{ My Hero Academia / Boku no Hero Academia } & Corpse Bride

ตอนที่ 16 : ผีเสื้อตัวที่13 : รอยฝากผีเสื้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    4 มิ.ย. 63

 

 

 

 

 

"แต่ว่านะพ่อฮีโร่ ตัวเด่นวันนี้น่ะไม่ใช่ฉัน"

 

 

'โครม!'

เสียงดังของพื้นคอนกรีตที่แตกออกด้วยแรงกระแทกอย่างแรง แว่นตากันลมสีเหลืองหลุดออก พร้อมกับเลือดจากศีรษะของฮีโร่ผู้ลบอัตลักษณ์ ฝ่ามือใหญ่สีดำรวมถึงผิวทั้งตัวจับศีรษะ ของอาจารย์ที่ชุ่มไปด้วยเลือดแน่น ก่อนจะจับกระแทกกับพื้นอีกครา

 

 

"อาจารย์คะ..."

เด็กสาวหลังสิ่งกำบังนั่งกุมปากปิดเสียงร้องตกใจ เมื่อเห็นอาจารย์ประจำชั้นอยู่ในสภาพเลือดท่วมศีรษะ

 

 

ไม่ไหว กลัวไปหมดแล้ว

 

 

'กรึก!'

เสียงของแข็งหักภายในร่างกายดังขึ้นจากอาจารย์ไอซาวะ ที่ถูกตัวบางอย่างร่างยักษ์สีดำนั่งทับและจับแขนข้างนึงบิดกระดูกจนหัก  

 

 

"อ้าก"

เสียงร้องเจ็บปวดที่ถึงจะไม่ได้โวยวายแต่มันแหบแห้งจนน่าใจหายจากคนเป็นอาจารย์ที่สู้มาร่วมชั่วโมงและก็ไม่ได้พัก แถมยังมาถูกหักกระดูกจนเลือดไหลออกตามแขนอีก

 

 

ทำไงดีๆ อาจารย์เลือดไหลไปหมดแล้วนะ นี่เธอทำอะไรไม่ได้เลยเหรอ ทั้งเดกุคุง อาซุยจัง มิเนตะ ที่ยืนอีกด้านก็ตกใจกลัวไม่แพ้เธอ แล้วใครจะช่วยอาจารย์ล่ะทีนี้

 

 

"ลบอัตลักษณ์นี่ก็ไม่เท่าไร หากมาอยู่ต่อหน้าพลัง อัตลักษณ์แบบนั้นมีไปก็เท่านั้น"

เสียงแหบสะใจจากชายร่างผอมเรือนผมสีฟ้าซีดพูดขึ้น อย่างเย้ยหยัน น้ำเสียงคุ้นเคยที่เหมือนเอมิลี่เคยได้ยินมาก่อน

 

 

เสียงคุ้นแปลกๆ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาสนใจ! อาจารย์ไอซาวะต่างหากที่น่าเป็นห่วงน่ะ!

 

 

'ปึก'

เสียงกระทบอย่างแรงจากการที่ร่างยักษ์บนหลังใช้มืออีกข้างกดทับแขนอีกข้างของอาจารย์ไอซาวะ แต่ก่อนจะทำ เหมือนอาจารย์ไอซาวะจะมองลบอัตลักษณ์แต่ตัวประหลาดร่างยักษ์นั่นก็ไม่มีท่าทีตกใจอะไร

 

 

แรงกายล้วนๆทำได้ขนาดนี้เลยเหรอ บ้าไปแล้ว

 

 

ตัวประหลาดจากด้านบนเลื่อนมือมาจับที่ศีรษะของอีเรเซอร์เฮดอีกครั้ง หมายจะจับทุ่มกับพื้นให้ตาย แต่...

 

 

"ตาข่ายดักแด้!"

