[นิยายแปล] Nurturing the Hero to Avoid Death ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

ตอนที่ 36 : 27.5.2 ฝันสีขาวและแสงสีเงิน (อัลเฟรด's part) part 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 364 ครั้ง
    20 เม.ย. 63

 

 

Nurturing the hero to avoid death | ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

27.5.2 ฝันสีขาวและแสงสีเงิน (อัลเฟรด’ s part) part 1

 

วันเสาร์

 

ตอนเช้า เมื่อข้าเปิดประตูใหญ่ของบ้าน――ก็พบคุณเกาด้า น้องชายของคุณเชดเดอร์ที่กระโดดลงจากหลังม้าตรงหน้าประตูใหญ่พอดิบพอดีกำลังวิ่งมาทางข้าจนฝุ่นตลบพร้อมกับสะบัดเม็ดเหงื่อจนกระจัดกระจาย

เลือดร้อนแต่เช้า――ไม่สิ ยังร่าเริงดีเหมือนเดิม

 

รูปลักษณ์ของคุณเกาด้าคล้ายกับคุณเชดเดอร์ ตาของเขาโตและแหลม ผมสีน้ำตาลออกเหลืองนั่นแข็งเหมือนแปรงขัด กล้ามเนื้อเป็นมัด รูปร่างใหญ่จนหัวแทบจะชนกับขอบประตู

 

อีกทั้ง คุณเกาด้ายังเก่งการต่อสู้ไม่ด้อยไปกว่าคุณเชดเดอร์

มีเรื่องเล่ากัน คุณเกาด้าเคยล่าหัวหมูป่าตัวใหญ่ได้ถึงสองหัว ทั้งยังเป็นการต่อสู้ด้วยมือเปล่า สนุกมากเลยล่ะ เขี้ยวซี่ใหญ่ที่ได้รับเป็นของรางวัลมาในครั้งนั้นจนถึงตอนนี้ก็ยังประดับอยู่ที่บ้านของคุณเกาด้า เขายังเคยเอาให้ข้าดูอยู่ครั้งหนึ่ง เขี้ยวนั้นใหญ่มาก อย่างกับนักผจญภัยกอร์กอทไม่มีผิด

ถ้ามีโอกาส ข้าเองก็อยากลองต่อสู้ด้วยมือเปล่าดูเช่นกัน

 

ทว่า ไม่รู้ทำไมยอดฝีมือที่เหมือนกับนักผจญภัยชื่อดังอย่างคุณเกาด้าคนนั้น วันนี้ถึง――คิ้วขมวดเป็นเลขแปด ร้องไห้น้ำมูกโป่ง สีหน้าซีดเผือด และสะอึกสะอื้นราวกับเด็กขณะวิ่งมาทางข้า

 

“คุณเกาด้า? เกิดอะไรขึ้น”

“อ้าาาาาา!! อัลลลลล!! เกิดเรื่องใหญ่แล้ววว~!! ข้า ข้า จะทำยังไงดี......!!”

เมื่อหยุดตรงหน้าข้า เขาก็ใช้มือหยาบกร้านเหมือนหมีคู่นั้นจับที่บ่าทั้งสองข้างของข้าแล้วร้องไห้คร่ำครวญ

 

“แล้วมันเรื่องอะไร เอาแต่ร้องก็ไม่รู้เรื่องกันพอดี”

“นั่นน่ะ นั่นไงงงงงง~!! โฮฮฮ...เมื่อวาน...บน...เขา ฮึก ฮึก ฮึก”

“ข้าบอกแล้วไงว่าถ้าเอาแต่ร้องข้าก็ไม่รู้ ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่”

“มีทน่ะ มีทน่าาาา~!!”

“มีท? อะไรนะ?”

ในระหว่างนั้น คุณเกาด้าก็ปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง

 

ยอมแพ้แล้ว

ไม่ได้เรื่องอะไรเลย

ในตอนที่เริ่มคิดว่าไปเรียกให้พี่ชายอย่างคุณเชดเดอร์มาน่าจะดีกว่า สามีภรรยาเชดเดอร์ก็เดินออกมาจากด้านในพอดี โล่งอกไปที

ทั้งสองสวมถุงมือพร้อมถือไม้กวาดด้ามใหญ่ ที่โกยขยะ และจอบ ดูเหมือนเพิ่งจะเสร็จจากการทำความสะอาดยุ้งฉางภายในฟาร์ม

 

“เฮ้ย!! พับผ่าสิ ไอ้งั่งตัวไหน!! มาส่งเสียงเอะอะแต่เช้า......นี่มัน เกาด้าไม่ใช่เรอะ!? ไอ้นี่นิ! นี่แกมาโหวกเหวกโวยวายอะไร! พวกวัวตกใจกันหมดเลยไม่เห็นหรือไง! วิ่งกันให้วุ่นจนทำความสะอาดดี ๆ ไม่ได้เลย!”

“อุ้ยตาย น้องเกาด้าไม่ใช่หรือ! เช้าขนาดนี้ มีอะไรหรือ”

 

“อา พี่ใหญ่!! พี่สะใภ้! นั่นน่ะนะ! ฮืออ โฮฮฮฮฮ!”

