{ My Hero Academia / Boku no Hero Academia } & Corpse Bride

ตอนที่ 10 : ผีเสื้อตัวที่8 : สอบเข้าUA

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 551
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    21 พ.ค. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

10เดือนผ่านไป

 

 

 

เวลา6โมงเช้าของวันสอบเข้า

 

 

เด็กสาวแทบจะไม่ได้นอนด้วยซ้ำเมื่อคืน เอาแต่หลับๆตื่นๆมาดูเวลาในมือถือว่าจะถึงเวลาเมื่อไร เมื่อถึง6โมงเอมิลี่อดไม่ได้ที่จะโทรไปหาเพื่อนสนิทอย่างมิโดริยะ เธอเชื่อว่าเขาจะต้องตื่นแล้ว เพราะอีกฝ่ายคงจะตื่นเต้นกว่าเธอเป็นแน่ แต่กลับผิดคาด โทรไปหลายสายก็ไม่รับ จึงต้องถือวิสาสะโทรเข้าเบอร์โทรบ้าน ขอโทษน้าอิงโกะล่วงหน้าไว้ในใจเลยล่ะ

 

 

[ฮัลโหลค่า นี่ใครคะ?] น้าอิงโกะ

 

 

[หนู เอมิลี่เองค่ะ ขอโทษที่รบกวนนะคะคุณน้าอิงโกะ คือหนูโทรหาอิซึคุหลายสายแล้วไม่รับเลยน่ะค่ะ] เอมิลี่

 

 

[เอ๊ะ เห็นอิซึคุเค้าออกจากบ้านไปซักพักแล้ว เห็นว่าจะวอร์มร่างกายก่อนน่ะ รึว่า!เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าจ๊ะ!?] น้าอิงโกะ

 

 

พลันได้ยินเสียงตกใจดูเป็นห่วงของคุณแม่เพื่อนสนิท เธอจึงบอกให้น้าอิงโกะใจเย็นๆก่อน เดี๋ยวเธอจะไปหาอิซึคุให้ และขออนุญาติวางสายลงก่อนจะเปลี่ยนชุดจากชุดนอนเป็นชุดวอร์ม จากนั้นจึงวิ่งพรวดลงมาจากห้อง ออกจากบ้านไปในที่สุด

 

 

"จะไปไหนน่ะลูก?"

 

 

"อ๋อ ออกไปวิ่งวอร์มค่ะ จะรีบกลับมานะคะ"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เธอออกตัววิ่งมาจากบ้านเรื่อยๆ มายังสาธารณะริมหาดที่มีขยะ แต่เมื่อมาถึง เธอขอถอนความคิด สาธารณะริมหาดนี่ ไม่มีขยะเพ่นพ่านสักชิ้นเลยมีแต่กองกันเป็นระเบียบจนเห็นหาดทรายที่มีแสงอาทิตย์ตกกระทบสวยงามอยู่ทั้งที่2-3อาทิตย์ก่อนที่มาเยี่ยมมิโดริยะล่าสุดยังมีขยะกระจัดกระจายอยู่เลยแท้ๆ  

 

 

เอมิลี่อึ้งอยู่ครู่นึง ก่อนจะดึงสติได้เมื่อได้ยินเสียงไอค่อกแค่กมาจากหลังกองขยะสูง เธอจึงเดินเข้าไปแง้มดู เห็นเป็นออลไมท์ที่กำลังยืนยิ้มมองเพื่อนสนิทหัวเขียวเธอก้มตัวงอไอค่อกแค่ก

 

 

"เดกุคุง!"

