[นิยายแปล] Nurturing the Hero to Avoid Death ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

ตอนที่ 9 : 8 ในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,576
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,340 ครั้ง
    17 ม.ค. 63

 

 

Nurturing the hero to avoid death | ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

8 ในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส

 

หลังจากผ่านไปสองวัน อัลเฟรดก็กลับมาเรียน

 

บาดแผลที่สาหัสดูเหมือนจะหายหมดแล้ว สมกับเป็นผู้กล้า พลังการฟื้นฟูต่างกันจริง ๆ ส่วนดีล หลังจากเห็นอัลเฟรดก็ร้องลั่นแล้ววิ่งหนีเตลิดไป

......ก็ยังดีกว่าเข้ามาหาเรื่องอย่างทุกทีล่ะนะ

 

วันนั้นเกิดเรื่องขึ้นมากมายแต่สุดท้ายผมก็ได้คนที่เข้าใจผมเพิ่มขึ้นมา ดังนั้นอารมณ์ที่เคยมัวหมองของผมจึงดีขึ้นทีละน้อย เท่านี้อาการโรคกระเพาะกำเริบของผมก็คงจะーー

 

ไม่ดีขึ้นเลยสักนิด

 

ตอนนี้ผมปวดท้องจนแทบจะทนไม่ไหว

 

เพราะอัลเฟรดเอาแต่ใช้สายตาทิ่มแทงผมมาตลอดทางระหว่างที่เดินเปลี่ยนห้องเรียนไปเรียนวิชาศาสตร์การใช้เวทมนตร์ระดับกลาง......ไม่สิ เอาแต่จ้องแบบนี้มาทั้งวันตั้งแต่เช้าแล้วต่างหาก

 

ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

สยอง! เดาความคิดไม่ออกเลย! จะเข้าไปถามซึ่งหน้าก็อกสั่นขวัญแขวนเกินไปจนไม่กล้าถาม! สถานการณ์แบบนี้มันเชือดทั้งเป็นชัด ๆ ไม่สิ หรือควรเรียกว่า เม่น**? ช่างเถอะ เอาเป็นว่าตอนนี้ผมเครียดจนโรคกระเพาะกำเริบอีกแล้ว อยากรีบกลับจัง

(Note : **針の鼠คิดว่าคงหมายถึงハリネズミที่แปลว่าเม่น แต่ไม่เข้าใจว่าในบริบทนี้ต้องการเปรียบเทียบถึงอะไร ใครทราบช่วยชี้แนะด้วยนะคะ**)

 

 

ผมผ่อนลมหายใจ

 

ทางเดินที่นำไปอีกตึกเรียนไร้คนผ่านไปมา เจ้าสามแสบตอนนี้กำลังเข้าสอบวิชาการเกษตรเชิงปฏิบัติอยู่ด้านหลังของโรงเรียน......หรือก็คือ ที่นี่และตอนนี้มีเพียงผมกับอัลเฟรดแค่สองคน

 

อัลเฟรดเดินตามผมอยู่ด้านหลัง

 

และไม่รู้ทำไมถึงเดินในระยะประชิดขนาดนี้

ขอร้องช่วยออกไปห่าง ๆ หน่อยได้ไหม! ใกล้เกินไปแล้ว! ฉันไม่ชอบระยะห่างล่อแหลมแบบนี้!

 

".....นี่"

อัลเฟรดทักขึ้นมา

ผมที่เกือบจะหลุดเสียงร้องออกมาพยายามระงับอารมณ์เต็มที่

 

ทักมาจนได้ คาบต่อไปก็ต้องเรียนด้วยกัน หนีไปไหนไม่ได้เลย

 

"......ม...มีอะไร"

 

อัลเฟรดนิ่งงันไประยะหนึ่งก่อนจะทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูด

 

"เมื่อวันก่อนเจ้า......”

"ม...เมื่อวันก่อนหลังเลิกเรียนข้าก็ตรงกลับคฤหาสน์เลย! ไม่ได้แวะที่ไหน! หอสมุดก็ไม่ได้ไป!"