“หนวกหู!”

คุณเชดเดอร์ปล่อยกำปั้นลูกใหญ่ลงบนหัวคุณเกาด้าที่ยังคงร้องไห้ขณะโผเข้ากอด

 

ข้าได้ยินเสียงคล้ายเสียงระฆังหนัก ๆ

 

สมกับเป็นคุณเกาด้า ท่าทางจะทนกำปั้นนั้นได้ เขาโอดครวญเสียงต่ำขณะหมอบคู้แล้วเอามือกุมหัว จากนั้นก็หยุดร้อง

ก็สมควรแล้วล่ะ กำปั้นของคุณเชดเดอร์แรงขนาดล้มหมีตัวใหญ่ได้เลย

ข้าเองแต่ก่อนก็เคยโดนทุบไปครั้งหนึ่งจนตาลายไปทั้งวัน

 

“ข้าบอกให้ใจเย็น ๆ ไง! เจ้านี่ นิสัยเจออะไรแล้วตื่นตูมแก้ไม่หายจริง ๆ ......แล้วยังไง มีอะไร เกิดอะไรขึ้น ใจเย็น ๆ แล้วเล่ามาตั้งแต่ต้นซะ”

 

“ฮือออ......น...นั่นน่ะ......เมื่อวาน......ข้าขึ้นเขาไปเก็บพืชป่ากับบ๊วยด้วยกันกับมิล ลูกสาวข้ามีท และเจ้ามู้ด”

 

“ภูเขา?”

 

มิลคือภรรยาของคุณเกาด้า มู้ดคือสุนัขตัวใหญ่ที่คุณเกาด้าเลี้ยงเอาไว้

มู้ดโตเท่า ๆ กับมีทที่อายุได้ห้าขวบ แม้ตัวจะใหญ่แต่นิสัยกลับสงบเสงี่ยมมาก เป็นสุนัขฉลาดที่คอยดูแลมีทแทนคู่สามีภรรยาตอนที่กำลังยุ่ง

 

“ก็นั่นแหละ นั่นแหละ......จู่ ๆ เจ้ามู้ดก็เห่าออกมา พอข้าคิดว่าเกิดเรื่องอะไร――ก็มีหมีกรงเล็บสีแดงโผล่ออกมา!!”

“ว่าไงนะ!?”

“เอ๊ะ?”

 

หรือว่า

 

“กรงเล็บสีแดง......? ――หรือจะเป็น ‘หมีกรงเล็บเลือด’ หรือ”

 

คุณเกาด้าพยักหน้าเป็นพัลวันทั้งน้ำตา

 

“ก็ใช่น่ะสิ! สองสามปีมานี้ไม่ได้ยินข่าวคราวของมันเลย ข้าก็คิดว่ามันคงไปจากที่นี่แล้ว......แต่นี่กลับโผล่มาตั้งสองตัว! พวกมันโจมตีข้า ข้าจึงจะเอาคืนและต่อสู้ร่วมกับมู้ด จากนั้น พอพวกมันเริ่มมีท่าทางตื่นกลัวขึ้นมา――เจ้าพวกนั้น......เจ้าพวกนั้น ก็จับมีทที่น่ารักของข้าและหนีหายไปเลยยยย~!!!”

 

“ว...ว่าอะไรนะะะะ!?”

สามีภรรยาเชดเดอร์ตะโกนออกมาพร้อม ๆ กัน

 

“แน่นอนว่าพวกข้าไล่ตามไปแล้ว! แต่ก็ตามไม่ทัน......ตอนที่กำลังไล่ล่า เจ้ามู้ดก็ดันหายเข้าไปในภูเขาอีก ข้าสูญเสียทั้งสองไป......จากนั้น ข้ารั้งอยู่บนเขา ส่วนมิลก็ลงไปขอความช่วยเหลือ หลังจากเรียกชาวบ้านแล้วกลับขึ้นมาแล้ว ข้าค้นหาตลอดคืน หาอย่างเอาเป็นเอาตายจนกระทั่งเมื่อกี้ แต่สุดท้ายก็ไม่เจอเบาะแสอะไรเลย......”

 

“นี่มันเรื่องอะไรกัน......”

 

“ข้าอยากหามีทให้เจอเร็ว ๆ จึงไปขอร้องให้คนช่วยเท่าที่จะทำได้ ข้าอยากยืมมือพวกพี่ใหญ่ จึงมาขอร้องอย่างที่เห็นเนี่ยแหละ......”

“เจ้าบ้า! ทำไมไม่รีบบอกให้เร็วกว่านี้! แน่นอน ข้าจะช่วยเอง!”

“นั่นน่ะสิ!”