ด้วยความตกใจและเป็นห่วงเพื่อน เอมิลี่พุ่งตัวมาลูบหลังมิโดริยะอย่างฉับไว และโวยวายใส่ออลไมท์เป็นชุด จนลืมไปเลยว่าคนที่โวยวายใส่เป็นฮีโร่อันดับ1  

 

 

"โทษทีนะ สาวน้อย คือฉันมอบอัตลักษณ์ของฉันให้ให้หนุ่มน้อยมิโดริยะน่ะ"

ออลไมท์ยกมือห้ามปรามให้เธอใจเย็นลงพร้อมกับบอกเหตุผลที่มิโดริยะไอค่อกแค่กจนตัวงอแบบนั้น เธอยังสังสัยอยู่ว่ามอบอัตลักษณ์นี่มีผลข้างเคียงเหรอหรือยังไง จึงหันมาถามเพื่อนสนิทที่พึ่งจะหายไอได้ไม่นานว่ารับอัตลักษณ์ยังไง

 

 

"คือออลไมท์ให้ผมกินเส้นผมของเขาน่ะ"

 

 

"แล้วนายก็ยอมกินเนี่ยนะ!?"

อย่างเดียวที่อยู่ในหัวเอมิลี่คือ ปวดหัวค่ะ นึกยังไงกินผมเพื่อให้ได้อัตลักษณ์ ดีแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ติดคอตายก่อนจะไปสอบเข้าUA

 

 

"เอาล่ะๆ ไปเตรียมตัวกันได้แล้ว ฉันรอดูพวกเธอทั้งคู่อยู่นะ"

ออลไมท์พูดขึ้นก่อนจะยื่นมือมาลูบศีรษะเธอและมิโดริยะไปมาจนยุ่ง และพุ่งตัวหายไปอย่างไว เธอถอนหายก่อนจะใช้มือมาลูบผมตนให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปยังมิโดริยะที่ก็ถามเธอขึ้นมาว่าทำไมถึงมานี่ได้

 

 

"ก็ฉันโทรหานายตั้งหลายสาย แต่นายไม่รับนิ ฉันเลยโทรไปที่บ้านนายคุณน้าอิงโกะบอกว่านายออกมาวิ่งวอร์ม ฉันคิดว่ายังไงนายต้องอยู่ที่นี่แน่เลยมาน่ะ"

เธออธิบายตั้งแต่ต้นจนจบ เมื่อมิโดริยะรู้จึงรีบขอโทษยกใหญ่ แต่เธอก็ไม่ว่าอะไร เธอมองสำรวจอีกฝ่ายที่เหงื่อชุ่มไปทั้งตัวโดยไม่สวมเสื้อ กล้ามที่ก่อตัวขึ้นจนเธอนึกถึงมิโดริยะคนเดินมีตัวผอมนุ่มนิ่ม มันต่างจาก10เดือนก่อนมากเลย  

 

 

"นายน่ะเปลี่ยนไปเยอะเลย แข็งแกร่งและเป็นฮีโร่ได้แน่นอน"

เอมิลี่ส่งยิ้มอ่อนๆพร้อมกับคำชมและกำลังใจเล็กๆไปให้ ไม่วายยื่นมือไปดึงแก้มอีกฝ่ายเล่น สภาพเหมือนเธอเป็นแม่ที่ให้กำลังลูกชายยังไงยังงั้นเลย จู่ๆมิโดริยะที่พึ่งจะรู้สึกตัวว่าตนเหมือนเป็นเด็กจึงส่งเสียงน้อยใจไป

 

 

"เอลี่จังอ่ะ ชอบทำผมเป็นเด็กอยู่เรื่อยเลย"

 

 

"555 น่าๆไปกันเถอะไปเตรียมตัว เดี๋ยวเสร็จฉันไปรอหน้าบ้านนาย และเราก็ไปร.ร.ด้วยกันนะ"

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เวลา8โมงเช้า40นาที

อีกไม่นานก็จะใกล้สอบเข้าทุกทีแล้ว เอมิลี่กับมิโดริยะเดินสะพายกระเป๋าเดินเคียงกันมายังหน้าทางเข้าขอร.ร.UA

 

 

"มาทันจนได้ ขอโทษทีช้านะครับ เอลี่จัง"

