[นิยายแปล] Nurturing the Hero to Avoid Death ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

ตอนที่ 33 : 27.2 การพบกันอีกครั้งกับท่านเทพธิดา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,969
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 366 ครั้ง
    14 เม.ย. 63

 

 

Nurturing the hero to avoid death | ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

27.2 การพบกันอีกครั้งกับท่านเทพธิดา

 

ผมคิดมาตลอด

 

ว่าหากได้ใช้ชีวิตในโลกนั้น ผมจะมีความสุขขนาดไหน

 

เทียบกับการกลับไปโลกเดิม กลับไปยังบ้านที่ปิดไฟมืดสนิท การอยู่ในโลกนั้นต่อคงดีกว่าเป็นไหน ๆ

 

ทั้งยังมีสิ่งที่ผมยอมแพ้ไปแล้วว่าคงไม่ได้กลับคืนมาอีก

แต่ในโลกนั้น ผมกลับได้ครอบครองสิ่งที่ผมไม่คิดว่าจะได้รับมันอีกครั้ง

ภายใต้โลกที่อบอุ่นและสงบสุขแห่งนั้น

 

หากผมได้อยู่

ในโลกแห่งความฝันที่ราวกับปาฏิหาริย์

ผมจะมีความสุขมากขนาดไหน

 

 

‘ท่านโอซากะ......’

 

“ไม่ได้เหรอครับ......?”

 

‘......ถ้านั้น......เป็นสิ่งที่ท่านโอซากะปรารถนาล่ะก็......’

 

ท่านเทพธิดาพูดด้วยใบหน้าที่ยังคงความตกใจ

 

“ผมอยู่ได้เหรอครับ”

‘ค...ค่ะ......’

“โอ้ววว!? สำเร็จจจ!!”

 

ผมชูกำปั้นอย่างยิ่งใหญ่แบบไม่สนหนังหน้าแก่ ๆ ของตัวเอง

ก็ผมดีใจมากนี่นา

 

 

โล่งอกไปที

ท่านเทพธิดาอนุญาตแล้ว

คิดถูกแล้วที่พูดออกไป

เท่านี้ผมก็ใช้ชีวิตในโลกนั้นได้อย่างสบายใจเสียที

 

 

“ดีใจมาก! ผมดีใจมาก! ขอบคุณ ขอบคุณครับท่านเทพธิดา! อา จริงสิ ร่างของเลียนที่ผมใช้อยู่จะทำยังไงต่อเหรอครับ ยังไงผมก็คงต้องคืนใช่หรือเปล่า”

 

‘เอ๊ะ อะ ไม่ค่ะ ไม่ต้องหรอก ท่านเลียนตัวจริงน่ะーーเพราะท่านให้ ‘ที่อยู่’ แก่เขา ความฝันของเขาจึงสมหวังได้ค่ะ’

 

“ความฝัน?”

 

‘ค่ะ ท่านเลียนตัวจริง......บอกว่าอยากอาศัยอยู่ในอาณาจักรร่ำรวยที่ห่างไกลจากบ้าน รูปโฉมงดงาม ผู้คนหลงรัก มีเงินมากมายและใช้ชีวิตได้อยากสุขสำราญ ดังนั้นถ้าเป็นไปได้จึงปรารถนาอยากเป็นชู้รักของเศรษฐีผู้มั่งคั่งค่ะ......ตอนนี้เขาจึงไปเกิดใหม่เป็นชู้รักของเจ้าชายแห่งอาณาจักรอุดมสมบูรณ์ในทวีปที่ห่างไกลและกำลังใช้ชีวิตเที่ยวเล่นอย่างมีความสุขค่ะ’

 

“ช...ชู้รัก......?”

 

หัวผมปวดจี๊ด ๆ

 

ถูกโจมตีอย่างแรง

 

ไม่น่าถามเลยแฮะ

 

จะว่าไปทำให้ถึงเลือกตำแหน่ง ‘ชู้รัก’ ล่ะเนี่ย

ท่าทางจะเบิกบานกับการเล่นสนุก ‘ในหลาย ๆ ความหมาย’ เลยต่างหาก!

ถึงขนาดที่ทำตามใจตัวเองและเลือกอย่างหน้าตาชื่นมื่น!