“ฮึก ขอบคุณ พี่ใหญ่ พี่สะใภ้!! จากนี้ข้าจะไปขอความช่วยเหลือจากท่านเจ้าผู้ถือครองที่ดิน พวกท่านไปกันก่อนเถอะ! ยังไงตัวที่ลักพามีทไปก็เป็นสัตว์อสูร......แถมยังมีตั้งสองตัว พวกชาวบ้านยอมมาช่วยก็จริง แต่พวกเขาก็ไม่เป็นการรบ......แต่ ถ้าเป็นเจ้าผู้ถือครองที่ดินล่ะก็ ต้องมีผู้ที่ต่อสู้ได้อยู่ใช่หรือไม่ ข้าจึงคิดจะไปขอยืมกำลังคนมาสักคนสองคน แล้วข้าก็จะลองไปขอร้องพวกอัศวินที่มาประจำการด้วย เพื่อการนั้น ข้าถึงได้รีบควบม้ามานี่แหละ”

 

ข้าขานรับเสียงต่ำ

――จะเรียกว่าเวลาประจวบเหมาะหรือว่าสายไปกันนะ

 

“แบบนั้น แน่นอนว่าดีอยู่แล้ว......”

สามีภรรยาเชดเดอร์พูดค้างไว้เท่านั้น และเบนสายตาที่ราวกับมีเรื่องจะพูดมายังข้า

 

“......คุณเกาด้า ที่จริงวันนี้เพิ่งจะเริ่มมีการตรวจสอบเรื่องหมีกรงเล็บเลือด ก่อนหน้านี้ข้าเพิ่งได้รับไหว้วานจากทางเจ้าผู้ถือครองที่ดินให้รวบรวมพยานรู้เห็นและข้อมูล อีกอย่างเลียนก็เพิ่งบอกให้พวกอัศวินที่มาประจำการไปสำรวจเช่นกัน”

 

“เอ๊ะ...เออออออออ๋~!? ว่าไงนะ เอออออ๋!!? อ...อะไรกันนนน.......”

คุณเกาด้าเบิกตากว้างจนตาแทบถลน เข่าทรุดลงอย่างหมดเรี่ยวแรง

 

แม้จะคิดว่า......หากไวกว่านี้สักหนึ่งวันล่ะก็ แต่เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วก็ทำอะไรไม่ได้

 

“คุณเกาด้า ข้าจะลองไปขอให้เลียนรวมเรื่องของมีทไปเป็นหนึ่งในเรื่องที่ต้องตรวจสอบด้วย เขาต้องช่วยตามหาแน่ ข้าเองก็จะเข้าร่วมทีมค้นหาเช่นกัน หากได้เรื่องอะไร ข้าจะรีบติดต่อมา”

“อ...อัลลลลล......! ฮึก......ขอบคุณ......จากใจเลย......”

คุณเกาด้าร้องไห้พลางใช้ท่อนแขนใหญ่นั้นปาดน้ำตาและน้ำมูก

 

คุณเชดเดอร์ใช้มือทุบกำปั้นจนเกิดเสียง

“เอาล่ะ จะดีใจตอนนี้ยังเร็วเกินไป! ออกเดินทางเลย! ――โนเชย์ โทษทีนะ แต่เจ้าอยู่ที่นี่แหละ พวกเด็ก ๆ ก็อยู่ ไหนจะต้องให้อาหารวัวกับแกะอีก......ถ้าไม่มีใครรั้งอยู่นี่ ข้าก็ไม่สบายใจ”

“นั่นสินะ......อืม เข้าใจแล้ว ถึงข้าจะอยากไปช่วยก็ตาม......ทางนี้ให้ข้าจัดการเอง น้องเกาด้า ถ้ามีอะไรก็ติดต่อมาได้เลยนะ หากมีอะไรที่ข้าทำได้ข้าก็จะทำ”

“ข...ขอโทษด้วย......พี่ใหญ่......พี่สะใภ้โนเชย์......ขอบคุณจริง ๆ ......”

 

ดูเหมือนทุกคนจะแบ่งหน้าที่กันเรียบร้อยแล้ว

 

“คุณเชดเดอร์ คุณเกาด้า ข้าจะไปคฤหาสน์แล้วสมทบกับพวกเลียน”

“โอ้! ขอโทษนะ แต่ฝากขอร้องท่านเลียนด้วย!”

“อัล! ขอบคุณเจ้ามาก! งั้นข้ากับพี่ใหญ่จะกลับไปที่นั่นก่อน! ทางนั้นก็ฝากด้วยล่ะ!”

“อา”

 

ข้าพยักหน้าให้พวกเขาและออกจากบ้าน หลังจากกระโดดขึ้นหลังม้าที่ผูกเชือกทิ้งไว้ที่ประตูใหญ่แล้ว ข้าก็มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์

 

 

เมื่อข้าบอกเรื่องนี้กับเลียนที่รออยู่ที่คฤหาสน์ เลียนก็บอกว่าจะรีบค้นหามีทก่อนเป็นอันดับแรก พวกอัศวินที่มาประจำการสองคนเองก็พยักหน้าเห็นด้วย

 

ที่จริงการสำรวจในคราวนี้มีข้ากับเลียน คนคุ้มกันสองคน และอัศวินที่มาประจำการจากเมืองหลวงอีกสองคน ทว่าเลียนบอกว่าคนเยอะย่อมดีกว่าจึงเรียกคนคุ้มกันมาเพิ่มสองคน จากนั้นยังเลือกคนคุ้มกันที่ฝีมือดีที่สุดในกลุ่มรุ่นพี่ของข้าอีกสองคน