เด็กสาววิ่งพุ่งออกตัวมาจากสิ่งของที่หลบตัวอยู่ ก่อนจะปล่อยตาข่ายเหนียวสีขาวออกมาพุ่งใส่เจ้าตัวใหญ่นั่น จนล้มไปอีกทาง เธอตรงเข้ามาประคองอาจารย์ไว้และมองดูบาดแผลบนตัวรวมถึงเลือดที่เลอะติดตัวเธอไปด้วย

 

 

"ยามาโอกะ! มาทำอะไรที่นี่ ทำไมไม่ตามเพื่อนๆไป!?"

เสียงตวาดดังจากคนเจ็บที่นอนขยับตัวไม่ได้ แต่ยังคงดุเธอที่พุ่งเข้ามาหา

 

 

"ทุกคนถูกจับแยกกันหมด และก็อาจารย์ไม่ไหวแล้วนะคะ หนูไม่ทนดูคนจะตายหรอก!"

เธอตอบกลับไปทั้งที่น้ำสีใสไหลออกจากตา ทั้งกลัวว่าจะถูกฆ่า ห่วงอาจารย์ว่าจะถูกฆ่า อารมณ์มันปนเปกันไปหมดถึงเธอจะพุ่งมาช่วยก็ไม่สามารถปิดกลั้นความกลัวที่ก่อตัวได้  

 

 

"เข้ามาช่วยทั้งที่ตัวสั่นเหรอ กล้าจังเลยนะ"

เสียงแหบแห้งปนหงุดหงิดจากชายวิลเลินผมฟ้าซีดที่ยืนหันหน้ามาทางเธอ ถึงจะมีมือประหลาดติดอยู่ ก็รู้ถึงได้แรงกดดันที่มองมายังเธอ

 

 

 

'แควก'

เสียงชีกขาดดังขึ้น เอมิลี่หันไปมองเป็นตัวประหลาดที่เธอหุ้มมันด้วยตาข่ายดักแด้เหนียว แต่มันกลับลุกขึ้นและฉีกขาดอย่างง่ายดายโดยไม่ใช้แขนเลยด้วยซ้ำ

 

 

อสุรกายรึไงเนี่ย ฉีกออกยังกับกระดาษ

 

 

มันหันมามองเธอนิ่งจนหญิงสาวขนลุก เอมิลี่เอียงตัวมาบังอาจารย์ไอซาวะไว้ให้ตัวเองเป็นโล่ คิดว่าหากมันโจมตียังไงก็เป็นเธอ แต่เธอก็จะไม่ยอมให้มันโจมตีจะคอยใช้ดักแด้ยื้อเวลามันไป

 

 

'ฟึบ หมับ!'

แต่ทุกอย่างกลับผิดไปจากที่คิดทั้งหมด แรงลมที่พุ่งใส่หน้าด้วยความเร็วเป็นตัวประหลาดที่จู่ๆมาอยู่ต่อหน้าเธอเสียแล้ว ในเวลาแค่ครู่เดียวเท่านั้น มันยื่นมือมาจับแขนเธอแน่นและจับเหวี่ยงตัวไปทางน้ำพุอย่างแรง  

 

 

เอมิลี่ไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำรู้ตัวอีกทีตัวเธอก็กระแทกเข้ากับขอบน้ำพุอย่างแรง

 

 

"โอ๊ย!"

เธอขดตัวแน่นด้วยความเจ็บ แรงกระแทกไม่ได้ยั้งมือเลยสักนิด ไม่สนว่าเธอจะเป็นเด็ก รึผู้หญิงด้วยซ้ำ

 

 

รู้สึกเหมือนกระดูกที่ไหล่หักเลย

 

 

เอมิลี่พยายามพยุงตัวขึ้น ตั้งใจจะใช้อุปกรณ์ปีกผ้าเพื่อบินไปหาอาจารย์ไอซาวะ

 

 

"คิดจะลุกไปไหน"