 

‘ดังนั้น ร่างที่ท่านโอซากะมาอยู่จึงเป็นร่างที่สร้างมาเพื่อท่าน เป็นร่างของท่าน ใช้ได้ตามสบายไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ วิญญาณกับร่างนี้ผูกติดกันอย่างสมบูรณ์แล้วค่ะ แต่ก็ไม่เชิงว่าจะนำวิญญาณไปใส่ในร่างของคนอื่นไม่ได้......ทว่าหากวิญญาณกับร่างกายเข้ากันไม่ได้ก็อาจมีผลข้างเคียง จึงเสี่ยงมากค่ะ’

 

“อืม”

 

ดูเหมือนร่างนั้นจะกลายเป็นร่างของผมไปแล้ว

เพราะแบบนี้ถึงรู้สึกคุ้นเคย ไม่มีความรู้สึกแปลกแยกแม้แต่น้อย

ยิ่งอาการปวดท้องย่ำแย่เนี่ยชัดเลย! เพราะเดิมผมก็เป็นโรคกระเพาะอยู่แล้ว!

จะร้องไห้

 

“หมายความว่าจากนี้......ผมใช้ร่างนั้นต่อได้ใช่หรือเปล่า โล่งอกไปที ถ้าได้อย่างนั้นก็ดี”

 

ถึงยังไงตอนนี้ร่างนั้นก็ผสมกลมกลืนเข้ากับร่างของผมไปแล้ว

ถ้าจนป่านนี้มาบอกให้ผมเปลี่ยนร่างก็คงไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ

 

‘ร...รอเดี๋ยวก่อนค่ะ ท่านโอซากะ! ท่านรู้หรือไม่คะ ว่าหากอยู่ที่โลกนั้นต่อจะเกิดอะไรขึ้น!? หมู่บ้านนั้น ต่อจากนี้ーー’

 

คำพูดของท่านเทพธิดาพลันชะงักงัน

คงเหมือนกับผม ท่านเทพธิดาเองก็คงไม่อยากพูดเรื่องนั้นออกมาเช่นกัน

 

......หากพูดออกมา ก็ราวกับว่าเรื่องนั้นจะเกิดขึ้นจริง ๆ

 

ผมพยักหน้าให้ท่านเทพธิดา

 

เรื่องนั้นผมรู้แก่ใจดี

ก็เพราะนี่เป็นโลกที่ผมชอบจนเล่นมันไปถึงสี่รอบนี่นา

แม้เวลาจะผ่านมาเนิ่นนาน แต่ผมก็ยังจำเรื่องราวนั้นได้ขึ้นใจ

หากว่าโลกนั้นคือเรื่องราวที่สร้างจากเกม ‘อะคาเดียร์’ แล้วล่ะก็

 

“ผมรู้ครับ ดังนั้น......เพื่อการนั้น ผมจึงเตรียมการมาจนถึงตอนนี้ เพื่อไม่ให้หมู่บ้านต้องล่มสลายเมื่อ ‘คืนนั้น’ มาถึง”

 

เมื่อพูดจบ แววตาของท่านมินิเทพธิดาก็หมองลง

อะไรกัน

อย่างที่คิด ไม่ได้จริง ๆ สินะ

เพราะสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ มันไม่ต่างอะไรกับการเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่อง......

 

“ท่านเทพธิดา......? หรือว่า......ผมทำแบบนั้นไม่ได้เหรอ? แต่ผมーー”

‘ไม่ค่ะ ไม่ใช่ ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก......’

 

ท่านมินิเทพธิดาพึมพำอย่างเจ็บปวด ดวงตาเธอหลุบต่ำลง

 

เธอนิ่งเงียบไปหลายนาที

จากนั้น ดวงตาสีชมพูอ่อนของเธอก็ค่อย ๆ ลืมขึ้น เธอแสดงสีหน้าราวตัดสินใจ ก่อนจะเงยหน้ามองผม

 

 

‘ข้าเองก็ เคยคิดอยากช่วยหมู่บ้านนั้นค่ะ’

 

 

“เอ๋!?”

 

‘แต่ว่า......เรื่องนั้น......ไม่ว่าจะพยายามเท่าไรก็ไม่เป็นผล’

 

 

ทำไม่ได้เหรอ?

 

 

“นั่นมัน......หมายความว่ายังไง......”

