{ My Hero Academia / Boku no Hero Academia } & Corpse Bride

ตอนที่ 15 : ผีเสื้อตัวที่12 : ความโกลาหล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    2 มิ.ย. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทันทีที่ลงจากรถบัสคันสีขาวยาว เอมิลี่วิ่งตรงมายืนรวมกับเพื่อนๆ ตามมาด้วยชายผม2สีที่เดินตามมาเงียบๆ

 

 

"กำลังรออยู่เลยทุกคน"

เสียงเรียกทักติดแหบจากฮีโร่ชุดอวบสีขาวพร้อมกับหมวกครอบที่เป็นหน้ากากสีดำ ฮีโร่หมายเลข13 ฮีโร่ที่ขึ้นชื่อเรื่องงานกู้ภัย ฮีโร่ชุดอวบผายมือไปยังด้านในและกล่าวเชิญนักเรียนจากห้องAเข้าไปด้านใน

 

 

"รับกวนด้วยค่ะ/ครับ"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

 

 

ทันทีที่ย่างก้าวเข้ามาอยู่ทางเดิน นักเรียนทุกคนรวมถึงเอมิลี่ต่างตะลึกกัยความใหญ่กว้างขวางนี้ ทั้งหมดแยกกันเป็นโซนต่างๆที่พร้อมสำหรับให้นักเรียนได้เตรียมฝึกกู้ภัยกันได้เต็มที่

 

 

รู้สึกได้เลยว่าคงจะเหนื่อยไม่ต่างกับต่อสู้เท่าไหร่

 

 

"นี่คือโรงฝึกที่ผมสร้างขึ้น ตั้งชื่อว่าU.S.J. ครับ"

ฮีโร่หมายเลข13กล่าวขึ้นอย่างภาคภูมิใจแก่สถานที่ตรงหน้า พร้อมกับชื่อย่อสั้นๆง่ายๆแก่นักเรียน กล่าวจบอาจารย์ประจำชั้นก็เดินเข้าไปหาและพูดคุยอะไรบางอย่างกันแค่2คนเผมือนไม่อยากให้นักเรียนได้ยินเสียเท่าไหร่

 

 

ได้ยินอะไรๆออลไมท์นะ?

 

 

"อ่า ก่อนที่เราจะเริ่มกัน ผมมีเรื่องที่จะบอกก่อน หลายคนคงรู้ดีว่าอัตลักษณ์ผมคือBlack hole ดูดได้ทุกสิ่งและย่อยสลายมันได้"

อาจารย์หมายเลข13เริ่มอธิบายอัตลักษณ์ของตนอย่างคร่าวๆ ที่ดูเหมือนมันจะสุดยอดมาก แต่หากคิดตามหลักความเป็นจริงก็เป็นสิ่งที่น่ากลัวเหมือนกัน

 

 

หลุมดำงั้นเหรอ คงควบคุมยากน่าดู

 

 

"ใช้อัตลักษณ์ช่วยคนมามากมายแล้วสินะครับ!"

ยังคงเหมือนเดิมสำหรับอาการโอตาคุที่รู้ทุกอย่างของฮีโร่ทุกคนของมิโดริยะ ที่ไม่รู้ว่าไปใช้ความจำส่วนไหนมาจำได้เยอะขนาดนี้

 

 

"ครับ แต่ก็เป็นอัตลักษณ์ที่ฆ่าคนได้ง่าย ในหมู่ทุกคนเองคงมีอัตลักษณ์แบบนั้นอยู่ ในสังคมยอดมนุษย์มีการบังคับในการใช้อัตลักษณ์ ในคาบนี้เราจะเรียนรู้การใช้อัตลักษณ์ช่วยเหลือคน ไม่ใช่มีไว้ทำร้ายผู้อื่น"