ชายวิลเลินผมสีฟ้าซีดเดินเข้ามาหาเธอ และนั่งยองจ้องมองหน้าเธอ ก่อนจะเรียกตัวประหลาดด้านหลังว่าโนมุและสั่งให้ไปจับตัวอาจารย์ไอซาวะ

 

 

ตอนนี้เธอไม่มีแรงพอจะบังคับให้ผีเสื้อพยุงอุปกรณ์เสริมให้บินขึ้นเลย เด็กสาวจ้องกลับเข้าไปในดวงตาที่โผล่พ้นออกมาจากมือที่ติดอยู่บนหน้าอีกฝ่าย

 

 

"ลูกเจี๊ยบของสัญลักษณ์แห่งสันติภาพนี่เอง กล้าดีนิเด็กสมัยนี้"

คำพูดคุ้นเคยพร้อมกับน้ำเสียงแหบแห้งน่ากลัว เอมิลี่เบิกตากว้างทันทีเพราะเธอนึกออกแล้ว ว่าทำไมรู้สึกคุ้นกับเสียงและผมอีกฝ่ายนัก

 

 

"นี่คุณ ที่หน้าโรงเรียนนิ"

 

 

"อุตส่าห์จำได้น้า แต่คงไม่ต้องจำแล้ว"

ชายร่างผอมยื่นมือมาตรงไหล่เธอ ก่อนจะกดนิ้วลงมาบนไหล่ที่มีรอยจ้ำเขียวม่วงจากแรงที่โดนโนมุเหวี่ยงมาชนขอบน้ำพุ  เธอทำได้แค่กัดปากแน่นกลั้นเสียงร้องเจ็บแค่นั้น เหมือนตัวเธอถูกแช่แข็งด้วยความกลัวอย่างไงอย่างนั้น

 

 

"ถ้าฆ่าลูกเจี๊ยบอย่างเธอทิ้งซะ สัญลักษณ์แห่งสันติภาพจะมีสีหน้ายังไงน้าา"

คำพูดเนื้อความมีความชัดเจนว่าขู่ฆ่าเธอ เด็กสาวที่ตกเป็นเป้าหายใจไม่คล่องคอเมื่อได้ยินคำขู่นั่น เธอนิ่งไปทั้งที่ความกลัวครอบงำอยู่

 

 

จากนิ้ว2-3นิ้วที่กดตรงรอยช้ำบนไหล่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นฝ่ามือนิ้วมือทั้ง5 หมายจำจับตัวเธอ ชายหนุ่มผอมแห้งผมสีฟ้ายกยิ้มน่ากลัวใต้มือที่ติดอยู่บนใบหน้า คิดถึงสีหน้าของเหล่าฮีโร่ที่เห็นศพของหญิงสาว รึอาจไม่เห็นเพราะมันได้สลายไปแล้ว

 

 

'หมับ!'

 

 

"ไม่...."

เสียงปฏิเสธสั้นถูกกล่าวจากเอมิลี่ มือเธอพลิกขึ้นจับลำแขนอีกฝ่ายก่อนจะจิกเล็บลงไปบนแขนนั่นอย่างแรง

 

 

หากแต่มือและแขนของเธอแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าเซอร์รูเลี่ยนลามไปทั้งใบหน้าและยาวถึงขา เส้นผมจากสีน้ำตาลเมเปิ้ลไซรัปเป็นสีน้ำเงินลาพิศ จากชุดรัดสีดำคอสตูมเปลี่ยนเป็นชุดสีขาวยาวคล้ายชุดเจ้าสาวที่มีขาดและความเก่าอยู่ประปรายและสิ่งที่น่าตกใจคือเนื้อที่หลุดลุ่ยตรงแก้มเธอแขนข้างซ้ายที่เนื้อหลุดออกจนเห็นกระดูก หากแต่ทั้งหมดนั้นมันโผล่มาแค่ครึ่งซีกฝั่งที่วิลเลินผมแห้งจับไหล่เธอและเธอจิกแขนอีกฝ่าย

 

 

"อ้าก!"