 

‘ผู้สร้างอย่างข้ามีขีดจำกัดจึงเข้าไปแทรกแซงโลกนั้นโดยตรงไม่ได้ค่ะ สิ่งที่ข้าทำได้ก็มีเพียง ‘กระซิบ’ ผู้คนและสิ่งมีชีวิตในโลกนั้นเท่านั้น......เพื่อเปลี่ยนทิศทาง ฟื้นฟู และปกป้องโลกใบนั้น ข้าจึงไปกระซิบเพื่อไม่ให้สัตว์อสูรคลุ้มคลั่งแล้วบุกทำลายหมู่บ้าน......แต่สุดท้ายข้าก็เปลี่ยนชะตาชีวิตของหมู่บ้านนั้นไม่ได้ค่ะ’

 

ลมหายใจผมขาดห้วง

 

‘ข้าไม่อาจทำลายชะตาที่กำหนดมาแล้วได้......เกรงว่าเหตุการณ์นั้นคงเกี่ยวพันกับกรรมหนักและชะตาลิขิตーーดาวทุกดวงที่ถูกดาวฤกษ์ที่คลุ้งคลั่งขนาดแผดเผาทำลายทุกสิ่งได้ดวงนั้นดึงดูดเข้ามา คงไม่อาจหลีกหนีวงจรที่ถูกกำหนดมาแล้วได้ค่ะ ดังนั้น’

 

ท่านเทพธิดาเงยหน้ามองผม

 

‘หมู่บ้านแห่งนั้น ต่อจากนี้......คงมีฝูงอสุราบุกเข้ามาแน่ค่ะ ชะตาที่ถูกกำหนดจนแม้แต่ ‘เสียงกระซิบ’ ก็ไม่อาจสั่นคลอน การจะช่วยหมู่บ้าน......แทบจะเป็นไปไม่ได้ รู้แบบนี้ท่านยังยืนกรานจะอยู่โลกนั้นอีกเหรอคะ’

 

ก็พอจะรู้ว่าคงไม่ใช่เรื่องง่าย

 

แต่

 

“......แทบจะเป็นไปไม่ได้เนี่ย ก็ไม่ได้หมายความว่าโอกาสจะเป็นศูนย์ไม่ใช่เหรอครับ”

 

‘......นั่นสินะคะ แม้ว่า แทบจะเป็นไปไม่ได้ จะใกล้เคียงกับศูนย์มากก็ตาม......’

 

หากไม่ใช่ศูนย์ ก็คุ้มค่าที่จะเสี่ยง

 

“ถ้างั้นผมจะลองดู เพราะผมพยายามมาตลอด ป่านนี้แล้วจึงไม่อยากล้มเลิกกลางคัน อีกอย่าง”

 

ผมมองไปยังดวงตาสีชมพูอ่อนของท่านมินิเทพธิดา

 

“คุณบอกผมเองว่า ‘โปรดช่วยโลกใบนี้ด้วย’ ไม่ใช่เหรอครับ ผมรู้สึกว่านั่นรวมไปถึงหมู่บ้านแห่งนั้นด้วย”

 

‘......ท่านโอซากะ......แต่ท่านーー’

 

คำพูดของท่านเทพธิดาหยุดชะงักอีกครั้ง ริมฝีปากของเธอสั่นไหว ดวงตาสีชมพูอ่อนนั้นจ้องมองมายังผม

 

ไม่ต้องถาม ผมก็รู้ว่าท่านเทพธิดาจะพูดอะไร

 

 

หากผมยังอยู่ที่หมู่บ้านเรสーーหากว่าผมไม่อาจหลีกหนีวันแห่งภัยพิบัตินั้นได้ーーถ้าผมเอาชีวิตรอดไม่ได้ เลียนจะตาย

พร้อมกับคนในหมู่บ้านนั้น

 

 

นั่นคืออนาคตของเลียนที่ถูกกำหนดไว้แล้ว

 

 

แต่ถึงยังไง

 

“......ท่านเทพธิดา ผมชอบหมู่บ้านแห่งนั้นครับ หมู่บ้านที่สงบสุขและอ่อนโยน อีกอย่างผมมีคนสำคัญเพิ่มขึ้นมากมาย ผมไม่อยากสูญเสียอีกแล้ว ผมไม่อยากสูญเสียคนสำคัญไปมากกว่านี้......”