พอรวมกำลังรบแล้ว จะเป็นสัตว์อสูรขนาดใหญ่สองตัวหรืออะไร ข้าก็เห็นจะไม่มีทางแพ้

 

 

“รีบกันเถอะ อัลเฟรด ต้องรีบหามีทให้เจอ――อะ”

 

เลียนที่กำลังก้าวขึ้นรถม้า จู่ ๆ ก็พลันหยุดชะงัก

 

ใบหน้าเขาซีดลงอย่างรวดเร็ว

ฝ่ามือขาวที่ป้องริมฝีปากนั้นสั่นเทา

เมื่อลอบมองผ่านช่องนิ้ว ริมฝีปากเลียนก็สั่นไหวด้วย

 

“เลียน?”

 

เมื่อข้าร้องเรียก อีกฝ่ายก็หันขวับมามองข้าอย่างรวดเร็ว――และเผยยิ้มออกมา

รอยยิ้มที่ทั้งดูฝืนและงุ่มง่าม

 

“......เปล่า ไม่มีอะไร เร็วเข้า――――ก่อนจะสายไป”

 

พูดจบ เลียนก็หลบตาข้าก่อนจะเข้าไปในรถม้าและเรียกให้ชูลิโอ้ออกรถ

 

แม้จะรู้สึกว่าท่าทางของเลียนมีบางอย่างผิดแปลกไป แต่ข้าก็ไม่อาจถามอะไรไปมากกว่า จึงกระโดดขึ้นหลังม้าอย่างเสียไม่ได้

 

 

พวกข้าควบม้าด้วยความเร็วที่แทบจะถึงขีดจำกัดมุ่งหน้าไปทางตะวันตกของหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว

 

พื้นที่ฝั่งตะวันตกของหมู่บ้านแตกต่างจากตอนกลางซึ่งเป็นที่ราบที่พวกข้าอยู่อาศัย ที่แห่งนี้รายล้อมไปด้วยหุบเขาและทางลาดชัน

บนพื้นที่ลาดชันที่ไม่ค่อยมีที่ราบแห่งนี้มักใช้ทำเกษตรขั้นบันได และสวนผลไม้ตามแนวลาดของภูเขา

 

วัยรุ่นในหมู่บ้านที่ข้าแวะถามทางกำลังจะขึ้นเขาไปช่วยตามหามีทพอดี พวกเขาจึงอาสานำทางให้และเดินทางไปพร้อมกัน

 

เมื่อพวกข้าเดินทางมาจนถึงตีนเขาที่มีทถูกจับตัวไปก็พบชาวบ้านสี่คนกำลังเดินออกมา

 

ท่าทางคงลงเขามาเพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลและพักร่างกายจากการค้นหา

 

สีหน้าของทุกคนล้วนหม่นหมอง

การค้นหาดูจะไม่ราบรื่นเท่าไรนัก

 

เมื่อเห็นพวกข้า พวกเขาก็มีสีหน้าโล่งใจและรีบวิ่งเข้ามาหา หลังจากหอบหายใจแล้วก็รีบอธิบายสถานการณ์ให้ฟังอย่างรวดเร็ว

 

จากข้อมูลที่ได้ยินมา ยังคงไม่พบร่องรอยของมีทและมู้ด หรือแม้กระทั่งสัตว์อสูร

 

พวกเขาบอกว่าพบคุณเชดเดอร์ คุณเกาด้า และชาวบ้านรวมสี่คนครั้งหนึ่ง ท่าทางกำลังมุ่งหน้าเข้าไปยังป่าด้านใน

 

“ป่าด้านใน......”

 

......สังหรณ์ใจไม่ดีเลย

 

ข้าเงยหน้ามองเข้าไปยังด้านในของหุบเขา――――ที่มืดสนิทยิ่งกว่าภูเขาที่อยู่เบื้องหน้า

 

เขาลูกนี้เรียกอีกชื่อว่า ‘หุบเขาเงาดำ’ แม้ภายนอกจะดูร่มรื่น ทว่าด้านในนั้น ไม่ว่าจะตอนกลางวันหรือกลางคืนก็ล้วนมืดสนิท บางคนจึงเรียกที่นี่ว่าหุบเขาอันตราย

แม้ข้าจะไม่เคยเข้าไปแต่ก็พอได้ยินเรื่องเล่ามาบ้าง ด้านในนั้นเต็มไปด้วยต้นไม้หนาทึบและไม้เลื้อย แสงอาทิตย์จึงไม่อาจส่องทะลุลงมาได้ ทำให้ทั้งน้ำและอากาศไม่ถ่ายเทจนเกิดแอ่งน้ำอยู่เป็นหย่อม ๆ

 

พวกชาวบ้านจึงไม่อาจบุ่มบ่ามเข้าไป

 

เพราะลักษณะนิสัยโดยทั่วไปของสัตว์อสูรจะเกลียดที่ที่มีแสงสว่างและอากาศปลอดโปร่ง ในขณะเดียวกันก็ชอบสถานที่มืดมิดที่มีอากาศและพลังเวทกระจุกตัวกัน จึงแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์อสูร

