[นิยายแปล] Nurturing the Hero to Avoid Death ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

ตอนที่ 3 : 2 พบกับว่าที่ผู้กล้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,041
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,337 ครั้ง
    9 มี.ค. 63

 

Nurturing the hero to avoid death | ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

2 พบกับว่าที่ผู้กล้า

 

ผมออกจากห้อง ลังเลนิดหน่อยแล้วจึงเดินลงไปชั้นล่าง

ห้องอาหารคงอยู่ชั้นล่างสินะ

หลังจากเดินวนไปวนมาก็ไปบังเอิญเจอเข้ากับสาวใช้คนหนึ่ง เธอจึงช่วยนำทางให้

 

ห้องอาหารกว้างขวางมาก

โต๊ะอาหารยาวเหยียดอย่างที่เคยเห็นในโทรทัศน์

ที่หัวโต๊ะมีคุณลุงไว้หนวดท่าทางสง่างามพร้อมกับผมที่ถูกเสยไปด้านหลังกำลังดื่มกาแฟอยู่

นั่นคงเป็นพ่อของเลียน

ที่ด้านข้างคือหญิงสาวที่แต่งหน้าหนาเตอะ ที่หน้าอก นิ้ว รวมถึงบนศีรษะประดับประดาไปด้วยเพชรพลอย แม่ของเลียนสินะ จะว่าสวยก็สวยอยู่หรอก แต่คิ้วของเธอชี้เกินไปหน่อย ทั้งหางตายังดูเหมือนระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา

 

ส่วนตรงข้ามคือชายหนุ่มผมสีเงินยาวกับดวงตาสีเขียว พี่ชายของเลียน

เมื่อเห็นผม เขาก็ยิ้มร่าก่อนจะกวักมือเรียกส่งสัญญาณว่าข้าง ๆ ยังว่างอยู่ มานั่งสิ

 

สุด ๆ ไปเลย

เป็นมื้อเช้าที่อลังการมาก

อย่างกับมื้อเช้าของโรงแรมไม่มีผิด

บนจานสีขาวที่ส่องแสงวิบวับถูกแต่งเติมด้วยแฮม ไข่ข้น และสลัด ผลไม้กองเท่าภูเขา ขนมปังเนื้อนุ่ม ทั้งยังมีขนมอบใหม่ ๆ ที่จัดเรียงอย่างสวยงาม

ยิ่งไปกว่านั้นคือกินได้ไม่อั้น

 

ทว่าผมแทบไม่เคยใช้ช้อนกับส้อมทานมื้อเช้ามาก่อนจึงประหม่ามาก ๆ

มือผมสั่นทั้งยังประหม่าเกินไปจนเผลอทำส้อมตกอยู่หลายครั้ง อายแทบแทรกแผ่นดินหนี แถมผมยังไม่รู้เรื่องมารยาทบนโต๊ะอาหารจึงเผลอจ้องฝ่ามือของพี่ชายเลียนที่นั่งข้าง ๆ ตลอดจนทางนั้นหันมาส่งยิ้มเจิดจ้าพร้อมกับเรียกชื่อผม ผมจึงต้องส่งยิ้มแหย่ ๆ กลับไป

พี่ชายเลียนนี่มันหนุ่มหล่อดี ๆ นี่เอง ระเบิดตัวตายไปซะเถอะ

ถ้ามองแบบผิวเผิน คุณพี่ชายก็น่าจะประมาณชั้นมัธยมปลาย

 

"เป็นอะไรไป เลียนผู้น่ารักของพี่ วันนี้ดูนิ่งเงียบกว่าทุกทีเลยนะ"

 

"เอ๊ะ อะ ง...งั้นเหรอครับ"

 

"อืม รู้สึกไม่มีตรงไหนหรือเปล่า วันนี้หยุดเรียนดีไหม"

 

ขณะที่ถาม แฮนซั่มแมนก็ลูบหัวผมไปด้วย มือนั้นเคลื่อนมายังแก้มผมแล้วลูบไล้อย่างเบามือก่อนจะค่อย ๆ เปลี่ยนตำแหน่งไปที่ต้นคอ

 

แผ่นหลังของผมพลันขนลุกซู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกอยากวิ่งหนีหายไปจากตรงนี้ จะว่ากลัวก็ไม่เชิงแต่สัญชาตญาณมันสั่ง

 

"ไม่ครับ ข้าจะไปโรงเรียน!"