คำพูดอธิบายที่เข้าใจได้ไม่อยากจากฮีโร่ที่ช่วยคนมานัดต่อนัด สื่อถึงอัตลักษณ์ที่อันตรายและต้องควบคุมมันในการช่วยเหลือผู้อื่นหาใช่การทำร้ายผู้อื่นแค่อย่างใด อาจารย์หมายเลข13คงจะเป็นคนที่เข้าใจดีที่สุดเพราะอัตลักษณ์Black holeที่ว่ามันอันตรายแค่ไหน แต่ตนก็สามารถมีชื่อเสียงในด้านการช่วยเหลือที่มากขัดกับอัตลักษณ์

 

 

ดีจังที่เธอไม่ได้มีอัตลักษณ์ที่อันตรายพอจะพลั้งมือทำคนตายได้

 

 

"อ่าา งั้นก็มาเริ่มกันที่---"

 

 

'ฟึบ'

เสียงไฟฟ้าจากหลอดไฟที่ช็อตจากรอบโดรมแก้วครอบอาคารดังขึ้นจนหลอดไฟดับไป น้ำพุใหญ่ตรงจุดกลางของสถานที่แห่งนี้เกิดติดขัดเล็กน้อย เรียกความสงสัยแก่เหล่านักเรียนและอาจารย์

 

 

ไฟฟ้าเสียหายเหรอ?

 

 

ไม่นานนักก็เกิดสิ่งผิดปกติขึ้น เมื่อมีบางอย่างขยายใหญ่เป็นวงกลม ณ น้ำพุใหญ่ เป็นวงกลมสีดำเเซมม่วงหมุนเกลียวขยายใหญ่ปรากฏขึ้น มีฝ่ามือยื่นออกมาพร้อมกับใบหน้าที่โผล่เพียงดวงตาเบิกกว้างจ้องมา  

 

 

"ไปรวมกลุ่มกันและอยู่เฉยๆไว้ หมายเลข13ปกป้องนักเรียน"

คำสั่งจากอาจารย์ไอซาวะเรียกความสงสัยแก่นักเรียนว่าทำไมจู่ๆอาจารย์ประจำชั้นของพวกตนถึงพูดแบบนั้นออกมา แต่ก็หายสงสัยได้เมื่อเพื่อนผมแดงเรียกทักไปยังด้านน้ำพุ ที่มีความมืดสีดำขนาดใหญ่ขึ้นมา ปรากฏร่างของคนนับ100รึมากกว่านั้นค่อยๆทยอยเดินออกมา

 

 

"อย่าขยับนะ มันคือพวกวิลเลิน"

เอมิลี่จ้องมองไปที่เหล่าคนหมาศาลที่ค่อยๆเดินออกมาสลับกับไปมองอาจารย์ไอซาวะ เธอหวังแค่มันเป็นเรื่องล้อเล่น แต่จากการที่อีกฝ่ายสวมแว่นกันลมสีเหลืองแล้ว คงจะไม่ได้ล้อเล่นจริงๆ

 

 

วิลเลินเหรอ! พวกที่ทำเรื่องผิดๆน่ะเหรอ แล้วทำไมมาโผล่ที่นี่ล่ะ!?

 

 

"อาจารย์คะแล้วเซ็นเซอร์เฝ้าระวังล่ะคะ"

สาวรองหัวหน้าห้องถามอาจารย์หมายเลข13ขึ้น ซึ่งคำตอบคือมันมีแต่ทำไมถึงไม่แจ้งเตือนนี่สิ อย่างกับมีเป้าหมายอะไรบางอย่างถึงได้จู่โจมโดยมีแผนการมาก่อน

 

 

อาจารย์ไอซาวะเดินออกไปข้างหน้าก่อนจะสั่งให้ฮีโร่หมายเลข13พานักเรียนออกไป และสั่งให้คามินาริลองติดต่อไปทางโรงเรียนด้วยอัตลักษณ์ของตนดู  

 

 

"แล้วอาจารย์ล่ะคะ วินเลินตั้งขนาดนั้น ถึงจะลบอัตลักษณ์ได้ แต่อีเรเซอร์เฮดก็ถนัดสู้1-1มากกว่านี่คะ"