 

ผมรีบรัวบทพูดที่เตรียมไว้ใส่อัลเฟรดโดยไม่หันกลับไปมอง

 

ใช่

ผมพยายามทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ーーไม่สิ เน้นย้ำตั้งแต่ต้นจนจบว่า'เมื่อวันก่อนฉันตรงกับบ้านทันที' โชคดีที่ตอนนั้นผมไม่ได้เผลอทิ้งร่องรอยอะไรไว้และยังปิดปาก (?) ผู้รู้เห็นทั้งหมดแล้วด้วย ดังนั้นตอนนี้ไม่มีใครสามารถบอกความจริงกับอัลเฟรดได้ทั้งนั้น ถือเป็นอาชญากรรมที่สมบูรณ์แบบ อา ถึงผมไม่ได้จะก่ออาชญากรรมจริง ๆ ก็เถอะ

 

อัลเฟรดนิ่งเงียบไป คงเชื่อ ไม่สิ มีแต่ต้องเชื่อที่ผมพูดเท่านั้นแหละเพราะผมไม่ได้ทิ้งหลักฐานว่าผมอยู่ที่นั่นกับอัลเฟรดไว้แม้แต่นิดเดียว!

 

เท่านี้ก็กลับไปใช้ชีวิตปกーー

 

จู่ ๆ มือขวาผมก็ถูกคว้าดังหมับ

 

"หวา!?"

 

ผมถูกรั้งไว้ก่อนจะโดนฉุดไปด้านหลังให้หันกลับไปเผชิญหน้า

 

"จ...จะทำอะไร"

 

อัลเฟรดดึงมือผมเข้าไปใกล้ ๆ และจ้องไม่วางตา เดี๋ยวเอียง เดี๋ยวพลิกไปพลิกมา......ราวกับกำลังหายบางสิ่ง

 

"......วันก่อน ไม่สิ ก่อนหน้านี้ข้าเอาแต่ฝันร้าย"

อัลเฟรดหลบตาต่ำแล้วพึมพำราวกับเสียงกระซิบ

 

"......เรื่องเมื่อวันก่อน แม้แต่ตอนนี้ข้าก็ยังนึกไม่ออก แต่ว่า......บางทีก็เหมือนกำลังฝัน......บางทีก็รู้สึกเหมือนตื่นอยู่............อะไรคือความฝัน......อะไรคือความจริง......ข้าก็แยกไม่ได้......"

 

"ง......งั้นเหรอ"

 

เมื่อได้ยินอย่างนั้น ผมก็รู้สึกโล่งใจขึ้น อย่างน้อยเขาก็จำเรื่องเมื่อวันก่อนไม่ได้ แต่อัลเฟรดหมดสติอยู่ตลอด จำได้สิแปลก!

 

"แต่.............เหมือน......มีคนคอยกุมมือข้าอย่างอ่อนโยนอยู่ตลอด......แล้ว......พูดกับข้า......ว่า 'ไม่เป็นไร'......ฝันนั้น......ไม่สิ......มันเหมือนกับความฝัน......"

 

ผมสะอึก

 

"ผอมบาง นิ้วเรียวกับมือขนาดเล็ก อืม ประมาณนี้......"

 

อัลเฟรดกุมมือผมราวกับต้องการดูให้แน่ใจ

 

หัวใจผมเต้นรัว แย่แล้ว อัลเฟรดยังอุตส่าห์จำได้อีก......! ผมต้องหาทางทำให้เขาคิดว่าเขาแค่ฝันไปเอง ผมพาเรื่องเดินตามเนื้อเรื่องเดิมมาถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าอยู่ ๆ กลับพลิกไปอีกทางหนึ่ง ผมก็คาดเดาไม่ได้แล้วว่าอีกสี่ปีต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ดังนั้นไม่ว่ายังไงผมก็ต้องทำให้เนื้อเรื่องกลับเข้ารูทเดิม

 

"น...นั่นมัน นั่นไง อืม แบบว่าเจ้าーーฝันที่ไม่เหมือนฝันล่ะมั้ง!"

 

"ฝันที่ ไม่เหมือนฝัน?"

 

"ใช่! คนเราก็มักจะฝันอะไรที่คาบเกี่ยวกับความจริงไม่ใช่เหรอ ฝันที่เหมือนจริง มักจะเป็นตอนที่เหนื่อยมาก ๆ ไม่ใช่หรือไง? อืม อืม ข้าก็ฝันเช่นนั้นบ่อย ๆ เหมือนกัน แต่ไม่ว่ายังไงฝันของเจ้าก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าอยู่ดีล่ะนะ!"