 

"งั้นหรือ น่าเสียดายจัง พี่อุตส่าห์คิดว่าวันนี้จะได้เล่นกับเลียนทั้งวันเสียอีก......"

 

พูดโดยที่มือยังไม่ละไปจากแก้มผม ทั้งยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม ขอร้อง ช่วยออกไปห่าง ๆ หน่อยได้ไหม

 

ณ ตอนนั้นผมปักธงในใจว่าคราวหลังระวังอยู่ให้ห่างพี่ชายเลียนไว้ดีกว่า

 

ออกมาจากคฤหาสน์ บริเวณประตูใหญ่มีเด็กสามคนยืนอยู่

 

"อรุณสวัสดิ์ขอรับ! ท่านเลียน!"

"อรุณสวัสดิ์ขอรับーท่านเลียน!"

"อรุณสวัสดิ์ขอรับกระผม ท่านเลียน!"

 

ไจแอxท์กับไจโกะ...ไม่สิ เด็กนี่ใส่กางเกงอยู่ ตัวผู้สินะ ถ้างั้นก็มีไจโอะ? มินิไจแอxท์? กับมินิสึเxะโอะรูปร่างผอมแห้งยืนอยู่

ทั้งสามเข้าแถวเรียงหน้ากระดานอย่างกระตือรือร้น พร้อมส่งยิ้มร่ามาทางผม

 

อา นึกออกแล้ว

 

เจ้าพวกนี้มันแก็งเด็กแสบสามคนนี่นา

ทั้งยังเป็นลิ่วล้อーーอะแฮ่ม เพื่อนของเลียนด้วย

 

จริงสิ ตอนนี้ผมคือเลียน ยังไงก็ควรทำตัวให้สมกับเป็นเลียนไว้จะได้ไม่ถูกสงสัย

สมกับเป็นเลียนーーสมกับเป็นเลียนนี่มันยังไงนะ อาา ผมควรทำตัวยังไง

 

นึกให้ออกสิ ตัวผมนึกให้ออกสิ

 

ใช่แล้ว รู้สึกเจ้าเด็กนี่ออกจะชอบทำตัวแก่แดด อืม ๆ จริง ๆ ด้วย นายน้อยลูกเศษรฐี ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแต่ชอบทำตัวอวดดีน่ารังเกียจ

แค่ทำตัวหยิ่งยโสก็พอแล้วล่ะมั้ง...คิดว่านะ

 

"ง...ไง ทุกคน"

ยังไงก็ทักทายกลับด้วยรอยยิ้มก่อนแล้วกัน

ทำตัวให้ดูสูง ดูแพงเข้าไว้

 

ใบหน้าของทั้งสามแดงแป๊ดขึ้นมา

"ข...ขอรับบ!!"

"อาา วันนี้ท่านเลียนก็ยังงดงามเหมือนเดิมー!"

"งดงามที่สุด!"

 

งดงามเหรอ

ถ้าพูดถึงคำว่างดงาม น่าจะเอาไปใช้กับคุณพี่ชายเทพบุตรตัวจริงเสียงจริงคนนั้นมากกว่า แต่เลียนเองก็คงจะพอเข้าข่ายคำว่างดงามแบบคาบเส้นล่ะมั้ง ไม่สิ พื้นที่ชายแดนใกล้ ๆ กับหมู่บ้านแบบนี้ มาตรฐานคำว่าหนุ่มหล่ออาจจะต่ำเตี้ยก็ได้

อีกอย่างถ้าประเมินจากสถานการณ์ตอนนี้ เจ้าสามหน่อนี่คงเป็นกองอวยของเลียนแน่ ๆ

 

ใบหน้าทั้งสามคนขึ้นสีระเรื่อขณะจ้องมองผม

โล่งอก ท่าทางผมคงยังไม่ได้หลุดพิรุธอะไรไป แบบนี้คงโอเคสินะ อืม ต่อไปก็ทำตัวประมาณนี้แล้วกัน

แต่ว่า

ตบตาคนนี่เหนื่อยจริง ๆ ...