ชายผอมแห้งผมสีฟ้าซีดร้องตกใจออกมาและเจ็บที่แขนที่ถูกเด็กสาวจิกลงมา อีกฝ่ายถอยออกห่างทันที ต่างกับเด็กสาวที่สลึมสลือสติไม่ค่อยเหลือ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำอะไรลงไปรึเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายตัวเอง ไม่นานนักด้านที่เปลี่ยนเป็นซากศพก็จางลงและกลับมาเป็นเหมือนเดิม เอมิลี่สลบลงทันทีด้วยความเหนื่อยล้าและอาการเหมือนมีอะไรก่อกวนในโสนประสาท ซึ่งทั้งหมดก็อยู่ในสายตาของอาจารย์ไอซาวะแทบทั้งสิ้น

 

 

"ไว้ฆ่าเธอทีหลังก็ได้"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...

 

..

.

.

.

.

.

.

.

 

ปวดหัว...มืดไปหมด

 

เอมิลี่พึมพำขึ้น เธอเริ่มตื่นจากอาการสลบแต่สภาพก็ร่อแร่ ไม่มีแรง ชาไปทั้งตัว เธอเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้น ตัวเธอตอนนี้ยังคงนั่งพิงอยู่ขอบน้ำพุที่เดิม  

 

 

"พวกเธอไปที่ประตูฝากไอซาวะคุงด้วย"

 

 

เสียงออลไมท์นี่

 

 

"ครับ แต่ว่าเอลี่จังเธอยังอยู่ตรงน้ำพุ"

 

 

เดกุคุงด้วย นี่เธอเป็นตัวถ่วงอยู่สินะ

 

 

เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองตรงไปเห็นออลไมท์กำลังสู้กับสัตว์ประหลาดตัวใหญ่โนมุนั่น เหมือนออลไมท์อยากจะพุ่งมาช่วยเธอแต่คงถูกมันมาขวางไว้  เอมิลี่พยุงตัวขึ้นให้ดีกว่านี้ แต่รู้สึกเหมือนมีอะไรผิดแปลกไป

 

 

ที่ไหล่ไม่เจ็บแล้ว?

 

 

ถึงจะไม่มีอาการบาดเจ็บแล้วจนน่าแปลกใจ แต่อาการเหนื่อยล้า ชานั้นยังคงอยู่ดูเหมือนจะมากขึ้นด้วย เธอจึงขยับตัวได้น้อยนัก

 

 

'โครม!'

เสียงดังขึ้นเรียกเป้าหมายสายตาจากทุกที่ เป็นออลไมท์ที่จับรวบตัวโนมุกระแทกกับพื้นอย่างแรงจนเกิดแรงลมและฝุ่นพุ่งกระจาย ตามความคิดหลายคนคิดว่าออลไมท์คงชนะแล้ว แต่ว่ามันไม่ใช่...

 

 

ทันทีที่ฝุ่นควันจางตัวลง ปรากฏภาพตัวโนมุนั่นโผล่พ้นครึ่งตัวบนมาจากพื้นโดยฝีมือของวิลเลินวาร์ปเกตนั่น คมเล็บจากนิ้วมือของโนมุจิกแทงลงไปข้างตัวของออลไมท์จนเลือดออกเห็นได้ชัด

 

 

วาร์ปเหรอ ทำไมต้องตอนนี้ด้วย

 

 

วิลเลินควันดำเปิดวาร์ปใหญ่ขึ้นให้ตัวโนมุดึงตัวของออลไมท์ลงมายังวาร์ปเกตครึ่งท่อน

 

 

"การจับตัวคุณนั่นคืองานของโนมุ ส่วนหน้าที่จองผมคือตัดร่างคุณเป็น2ท่อนระหว่างเกต"