 

ผมรับไม่ไหว

ผมคงーーทานรับไม่ไหวอีกแล้ว

 

‘ท่านโอซากะ......’

 

“ถ้าปกป้องได้ ผมก็อยากจะปกป้อง คราวนี้ ด้วยมือของตัวเอง......สิ่งที่ผมเคยล้มเหลวในโลกเดิม”

 

สิ่งที่สูญเสียไปในโลกเดิม ผมทำได้เพียงรับรู้มันเท่านั้น

เพราะผมปกป้องอะไรไว้ไม่ได้เลย

 

แต่ถ้าเป็นที่นี่―― ถ้าเป็น ‘เลียน’ ล่ะก็ ผมปกป้องมันได้

ผมทำได้

เพราะงั้นร่างของผมกับเลียนถึงเข้ากันได้อย่างดี

 

ผมจะใช้สิ่งที่ ‘เลียน’ ใช้ได้ ทุกอย่างที่ ‘เลียน’ มี เพื่อปกป้องหมู่บ้าน

 

‘แต่ ท่านโอซากะ’

 

ผมส่ายหน้าปฏิเสธท่านเทพธิดาที่พยายามจะห้ามผม

 

“แบบนี้ดีแล้วครับ ท่านเทพธิดา ไม่ต้องกังวลหรอก ผมแค่ทำตามสิ่งที่ผมอยากทำ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง ทั้งหมดล้วนเป็นการตัดสินใจของผม อีกอย่าง ถึงจะกลับไปโลกเดิม......ผมก็ตัวคนเดียวอยู่ดี ถึงผมจะหายไป ก็ไม่มีใครร้องไห้คร่ำครวญถึงผม......ในโลกนั้นอีกแล้ว”

 

ต่อให้ผมจะตายจากไปก็ตาม

ในโลกนั้นก็ไม่เหลือคนที่จะเฝ้ารอและคิดถึงผมขนาดร้องไห้คร่ำครวญอีกแล้ว

 

ที่บ้านหลังนั้น ไม่เหลือใครอีกแล้ว

 

ไม่มีใครจะมาเศร้าโศกเพราะผม

ดังนั้น

 

‘อย่าพูด อย่าพูดเรื่องน่าเศร้าเช่นนั้นเลยค่ะ! ข้าไม่ได้เลือกท่านเพราะเรื่องนี้หรอกนะคะ’

 

“ครับ ผมรู้ แต่ผมก็คิดว่าคุณเลือกคนได้เหมาะสม ผมไม่มีพันธะเหลืออยู่ในโลกนั้น พูดอีกอย่าง ผมสามารถคิดเพียงเรื่องของอะคาเดียร์ได้ เห็นไหม ใช่ไหมล่ะครับ ไม่มีใครเหมาะเท่าผมอีกแล้ว”

 

ตัวเองจะพูดเองก็กระไรอยู่ แต่ผมคิดว่าไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าผม

เพราะตัวคนเดียว ผมจึงไม่จำเป็นต้องเกรงใจใคร ไม่จำเป็นต้องสนใจใคร

 

แน่นอนว่า ไม่ว่าผมจะไปที่ไหน จะเป็นตายร้ายดียังไง――ก็ไม่มีใครมาสนใจเช่นกัน

 

ใช้ชีวิตตามใจตัวเองและตายจากไปตามใจปรารถนา

โดยไม่ต้องสนใจอะไรหรือใครอื่น

 

คงไม่มีใครใช้ชีวิตได้อิสระไร้พันธะเช่นผมอีกแล้ว

 

ดวงตาคู่นั้นที่เงยหน้ามองผมของท่านมินิเทพธิดาเคล้าไปด้วยน้ำตา

 

น้ำตาที่เอ่อล้นออกมาไหลรินอาบแก้มกลมของเธอ

ท่านเทพธิดาใช้สองมือปาดน้ำตาบนใบหน้าก่อนจะร้องไห้โฮออกมา

 

“เดี๋...เดี๋ยวก่อน ท่านเทพธิดา! คุณไม่จำเป็นต้องร้อง......”