 

"ฝัน......"

 

ใช่ ฝัน ทั้งหมดนายแค่ฝันไปเอง ดังนั้นปล่อยมือฉันได้แล้ว นายยังจะมาดูนิ้วฉันทีละนิ้ว ๆ ทำไมอีก เจ้าเด็กนี่......หรือว่าจะไม่เชื่อที่ผมพูด......แล้วกำลังหาคำตอบด้วยตัวเองอยู่อย่างนั้นเหรอ

 

คิดจะจับผิดข้ออ้างอันไร้ช่องโหว่ของผมหรือไง!!

 

หึ......แต่เสียใจด้วยนะ ผมคาดการณ์เรื่องนี้ไว้ก่อนแล้ว

ข้ออ้างของฉันมันสมบูรณ์แบบ ไม่ให้นายไล่ต้อนไปมากกว่านี้หรอก

 

"......ตอนนั้นข้า จับมือข้างนั้นไว้ด้วยพลังทั้งหมดที่ข้ามี เพราะงั้น เลยคิดว่าอาจเผลอทำให้บาดเจ็บ......"

 

ใช่เลย!

ตอนนั้นมือขวาของผมบวมแดง เจ็บขนาดที่ว่าขยับไม่ได้! เจ็บมากจนเผลอคิดไปแล้วว่ากระดูกหักหรือเปล่า ไอ้เจ้าคนบ้าพลัง

 

แต่ตอนนั้นผมใช้ยาฟื้นฟูระดับสูงไปแล้ว ตอนนี้จึงไม่เหลือแม้แต่รอยแผลเป็น นี่คงไม่ได้กังวลว่าจะเผลอทำให้ผมบาดเจ็บอยู่ตลอดเลยหรอกนะ? ไม่ต้องห่วง แผลที่นิ้วหายหมดแล้ว ถึงตอนนั้นจะเจ็บจนจะร้องไห้เลยก็เถอะ! สำนึกผิดซะ

 

"น่าสงสาร คนผู้นั้นคงต้องเจ็บมาก เจ็บมากกกกกแน่ ๆ "

 

อัลเฟรดเลิกคิ้วอย่างชะงักงัน แล้วก็ถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่ง

 

"แล้วเมื่อไรเจ้าจะปล่อยーー"

"ーーอา"

 

"เอ๊ะ?"

 

อ...อะไรอีก?

 

"อ...อะไร?"

 

อัลเฟรดจ้องสายตาไม่กระพริบ

ーーที่บริเวณหลังข้อมือของผม

 

อัลเฟรดยกมือของผมขึ้นไปตรงหน้าอีกครั้ง ใกล้เสียจนผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขา เขาไล่สายตาไปตามหลังข้อมือ

 

"ท...ทำอะไร"

นายจ้องอะไรอยู่ กระผมกลัวนะครับ

 

"ตรงนี้มีรอยเล็บ"

"เอ๋!?"

 

อัลเฟรดถือวิสาสะปลดกระดุมข้อมือที่เสื้อเชิ้ตของผมและถกขึ้นไปพร้อมแจ็คเก็ตจนไปถึงข้อศอก เฮ้ย นี่ทำบ้าอะไรเนี่ย ยับหมดเลย เสื้อตัวนี้แพงนะ! อัลเฟรดพยักหน้ากับตัวเองก่อนจะยื่นให้ผมดูด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

 

"นี่ไง"

"อะไรของเจ้า มันจะไปมี......อะ"

 

......มีจริง ๆ ด้วย

 

บนผิวมีรอยเล็บแดง ๆ สองขีด ไล่ความยาวประมาณห้าเซนติเมตรตั้งแต่ข้อมือ

ไม่ทันรู้ตัวเลย

ถึงว่าเมื่อวันก่อนตอนที่ลงไปแช่น้ำร้อนเลยรู้สึกแสบ ๆ ตอนแรกนึกว่าเป็นเพราะบาธบอมมีส่วนผสมของสะระแหน่จึงระคายเคืองเสียอีก เป็นเพราะแผลนี่เอง ไปโดนตั้งแต่เมื่อไรกันนะ

 

......หรือว่าโดนข่วนตอนที่พยายามดึงมือกลับ

......เหมือนเป็นรอยนิ้วมือด้วยสิ

แบบนี้แย่แน่ ต้องรีบแก้ตัว

 

"ค...คงเป็นกิ่งไม้น่ะ สงสัยโดนข่วนแน่เลย"

"กิ่งไม้.....?"