เธอเดินตรงมาหาอาจารย์พร้อมกับถามขึ้น หมายจะพูดให้อีกฝ่ายอย่าได้คิดสู้ให้เลือกหนีแทน แต่สิ่งที่ได้กลับมากลับตรงกันข้าม ไอซาวะหันมามองเธอก่อนจะดีดหน้าผากเธอด้วยนิ้วและไล่ให้ตามหมายเลข13ไป

 

 

"คนเป็นฮีโร่จะหากินด้วยมุกเดียวได้ไง"

พูดจบชายผมดำก็กระโดดพุ่งตัวลงไปยังพื้นด้านล่างพร้อมกับกำผ้าพันคอสีควันแน่น เหมือนจะตัดสินใจแล้วว่าจะสู้เพื่อยื้อเวลาให้นักเรียนหนีไป

 

 

ทำไมอาจารย์หัวดื้ออย่างนี้เนี่ย!

 

 

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็เห็นว่าอาจารย์ไอซาวะก็สามารถจัดการกับเหล่าวิลเลินมหาศาลเหล่านั้นได้ด้วยผ้าพันคอและต่อสู้มือเปล่า อย่างง่ายดาย หญิงสาวกับเพื่อนสนิทมิโดริยะได้แต่ยืนมองอาจารย์ประจำชั้นอย่างตกตะลึงและเป็นห่วงในคราเดียวกัน

 

 

 

ก่อนทั้งคู่จะถูกเรียกโดยอีดะคุงให้วิ่งตามเพื่อนคนอื่นๆรวมถึงฮีโร่หมายเลข13ที่นำทางไป

 

 

'ฟึ่บบบ'

 

 

"ไม่ยอมให้ผ่านหรอก"

เสียงวงกลมกลุ่มก้อนสีดำแซมม่วงปรากฏขึ้นอีกครั้งประกอบกับเสียงคนพูดดังออกมา ดักหน้าหมายเลข13และพวกนักเรียน

 

 

"เป้าหมายเราคือการดับลมหายใจของสัญลักษณ์แห่งสันติภาพ ออลไมท์"

คำป่าวประกาศแก่นักเรียนและอาจารย์หมายเลข13ที่บอกถึงเป้าหมายอย่างเปิดเผย ถึงจะดูบ้าแค่ไหนแต่วิลเลิน

พวกนี้เอาจริงแน่นอน

 

 

กล่าวจบ นักเรียน2คนภายในกลุ่มก็พุ่งตัวใส่กลุ่มก้อนควันพูดได้ตรงหน้า เป็นบาคุโกกับคิริชิมะ ที่หมายจะจัดการวิลเลินตรงหน้า แรงระเบิดจากบาคุโกทำเอาเกินเขม่าควันขึ้นจนมองไม่เห็นอะไร

 

 

ทำอะไรของพวกนายเนี่ย!

 

 

"เกือบไปแล้วไหมล่ะ หน้าที่ของฉันคือจับแยกพวกเธอและเชือดทิ้งทีละคน!"

เมื่อเขม่าควันจางลง ปรากฏขวันสีดำยังอยู่ที่เดิมพร้อมกับจ้องด้วยดวงตาสีเหลืองมายังเหล่านักเรียน วิลเลินควันดำกล่าวจบ ก็ขยายกลุ่มก้อนควันสีดำไปรอบๆเหล่านักเรียน แต่ดีที่เอมิลี่ตั้งสติได้และมีไหวพริบเร็วพอ

 

 

จับแยกเหรอ งั้นก็!