 

――――เช่นเดียวกับหุบเขาสีดำแห่งนั้น

 

สถานที่ที่อาจมีสัตว์อสูรอาศัยอยู่คงไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าไปใกล้

แต่――

 

ทุกคนที่มาถึงที่นี่ก็คงคิดเช่นเดียวกับข้า

เมื่อเงยหน้ามองหุบเขาสีดำ สีหน้าของทุกคนก็หมองลง

 

ทว่าแม้ทุกคนจะมีสีหน้าไม่ดี แต่ท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น สีหน้าของเลียน――ย่ำแย่กว่ามาก

ใบหน้านั้นขาวซีดจนเหมือนไม่มีเลือดไหลเวียน เขาจ้องมองเขาลูกนั้นด้วยสีหน้าหม่นหมองคล้ายกำลังคิดอะไรอยู่

 

“......อีเว้นท์......หรือ......”

 

เลียนพึมพำอย่างแผ่วเบาราวกับกำลังพูดกับตัวเอง ดวงตานั้นหลุบต่ำลงเงียบ ๆ

 

“เลียน?”

ดูเหมือนจะไม่ได้ยินข้า ข้าจึงเรียกอีกครั้ง แต่ก็ยังไร้การตอบกลับ

 

เลียนลืมตาขึ้นโดยไม่พูดไม่จาแล้วเงยหน้ามองข้า

ดวงตาที่เคยสดใสนั้นมืดครึ้ม บางส่วนจ้องมองข้าอย่างเจ็บปวด

 

......อะไรกัน

ข้ารู้สึก......เหมือนเขามีบางอย่างอยากจะบอกข้า

 

เมื่อข้ากำลังจะถาม เลียนก็รีบหลบตาข้าแล้วมุ่งหน้าไปหาชาวบ้านที่เพิ่งลงมาจากเขาเมื่อครู่

 

“......ยังไม่พบมีทกับมู้ดสินะขอรับ”

“ข...ขอรับ......พวกเรารวมคนหนุ่มมาช่วยตามหาแล้ว......แต่ยังไม่เจอเบาะแสอะไรเลย......”

 

ขณะที่ฟังเลียนคุยกับพวกชาวบ้าน ข้าก็ถอนหายใจออกมา

เช่นนั้น

ท่าทางลางสังหรณ์ของข้าจะไม่ผิด

ไม่สิ คงเป็นเช่นนั้นแน่

......ถึงจะเป็นลางสังหรณ์ที่ไม่อยากให้เป็นจริงก็ตาม

 

“เลียน”

เมื่อข้าเรียก เลียนก็ปรายตามองข้าด้วยใบหน้าที่ยังคงซีดเผือด

ดวงตาคู่นั้นถูกบดบังไปด้วยความมืด

 

“......ถ้าค้นหาที่หน้าเขาเท่าไรก็ไม่เจอ เช่นนั้นเจ้าตัวที่จับมีทไป......อาจเข้าไปด้านในของหุบเขาแล้วก็ได้ไม่ใช่หรือ”

 

พวกชาวบ้านส่งเสียงแตกตื่นพร้อมกันและจ้องมองมายังข้า

พวกเขาต่างทำสีหน้าคล้ายจะร้องไห้และลอบกลืนน้ำลาย

 

“ด...ด้านในของหุบเขา......”

 

ชาวบ้านต่างมองหน้ากันแล้วพากันถอยหลัง

ก็ใช่ว่าข้าจะไม่เข้าใจปฏิกิริยานั้นซะทีเดียว

หากหมีกรงเล็บเลือดอยู่ที่นั่น ก็มีความเป็นไปได้ที่บนเขามืดมิดแห่งนั้นจะมีสัตว์อสูรป้วนเปี้ยนอยู่เต็มไปหมด

ถ้าจะเข้าไปช่วยเหลือก็ต้องเตรียมใจว่าอาจไม่ใช่เพียงหมีกรงเล็บเลือด แต่ยังต้องต่อสู้กับสัตว์อสูรตัวอื่น ๆ ด้วย

 

“ถึงจะเป็นแค่การคาดเดาของข้า แต่――คุณเชดเดอร์ก็คงคิดเหมือนข้าและเข้าไปยังเขาด้านในแล้ว”

 

เลียนหันกลับมาแล้วเงยหน้ามองข้า

 

“ถ้าหากไปกันจริง ๆ ......คงไม่ดีแน่ ถึงคุณเชดเดอร์จะแข็งแกร่งแต่ในนั้นอาจมีสัตว์อสูรตัวอื่นนอกจากหมีกรงเล็บเลือด ทั้งยังไม่รู้ว่ามีอยู่เท่าไร หมีเองก็ไม่แน่ว่าจะมีเพียงแค่สองตัว อันตรายเกินไป ดังนั้น――ข้าจะไปพาคุณเชดเดอร์กลับมา”

“อัลเฟรด......แต่”

“ให้ข้าไปเถอะ ได้โปรด”

 