"ใช่! เอ่อ ใช่ ใช่แล้ว น่าจะเป็นกิ่งของต้นไม้ที่บ้าน!"

"ที่คฤหาสน์?"

"ใช่ สวนที่บ้านข้าใหญ่ออกจะตาย ข้าไปวิ่งจ๊อกกิ้งทุกเช้า สงสัยคงติดมาตอนนั้น"

 

ผมลองโกหกออกไป อัลเฟรดไม่มีท่าทีจะต่อความยาวสาวความยืด

 

แม้ว่าหลักฐานแบบเป็นรูปธรรมของผมจะน้อยเกินไป แต่ก็เสียใจด้วยนะ! ถึงเมื่อกี้ผมจะแอบเหงื่อแตกพลั่ก ๆ ก็เถอะ

 

อัลเฟรดมองผมด้วยแววตาเศร้าหมองและแฝงความไม่พอใจอยู่ในที ผมยกยิ้มมุมปากและมองเข้าไปที่นัยน์ตาของเขาก่อนจะผลุดยิ้มอย่างผยอง

ครั้งนี้ผมชนะ

 

"......แผลนี่ ไม่เจ็บแล้วหรือ"

 

"สบายมาก แผลแค่นี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก ไม่ต้องพึ่งแม้แต่ยาฟื้นฟู กระทั่งเลีย ๆ เอายังหายได้"

 

"เหรーอ......"

ตอบอย่างส่ง ๆ เช่นนี้ ไม่คิดจะยอมรับหรือยังไง

 

อัลเฟรดที่ยังจ้องรอยข่วนของผมอย่างไม่ยอมเลิกรายกแขนผมขึ้นมาอีกครั้ง

และ

 

เลีย

 

ที่รอยข่วนนั้น

 

"......!?!"

 

ผมตัวแข็งทื่อพร้อม ๆ กับระบบความคิดที่เออเร่อให้กับไปการกระทำที่ยากเกินกว่าจะคาดเดาของอัลเฟรด อัลเฟรดชายตามองผมด้วยหางตาก่อนจะแลบลิ้นเลียลงไปอีกครั้ง

ตั้งแต่ด้านข้างของข้อศอกーーไล่ไปจนถึงข้อมือ

 

อีกด้านหนึ่งของแขนที่อยู่นอกขอบเขตสายตา ผมสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ร้อนและเปียกชื้นบนผิวของผม

 

ท...

 

ทำอะไรของเอ็ง หาาาาาาาา!!?

 

"ท...ทำ...อะ"

 

อัลเฟรดช้อนสายตาขึ้น หรี่ตาลงจับจ้องผมด้วยดวงตาสีฟ้าคู่นั้น ทำไมผมสัมผัสได้ถึงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เปี่ยมไปด้วยความนิสัยเสียอย่างหาได้ยากของเจ้านี่

 

"เจ้าบอกว่าแค่เลียก็หาย ข้าเลยจะช่วยรักษาให้"

"!!"

 

แพ้แล้วพาลนี่หว่า......!

เพราะหาจุดบอดของข้อแก้ต่างของฉันไม่ได้ นายเลยแพ้แล้วพาลงั้นเหรอ!

นายเป็นเด็กหรือไง!

อา จริงสิ นายมันยังเด็กนี่นา! แม่งเอ้ย!

 

"จ...จ...จ...เจ้าโงงงงงงง่!! ข้าแค่เปรียบ......!!"

"หน้าน่ะ แดงใหญ่แล้ว"

"น...หนวกหู! ป...ปล่อย......!"

 

ผมพยายามชักมือกลับอย่างเอาเป็นเอาตายแต่กลับไม่ขยับเขยื้อนออกจากมือของอัลเฟรดแม้แต่น้อย อัลเฟรดมองลงมาที่ผมพลางยิ้มมีเลศนัยราวกับกำลังเห็นเรื่องสนุก

 

เจ้าบ้านี่! นายชอบรังแกคนอื่นหรือไง!