 

ผมทอดสายตาไปรอบ ๆ ทิวทัศน์ของพื้นที่ชนบทอันปลอดโปร่งทอดยาวออกไป

 

ที่นี่คือหมู่บ้านที่เป็นจุดเริ่มต้นไม่ผิดแน่

 

เกมนี้ประกอบด้วยกันอยู่สองส่วน

 

ปฐมบท ณ หมู่บ้านกับเนื้อเรื่องหลัก

 

เรื่องราว ณ หมู่บ้านที่เป็นจุดเริ่มเรื่องนี้ แม้จะเร่งให้ผ่านไปอย่างรวดเร็วก็ยังต้องใช้เวลามากกว่าห้าชั่วโมง ถือเป็นส่วนที่มีความสำคัญ

 

ภายใต้เนื้อเรื่องที่มีความยาวกอปรกับเหตุการณ์ต่าง ๆ มากมาย กว่าผู้เล่นจะสามารถควบคุมตัวละครเองได้ก็ตอนอายุสิบสองปี

 

ถ้าอย่างนั้น ในมุมมองของระบบตอนนี้น่าจะประมาณช่วงไหนกันนะ

ตอนนี้ผมอายุเท่าไร

ผมยังต้องไปโรงเรียน

โรงเรียนในหมู่บ้าน

 

โรงเรียนในหมู่บ้านจะจัดการสอนหลักสูตรขั้นพื้นฐานจนอายุสิบสองปี หมายความว่าตอนนี้ผมน่าจะยังอายุไม่ถึงสิบสองปีดี

 

ช่วงอายุสิบสามถึงสิบหกปีก็จะย้ายไปเรียนโรงเรียนมัธยมที่เมืองข้าง ๆ

 

พอครบสิบเจ็ดปี เลียนจะกลับมาที่หมู่บ้าน เรียนรู้งานเกี่ยวกับการเป็นเจ้าผู้ถือครองที่ดินพร้อม ๆ กับช่วยงานของพ่อไปด้วย ส่วนตัวเอกก็ช่วยงานที่โบสถ์กับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและทำงานที่ฟาร์มปศุสัตว์สักแห่ง เหมือนว่าตอนเช้าก็ยังรับงานส่งนม เป็นมนุษย์งานของแท้ พี่ชายคนนี้อยากจะหลั่งน้ำตาให้เลยขอรับ

 

หมายความว่าอย่างน้อยที่สุดกว่าผมจะอายุครบสิบแปดปีก็ต้องใช้เวลามากกว่าหกปี หวาาา เอาจริงดิ...! ผมต้องติดอยู่ในโลกนี้ไปอีกหกปีเลยเหรอ!? นานเกินไปไหม ผมถึงกับรู้สึกหน้ามืด ไม่โหดร้ายไปหน่อยเหรอครับ ท่านเทพธิดา! อย่างนั้นก็ช่วยบอกรายละเอียดเนื้อเรื่องให้กันหน่อยสิฟะ!

 

"ท...ท่านเลียน!? สีหน้าไม่ดีเลย รู้สึกไม่ดีตรงไหนหรือไม่ขอรับ!?"

"บ...ใบหน้าท่านー"

"ว...ไหวหรือไม่ขอรับ?"