 

เพราะอยู่ในร่างของเด็ก อาการของเธอจึงดูน่าห่วงเป็นอย่างมาก

หลังจากลังเลอยู่นาน สุดท้ายผมก็ยื่นมือไปลูบหัวเล็ก ๆ นั้น

ก็เพราะเธอไม่มีท่าทีจะหยุดร้องเลยนี่นา ท่านเทพธิดาตอนนี้ราวกับเด็กน้อย ผมไม่รู้ว่าเพราะภายนอกของเธอเปลี่ยนไป ภายในเลยกลายเป็นเด็กไปด้วยหรือเปล่า

 

“เอ่อ อย่างที่บอกนะครับ ท่านเทพธิดา คุณไม่ต้องห่วงเรื่องของผมแล้วก็ได้ ดังนั้น ไม่ต้องฝืนตัวเองเพื่อรวบรวมพลังเทพกลับมาเพื่อผมก็ได้ครับ……”

 

ท่านเทพธิดาส่ายหน้า

 

‘ไม่ค่ะ ไม่! ท่านคือผู้ที่ข้าพามาจากจักรวาลอื่น ต่อให้แก้ไขโลกนี้ใหม่ ท่านก็กลับมาไม่ได้อีกแล้วนะคะ! ถ้าตาย ก็ไม่อาจ…’

 

……อา

 

แบบนั้นเองเหรอ

ไม่รู้ว่าทำไมในใจผมถึงยอมรับเรื่องนี้ได้อย่างน่าประหลาด

 

“ถึงจะเป็นแบบนั้นก็ไม่เป็นไรครับ”

 

ปกติคนเราก็มีเพียงชีวิตเดียวอยู่แล้ว

แค่ชีวิตเดียว ก็เพียงพอแล้ว

 

“ขอบคุณ ท่านเทพธิดา ผมรู้สึกขอบคุณท่านเทพธิดาจริง ๆ ครับ ขอบคุณมากที่พาผมมาที่โลกนี้ อีกอย่าง คุณยังให้โอกาสผม――ได้แก้ตัวใหม่อีกครั้ง แค่นั้นก็เพียงพอแล้วครับ”

 

‘เอ๊ะ……?’

 

“บางทีก็ไม่ค่อยรู้ตัวหรอกครับแต่......ผมกลัวการสูญเสีย ที่ผ่านมาจึงพยายามไม่ข้องเกี่ยวสนิทสนมกับคนอื่น ผมไม่อยากสร้างบาดแผลให้ตัวเองไปมากกว่านี้ ถ้าไม่มีคนสำคัญซะ ก็ไม่ต้องเจ็บปวดอีกใช่ไหมล่ะ แต่พอได้มาตั้งต้นใหม่ในฐานะ ‘เลียน’ ที่โลกนี้......คนอย่างผมก็มีผู้คนที่คอยใส่ใจและต้องการผมเพิ่มขึ้นมา......ผมจึงกลับมาใส่ใจคนอื่นได้อีกครั้ง ผมพอใจกับการเป็นผมตอนนี้ เพราะผมได้สิ่งสำคัญมาไว้ในมืออีกครั้ง ทั้งสถานที่ที่อบอุ่นและบ้านที่มีแสงไฟส่องสว่างอยู่ตลอด มีคนที่รอและคอยใส่ใจผม ตอนนี้ผม......มีความสุขมากเลยครับ ผมไม่เหงาอีกแล้ว เพราะงั้นผมถึงรู้สึกขอบคุณ ผมพอใจกับแบบนี้”

 

ใช่

พอแล้วล่ะ

 

ถึงเริ่มแรกจะเคยคิดว่าทำไมต้องเป็นผมก็ตาม

 

แต่เพราะท่านเทพธิดาเลือกผมและพาผมมาที่นี่ーーผมจึงได้สัมผัสสถานที่ที่แสนอบอุ่นอีกครั้ง

 

ผมในตอนนี้มีเพียงความรู้สึกขอบคุณเท่านั้น

ที่เธอเลือกผม ท่ามกลางผู้คนมากมาย

 

“โชคดีที่คุณมาหาผม ท่านเทพธิดา แค่เรื่องนี้เท่านั้นที่ผมอยากบอกคุณให้ได้......ตอนนี้ผมได้บอกคุณแล้ว เบาใจแล้วล่ะครับ ทั้งยังได้ถามเรื่องที่อยากถาม และคุณยังอนุญาตให้ผมอยู่ที่โลกนี้ต่อด้วย ผมสบายใจแล้วครับ ผมจะได้อยู่ที่นี่ต่อ......”