คำพูดของวิลเลินควันสีดำพูดขึ้น ข้อความเข้าใจได้ไม่ยาก ว่าตอนนี้ออลไมท์รึสัญลักษณ์แห่งสันติภาพกำลังจะดับสูญ เด็กสาวตรงน้ำพุเห็นดังนั้นพยายามพยุงตัวขึ้นยืนหมายจะเข้าไปช่วยออลไมท์ แต่เมื่อยืนขึ้นจะต้องล้มลงเมื่อมีอะไรบางอย่างมวลอยู่ในท้อง

 

 

"อุก! แค่กๆ"

เอมิลี่ทรุดตัวล้มลง ไออาเจียนออกมาเป็นของเหลวใส เรียกความสนใจจากวิลเลินผมฟ้าซีด

 

 

"เดี๋ยวก่อนคุโรกิริ ฉันจะฆ่ายัยเด็กนั่นก่อน ให้ต่อหน้าต่อตา สัญลักษณ์แห่งสันติภาพไปเลย"

ชายวิลเลินผมฟ้าซีด เดินมาทางเธอก่อนจะดึงผมเธอขึ้นให้เงยหน้ามาสบตาตนที่โผล่พ้นมือที่ติดอยู่ แต่อีกฝ่ายแค่กำผมเธอด้วยนิ้ว4นิ้ว และจ้องมองเธอไม่วางตา

 

 

"ฉันไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เธอทำอะไร แต่คงไม่ต้องหาคำตอบหรอก เพราะเธอจะต้องตาย"

เธอจ้องมองกลับยกมือขึ้นจับแขนอีกฝ่ายออกจากผมเธอ แต่เธอไม่มีแรงเลย

 

 

'บึ้ม!'

เสียงระเบิดดังขึ้นจนเผลอตกใจ เธอหันไปมองยังต้นเสียง เป็นบาคุโกที่พุ่งตัวมาระเบิดใส่วิลเลินควันสีดำนั่นและจับกดกับพื้นไว้ ตามมาด้วยโทโดโรกิที่แช่น้ำเเข็งตามพื้นมาถึงตัวโนมุ ทำให้ตัวออลไมท์สามารถสะบัดตัวออกมาได้ แถมยังมีมิโดริยะและคิริชิมะอีก

 

 

วิลเลินผอมแห้งผมฟ้าซีดละมือออกจากผมของเธอและหันไปมองด้านหลังที่เกิดความชุลมุนขึ้น เอมิลี่เห็นโอกาสนี้ จึงใช้จังหวะที่อีกฝ่ายหันไปอีกทาง เธอยกเท้าขึ้นแตะเข้ากลางตัวอีกฝ่ายให้ล้มไปอีกทาง ก่อนจะใช้ให้ดอกไม้บนผมเปิดออกปรากฏผีเสื้อนับ10ออกมาและสลายกลายเป็นแสงเข้ามายังปีกผ้า จากนั้นจึงให้ปีกขยับออกแรงบินเฮือกสุดท้ายออกมา

 

 

'ปึก!'

บินมาได้ระยะนึงก็ร่วงลงไปกลิ้งกับพื้น เนื่องจากอัตลักษณ์เธออ่อนแรงลง ทำให้ใช้ได้น้อย

 

 

"แค่กๆ"

เธอไอออกมาพร้อมกับอาเจียนของเหลวออกมาอีกครั้ง ก่อนจะพยายามพยุงตัวขึ้นยืน

 

 

"เอลี่จัง! ไม่เป็นไรนะ"

มิโดริยะเดินตรงมาช่วยเธอให้ทรงตัวและถามไถ่ รวมถึงคิริชิมะที่เข้ามาถามด้วยเช่นกัน

 

 

"มะ ไม่เป็นไร ฉันยังไหว"

 

 

"ไหวบ้าอะไร อ้วกเป็นเขื่อนแตกแล้วยัยเบื๊อก ไสหัวไปซะ"