 

"ป...เปล่า ข้าสบายดี แค่รู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่างーーแค่ก ข้าแค่รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย ไม่เป็นไร ขอบคุณที่เป็นห่วง"

เอาเป็นว่าขยันโปรยยิ้มเข้าไว้ยิ้มไม่เสียเงินอยู่แล้ว ผมยังต้องคบกับเจ้าสามคนนี้ไปอีกนาน ยังไงก็พยายามรักษาความสัมพันธ์เอาไว้ดีกว่า

 

ใบหน้าของทั้งสามพลันแดงแป๊ดขึ้นมาอีกครั้ง

 

อะไรเนี่ย รอยยิ้มของเลียนดูท่าจะใช้ได้ผลแฮะ ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะใช้สามคนนี้ทำอะไรได้บ้าง ยังไงก็ตามผมต้องพยายามทำตัวให้ดูสูงส่งให้สมกับเป็นชนชั้นสูง จะปล่อยไก่ไม่ได้ ห้ามประมาทเด็ดขาด......

อา เหนื่อยจัง แต่ก็ต้องพยายาม......

ผมไม่อยากถูกสัตว์อสูรฆ่าตายหรอกนะ

 

"เอาล่ะ ทุกคนไปโรงเรียนกันเถอะ"

 

"ขอรับ!"

"ขอรับー"

"ขอรับกระผม!"

 

***

 

ระยะไปจนถึงโรงเรียนผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ จึงต้องหวังพึ่งเจ้าเด็กสามคนนี้แทน อย่างที่คิดพอได้มาสัมผัสจริง ๆ แล้ว ทั้งถนนสายเล็ก ถนนสายใหญ่ จำนวนชาวบ้านและอาคารบ้านเรือนต่าง ๆ ล้วนมีหลายสิ่งที่แตกต่างไปจากในเกม หึ เป็นพระคุณจริง ๆ ถึงผมจะรู้แผนที่ของหมู่บ้านจากในเกมแล้วแต่กลับไร้ประโยชน์ ผมไม่รู้จักทางสักนิด

 

หลังจากเดินมาได้สักพัก ชาวบ้านกับร้านต่างก็ค่อย ๆ บางตาลง ตรงด้านข้างของถนนที่มีร้านค้าอยู่ประปราย ผมเริ่มมองเห็นตัวโบสถ์

 

น...นั่นมัน......!!

 

ผมสูดหายใจเข้าเต็มปอด

 

ผมจำได้ขึ้นใจ ตัวโบสถ์ที่สร้างจากอิฐเก่า ๆ ที่โบสถ์แห่งนั้นมีสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ากับหญิงชราที่คอยอุปถัมภ์เด็กไร้ญาติ

 

ตัวเอกก็เป็นหนึ่งในเด็กเหล่านั้น

 

"อะ"

 

ขณะที่ผมกำลังจะเดินเข้าไปที่โบสถ์ สายตาก็ปะทะเข้ากับร่างของเด็กชายคนหนึ่ง

 

ออกมาแล้ววววー!!!

 

นั่นมันตัวเอก......ว่าที่ผู้กล้าในอนาคต!!

 

เดี๋ยวก่อน ใจเย็น ตัวเอกจะอยู่ที่นี่มันก็เรื่องปกติ เรื่องปกติน่ะ!

 

ถามจริง

 

นี่ผมต้องคอยดูแลเจ้าเด็กนี่ให้เป็นชายหนุ่มสง่างามก่อนจะอายุครบสิบแปดปีเหรอ

 

ผมลอบกลืนน้ำลาย

ผมจะทำได้จริงดิ? แต่ยังไงก็ต้องทำนี่นา ทำได้ ผมทำได้ ผมคือเลียน เลียนซะอย่าง ผมทำได้ ไปเลยตัวผม ลุย

 

จะว่าไปถึงจะยังเด็กแต่พวกหน้าตาดีก็หน้าตาดีอยู่วันยันค่ำ หนุ่มหล่อไซส์มินิ

 

ผมสีบลอนด์ส่องประกาย ดวงตาสีฟ้าใส สีผิวที่ดูสุขภาพดี แต่น่าเสียดายที่ออกจะไร้อารมณ์ สีหน้าปลาตายที่มองแล้วให้ความรู้สึกเย็นชา