ไม่สิ นั่นมันบทฉันนะ!

 

เพราะหวาดหวั่น แค่ก โมโหถึงขีดสุด ผมจึงเตะเข้าไปตรงจุดที่ทำให้เบ็งเคร้องไห้**อย่างเต็มแรง

(Note : **弁慶の泣き所ถ้ายึดตามพจนานุกรมจะหมายถึงจุดอ่อนของคนหรือหน้าแข้ง แต่ไรท์เลือกใช้คำว่า'จุดที่ทำให้เบ็งเคร้องไห้' ตามโคนัน เดอะมูฟวี่ 7 ค่ะ อนึ่ง เบ็งเคเป็นคนสนิทของโยชิสุเนะและจุดที่ทำให้คนแข็งแกร่งอย่างเบ็งเคร้องไห้คือหน้าแข้งค่ะ)

ผมเตะด้วยแรงทั้งหมดที่มี

ได้ยินเสียงดังมาก ๆ

 

"! เจ็...."

 

สมกับเป็นผู้กล้า ขนาดเจ็บยังร้องออกมาเพียงนิดเดียวก่อนจะโซเซ เป็นไงล่ะ นั่นเป็นจุดอันตรายที่แม้แต่เบ็งเคก็ยังร้องไห้เชียวนะ! ผู้กล้าเองก็น่าจะไม่ใช่ข้อยกเว้น

 

มือที่กอบกุมไว้คลายออก ผมอาศัยจังหวะนี้สลัดมือของอัลเฟรดทิ้งแล้วชักมือกลับมา

 

"ก...กรรมตามสนอง เจ้าบ้า! งี่เง่า! โรคจิต! สมองนิ่ม! อมนุษย์! ฉวยโอกาส! คนอย่างเจ้าน่ะ คนอย่างเจ้าน่ะ เข้าเรียนสายไปซะเถอะ! โดนขีดปากกาแดงแล้วไปนั่งหงอยในชั่วโมงเสริมคนเดียวเลยไป!!"

 

ผมพ่นคำด่าเท่าที่พอจะนึกออกก่อนจะรีบหนีหายไปด้วยความเร็วแสงโดยทิ้งอัลเฟรดที่ตัวงอนั่งกุมหน้าแข้งอยู่

 

 

เจ้าบ้า

 

เป็นถึงผู้กล้ายังจะมาทำอะไรล่อแหลมอีก!

 

เจ้านี่! ถ้าไปทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นนายได้ถูกฟ้องแน่! ไม่สิ ถูกรุมประณามแล้วก็โดนตราหน้าว่าเป็นพวกโรคจิต พูดให้ถูกก็คือถูกฟ้องไปซะ โดนรุมประณามไปซะ แม้แต่ผมก็อยากจะฟ้องเหมือนกัน จู่ ๆ มาเลียーーーー

 

ไม่ ไม่ ไม่ ไม่

ไม่ไหว ๆ น่าอับอายเกินไป ทุกคนต้องรับรู้เรื่องนี้เลยนะ ยกฟ้อง ๆ

จริงสิ อย่าไปคิด ลืม ๆ มันไป เดี๋ยวก็ลืมแล้ว

นี่น่าจะเป็นออกทางที่ดีที่สุด

แม่งเอ้ย ผมถูกลวมลามแท้ ๆ แต่ทำได้แค่ยอมรับสภาพเหรอ......!

 

ให้ตายเถอะ ไอ้เจ้าบ้านั่น เดาอะไรไม่ได้เลย

รู้อย่างนี้น่าจะต่อยเข้าที่หน้าไม่ก็ท้องอีกสักหมัด

 

ใครก็ได้ช่วยสอนอะไรที่คนธรรมดาเขาทำกันให้เจ้าเด็กบ้านั่นที!