บาคุโกที่กำลังใช้ฝ่ามือกดตัววิลเลินควันสีดำอยู่หันมาตะคอกใส่เธอด้วยความหัวเสีย

 

 

"ฉันว่าเธอไปซะเถอะ ไม่น่าจะไหวแล้วนิ"

โทโดโรกิหันมามองสภาพเธอและเสริมพูดต่อให้บาคุโก แต่เธอยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ยอมไปไหน

 

 

ก็เธอไม่อยากทิ้งใครนี่

 

 

"อ่า เด็กสมัยนี้เก่งกันจริงนะ...โนมุ"

ชายผมฟ้าซีดพูดขัดขึ้นพร้อมกับหันไปเรียกตัวประหลาดสีดำที่อยู่ในวาร์ป ก่อนมันจะค่อยๆโผล่ออกมา แต่ดูเหมือนแขนขามันข้างนึงจะหลุดไปเพราะน้ำแข็งของโทโดโรกิ ถึงจะขาดไปทั้งอย่างนั้นมันก็ไม่ร้องสักแอะแถมยังมีแรงพยุงตัวลุกขึ้นอีก  จู่ๆแขนขาที่ขาดไปของโนมุก็งอกขึ้นมาอีกครั้งสร้างความตกใจให้กับทุกคน

 

 

นี่มันมากกว่า1อัตลักษณ์เหรอ!?

 

 

ชั่วพริบตาตัวของมันก็พุ่งเข้ามาชิงตัววิลเลินอัตลักษณ์วาร์ปเกท และกำลังจะกำจัดบาคุโกไปด้วย แต่ดีที่ได้ออลไมท์มาช่วยไว้ได้

 

 

"เอ๊ะ! หลบได้เหรอ"

ควันจากความเร็วของทั้งโนมุและออลไมท์กลบแทบทุกอย่าง เห็นอีกทีบาคุโกก็มาโผล่ข้างๆเธอแล้ว

 

 

"ใช่ที่ไหนเล่า หุบปากไปซะยัยเบื๊อก"

ได้คำด่ากลับมาแทนซะงั้น

 

 

ทันทีที่ทุกอย่างเข้าที่ ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันอย่างหวาดระแวงโดยเฉพาะทางฝั่งฮีโร่ที่ระแวงอย่างเห็นได้ชัด

จู่ๆชายวิลเลินทีมีมือปิดอยู่ก็พูดตัดพ้อเรื่องฮีโร่กับวิลเลินขึ้นมา สรุปสั้นๆเป็นคำถามที่คล้ายกับที่ถามเธอหน้าโรงเรียนคราวนั้น  

 

 

จะฝังใจอะไรขนาดนั้นกัน

 

 

"พวกมันโหดมากก็จริง แต่ถ้าหากเราคอยช่วยออลไมท์ล่ะก็ ต้องสู้ได้แน่"

คิริชิมะพูดขึ้นตามด้วยคนอื่นๆที่ดูเหมือนจะเห็นด้วย ถึงเธอเหันด้วยส่วนนึงแต่หากไปร่วมสู้อาจจะกลายเป็นจุดอ่อนให้ออลไมท์ไขว้เขวเสียแทนได้

 

 

"อย่าเชียว หนีไปซะ"

ออลไมท์ค้านขึ้นมาพร้อมกับสั่งให้พวกนักเรียนหนีไป ถึงจะค้านแต่ก็ถูกออ-ไมท์ห้ามอยู่ดี

 

 

"ออลไมท์เลือดมัน เวลาก็..."