มิโดริยะกล่าวขอโทษเพื่อนสาวที่เดินมาด้วยกันเนื่องจากที่เขาช้ามัวแต่คิดเรื่องอัตลักษณ์ที่ได้จากออลไมท์ เธอปรามอีกฝ่ายบอกว่าไม่เป็นไร  

 

 

"ฉันยังสงสัยอยู่นะเดกุคุง ว่ากินเส้นผมเนี่ย จะได้อัตลักษณ์จริงๆน่ะเหรอ"

หญิงสาวถามออกไปพร้อมกับมองเพื่อนผมเขียวที่มีสีหน้าไม่ดีพร้อมกับส่ายหน้ามายังเธอว่า ตนก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

 

จะไหวไหมเนี่ย เดกุคุง

 

 

"ถอยไปซะยัยเบื๊อก เดกุ"

เสียงห้าวอารมณ์เสียดังจากข้างหลังทั้งคู่ เมื่อหันไปก็พบกับเพื่อนร่วมชั้นผมสีฟางที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับมายังเธอและมิโดริยะ

 

 

"คัตจัง!?"

มิโดริยะดูตกใจที่จู่ๆก็เจออีกฝ่ายจนเอ่ยชื่อเรียกขึ้น

 

 

"มาขวางทาง เดี๋ยวได้ฆ่าทิ้งทั้งคู่เลย!"

ชายหนุ่มผมสีฟางพูดออกมาก่อนจะเดินแทรกระหว่างเธอกับมิโดริยะไป ไม่วายหันมาส่งเสียงจิ๊ปากไม่พอใจมายังเธอ เธออยากจะรู้จริงๆพูดคำว่าฆ่าได้เต็มปากจะเป็นฮีโร่ประเภทไหนกันเนี่ย

 

 

มิโดริยะถึงจะโดนพูดแย่ๆใส่จากเพื่อนหัวฟางก็ตอบกลับด้วยการให้กำลังแทน เพื่อนเธอเนี่ยเป็นคนดีจริงๆ ดีจนไม่เข้าใจเลยล่ะ แต่ถึงจะพูดแย่ๆใส่แค่ตั้งแต่วันที่โดนวินเลินทำร้าย อีกฝ่ายก็ไม่มารังแกเธอและมิโดริยะอีก แปลกชะมัด

 

 

มิโดริยะสะบัดหน้าไปมาก่อนจะพูดชวนเธอเดินเข้าไปในตัวอาคาร เธอก็เดินนำไม่ได้อะไรมาก แต่พอหันมาก็เห็นว่าเจ้าเพื่อนที่เอ่ยชวนดันสะดุดขากำลังจะล้มหน้าทิ่มนี่สิ! แต่จู่ๆร่างของอีกฝ่ายก็ค้างอยู่กลางอากาศอย่างนั้น เมื่อมีมือคนๆนึงมาแตะไว้

 

 

"ไม่เป็นไรนะ อัตลักษณ์ของฉันเองแหละ"

หญิงสาวแปลกหน้าวัยคราวเดียวกันกับเธอและมิโดริยะ กล่าวขึ้นก่อนจะจับตัวของมิโดริยะให้ยืนเหมือนเดิม แต่ดูเหมือนเพื่อนหัวเขียวเธอจะมีอาการเลิ่กลั่กที่จู่ๆก็ถูกชวนคุย จนเธอต้องเอ่ยมาขอบคุณแทน

 

 

"มาพยายามไปด้วยกันนะทั้ง2คน ไปล่ะ"

หญิงสาวน่ารักเรือนผมสีน้ำตาลกล่าวพร้อมรอยยิ้มมายังเธอและมิโดริยะ ก่อนจะโบกมือลาขอตัวก่อน เอมิลี่เอ่ยตอบกลับพร้อมกับโบกมือให้หญิงสาว  

 

 

"มัวแต่อึ้งอยู่นั่นแหละ ไปกันเถอะเดกุคุง"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

 