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.34K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,643 ความคิดเห็น

  1. #1602 MadeeChan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 17:08
    น้องเอ๊ย5555
    #1,602
    0
  2. #1597 ohjesus (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 19:28
    ปิดปากกรี้ดด ทำไมพระเอกดูยันๆ...
    #1,597
    0
  3. #1592 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 10:53
    หมายถึงเม่นพองขนรึเปล่านะ(?)
    #1,592
    0
  4. #1589 คุมะมง8844 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 13:25
    เป็นคำด่าที่สาวน้อยมากลูกกกกกก
    #1,589
    0
  5. #1579 Sea Zip (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 18:48
    ลูกหมาที่ไม่ได้เป็นแค่ลูกหมาอีกต่อไป 55555555
    #1,579
    0
  6. #1527 Apoptosis (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 11:38
    แกแกล้งแอ๊บใสใช้ม้ายยยยยยย 5555555
    #1,527
    0
  7. #1079 ใบไม้ไร้ค่า (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 10:17
    ฉันบอกแล้วววว แกมันร้ายยยย อัลเฟรด การแสดง!!!! นี้แหละตัวตนที่แท้ทรู ร้ายกาจจจจจ
    #1,079
    0
  8. #1058 รุ้งสามสี (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 13:52
    วันๆของนายซึนกะผู้กล้าของเขา5555
    #1,058
    0
  9. #959 Winterrin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 02:06
    มันไม่ได้น่ากลัวเลยลูก5555
    #959
    0
  10. #908 MitsukiCarto (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 12:08
    รุกได้ไม่เลวเลยหนิพระเอก! เยี่ยมยอด!
    ช่อโหว่เพียบ555555
    #908
    0
  11. #848 hongyok025 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 06:39
    น้องไม่เนียนเลย อิพระเอกก็เนียนพาล เขินโว๊ย
    #848
    0
  12. #821 Lormielis (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 14:05
    นี่คือ..5555555
    #821
    0
  13. #758 doubleua01 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 14:20

    มันแบบ§]>=#! '-(@+@!#+ // เขินนนน >////<

    นังอัลลล แกมันวร้ายยยยย

    #758
    0
  14. วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 12:31

    555555

    #751
    0
  15. #657 rubyboda deo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 09:47
    นะ..น่าร๊ากกกกกกกกกกกกก ;—; ความซึนความร้อนตัว น้อนโป๊ะแตกตั้งแต่ประโยคแรกแร้วรู้กกกกกก
    #657
    0
  16. #627 Penkontalok (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 01:06

    ฮ่าาา โดนแต๊ะอั๋งซะแล้วยัยน้อง

    #627
    0
  17. #614 mumuninnin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 23:25
    น้องคือสายโป๊ะที่แท้ อัลเฟรดคือรู้ละ ไม่ได้รว้ายจิง
    #614
    0
  18. #569 After_TeaTime (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 17:20
    คือน้องโป๊ะตั้งแต่ประโยคแรกแล้วไหม55555 เข้ายังถามไม่ทันจบเลยลูกกกกก แล้วยัยอัลนางร้ายนะคะ เจ้าเล่ห์มาก แอบแต๊ะอั๋งน้องได้ไง55555 แล้วคำด่าน้องน่ารักมากมาย หนูลูก ขอให้เข้าเรียนสายเป็นคำด่าได้ด้วยหรอ55555
    #569
    0
  19. #532 Yuki101 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 21:28
    อร้าย อายและฟินมากคะ ตอนอ่านนี่แทบจะบิดตัวเป็นเกลียวแล้วคะ 555
    #532
    0
  20. #531 Yuki101 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 21:28
    อร้าย อายและฟินมากคะ ตอนอ่านนี่แทบจะบิดตัวเป็นเกลียวแล้วคะ 555
    #531
    0
  21. #521 lywn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 22:05
    น้อนน หนีไปอัลมันร้าย
    #521
    0
  22. #516 ขอเวลาซุ่ม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 16:37
    เม่นนี่หมายถึงโดนสายตาทิ่มแทงเหมือนโดนขนเม่นหรือเปล่าคะ เดา555555555
    #516
    0
  23. #454 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:07
    มาเลียเลยเหรอจ้ะ
    #454
    0
  24. #444 Rosella (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:34

    มะ....มาลงมาเลียอะไรกันคะ!!!!!!!!!/กรีดร้อง

    #444
    0
  25. #411 ปลาทองทอด (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:12
    ตัวบิดไปหมดแน้ว ฮื้อออ
    #411
    0