มิโดริยะโพล่งขึ้นมาเมื่อสังเกตเห็นบาดแผลที่เลือดยังคงไหลอยู่ แต่ก็ต้องเงียบลงเพราะรู้ตัวว่าพูดอะไรมากเกินไป ถึงจะเป็นห่วงแต่ก็ได้รอยยิ้มของออลไมท์มาเงียบๆเท่านั้น

 

 

"ออลไมท์คะ ขอเวลานิดหน่อยนะคะ"

เอมิลี่เรียกออลไมท์ให้หยุดเดินก่อน ก่อนเธอจะเดินไปหาและยกมือขึ้นไปทาบกับแผลนั่นเบาๆ ปล่อยใยดักแด้เหนียวขึ้นมาปิดปากแผลไว้

 

 

"อาจจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ก็พอที่จะห้ามเลือดได้นะคะ"

เธอกล่าวก่อนจะถอยห่างออกมากลัวว่าจะไปเกะกะอีกฝ่ายเข้า แต่เมื่อถอยออกมาได้เธอก็อาเจียนขึ้นอีกแล้ว คราวนี้เหมือนจะมีเลือดปนมานิดหน่อยด้วย

 

 

"เอลี่จัง!?"

 

 

อ่า...อาเจียนรอบที่เท่าไรแล้วเนี่ย ที่แน่ๆสลบรอบ2แล้วล่ะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ห้องพยาบาล

 

เด็กสาวบนเตียงนอนสีขาว นอนราบนิ่งบนเตียงไม่มีท่าทีอะไร แต่แสงสีส้มของตะวันตกดินจากหน้าต่างก็มากพอที่สาดเข้ามาจนเธอต้องตื่นขึ้น เอมิลี่ปรือตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะหันไปมองรอบๆเป็นห้องพยาบาลของโรงเรียน ที่เดิมที่หลังจากทดสอบต่อสู้ ก่อนจะไปสะดุดกับมิโดริยะและออลไมท์ที่นอนคุยกันอยู่เช่นกัน  

 

 

บาดเจ็บทั้งคู่ ดูท่าจะหนัก แต่มีแรงคุยด้วยแหะ

 

 

เธอแอบมองทั้งคู่คุยกันเงียบๆ แต่ความก็แตก เพราะรีคัพเวอร์เข้ามาถามอาการเธอเนี่ยแหละ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

 

.

.

.

.

.

.

.

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ทางด้านวิลเลิน

 

วิลเลินอัตลักษณ์วาร์ป โผล่มาจากกำแพงด้านนึงภายในบาร์เหล้ามืดๆแห่งนึงที่มีเพียงเสียงไฟจากหลอดแก้ว ก่อนจะนำร่างของชายผอมแห้งผมสีฟ้าวางลงบนพื้น ที่ตามตัวมีเลือดไหลออกมาจากการถูกยิง

 

 

"อึก ทำไมที่แขนมันแสบอย่างนี้! คุโรกิริ!"

ชายผมฟ้าซีดตวาดลั่นขึ้นโวยวายยกใหญ่ ทำอะไรไม่ได้เพราะตนก็ถูกยิง แต่จุดที่แสบนั้นไม่ใช่จุดที่ถูกยิง

 

 

"ถูกยิงรึเปล่าครับ โทมูระ"

คุโรกิริ

 

 

"ไม่ใช่ ไม่มีเลือด แกฉีกแขนเสื้อฉันเดี๋ยวนี้!"

ชายผมฟ้าซีดตะโกนขึ้นอย่างอารมณ์เสียใส่วิลเลินที่ยืนอยู่ใกล้ๆ คุโรกิริก้มลงมาและฉีกแขนเสื้อข้างที่ชายผมฟ้าซีดสั่ง ก่อนจะปรากฏรอยบางอย่างบนแขนนั่น

 

 

"มีรอยผีเสื้ออยู่บนแขนครับ"

วิลเลินควันสีดำมองดูบนแขนอีกฝ่าย ที่มีสัญลักษณ์ผีเสื้อสีดำอยู่ตัวนึง โทมูระหันไปมองรอยบนแขน และเข้าใจได้ทันทีว่าเป็นฝีมือใคร

 

 

"ยัยเด็กผู้หญิงนั่น..."