 

พอโตขึ้นก็คงจะกลายเป็นหนุ่มเนื้อหอม มันน่าอิจฉา...ซะที่ไหนเล่า ใครอิจฉา ไม่มี๊

เด็กนั่นจะโตไปเป็นผู้กล้าสินะ ถึงตอนนี้จะยังสูงไม่ถึงหัวผมก็เถอะ

 

เสื้อสีน้ำตาลตัวใหญ่หลุดลงมาถึงบริเวณบ่า เพิ่งกลับจากทำงานพิเศษงั้นเหรอ เด็กที่อยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามีประมาณสิบคน ดูเหมือนสถานภาพการเงินคงไม่ดีเท่าไรนัก เพื่อช่วยแบ่งเอาภาระตัวเอกจึงไปหางานพิเศษที่รับเด็กเข้าทำงานทั้งตอนเช้าและตอนเย็น

 

บนโลกใบนี้ไม่มีกฎหมายแรงงาน พอคิดดูแล้วก็พบว่าช่างเป็นโลกที่โหดร้าย ตัวของผมสั่นเทา ไม่ว่าจะอายุเท่าไร หากมีช่องทางที่สามารถทำงานได้ก็จะทำ ถ้าจะตัดสินว่าที่เป็นอยู่นี้มันถูกหรือผิด ก็คงต้องตัดสินที่เวลาและบริบทของมัน

 

ถ้าจำไม่ผิดตอนเช้าตัวเอกน่าจะทำงานส่งนม

 

เด็กหนุ่มสู้ชีวิต ทั้งรากฐานจิตใจก็เป็นคนดี

พยายามเข้าล่ะ ฉันจะคอยเชียร์นายในใจเงียบ ๆ

 

ยังไงก็ตามช่วงที่ยังอยู่ในเนื้อเรื่องหมู่บ้านนี้ นายช่วยเติบโตเป็นผู้กล้าอย่างสง่างามด้วยเถอะ ช่วยหน่อยนะ

ฉันขอฝากทุกอย่างไว้ที่ไหล่ของนายเลย

ฝากด้วยล่ะ

 

อา แต่ยังไงผมก็จะคอยเป็นแบ็คอัพให้เท่าที่จะทำได้อยู่แล้ว ถึงจะทำอย่างเปิดเผยไม่ได้แต่ก็จะสนับสนุนอยู่เงียบ ๆ แล้วกัน มาฝากฝังทุกอย่างไว้กับเด็กแบบนี้ ผมในฐานะผู้ใหญ่นี่ใช้ไม่ได้แฮะ

 

เอาล่ะ มาเดินเรื่องกันต่อดีกว่า

ตัวเอกชื่ออะไรนะ

 

ปฐมบท ณ หมู่บ้าน

 

ーーนึกออกแล้ว

 

อาาาา!!? นึกออกแล้วโว้ย!

 

ฉากนี้มันฉากเริ่มแรกของเกม!!

 

ตอนที่ผู้เล่นเพิ่งจะควบคุมตัวละครเองได้ไม่ใช่เหรอ!

 

ผมเล่นไปตั้งสี่รอบจึงจำบทพูดของเลียนได้แม่น

เอาล่ะ ได้เวลาเปิดฉากการแสดงแล้ว

ผมคือเลียน แค่พูดแบบยโสหน่อยก็ถือสมบูรณ์แบบ ผมลองกอดอกแล้วเชิดหน้ามองต่ำดูดีไหมนะ เป็นไง ดูอวดดีสุด ๆ ไปเลยล่ะสิ

ดีล่ะ เอาแบบนี้แล้วกัน พร้อมลุย

ผมสูดหายใจเข้าลึก ๆ

 

ชื่อของตัวเอกก็คือ อัลเฟรด

 

"ง...ไง อัลเฟรด วันนี้เจ้าก็ทำงานแต่เช้าอีกแล้วหรือ ลำบากจริงนะ เจ้าพวกคนจนเนี่ย"

 

ดวงตาสีฟ้าใสทอดยาวมายังผม

ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

พี่บิ๊กไจโอะ มินิไจแอxนท์ และมินิสึเxะโอะต่างวิ่งออกมาประจันหน้าตัวเอกーーอัลเฟรด

"ฮุฮุฮุ พวกคนจนนี่ลำบากจัง"

"ลำบากจังน้า!"