ทั้งคู่เดินเข้ามาในห้องสอบแผนกฮีโร่มอปลาย ภายในห้องขนาดใหญ่ที่มีที่นั่งมากมายล้อมรอบเวทีด้านล่างที่มีจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ฉายอยู่ประกอบกับชายผมสีเหลืองทรงเสยยาวสูง และดูตื่นเต้นอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ พร้อมกับเอ่ยทักทายขอเสียงอย่างกับคอนเสิร์ต(?) แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบและงงงวยของนักเรียนนับร้อยแทน แต่เหมือนยังไม่ยอมแพ้ ยังคงพูดเสียงตื่นเต้นแสบแก้วหูขึ้น แต่ก็เหมือนเดิม นักเรียนเงียบกริบ

 

 

"พรีเซนต์ ไมค์นี่น่า สุดยอด..."

มิโดริยะกุมปากพูดสาธยายความโด่งดังจนออกนอกหน้าถึงฮีโร่หน้าจอมอนิเตอร์ จนนักเรียนใกล้ๆหันมามอง แต่เธอน่ะชินแล้วกับอาการโอตาคุฮีโร่ของเพื่อนสนิทเนี่ย เว้นแต่กังวลว่าคนผมฟางข้างๆจะอารมณ์เสียขึ้นมารึเปล่า นึกอยากร้องไห้ที่เลขที่ของเธอดันมานั่งคั่นกลางระหว่างมิโดริยะและบาคุโก  

 

 

"หนวกหูเว้ย"

แหนะคิดปุ๊ปอารมณ์เสียปั๊บ ดีนะที่บาคุโกแค่บ่นนิดหน่อย ไม่งั้นเธออาจจะกลายเป็นกระสอบทรายให้อีกฝ่ายแทนมิโดริยะแน่

 

 

"ตามที่แจ้งไว้ในเอกสารการสอบ ทางเราจะให้ต่อสู้กันในเมืองจำลอง หลังจากจบการอธิบาย ก็ให้ผู้สอบทุกคนนำใบสอบไปสถานที่ที่กำหนดไว้ให้ โอเคร๊~"

ฮีโร่แห่งเสียงผู้อารมณ์ดี กล่าวก่อนอธิบายสั้นๆเข้าใจง่าย ก่อนนักเรียนทุกคนจะให้ความสนใจมายังใบสอบในมือ  

 

 

"ก็แปลว่าไม่ให้มีการร่วมมือกันสิ"

บาคุโกพูดขึ้นพร้อมกับมองใบเข้าสอบของเธอ และมิโดริยะ ที่อยู่กันคนละห้อง ทั้งที่เลขเข้าสอบติดกัน บาคุโกวห้องA มิโดริยะห้องB ส่วนเอมิลี่ห้องC

 

 

"ชิ! งั้นก็จัดการแกทั้งคู่ไม่ได้น่ะสิ"

 

 

เป้าหมายชัดเจนมากบาคุโกรู้สึกอยากขอบคุณอาจารย์UAที่ให้แยกกัน

 

 

หลังจากนั้น อาจารย์พรีเซนต์ ไมค์ ก็อธิบายเกี่ยวกับการสอบ วิธีการ แบบแผน และศัตรู สรุปคร่าวๆ ให้นักเรียนสู้กับหุ่นยนต์3ตัวเพื่อให้ได้คะแนน ส่วนตัวที่4ไม่ต้องไปยุ่ง เพราะไม่มีคะแนนติดตัว แค่ก่อความวุ่นวายไปเรื่อยๆ ที่จริงตัวที่4ไม่ได้ถูกพูดถึง แต่มีนักเรียนชายคนนึงที่สวมแว่นถามขึ้น พร้อมกับหันมาชี้หน้ามิโดริยะเอ่ยให้ออกจากการสอบไป จนคนรอบๆหัวเราะเยาะ เธอได้แต่รู้สึกไม่พอใจเท่านั้น ไม่อยากทำอะไรวู่วามจึงปล่อยไป