ด้วยนิสัยของสองพี่น้องคู่นั้น คงเชื่อมั่นในพละกำลังของตัวเอง ต่อให้เจออันตรายขนาดไหนก็คงพยายามค้นหาไปจนถึงยอดเขาแน่

อีกอย่าง

แม้จะไม่อยากคิดแต่――

 

――ตั้งแต่ที่มีทถูกลักพาตัวไป......ก็ผ่านมาเกินครึ่งวันแล้ว

 

หากมองกันตามจริง ข้าไม่คิดว่าสัตว์อสูรจะเก็บเหยื่อที่จับได้ไว้นานขนาดนั้น

 

และเป็นไปไม่ได้ที่คุณเชดเดอร์กับคุณเกาด้าจะไม่คิดถึงเรื่องนี้

คงคิดว่าในกรณีเลวร้ายที่สุด ขอแค่เจอร่างก็ยังดี หรืออาจจะคิดไปแก้แค้น

 

ทว่าไม่มีใครรู้ว่าในเขาด้านในนั้นยังมีสัตว์อสูรชนิดใดอยู่อีก หรือมีอีกเท่าไร

ทั้งอาจไม่ได้มีเพียงสัตว์อสูร แต่ยังสัตว์ป่าที่พร้อมเข้าโจมตีมนุษย์อยู่ด้วยก็ได้

 

ข้าไม่มีวันยอม............สูญเสียสองคนนั้นต่อจากมีทไปอีก

 

หากตายทุกอย่างก็จบ

ไม่ว่าอะไร

 

ถึงจะผิดต่อมีท แต่ข้า......ขอเลือกทางที่ให้คนที่ยังมีชีวิตได้มีชีวิตอยู่ต่อ

 

“เลียน ให้ข้าไป”

 

ดวงตาที่ยังมีความมืดบดบังของเลียนสั่นไหว

 

ลังเล......ลนลาน กังวล สับสน หวาดกลัว

ข้ามองเห็นความรู้สึกของเลียนไหลวนภายในดวงตาที่ถูกความมืดบดบังคู่นี้

 

ข้าไม่เข้าใจ

วันนี้เลียนเป็นอะไร

ทั้งไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา และมีสีหน้าจมอยู่กับความคิดมาตั้งแต่เช้าแล้ว

 

แม้ข้าจะถาม......แต่เลียนก็ไม่ให้คำตอบแก่ข้า

 

“เลียน......?”

 

“......ถ้ารีบไปตอนนี้อาจจะยังทัน......แต่......”

 

เลียนหลบหน้าข้าก่อนจะหลับตาลงแล้วนิ่งเงียบ

ใบหน้าด้านข้างนั้นซีดเซียวจนข้ารู้สึกเป็นห่วง

 

ผ่านไปครู่หนึ่ง เลียนถอนหายใจยืดยาว ดวงตานั้นค่อย ๆ เปิดออกและเงยหน้ามองข้า

 

เงามืดที่เคยปกคลุมดวงตาคู่นี้จนถึงเมื่อกี้หายไปแล้ว

 

“......เมื่อข้าที่ไม่ควรมีตัวตนอยู่ที่นี่เพิ่มเข้ามา ถึงไม่รู้ว่าจากนี้จะเป็นยังไง......แต่ถึงอย่างนั้น......――ถ้าโอกาสที่เด็กคนนั้นจะรอดยังมีอยู่ แม้เพียงน้อยนิดล่ะก็......”

 

ข้าไม่เข้าใจคำพูดที่แผ่วเบาราวเสียงกระซิบของเลียนแม้แต่น้อย

 

จู่ ๆ เลียนก็มองข้าที่ยังอยู่ในอาการงุนงงและเผยยิ้มออกมาอย่างลำบากใจ

 

หลังจากเลียนใช้ปลายนิ้วสัมผัสดาบยาวที่ข้างเอวและแหวนที่เป็นตัวนำช่วยรวมพลังเวทที่สวมอยู่ที่นิ้วกลางแล้ว เขาก็ก้าวเดินไปข้างหน้าและหยุดยืนอยู่ที่หน้าทางขึ้นเขา

 

จากนั้นก็ค่อย ๆ หันกลับมา เขามองข้า เหล่าอัศวิน และพวกคนคุ้มกันตามลำดับ จากนั้นก็เริ่มเปิดปากพูด

 

“ทุกคน แล้วก็อัลเฟรด จงฟังที่ข้าพูด......สถานที่ที่มีทกับมู้ดถูกพาตัวไป......ข้ามีแผนคร่าว ๆ แล้ว จะเข้าไปที่นั่น ข้าอยากใช้เวลาที่สั้นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่......――ที่ที่ข้าจะเข้าไปคือหุบเขาด้านใน เขาลูกนั้นเป็นสถานที่อันตรายที่มีสัตว์อสูรเดินอยู่ไปทั่ว ดังนั้น ข้าจะไม่บังคับ ใครไม่อยากไปจะอยู่ที่นี่ก็ได้ ใครอยากอยู่ก็บอกมา”

 

มีแผน......?