 

เมื่อผมผละมือออกจากหัวเล็ก ๆ ของเธอ น้ำตาของท่านเทพธิดาก็ไหลทะลักออกจากดวงตาทั้งสองข้างอีกครั้ง ทั้งร่างและไหล่ของเธอสั่นเทิ้ม ปากเบะจนเป็นรูปจานคว่ำ

แย่จริง ๆ เลย

ต้องทำยังไงเธอถึงจะหยุดร้องล่ะเนี่ย

ก่อนอื่น ผมใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาและน้ำมูกที่เปรอะเปื้อนใบหน้าของเธอ

 

“อย่าร้องไห้ขนาดนั้นเลยครับ ท่านเทพธิดา ผมเองก็ไม่อยากตาย เพราะงั้นถึงพยายามเพื่อมีชีวิตอยู่นี่ไงครับ ผมไม่เหมือนอัลเฟรดーーว่าที่ผู้กล้าในอนาคต ผมเป็นแค่คนธรรมดา ถึงจะช่วยโลกไม่ได้......แต่อย่างน้อยผมจะปกป้องหมู่บ้านนั้นให้ดูเอง ดังนั้น คอยดูด้วยนะครับ ตัวละครตัวเล็ก ๆ ที่ไม่ต่างอะไรกับฝูงชนอย่างผมจะปกป้องหมู่บ้านเอง ผมเปลี่ยนเรื่องไปแบบนี้ได้ใช่ไหมครับ แบบนี้อนาคตที่แสนเศร้าอาจจะเปลี่ยนไปด้วยก็ได้นะครับ”

 

หากหมู่บ้านที่อบอุ่นแห่งนั้นได้มองส่งอัลเฟรดーーผู้กล้าในอนาคตออกเดินทางอย่างเงียบสงบ

 

อนาคตเองก็ย่อมเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นได้แน่

แม้จะเป็นความคิดของท่านมาเรียที่เป็นคนสบาย ๆ และมองโลกในแง่ดีจนชวนให้อ้าปากค้างก็ตาม

แต่ผมก็รู้สึกว่าความคิดนี้ไม่เลวเลย

 

อีกอย่าง

ผมเป็นคนบอกอัลเฟรดเองว่า เราสามารถเปลี่ยนอนาคตด้วยมือของตัวเอง

 

ดังนั้น ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นผมก็ต้องทำให้เขาเห็นว่าผมพูดถูก

 

ผมต้องทำ

ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม

 

 

 

‘ท่านโอซากะ......’

 

“ลาก่อน ท่านเทพธิดา ถ้ามีโอกาสได้เจอกันอีกล่ะก็ーー”

 

‘ข้าไม่เอาด้วยค่ะ!’

 

ท่านมินิเทพธิดาส่ายมือทั้งที่ยังร้องไห้

 

‘ก็เพราะ เพราะ ความเป็นไปได้แทบจะเท่ากับศูนย์เลยนี่คะ! พูดอีกอย่างーーการจะเปลี่ยนอนาคตของท่าน ‘เลียน’ ก็แทบจะเท่ากับศูนย์เหมือนกัน!’

 

“แต่ก็ไม่ใช่ศูนย์นี่นา ดังนั้นผมจะพยายาม”

 

‘ไม่ได้ค่ะ! ข้าไม่เห็นด้วย! ก็เพราะ ก็เพราะーー’

 

ท่านเทพธิดาสะอึกสะอื้น

ราวกับเด็กน้อย

 

“ท่านเทพธิดา ได้โปรด นี่เป็นคำขอร้องครั้งเดียวในชีวิตผม ให้ผมทำตามที่ผมต้องการด้วยเถอะครับ ท่านเทพธิดาเป็นคนพูดเองตั้งแต่แรกไม่ใช่เหรอ ว่าให้ผมตามใจตัวเอง”

 

เทพธิดาชะงักงัน ดวงตาคู่นั่นเบิกกว้าง

 

“นะ? ไม่ว่าเรื่องจะเป็นยังไงแต่ผมตอบตกลงจะช่วยแล้ว ในเมื่อตอบรับมาแล้วก็ต้องช่วยจนถึงตอนสุดท้ายไม่ใช่เหรอครับ ผมไม่อยากถูกเตะออกกลางทางหรอกนะ เพราะงั้น......”