 

 

จะรอดไหมนะ ตัวเรา

 

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

ณ สถานที่สอบเข้า สนามสอบC

 

หญิงสาวอยู่ในชุดเรียบง่าย เสื้อยืดกางเกงขายาวกับฮูดสีฟ้า ความจริงทางUAอนุณาตให้นำอุปกรณ์เสริมมาได้แต่เธอไม่รู้นี่สิ เพราะอุปกรณ์เสริมนั่น เป็นผ้าคล้ายปีกผีเสื้อและมันผสานกับอัตลักษณ์ผีเสื้อของเธอได้ เสียดายชะมัด

 

เอมิลี่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักเรียนมากมายที่ยืนรอประตูบานใหญ่ที่กำลังจะเปิดในไม่ช้า เพื่อให้นักเรียนทุกคนเข้าไปสอบ สถานที่ข้างในเป็นตึกราบ้านช่องมากมาย เหมือนเป็นการจำลองเมืองออกมา และก็มีพวกหุ่นยนต์วินเลินจำลองเพื่อคะแนน  

 

 

"เอาหล่ะ เริ่มการสอบด้ายยย"

เสียงประกาศดังขึนบนหอคอยสูงใกล้ๆ เป็นอาจารย์พรีเซนต์ ไมค์ ที่พูดขึ้น ทันทีที่ส่งสัญญาณ ประตูบานหนายักษ์ก็เปิดออก นักเรียนทุกคนล้วนมีความกระตือรือร้น ต่างวิ่งพุ่งหน้าตั้งกันไปไม่สนอะไร รวมถึงเอมิลี่ด้วย แต่เหมือนเธอจะวิ่งช้าไปหน่อย เพราะนักเรียนผู้เข้าสอบคนๆอื่น เล่นจัดการหุ่นยนต์ในสนามกันอย่างไว  

 

เอมิลี่ตัดสินใจเดินแยกไปอีกทาง เหมือนเธอจะมาถูกที่ถูกทาง เพราะตรงหน้าเธอมีเหล่าหุ่นยนต์วินเลินจำลองมากมายเดินทำลายข้าวของให้วุ่น เธอต้องรีบจัดการเพราะไม่งั้นคนอื่นจะมาและจัดการไปหมด คิดจบ เธอก็วิ่งพุ่งมายังหุ่นยนต์ตัวนึง เมื่อมันเห็นเธอ มันจึงยกปืนในมือขึ้นมาและเล็งมายังหญิงสาว เอมิลี่ไม่ได้กลัวปืนรึพวกมัน แต่สิ่งที่กลัวคือกลัวจะพลาดนี่สิ แต่ก็ไม่ใช่เวลามากังวล  

 

 

"ใยดักแด้!"

เธอยื่นมือตรงไปยังหุ่นยนต์ก่อนจะมีใยสีขาวพึ่งไปยังปืนของมันและอุดช่องทางยิงไว้ แต่หุ่นยนต์ก็คือหุ่นยนต์ มันไม่รู้หรอกว่าการยิ่งนั่นจะฆ่ามันเอง  

 

เป็นดังคาด เมื่อมันยิงตัวมันก็ระเบิด เพราะกระสุนถูกสะกัดกั้นโดยใยเหนียว แรงและเสียงระเบิดดังจนหุ่นยนต์แถวนั้น เริ่มเคลื่อนที่มายังที่ที่เธออยู่ หุ่นยนต์2ตัวเดินขนาบคู่เข้ามา เอมิลี่จึงต้องใช้วิธีอื่นแทน  

 

 

"ตะข่ายดักแด้!"