 

 

เธอยื่นมือออกไปด้านข้างรีบปล่อยผีเสื้อย้ายร่างตัวนึงบินออกไปจากบริเวณนั้นโดยเร็ว ก่อนจะย้ายร่างตามไป ทันเวลาพอดีกับกลุ่มก้อนควันสีดำจากวิลเลินจะดึงตัวเธอไป  

 

 

ทันทีที่ย้ายร่างเสร็จ เธอก็ร่วงลงพื้นไปเพราะผีเสื้อที่ส่งออกไปบินอยู่กลางอากาศพอดี แต่ก่อนจะลงพื้นเธอก็ได้ส่งผีเสื้อจำนวนนึงออกมา ตัวของมันค่อยๆสลายกลายเป็นเสียงสีฟ้าค่อยๆเคลื่อนเข้าไปยังอุปกรณ์เสริม เป็นผ้าปีกผีเสื้อที่มัดตรงข้อนิ้วและไหล่ ทำให้ผืนผ้าสะบัดพยุงตัวเธอบินได้

 

 

 

เธอค่อยๆบังคับปีกผ้าบินลงพื้น ตอนนี้ตรงที่เธออยู่เป็นบริเวณช่องทางพื้นว่างๆที่มีเส้นทางรอบทั้งU.S.J. หญิงสาวแนบตัวไปหลบกับสิ่งของนึงก่อนจะปล่อยผีเสื้อสื่อจิตออกไปบินเพื่อสังเกตดูเพื่อนๆด้านบนทางเดินเข้า  

 

 

เมื่อผีเสื้อตัวนั้นบินไปถึงเธอก็หลับตาย้ายการมองเห็นและการได้ยินไปยังผีเสื้อตัวนั้น เห็นเพื่อนร่วมห้องบางส่วนที่หายไป เหลืออยู่แค่หมายเลข13และเพื่อนส่วนน้อยไม่กี่คนเท่านั้น

 

 

วาร์ป อัตลักษณ์ของเจ้าควันดำนั่นสินะ

 

 

เมื่อทำการแยกนักเรียนเสร็จ วิลเลินกลุ่มก้อนสีดำก็คลายตัวกลับมาขนาดเท่าเดิม ก่อนจะสังเกตเห็นกองดอกไม้สีฟ้าที่เอมิลี่ทิ้งไว้  

 

 

คงรู้แล้วแหละ ว่าเธอหลุดออกจากการวาร์ปของมันไปแล้ว

 

 

 

"มีเด็กหลุดมาตรงนี้คนนึง!"

เสียงเรียกตะโกนใกล้ๆจากร่างจริงของเธอ เอมิลี่สะดุ้งเฮือกรีบถอดจิตกลับเข้าตัวโดยไว และพบว่ามีวิลเลินคนนึงชี้มายังเธอที่นั่งหลบอยู่ ตามด้วยวิลเลินอีกจำนวนนึงที่ทยอยวิ่งตามเสียงเรียกกันมา

 

 

แย่แล้วไง ถูกเจอจนได้

 

 

เด็กสาวถอยหลังออกมา กวาดสายตานับดูจำนวนคร่าวๆ10-30 เธอไม่ได้อยากจะสู้อยากใช้ผีเสื้อเคลื่อนย้ายร่างหนีด้วยซ้ำ แต่ใช้ไปแล้วอีกสักพักกว่าเธอจะใช้ได้ ส่วนหากคิดจะบินหนีพวกมันคงไม่ยอมและไล่จับเธอไปทั่ว กลายเป็นว่าเธอจะเป็นจุดสนใจให้วิลเลินที่มีอัตลักษณ์วาร์ปนั่นเจอตัวเสียแทน

 

 

ต้องยื้อเวลาไปก่อนสินะ

 

 

"ถึงจะไม่มีความแค้นอะไร แต่ลาขาดล่ะสาวน้อย!"

วิลเลินชายร่างใหญ่พูดขึ้นพร้อมกับวิ่งพุ่งตรงมาหาเธอตามด้วยวิลเลินอีก2-3คนตามมาชิดๆกัน

 

 

"เลื้อยแส้กุหลาบ!"