"น่าาสงสาร!"

 

อาา โธ่ พวกเด็กเวร

 

ไจโอะผลักเข้าที่หน้าอกของอัลเฟรดดังตึง ตัวของอัลเฟรดเล็กและผอมแห้งกว่าผมจึงถูกผลักจนล้มอย่างง่ายดาย

 

นี่ทำอะไรกันเนี่ย

อา แต่ผมออกหน้าไปช่วยตัวเอกไม่ได้ด้วยสิ ตอนนี้ผมคือเลียน โอ้ย เครียดจนรู้สึกมวนท้อง

 

ผมเดินไปอยู่ที่เบื้องหน้าของอัลเฟรด กอดอกและมองต่ำ

 

"ป...ปวกเปียกจริง ๆ ผอมยังกับกิ่งไม้แห้ง กินให้มันเยอะกว่านี้หน่อยสิ"

 

ใช่ ๆ นายต้องกินอาหารให้เยอะกว่านี้นะ

 

เจ้าเด็กแสบสามคนต่างย้ำคำว่า กิ่งไม้แห้ง ที่ผมเพิ่งพูดไป เด็กเวรเอ๊ย

 

"แค่โดยไจโอะผลักนิดผลักหน่อยก็ล้มแล้ว เป็นลูกผู้ชายไม่ใช่หรือไง น่าสมเพช ผอมก็ผอมอย่างกับเด็กผู้หญิง!"

 

เจ้าสามหน่อรีบตอกย้ำว่า อย่างกับเด็กผู้หญิง! กันอย่างพร้อมเพรียง พวกนายนี่ถ้าไปออกยูนิตด้วยกันท่าทางจะขายดีนะ

 

แววตาของอัลเฟรดเปลี่ยนไป

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มลึกล้ำราวกับยามค่ำคืน เส้นผมมีบลอนด์ที่ราวกับดวงดาวปรกลงที่ใบหน้า สายตาพลันเฉียบคม ดูท่าไม่สบอารมณ์เอามาก ๆ

ใช่แล้ว โกรธสิ โมโหให้มากกว่านี้อีกสิ

 

ความโกรธจะเปลี่ยนเป็นพลังให้นาย

 

"ฮึ ฮึม ถ้าเจ็บใจนักล่ะก็ โตขึ้นก็อย่ายอมให้ถูกผลักจนล้มอย่างน่าสมเพชแบบนี้อีกล่ะ น้องกิ่งไม้แห้ง"

 

ผมพ่นลมหายใจทางจมูก แม้แต่ตัวเองยังรู้สึกรังเกียจเลย

 

แววตาสีน้ำเงินเข้มอันแหลมคมที่ถูกบดบังด้วยเส้นผมสีบลอนด์หรี่ตาลงและจ้องตรงมาที่ผม

 

อุหวาา สยองงงง

เป็นแค่เจ้าเปี๊ยกอย่าปล่อยสายตาสังหารขนาดนี้ได้ไหม!

แต่ผมจะมาทำไก่อ่อนที่นี่ไม่ได้ ถ้าถูกดูแคลนล่ะก็จบกันพอดี

 

ผมซับเหงื่อภายในใจ หรี่ตาแล้วหัวเราะอย่างเย้ยหยัน แค่นี้คงพอแล้วนะ พอเถอะนะ? นะ?

 

"งั้นพวกข้าขอล่วงหน้าไปก่อน เจ้าเองก็พยายามอย่าสายก็แล้วกัน เอาล่ะ ไปกันเถอะ"

 

"ขอรับ!"