เธอยกมือขึ้นเล็งช่องว่างระหว่างหุ่นยนต์ทั้ง2 ก่อนจะมีแผ่นดักแด้เหนียวสีขาวขนาดใหญ่พุ่งไปมัดหุ่นยนต์ทั้ง2ตัวแน่น ต่อมาเธอจึงเรียกผีเสื้อสีฟ้าจำนวนมากออกมาพุ่งไปยกตัวของหุ่นยนต์ทั้ง2ที่ถูกจับมัดให้ลอยขึ้น ก่อนจะวางลงบนหุ่นยนต์ข้างล่างตัวอื่นๆอีก3ตัว

 

 

นี่สิถึงจะเรียกว่า ยิงปืนนัดเดียวได้นก2ตัว ไม่สินกหลายตัว

 

 

ดูเหมือนความสามารถของเธอจะใช้งานง่ายแต่ความจริง ข้อเสียคือเหนื่อยง่ายเนี่ยแหละ นี่แค่จัดการหุ่นยนต์ไปแค่6ตัวเอง

 

 

'ครืนนน โครม!'

เสียงดังโครมครามของตึกราบ้านช่องที่ตกลงมายังพื้นถนนคอนกรีตจำนวนมาก ดังใกล้เข้ามาไม่ไกลนัก ตามด้วยนักเรียนที่ร่วมเข้าสอบต่างๆวิ่งหนีกันเป็นขบวนผ่านเธอไป เพราะเจ้าต้นเหตุเสียงดังแต่ตึกที่พังลงมา คือหุ่นยนต์ยักษ์ที่ พรีเซนต์ ไมค์ แนะนำให้หนี

และเธอก็จะทำอย่างนั้นเช่นกันถ้าไม่ติดที่ว่า.....

 

 

"ช่วยด้วย! อ้ากก"

เสียงร้องดังมาจากด้านหลัง หันไปเห็นนักเรียนที่เข้าร่วมคนนึงถูดกแผ่นตึกทับขาอยู่ ถึงจะไม่สาหัสมากแต่ก็ลุกไม่ได้เพราะมันหนัก เอมิลี่มองหาคนอื่นที่พอจะช่วยได้ แต่มันไม่มี คนอื่นๆวิ่งกันไปจัดการหุ่นยนต์อื่นกันหมดแล้ว เหลือแค่เธอตรงนั้น หญิงสาวหวั่นใจว่าจะช่วยดีไหม แต่ความคิดเก่าเมื่อตอนช่วยบาคุโกจากวินเลินก็ผุดขึ้นมา

 

 

ฉันอยากจะเป็นฮีโร่ไม่ใช่เหรอ ฮีโร่น่ะต้องเข้าไปช่วยสิ!

 

 

คิดจบ เธอก็พุ่งตัวไปหานักเรียนคนนั้น พยายามช่วยยกแผ่นตึกออกแต่ว่ามันหนักเกินไป เธอจึงเรียกผีเสื้อจำนวนมากบินไปใต้แผ่นตึกนั่นและยกออก ก่อนจะดึงตัวให้นักเรียนที่บาดเจ็บลุกขึ้น แต่เหมือนเธอจะใช้เวลาจัดการนานไปหน่อย เพราะหุ่นยนต์ศูนย์คะแนนยักษ์นั่นเข้ามาแล้ว  

 

 

ถ้าจะหนีก็ไม่ทัน งั้นก็ไม่มีทางเลือก!

 

 

หญิงสาวสั่งให้นักเรียนคนนั้นหนีไปเดี๋ยวเธอจะยื้อไว้เอง เอมิลี่เรียกผีเสื้อตัวใหญ่ตัวหนึ่งขึ้นมา บังคับให้มันบินไปที่ด้านหลังของหุ่นยนต์ ก่อนจะเพ่งจิตย้ายร่างไปยังผีเสื้อ 

เมื่อย้ายร่างสำเร็จจากผีเสื้อตัวใหญ่ได้กลายเป็นตัวเธอ ส่วนร่างเก่าก็สลายเป็นดอกไม้ จากนั้นเธอก็ลงมือขั้นตอนต่อไป

 

 

"เลื้อยแส่กุหลาบ!"