 

ท่านเทพธิดาขยับปีกขนาดเล็กคู่นั้นก่อนที่ร่างของเธอจะลอยสูงขึ้น

 

‘ไม่ค่ะ......เรื่องแบบนั้น......ข้าไม่เอา!’

 

“ท...ท่านเทพธิดา”

 

‘ข้าไม่ให้ท่านตาย! ไม่ว่ายังไงข้าก็จะไม่ปล่อยให้ท่านตาย! ข้าไม่มีวันทำแบบนั้นーー!!’

 

เธอปล่อยโฮออกมาขณะบินสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ

 

 

“อะ เดี๋ยว!? ท่านเทพธิดา!?”

 

ผมรีบยื่นมือออกไป ทว่าร่างเล็ก ๆ นั่นกลับว่องไวเกินคาด แม้จะสัมผัสปลายนิ้วแต่ก็จับเธอเอาไว้ไม่ได้

 

ปีกเล็ก ๆ นั่นมุ่งมั่นโบยบินอย่างเต็มกำลัง เธอค่อย ๆ ลอยสูงขึ้นและสูงขึ้นเรื่อย ๆ

 

แม้จะพยายามใช้สองมือไล่ตามและไขว่คว้าแผ่นหลังเล็ก ๆ ที่หายเข้าไปบนฟากฟ้าสีขาว แต่จุดที่ผมอยู่ไม่ว่ายังไงก็เอื้อมไปไม่ถึง

 

 

ผมมองส่งร่างที่ดูเล็กลงอย่างรวดเร็วพร้อมในใจก็ทำอะไรไม่ถูก

 

 

ที่ว่าไม่ปล่อยให้ตายเนี่ย เธอคิดจะทำอะไรกันแน่

แบบว่าสังหรณ์ใจว่าต้องเป็นเรื่องใหญ่

คิดจะทำอะไรของเธอ น่าจะถามให้จบ พูดอีกอย่างก็คืออยากถามแต่ถามไม่ได้

 

 

“ท่านเทพธิดาーーー!! กลับมาก่อนーーー!!”

 

เสียงตะโกนที่ไร้ประโยชน์ของผมจางหายไปท่ามกลางความว่างเปล่า

 

 

เบื้องหน้าของผมถูกแต่งแต้มจนขาวโพลน

 

 

 

***

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 366 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,643 ความคิดเห็น

  1. #1584 Sea Zip (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 21:27
    นี่ก็ไม่ยอมให้เธอตายเหมือนกัน
    #1,584
    0
  2. #1573 hongyok025 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 00:26
    ไม่เอามาม่านะ หนูไม่อยากกิน... น้องต้องไม่ตาย เชื่อมั่น!! ว่าน้องต้องทำสำเร็จแน่ๆ
    #1,573
    0
  3. #1251 kanyaest (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 12:34
    มันเริ่มมีกลิ่นดราม่าแล้วมั้ยยย แงงงงท่านเทพธิดาจะไปทำอะไรบอกกันก่อนนนน
    #1,251
    0
  4. #1195 dream4try (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 12:07
    เอาจริง ย้อนแย้งนะ

    เหมือนให้มาทำภารกิจเสี่ยงตาย ที่มีเปอร์เซ็นต์รอดน้อย
    แล้วอยู่ก็ยกเลิกทั้งๆที่ทำมาขนาดนี้แล้ว
    #1,195
    0
  5. #1151 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 02:48
    หวังว่าเรื่องนี้คงไม่เล่นดราม่าแบบโลกนี้พังสูญสิ้นนาโอะตายเทพธิดาเลยรีเซ็ตโลกใหม่ที่ไม่มีนาโอะ(เพราะมาจากจักรวาลอื่นตายเเล้วตายเลย)แล้วพระเอกก็เหลือความทรงจำรางๆเกี่ยวกับนาโอะอยู่แล้วก็รับรู้ความจริงในตอนอายุสิบแปดแล้วก็ต้องเศร้าเสียใจ....