"ขอรับ~"

"ขอรับกระผม!"

 

ผมหันหลังให้อัลเฟรดแล้วมุ่งหน้าต่อไป

ตามหลังผมยังมีเจ้าเด็กสามคนวิ่งตามมา

 

ผมกู่ร้องในใจ

 

ว้ากกกกก เหนื่อยโว้ย......!!

แต่ก็ถือว่าเคลียร์ด่านแรกได้อย่างสวยงาม!

 

หลังจากนี้น่าจะคล่องขึ้น น่าจะนะ อืม

ผมคิดว่าฉากเปิดเรื่องคงเหมือนกับในเกมแล้วล่ะ จนถึงตอนนี้ยังไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอน....ล่ะมั้ง ผมถามจากใครไม่ได้ งั้นก็ประเมินตัวเองเอาแล้วกัน

 

ยังไงก็ยังดีที่ยังไม่เผลอเผยพิรุธ ผมเช็ดเหงื่อเย็น ๆ ของตัวเองขณะที่รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง

 

———————

Note : เห็นหลายคนสงสัยว่าทำไมน้องต้องคีพคาร์นะคะ จากความเห็นของเราคือ

1.น้องอยู่ในร่างตัวละครที่รังแกตัวเอกมาก่อนเลยไม่อยากให้ใครรู้

2.น้องกลัวว่าถ้า OOC มากไป อนาคตจะเปลี่ยนจนน้องรับมือไม่ได้นะคะ ประมาณว่าพออนาคตเปลี่ยนจากที่รู้ล่วงหน้าก็จะไม่รู้และเตรียมการอะไรไม่ได้

แล้วน้องจะเปลี่ยนแปลงยังไง

1.น้องรู้อนาคตแล้วก็จะวางแผนเตรียมรับมือเหตุการณ์ร้าย ๆ ที่จะเกิดขึ้นค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.337K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,643 ความคิดเห็น

  1. #1642 Pynca (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2564 / 00:41
    ตกลงลูกน้องชื่อไจโอะจิงเรอะ55555นึกว่าเปรียบเทียบ
    #1,642
    0
  2. #1623 mai166615 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มกราคม 2564 / 21:14
    ขอรับกระผม รู้สึกขัดใจกับคำนี้จังวะ
    #1,623
    1
    • #1623-1 Hello it’s meee(จากตอนที่ 3)
      8 มีนาคม 2564 / 11:28
      น่าจะเป็นมุขนะคะ😂
      #1623-1
  3. #1595 ohjesus (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 18:44
    คุณพี่ชายน่ากลัวแปลกๆนะคะ55555
    #1,595
    0
  4. #1545 WxxN (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 16:17
    นี่คือไม่มีพิรุธแล้วใช่มั้ยคะน้อง 5555
    #1,545
    0
  5. #1533 สไนท์เปอร์ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 02:30
    ช่างเป็นการดูถูกที่อ่อนโยนจริงๆ(?) ความซึนกระแทกตา เอ็นดูววว///
    #1,533
    0
  6. #1521 Apoptosis (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 01:16
    คุณพี่บราค่อนกับแก๊งสามช่าาา 555555555
    #1,521
    0
  7. #1233 kanyaest (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 22:18
    คุณพี่ชายนี่บราค่อนป่ะ55555
    #1,233
    0
  8. #1198 JADEMERIT (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 17:09