พูดจบปรากฏเลื้อยไม้สีเขียวมีหนามตามเลื้อมีกุหลาบสีฟ้าขาวประดับประปรายออกมา พุ่งไปยังช่องทางกลไกของหุ่นยนต์ที่เป็นจุดอ่อน เลื้อยไม้สีเขียวเข้าไปพังสายไฟแผงวงจรต่างๆจนหุ่นยนต์ยักษ์ล้มลงไปนอนกับพื้น เอมิลี่ดีใจได้ไม่นานก็ต้องหน้าซีด...

 

เธออยู่กลางอากาศ และตอนนี้เธอกำลังร่วงลงพื้น!? เธอพยายามเรียกใช้อัตลักษณ์แต่เธอเหนื่อยเกินไป สมาธิ สติสัมปชัญญะไม่มีเหลือ แต่โชคดีที่เธอตกลงบนกองดอกไม้ที่ร่างเก่าสลายไปพอดี แต่ใช่ว่าจะไม่เจ็บรู้สึกเหมือนศีรษะจะทุ่มลงแรงไป จากที่เหนื่อยจนสติจะดับอยู่ร่อมร่อ เอมิลี่ก็ได้นอนสลบไปทั้งอย่างนั้น

 

 

 

 

จนเวลาสอบหมดลง สาววัยคุณยาย(?)ร่างเล็กในชุดคุณหมอสีชมพู เดินเข้ามาในสนาม แจกเยลลี่ให้นักเรียนที่บาดเจ็บ จากนั้นจึงมารักษาเธอที่นอนสลบศีรษะแตกอยู่

 

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เวลาตอนนี้ถือว่าค่ำพอสมควร ตะวันลับขอบฟ้าไปนานแล้ว เอมิลี่กลับบ้านมาคนเดียวไม่ได้กลับมาพร้อมกับมิโดริยะ เพราะหลังจากสอบเสร็จและฟื้นตัวนั้น ปรากฏว่าการสอบจบไปแล้ว โดยที่เธอจัดการหุ่นยนต์ที่มีคะแนนได้แค่6ตัว อีกตัวนึงคือหุ่นยนต์ที่ต้องเลี่ยง แต่เธอดันแส่หาเรื่องเพียงแค่ช่วยนักเรียนที่ร่วมสอบครานั้น ถึงบ้านไม่พูดคุยกับคุณแม่รึคุณตาเลยเพียงแค่บอกเหนื่อย กับขอตัวไปพักก่อนจะขึ้นห้องมานั่งคิดวิตก ถึงข้อสอบเขียนจะผ่าน แต่ข้อสอบปฏิบัติเนี่ย ต่ำเตี้ยเรี่ยดินสิ้นดี

 

 

ตกแน่ๆเลยฉัน  

 

 

เพราะหลังจากวันสอบก็ไม่ได้มีข่าวคราวอะไร รึพูดคุยกับใคร ถึงจะเคยลองโทรไปหามิโดริยะ พร้อมกับเล่าทุกอย่างให้ฟัง แต่สิ่งได้กลับมาคือมิโดริยะแทบไม่ต่างจากเธอเลย ช่วยคนอื่นจนคะแนนตัวเองต่ำสุดๆ

 

 

'ก๊อกๆ'

 

 

"ลูกจ๊ะ จดหมายจากUAจ่ะ"

เสียงเคาะประตูต่อด้วยเสียงคุณแม่ที่เคาะมา ข้อความสั้นๆทำเอาเธอตาโต พุ่งพรวดจากเตียงไปเปิดประตูและรับจดหมายจากคนเป็นแม่มา ก่อนจะขอปิดประตูอย่างไว

 

 

มือบางสั่นเทาเล็กเมื่อสัมผัสกับซองจดหมายสีขาว ปิดด้วยตราของUA หญิงๆสาวค่อยๆฉีกซองช้าๆ กลัวข้างในจะเสียหาย แต่แทนที่จะเป็นจดหมายธรรมดาทั่วไป กลับเป็นอะไรเครื่องมืออะไรสักอย่าง? เมื่อเธอวางลงบนโต๊ะ จู่ๆก็มีภาพฉายขึ้นมาจากเครื่องนี้จนเธอเผลอสะดุ้ง เพราะดันปรากฏหน้าออลไมท์เสียเต็มจอ  

 

 

เดี๋ยวนะ...ออลไมท์ เอ๋!