    มโนไกลมากแต่ชักเป็นห่วงน้อง น้องต้องรอดจนได้เปลี่ยนไปใช้นามสกุลฟลัมนะคะ
    #1,151
    0
  6. #1127 Mini_Kyungsoo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 20:11
    ตอนผ่านมันไปให้ได้นะ!!!!
    #1,127
    0
  7. #1126 Mini_Kyungsoo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 20:10
    ท่านเทพธิดาจะช่วยใช่มั้ย!?

    ถ้าจริงก็แอบเป็นห่วงเทพธิดาเพราะอ่อนแออยู่
    #1,126
    0
  8. #1125 SoraUnnieSama❄ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 15:39
    เรายังมีนายฟลัมอยู่นะคะ! ถ้าทั้งสองคนช่วยกันต้องปกป้องไว้ได้แน่ๆ!
    #1,125
    0
  9. #1119 คุณวิ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 09:48
    เจ้ามินิ จะไปอาบแสงใช่ม่ะ
    #1,119
    0
  10. #1118 นิวหญิง (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 09:44

    ฮืออ เรื่องนี้ดีมากจนต้องมาคอมเม้นเลยค่ะ อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นในความรักของอัลเฟรดและเลียน ขอบคุณผู้แปลมากๆเลยนะคะ ภาษาของคุณทำให้เข้าถึงเนื้อเรื่องได้มากขึ้น แปลได้ดีจับใจมากค่ะ

    #1,118
    0
  11. #1117 FaFa_Fangs (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 08:44
    ท่านเทพธิดามินิ เอาดีดีเด้อออออ
    #1,117
    0
  12. #1116 Wibhawadee14682 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 08:35
    เจ้าตัวมินิ จะทำอะไรบอกสิ คนอ่านก็ลุ้นนะเฮ้ย
    #1,116
    0
  13. #1111 JettaphonTKR (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 01:11
    เติมสกิลเทพทรูในหนูเลียนสิจ๊ะ หนูเลียนจะได้ไม่ตาย
    #1,111
    0
  14. #1109 10326 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 00:04

    ไม่เอานะ จะทำอะไรก็ได้ แต่อย่าเอาน้องไป
    ได้โปรดท่านเทพธิดา
    #1,109
    0
  15. #1108 มิโกะ ซากุระ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 23:44
    เทพธิดาจะทำอะไร...
    #1,108
    0
  16. #1107 nongning5657 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 23:37
    อะไร ทำไม อย่านะท่านเทพธิดา อย่าเอาน้องไปนะ!
    #1,107
    0
  17. #1106 CaKe_KukKik (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 23:22
    อืม ถ้าน้องตายนี่คือหายตลอดกาลเลยนะ กลับไปแล้วกลับมาใหม่ได้มั้ย T~T
    #1,106
    0
  18. #1105 MimiminMi (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 22:59
    ฉันเศร้าแล้วนะ
    #1,105
    0
  19. #1104 ForestFairy (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 22:53

    สังหรณ์ใจ...ไม่ดี...ไม่ดีสุดๆ เลย...ลุ้น...

    #1,104
    0
  20. #1103 ภูตเงา [Doppelganger] (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 22:52

    ท่านเทพธิดาจะทำอะไรอ่าาา อย่าเอาเลียนกลับไปน้าาาาาา ระแวงมากอ่ะแงงงงงง QAQ

    #1,103
    0
  21. #1102 Sk999 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 22:45
    น้องงงง ฮืออออ น้ำตาซึม
    #1,102
    0
  22. #1101 Notty Kero (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 22:39
    ร้องไห้เลย แงงงง เข้าใจความรู้สึกของทั้ง 2 ฝั่งเลยอ่ะ
    #1,101
    0
  23. #1100 มิลุนซัง (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 22:37
    คาดเดาไว้หลายทางเลย แต่ไม่มีทางไหนดีสักทางเลยแง้งงง
    #1,100
    0
  24. #1099 Sari-Sama (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 22:34
    เอ๊ะ!? อะไรอ่ะ? จะทำอะไร? อย่าเอาเลียนกลับไปนะะะ!!!
    #1,099
    0
  25. #1098 ทาสแมวอยากIsekai (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 22:32
    อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่กลับโลกเดิม ระแวงไปหมดแล้ว
    #1,098
    0