
    1
    • #31-1 mniwrrs(จากตอนที่ 17)
      18 มิถุนายน 2563 / 13:46
      อาจารย์ยังร้ายได้อีกเยอะค่ะ~~~
      #31-1
  9. #30 Hesel (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 03:35
    จูบทางอ้อมเหรอจารย์ ระวังคุกน้าาาา
    #30
    1
    • #30-1 mniwrrs(จากตอนที่ 17)
      18 มิถุนายน 2563 / 13:46
      คุกก็แค่สถานที่สำหรับอาจารย์ค่ะ!
      #30-1
  10. วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 02:25
    =_= อาจารย์ถึงขนาดลงทุนทำให้! เจ้าโลลิค่อน! // ปาร้องเท้าอัดหน้า
    #29
    1
    • #29-1 mniwrrs(จากตอนที่ 17)
      18 มิถุนายน 2563 / 13:45
      เอาเลยค่ะไรท์คอยเชียร์5555
      #29-1