 

เมื่อเลียนสบตากับข้า เขาก็จ้องมองข้า

 

“......อัลเฟรด พวกคุณเชดเดอร์ ไว้ค่อยตามหาระหว่างทางเถอะ หากเขาเข้าไปตามหามีทที่หุบเขาด้านใน ต้องได้เจอกัน......ระหว่างทางแน่”

 

อะไรกัน

 

――อีกแล้ว

 

วันนี้การพูดของเลียนดูแปลก ๆ ......มีบางส่วนที่ดูกังวล

 

แต่หากถามว่าตรงไหน ข้าก็คงตอบอย่างชัดเจนไม่ได้

แม้จะตอบไม่ได้ แต่ในใจของข้ากลับร้องประท้วงเล็ก ๆ เป็นความรู้สึกขัดแย้งที่พูดออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ ทั้งยังไม่อาจลบเลือนได้ ความรู้สึกขุ่นมัวนี้หลงเหลืออยู่ในใจข้า

 

――――เมื่อกับ ตอนที่ได้ยินคำพูดกำกวมและไม่มีเครื่องยืนยันของนักทำนายดวงดาวผู้นั้น

 

ข้าถอนหายใจ

 

......ถึงจะถามไป แต่เลียนตอนนี้คงไม่มีทางยอมตอบข้าแน่

มีเพียงเรื่องนี้เท่านั้น ที่ข้าเข้าใจดี

 

แต่สิ่งที่ข้ารู้ในตอนนี้คือ――เลียนไม่ใช่คนที่จะพูดไปเรื่อยในสถานการณ์เช่นนี้

เลียนเป็นคนอ่อนโยนที่เกลียดการปิดบังเรื่องอันตรายจากคนอื่นที่สุด

หากเขาเอ่ยปากว่าให้ตามไป ยังสถานที่ที่อันตรายขนาดนั้น――――นั่นหมายถึงเลียนต้องมีความเชื่อมั่นบางอย่าง

 

หากเขาบอกว่ามีแผน ก็คือมีแผนจริง ๆ

หากเขาบอกจะได้เจอพวกคุณเชดเดอร์ระหว่างทาง ก็หมายความว่า......อาจจะได้เจอกันจริง ๆ

 

――หากเลียนเป็นคนพูดล่ะก็

ถ้าเช่นนั้น

 

“......ตกลง ข้าจะไปกับเจ้า”

 

เมื่อข้าพูดจบ เลียนก็ยิ้มให้อย่างเบาใจ

 

“ขอบคุณ อัลเฟรด......คนอื่นล่ะ? ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ว่าใครก็กลัวสัตว์อสูรทั้งนั้น ข้าจะไม่ต่อว่าหากเจ้าจะอยู่”

 

ชาวบ้านส่งเสียงเซ็งแซ่ พวกอัศวินกับคนคุ้มกันก็มองหน้ากัน จากนั้น――ทั้งหมดตัดสินใจว่าจะไปและพยักหน้าให้เลียน

 

พวกชาวบ้านที่หวาดกลัวต่างก็มีสีหน้ามุ่งมั่นและพยักหน้าให้เลียนเช่นกัน

 

หลังจากเลียนทำสีหน้าประหลาดใจ เขาก็ยิ้มออกมาคล้ายกำลังขอโทษและพยักหน้ากลับไปให้ทุกคน

 

“......ขอบคุณ ทุกคน――เป้าหมายแรกของเราคือตามหาและช่วยมีทกับมู้ด รวมถึงตามหาทีมสำรวจของคุณเชดเดอร์และคุณเกาด้า จากนั้นคือการโจมตีหมีกรงเล็บเลือด......เรื่องที่ต้องระวังคือ ห้ามวู่ว่าม อย่าไล่ตามเกินจำเป็น ถ้ารู้สึกถึงอันตรายให้รีบหนีทันที และคิดว่าพวกท่านคงรู้อยู่แล้ว ห้ามทำอะไรคนเดียวเด็ดขาด ระวังอย่าเคลื่อนไหวตามลำพัง ข้าอยากให้พวกท่านรักษากฏเหล่านี้ให้ดี”

 

เลียนออกคำสั่งและข้อตกลง หลังจากมั่นใจว่าข้าและคนอื่น ๆ พยักหน้ารับรู้แล้ว เขาก็หันหลังกลับไปยังหุบเขามืดมิดด้านใน

 

“ข้างในมืดมาก ต้องคอยเรียกชื่อกันอย่าให้หลง จนกว่าจะกลับออกมาได้ต้องคอยสอดส่อง ห้ามประมาทเด็ดขาด หากมีเรื่องอะไรให้รีบรายงานทันที――ถ้างั้น ไปกันเถอะ”

 

----------------

สวัสดีค่ะ akitsuki ค่ะ

เสร็จไวกว่าที่คิดเลยมาอัพได้เร็ว เบลอ ๆ นิดหน่อยถ้าแปร่ง ๆ ตรงไหนต้องขออภัยด้วยนะคะTvT

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 364 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,644 ความคิดเห็น