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

__________________________

ในที่สุด!! ก็จบss1แล้วจ้าาาา บอกเลยตอนนี้ต้องจินตนาการสูงนิดนึง เพราะไรท์มั่วมาก=_= ขอโทษด้วยนะคะ ไรท์ตันจริงๆ เนื้อหาอาจน่าเบื่อก็ขอโทษด้วย ไรท์จะพยายามจ้า

 

ตอนนี้อยากใส่ภาพน้องครึ่งซากศพนะ แต่ไรท์ไม่อยากกวนเพื่อนง่ะ ขอโทษด้วยน้าาาา

 

ในตอนนี้ทำให้ไรท์ได้ใส่ตัวจริงของเอมิลี่ไปค่ะ เพราะอย่าลืมว่าต้นกำเนิดแต่เริ่มน้องเป็นใคร ไรท์ไม่อยากจะเน้นเนื้อเรื่องทางฝั่ง my hero academia อย่างเดียว เลยจะสอดแทรกเนื้อหาของน้องที่ไรท์จะทำการเสริมและมโนลงไปค่ะ

 

ตอนนี้เถื่อนไปนิส(ไม่นิดมั้ง) ดูเหมือนพี่โทมูระจะหมายหัวน้องไว้แล้วแหละ โดนจิกแขนไม่พอถูกถีบกลางตัวด้วย(ขำ) หมดกันสมาคมวิลเลินถูกเอลี่จังถีบส่ง5555  

 

แอบสงสารน้องนะ ไรท์เขียนให้น้องอาเจียนไปและก็สลบด้วย พอดีไรท์อยากแสดงให้เห็นว่า วิลเลินนั้นไม่อ่อนข้อให้กับใครแม้ว่าจะเป็นเด็กผู้หญิง (ถึงจะโดนน้องถีบก็เถอะ) รีดที่รักน้องอย่าพึ่งทุบไรท์ค่ะ ใจเยงๆน้าา555

 

ไว้เจอกันใหม่ในSS2 งานกีฬาสีค่าาา บรั้ยยยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #73 Jecelyn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2563 / 19:49

    ร่างเจ้าสาวปังมากกกกกก ร่างเก่านางคือสวยมากกกกก ตราผีเสื้อเหมือนกับคำสาปปะ!? จารย์เห็นร่างน้องด้วยอะ! เเต่เเบบร่างเจ้าสาวปังจริงๆ!! ชอบ!
    #73
    0
  2. #44 sopitnapa1789 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 23:22
    เริ่ดมากแม่ ร่างเจ้าสาวปังๆ
    #44
    1
    • #44-1 mniwrrs(จากตอนที่ 16)
      11 กรกฎาคม 2563 / 04:00
      เป็นศพก็สวยด้ายยยย
      #44-1
  3. #28 Twins_WM (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 11:18

    เริ่มเป็นห่วงน้องละ น้องต้องโดนหมายหัวแน่ๆ

    #28
    1
    • #28-1 mniwrrs(จากตอนที่ 16)
      5 มิถุนายน 2563 / 12:19
      เป็นโมเม้นที่เถื่อนหน่อยค่ะ อีกฝ่ายเป็นวิลเลินนี่เนอะ555
      #28-1
  4. #27 mimiko2 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 09:56

    รอยผีเสื้อมันมีความหมายว่ายังไงอ่ะ อยากดูตอนต่อไปแล้วว
    #27
    1
    • #27-1 mniwrrs(จากตอนที่ 16)
      5 มิถุนายน 2563 / 11:19
      ชื่อตอนนี้ไรท์สื่อที่น้องเอลี่ฝากรอยไว้ให้โทมูระคุงค่ะ

      ไอรอยนี่จะมีประเด็นในตอนต่อๆไปอีกแน่ค่ะ:)
      #27-1