เธอดึงเลื้อยกุหลาบสีเขียวยาวออกมาฟาดไปรัดเอวอีกฝ่าย ก่อนจะวิ่งอ้อมไปยังวิลเลินอีก2-3คน ระหว่างวิ่งอ้อมเพื่อหวังจะใช้เลื้อยเถาวัลย์สีเขียวพันตัวพวกวิลเลินต้องคอยหลบอัตลักษณ์ของเหล่าวิลเลินระยะไกลไปด้วย

 

 

"ตะข่ายดักแด้!"

ทันทีที่ใช้เลื้อยเถาวัลย์ยาวรัดวิลเลินจำนวนนึงไว้ได้ จากเลื้อยเถาวัลย์กลายเป็นแผ่นตะข่ายสีขาวมาคลุมตัวและมัดวิลเลินไว้เป็นก้อนให้ล้มลงไปนอน

 

 

"ท่าเยอะนักนะสาวน้อย!"

กำจัดกลุ่มนึงได้ อีกกลุ่มก็โผล่มา เธอวิ่งถอยหลังออกห่างมา เอมิลี่ดึงฮูดสีดำลงดอกไม้บนผมนับ10ก็เปิดคลี่กลับดอกออก มีผีเสื้อจำนวนมากบินกรูกันออกมา และพุ่งตัวไปจับวิลเลินคนนึงและใช้เป็นเครื่องมือไปเหวี่ยงชนกับวิลเลินคนอื่นๆ

 

 

ตอนนี้เธอทำได้แค่วิ่งถอยหลังหากวิ่งใส่จะโดนล้อมเอาได้ และคอยใช้อัตลักษณ์จัดการใส่เหล่าวิลเลินให้ออกห่าง ยิ่งยื้อเวลา ถึงผีเสื้อเคลื่อนย้ายร่างจะใกล้ใช้งานได้อีกครั้ง แต่การยื้อนี่กินพลังงานของเธอ ถึงจะกำจัดง่ายเพราะดูเหมือนจะใช้จำนวนเป็นหลักแทนที่จะใช้ความสามารถ แต่ถึงอย่างนั้นจำนวนก็เป็นสิ่งที่เอมิลี่ไม่ชอบเลย

 

 

"อย่าตื้อจะได้ไหมคะ! หนูเหนื่อยนะ"

ถึงจะบ่นใส่ไปยังไงมันก็แค่นั้น พวกวิลเลินยังคงหมายจะจัดการเธอให้ได้อยู่ดี

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

 

ผ่านไปสักพัก เวลาที่ผีเสื้อเคลื่อนย้ายร่างใช้ได้อีกครั้งก็มาถึง เธอหยุดวิ่งถอยยืนพักหายใจ

 

 

"ยอมแล้วสินะ อยู่นิ่งๆล่ะจะได้ไม่ทรมาณ!"

 

 

"ใครบอกล่ะคะ หนูจะบอกลาก่อนต่างหาก!"

เธอส่งยิ้มมุมปากไปให้ ก่อนจะปล่อยผีเสื้อเคลื่อนย้ายร่างออกมาจากฝ่ามือ และบังคับให้บินไปไกลๆด้วยความเร็ว เธอโบกมือขึ้นลาและย้ายร่างตามผีเสื้อไปทันที ทิ้งไว้เพียงแค่กองดอกไม้เท่านั้น

 

 

"เด็กเวรเอ้ย!"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

 

"เฮือก! แฮ่กๆ"

ทันทีที่ย้ายร่างตามผีเสื้อเสร็จเธอก็ทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นทันทีด้วยความเหนื่อยที่เล่นใช้อัตลักษณ์แบบติดต่อไม่ให้พักแบบนี้  

 

 

เอมิลี่ปรือตาขึ้นมองรอบๆว่าตอนนี้เธออยู่ตรงส่วนไหนของU.S.J. สิ่งที่อยู่ข้างหน้าเธอเป็นเขตดินถล่ม ซึ่งห่างออกไปไม่มาก

 

 

เดี๋ยวนะข้างหน้าเป็นดินถล่มเหรอ งั้นข้างหลังเธอคือตรงน้ำพุที่วิลเลินโผล่มานี่!?