  1. #1576 hongyok025 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 01:54
    หวังว่าจะไม่เป็นอะไรนะ
    #1,576
    0
  2. #1255 Punchch1 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 00:01
    สนุกมาก ขอบคุณที่มาแปลให้. รอติดตามนะครับบ
    #1,255
    0
  3. #1254 kanyaest (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 22:19
    อีเว้นท์อะไรอ่ะ ที่เลียนพึมพำคือไร มีคนตายเหรอเนื้อเรื่องดั่งเดิม แงงง
    #1,254
    1
    • #1254-1 kanyaest(จากตอนที่ 36)
      24 เมษายน 2563 / 22:22
      พาร์ทในป่านี่จะเป็นพาร์ทของอัลเฟรดหมดเลยมั้ย ไม่รู้ทำไมคนเขียนถึงจงใจให้รอบนี้เล่าผ่านมุมอัลเฟรด ทั้งที่ปกติมุมอัลเฟรดจะไม่ได้เรื้อเรื่องหนักขนาดนี้ กบายเป็นว่าพแเล่าผ่านตัวบะครนี้เหมือนคนอ่านก็ไม่มีรู้อะไรเลย ปกติยังพอรู้เหตุการณ์คร่าวๆจากน้องเลียน ฮือออถ้าเบ่าพาร์ทอัลเฟรดยาวๆนี่ได้มีระแวงทั้งพาร์ทแน่
      #1254-1
  4. #1243 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 18:51
    ในอกตอนนี้คือหน่วงมากรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นช้าไปกับบรรยากาศเเสนเครียดนี่เลย
    #1,243
    0
  5. #1238 เก้าอี้น้อย (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 02:44
    เครียดตามน้องสุดๆ แงงง
    #1,238
    0
  6. #1231 Mr.ชาแดง (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 11:26

    แงงงเริ่มกลัวแล้ว
    แปลดีมากค่ะชอบๆเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1,231
    0
  7. #1225 Lalilulelo (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 11:33

    โอ๊ย กังวลใจเด้อออออ
    #1,225
    0
  8. #1224 Mini_Kyungsoo (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 02:50
    แง รู้สึกไม่ดีเลยมันต้องมีเรื่องแน่ๆอะ ฮืออไม่ขออย่าเป็นไรเลย
    #1,224
    0
  9. #1223 10326 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 23:28
    เข้าใจความอัดอั้นของอัลเฟรดเลยอะ ส่วนมากอยู่กับพาร์ทเลียน เลยไม่กังวลมากกับอีเว้นท์ตั่งต่าง
    พอมาฝั่งอัลเฟรด แบบกระวนกระวาย อีเว้นท์ไรวะเนี่ยยยย เหมือนเลียนจะพึ่งนึกออก
    ขอให้ทุกคนไม่เป็นอะไร
    นับถืออัลเฟรดจริงๆ เป็นคนที่อดทนเก่งมาก ยิ่งเรื่องเลียนคือ5555555 ปรอทแตกเมื่อไหร่ล่ะเลียนเอ๊ยยย ไว้อาลัย
    #1,223
    0
  10. #1221 nongning5657 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 21:00
    พลีสสส ขออย่ามีใครตายTT
    #1,221
    0
  11. #1220 เดี๋ยวช่วยพายนะฮะ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 20:37
    ไปดีมาดีนะค้าาาาา
    #1,220
    0
  12. #1219 linkzhang (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 20:21
    ลางไม่ดีเลยยยยยย
    #1,219
    0
  13. #1218 pamalist (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 20:04
    คืออะไร มันคืออีเว้นอะไรละเนี่ย จะไม่มีใครตายใช่ไหมบอกที
    #1,218
    0
  14. #1217 Sk999 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 19:37
    ขอให้ปลอดภัยยยยย
    #1,217
    0
  15. #1216 MimiminMi (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 19:34
    เครียดด
    #1,216
    0
  16. #1215 pjp598 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 19:30

    โอ้ยยย ลางไม่ดีโครตๆ เศร้าาาาาาา
    #1,215
    0
  17. #1214 ภูตเงา [Doppelganger] (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 19:26

    เด็กจะยังรอดอยู่มั้ยนะ... แต่ถ้าเป็นอีเว้นท์ก็น่าจะยังรอดอยู่แหละเนอะQwQ

    #1,214
    0
  18. #1213 Notty Kero (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 19:21
    ทำไมเราอ่านแล้วน้ำตาคลอทั้งตอนเลย แงงงง
    #1,213
    0
  19. #1212 SoraUnnieSama❄ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 19:21
    สนุกมากค่า เป็นกำลังใจให้ทุกคนนน เข้าป่าสู้ๆนะคะ!
    #1,212
    0
  20. #1211 nmspn (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 19:16
    ขอให้ทุกคนปลอดภัย;-;
    #1,211
    0
  21. #1210 Forurin (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 19:16

    ขอให้ผ่านไปด้วยดีเถอะนะคะะะะ
    #1,210
    0
  22. #1209 roamer0905 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 19:12
    ลุ้นนนนนนนนนนนนน
    #1,209
    0
  23. #1208 AiLost (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 19:08

    ลางไม่ดีสุด ๆ ไปเลย

    #1,208
    0