    ไม่น้าาา คุณพี่ชายคิดจะทำอะไรน้องตัวเองยะ แล้วความซึนกระแทกตานี่คืออะไรกัน

    #1,198
    0
  9. #1166 Laflour (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 13:01
    งงตอนนี้กับตอนที่แล้วค่ะ ตอนที่แล้วบอกควบคุมตัวละครได้ตอนอายุ 12 แล้วเลียนก็วิเคราะห์ว่าตอนนี้ตัวเองไม่น่าอายุ 12 พอตอนนี้ เดินออกจากบ้าน เจอพระเอกปุ๊บ อายุ 12 เลย งง หรือเราอ่านแล้วงงเองอ่ะ
    #1,166
    1
    • #1166-1 akitsuki(จากตอนที่ 3)
      16 เมษายน 2563 / 16:36
      คือน้องไม่แน่ใจว่าร่างนี้อายุเท่าไร พอคิดว่ายังเรียนโรงเรียนในหมู่บ้านอยู่ก็น่าจะอายุไม่เกิน 12 ปี (แต่ก็ยังไม่แน่ใจ) แล้วตัวเรื่องก็แปะฉากเจอผู้กล้ามาเพื่อ(น่าจะ)ให้รู้ว่าน้องอายุ12ปีนะ ประมาณนี้ค่ะ ฮือออ เราอาจจะแปลกำกวมเอง ขอโทษด้วยค่ะTT
      #1166-1
  10. #1112 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 02:48
    เคะซึนสุดๆอิประโยคแฝงความเป็นห่วงแบบเปิดเผยนั่นมันอะไรกันคีพไม่อยู่ตั้งแต่แรกเลยลูกเอ้ย
    #1,112
    0
  11. #1091 Muffin_Kun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 13:40
    น่ะ..นี่มัน!?!! ซึนเดเระ!!!
    #1,091
    0
  12. #1038 Kantamanee02 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 00:30
    โอ้ยยย เอ็นดูน้องง
    #1,038
    0
  13. #1003 YamiYura (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 17:19
    ไม่รุคิดไปเองมั้ย แต่อ่านไปอ่านมาทำไมเหมือนเจอคนซึนน 1 อัตราาา 55555
    #1,003
    0
  14. #955 LlluminPss (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 17:54
    คุณพี่คะ เก็บอาการหน่อย —แค่ก
    #955
    0
  15. #951 All I can do for you (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 06:43
    5555555 โอ้ยยยย น้องโคตรน่ารักเลยยยยยยย ไม่ได้น่ากลัวเลยซักนิด
    #951
    0
  16. #922 Pimmy_01 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 03:01

    น่ารักกก ปากแข็งจิงๆ
    #922
    0
  17. #902 MitsukiCarto (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 10:28
    น..นี่มัน.. ไม่ใช่อันธพาลแล้วค่ะคุณน้อง! นี่มันคนซึนต่างหากล่ะคะ!
    #902
    0
  18. #842 hongyok025 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 04:32
    มีความแช่งพี่ชาย และน่ากลัวเบาๆ น้องสวยค่ะ
    #842
    0
  19. #815 Lormielis (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 13:13
    ทะไมน่ารัก
    #815
    0
  20. #753 doubleua01 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 13:09

    น้องงงง~คนซึนแห่งปี เป็นเอ็นดู

    #753
    0
  21. วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 11:20

    อารมณ์เหมือนเด็กน้อยพึ่งหัดแก่แดดเลยอะ เป็นเอ็นดู

    #744
    0
  22. #620 Penkontalok (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 00:31

    เอ็นดูคนพยายามคีพคา สู้ๆนะคะยัยน้อน

    #620
    0
  23. #610 mumuninnin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 22:38
    อ่านจบแล้วขอเม้นอีกรอบ น้องลูก คือจะคีพคาร์ทั้งทียังพูดเสียงสั่น ละแต่ละประโยคคือมีความเป็นห่วงเล็กๆด้วย หนูโป๊ะสุดๆแล้วลูก
    #610
    0
  24. #609 mumuninnin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 22:32
    อ่านไปถึงน้องแสดงเป็นเลียนแล้วขำมาก หนูลูก หนูโป๊ะมาก lol
    #609
    0
  25. #564 After_TeaTime (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 14:22
    จะหยิ่งยะโสแต่ดันแจกยิ้ม น้องงงงง เชื่อแล้วว่าการแสดงติดลบ5555555555
    #564
    0