 

 

'ปึก อ้าก'

เสียงกระแทกบวกกับเสียงร้อง เธอหันไปก็พบเข้ากับอาจารย์ไอซาวะที่กำลังสู้กับเหล่าวิลเลินจำนวนมากอยู่ โดยเสียงร้องเป็นของพวกวิลเลินที่อาจารย์สู้อยู่

 

 

"อยากไปช่วย แต่ตอนนี้เหนื่อยไปทั้งตัวแล้วนี่สิ"

เธอพึมพำเบาๆ ตัดสินใจขอพักสักครู่ก่อนและลากสังขารตัวเองไปหลบกับสิ่งของนึงก่อน จู่ๆความเหนื่อยก็โถมใส่อีกครั้ง เธออาเจียนออกเป็นน้ำสีใสออกมาจนฝืดคอ การที่เธอฝืนใช้อัตลักษณ์ที่ซับซ้อนนานเกินไป ทำเอาเธออาเจียนของเหลวออกมา ถึงจะอย่างนั้นเธอก็ต้องคอยคุมเสียงอาเจียนไว้  

 

 

ต้องอาเจียนเงียบๆอีก ไม่งั้นถูกจับได้ว่าหลบอยู่ตรงนี้กันพอดี

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

หญิงสาวอาเจียนอยู่ครู่นึง จากนั้นอาการเหนื่อยล้าก็พอจะบรรเทาลงบ้างไม่มากก็น้อย เอมิลี่สูดลมหายใจเข้าให้สมองโล่งเตรียมรับความเหนื่อยล้าครั้งใหม่ เธอโผล่หน้าจากสิ่งกำบังแถวนั้น สังเกตสิ่งโดยรอบ  

 

 

มีอาจารย์ไอซาวะสู้กับเหล่าวิลเลินที่มากมาย เธอหันไปทางตรงไปยังข้างจุดกลางของน้ำพุอีกด้าน เป็นโซนน้ำ และเธอก็สังเกตเห็นเพื่อนร่วมชั้นเธอ

เป็นมิโดริยะ อาซุย และมิเนตะที่เกาะของสระน้ำมองดูอาจารย์ไอซาวะต่อสู้เหมือนกับเธอ  

 

 

แต่จู่ๆมิโดริยะก็หันมาสบตากับเธอพอดี ชายหนุ่มเบิกตากว้างที่เห็นเธอเกือบจะตะโกนเรียกทักด้วยความเคยชิน

 

 

"ชู่วว"

เอมิลี่ยกปลายนิ้วมาจรดริมฝีปากเชิงบอกให้มิโดริยะเงียบอย่าส่งเสียงเป็นอันขาด เพื่อนสนิทผมสาหร่ายเข้าใจได้ไม่ยาก อีกฝ่ายพยักหน้าตอบรับพร้อมกับหันไปบอกกับอาซุยจังและมิเนตะด้วย

 

 

อย่างน้อยก็มั่นใจแล้วว่ามีเพื่อน3คนปลอดภัย

 

 

เธอละสายตาจากเพื่อนอีก3คนมองสิ่งรอบๆต่อ พลันสายตาก็ไปสะดุดกับคนคนนึงเข้าที่กำลังยืนอยู่ตรงน้ำพุกับตัวอะไรสักอย่างที่สูงใหญ่ข้างๆ  

 

 

แต่จุดสนใจจริงๆดันไปอยู่กับคนคนนั้น ชายร่างผอมแห้งชุดสีดำเรียบๆกับมืออะไรบางอย่างที่เกาะตามแขน ศีรษะและใบหน้า แต่ก็ไม่อาจปกปิดเรือนผมสีฟ้าจางซีดนั่นได้

 

 