 

 

สงสัยไม่นานเหมือนอีกฝ่ายในจอจะรู้ จึงอธิบายว่าตนจะมาสอนUA  

 

 

ก็ว่าทำไมมาอยู่แถวนี้ เพราะงี้เองสินะ

 

 

"ถึงเธอจะสอบผ่านข้อเขียน แต่สอบปฏิบัติ เธอได้แค่13คะแนน ซึ่งน้อยมาก เธอคงรู้ตัวสินะ สาวน้อย"

 

 

อ่า รู้ดีค่ะ คงไม่ผ่านแล้วแหละ

 

 

"แต่ว่านะ การที่เธอช่วยเหลือคน นั่นแหละคือฮีโร่ จึงไม่มีเหตุผลที่เธอจะตก สาวน้อยยามาโอกะ........"

จากที่ก้มหน้างุดเพราะเสียใจ แต่คำพูดนั่นทำเธอแปลกใจ หมายความว่ายังไง? เธอจ้องมองเข้าไปในตาของออลไมท์ รออีกฝ่ายพูด ความหวังเล็กก่อตัวขึ้นเล็กน้อยจน

 

 

"เธอสอบผ่าน เอมิลี่ ยามาโอกะ"

คำตอบสั้นๆ ทำเธอน้ำตาคลอเบ้า นี่ล้อเธอเล่นใช่ไหม คำยินดีของฮีโร่อันดับ1ตอนนี้ มีค่ามากสำหรับเธอ ก่อนเจ้าเครื่องมือจะหยุดฉายลง เป็นการจบข่าวผลการสอบของเธอ

 

 

"ผ่านแล้ว...ฉันสอบผ่าน!!!"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

.

.

.

.

.

.

__________________________

จบจ้าา เหนื่อยมั่กๆ;-;) เหนื่อยตรงคิดท่าต่อสู้ให้นางเอกเนี่ยแหละ ไรท์ไม่อยากให้เอมิลี่OPเกินไป เพราะเธอก็แค่เด็กสาวมอปลายมีอัตลักษณ์คนนึง ข้อเสียของนางเลยนะคะ แพ้ความร้อน ไฟ ระเบิด อะไรประมาณนี้ค่ะ แล้วก็ นางเหนื่อยง่ายเพราะร่างกายอ่อนแอระดับนึงออกไปทางบอบบางด้วยซ้ำ และการใช้อัตลักษณ์แต่ละครั้ง ก็กินแรงเยอะมาก ง่ายต่อการเป็นลมล้มพับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #67 Jecelyn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2563 / 15:35
    ชอบเเส้หนามของน้องกับตอนน้องย้ายร่างมันสวยดี555 ต่อไปก็ชีวิตในโรงเรียนที่เเสนวุ่นวาย~
    #67
    0
  2. #10 Twins_WM (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 00:33

    จุดพลุฉลองงงงง จัดโต๊ะจีนไปเลยค่ะไรท์!!!!

    #10
    1
    • #10-1 mniwrrs(จากตอนที่ 10)
      22 พฤษภาคม 2563 / 00:38
      จัดเสร็จ เตรียมโดนอาจารย์ฝึกโหดสินะคะ555
      #10-1
  3. วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 18:48
    ยินดีที่สอบเข้าUAได้นะลูก
    #9
    1
    • #9-1 mniwrrs(จากตอนที่ 10)
      21 พฤษภาคม 2563 / 19:06
      จากนี้คงวุ่นน่าดูค่ะ555
      #9-1