ทำไมถึงรู้สึกเหมือนเคยเห็นผมแบบนั้นมาก่อน คุ้นๆจัง

 

 

มองอยู่ได้ไม่นานจู่ๆชายผมสีฟ้าซีดก็วิ่งพุ่งตรงมายังอาจารย์ไอซาวะ ก่อนจะถูกอาจารย์ใช้ศอกทุ้งท้อง แต่ชายผมฟ้าซีดก็ใช้ฝ่ามือรับข้อศอกนั้นไว้ได้ เหมือนจะพูดอะไรกันบางอย่าง มันเบาเกินไปที่เธอจะได้ยิน

 

 

แต่ก็ต้องตกใจ เมื่อบริเวณข้อศอกของอาจารย์ไอซาวะที่ถูกจับโดยชายร่างผอมจู่ๆก็แตกออกจนเผยกล้ามเนื้อภายในสีแดงชัดเจน

 

 

แค่จับเนี่ยนะ!

 

 

อีเรเซอร์เฮดถอยกระโดดถอยออกห่างเพื่อตั้งหลัก แต่ก็ตามด้วยวิลเลินคนอื่นๆที่พุ่งใส่อีก อาจารย์ไอซาวะเลยต้องสู้ตั้งรับไปเรื่อยๆด้วยเเขนข้างเดียว โดยจ้างที่แตกออกนั่นห้อยตกลงใช้การรึขยับไม่ได้

 

 

"ไม่ๆ อาจารย์ไอซาวะจะไม่ไหวแล้วนะคะ ทำไมถึงไม่หนีออกมาล่ะ"

เอมิลี่พึมพำกับตัวเองด้วยความวิตกพลางมองอาจารย์ไปด้วย ทำได้แค่มองทั้งเป็นห่วงคนเป็นอาจารย์ กลัววิลเลินผมฟ้าคนนั้น และร่างกายที่กลัวจนไม่ขยับ อยากช่วยแต่ตัวเธอไม่ไหวเลยสักนิด

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"แต่ว่านะพ่อฮีโร่ ตัวเด่นวันนี้น่ะไม่ใช่ฉัน"

 

'โครม!'

 

 

 

"อาจารย์ไอซาวะคะ!"

.

.

.

.

.

.

.

..

 

.

.

.

.

.

.

.

.

..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

________________________

จบจร้า ตัดจบแบบงงๆ5555 ใจเย็นๆอย่าพึ่งทุบไรท์5555

 

รีดอย่าพึ่งเบื่อนะเพราะตอนนี้โมเม้นน้อยมาก เน้นบู๊เสียส่วนใหญ่ และไรท์จะบอกว่าตอนหน้าเดือดกว่านี้อีก555ไรท์อาจแต่งได้ไม่ดียังไงก็ขออภัยด้วยนะคะ แต่งบู๊ไม่ค่อยเก่งเลยแต่ริอาจจะแต่ง555

ปล.ตอนนี้สั้นไปหน่อยขอโทษเด้อจ้าา

 

ไว้เจอตอนต่อไปเน้ออ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #72 Jecelyn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2563 / 19:35
    เเงงงงงงจารย์อย่าเป็นอะไรนะ!
    #72
    0
  2. #25 Twins_WM (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 00:37

    แม่เจ้าาาา ลุ้นระทึกแทนน้องแล้ววววว!!!!!

    #25
    1
    • #25-1 mniwrrs(จากตอนที่ 15)
      3 มิถุนายน 2563 / 00:45
      โมเม้นน้อยหน่อย แต่ระทึกแน่ค่ะ~
      #25-1
  3. วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 23:45
    จารณ์!!!!!!! เป็นอะไรอ่า!!! อย่าเป็นอะไรนะสามี!
    #24
    1
    • #24-1 mniwrrs(จากตอนที่ 15)
      3 มิถุนายน 2563 / 00:44
      ต้องรอดูตอนต่อไปค่า ว่าจารย์จะเป็นไง
      #24-1