[นิยายแปล] Nurturing the Hero to Avoid Death ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

ตอนที่ 22 : 19 ภาวนาให้คืนหยาดฝนเย็นผ่านพ้น*(part 2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,528
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 583 ครั้ง
    10 มี.ค. 63

 

 

Nurturing the hero to avoid death | ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

19 ภาวนาให้คืนหยาดฝนเย็นผ่านพ้น* (part 2)

แจ้งข่าว
1.*หมายความว่ามีNC นะคะ
2. เปิดสาขาใหม่แล้วที่ readawrite เนื่องจากเนื้อหาบางช่วงลงในนี้ไม่ได้ ติดตามได้ทั้งสองช่องทางนะคะ https://www.readawrite.com/a/hZsjym-%E0%B8%99%E0%B8%B4%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%81%E0%B8%9B%E0%B8%A5-%E0%B8%9C%E0%B8%A1%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%95%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B9%80%E0%B8%A5?r=search_article

 

 

ด้านนอกโรงแรมมีฝนตกกระหน่ำ

ทั้งที่เมื่อตอนกลางวันยังอากาศดี ไม่มีเมฆฝนแม้แต่ก้อนเดียวแท้ ๆ

 

แต่

สำหรับผมนี่เป็นสายฝนช่วยชีวิต

ตกลงมาได้ประจวบเหมาะพอดี

ไม่ต้องพูดถึงแสงจากดวงจันทร์ แม้แต่แสงจากไฟข้างทางก็ถูกเม็ดฝนบดบังจนเมืองทั้งเมืองมืดมิดกว่าปกติ วิสัยทัศน์จึงแย่ลงไปด้วย ทว่าความขุ่นมัวนี้กลับส่งผลดีต่อผม

 

 

ผมวิ่งไปตามถนนสายหลักของเมืองระยะหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเส้นทางมุ่งหน้าไปตามตรอก

 

ขณะที่วิ่ง ในหัวก็พลันนึกขึ้นได้ว่าผมลืมกระเป๋ากับเสื้อโค้ทไว้ที่ห้องนั้น แต่เพราะกลับไปไม่ได้แล้วจึงได้แต่ยอมรับชะตากรรม เงินก็อยู่ในกระเป๋าใบนั้นด้วย ทว่าปานนี้แล้วก็ยากที่จะเอากลับมา

 

ผมวิ่งไปคิดไปว่าจะเอายังไงต่อดี หรือจะวิ่งไปจนถึงหมู่บ้านเลยดี

 

หากวิ่งตลอดทั้งคืนก็น่าจะถึงคฤหาสน์ได้ก่อนฟ้าสาง

 

แต่ผมสังหรณ์ใจว่าอาจจะถูกตามเจอก่อนระหว่างทาง หากเขาตามมาล่ะก็ จะตามมาแน่เหรอ อาจจะตามมาก็ได้ ท่าทางโกรธขนาดนั้น

 

ใครก็ได้

 

ใครก็ได้ ช่วยด้วย

 

แต่จะไปขอร้องใครล่ะ

 

ภายในหัวบังเกิดภาพเจ้าของเส้นผมสีบลอนด์

 

จริงสิ อัลเฟรด

ได้ยินว่าวันนี้เขาทำงานพิเศษที่ร้านเหล้าในเมือง

 

ผมรู้จักร้านนั้น

 

รู้สึกร้านจะชื่อว่าーー'ร้านเหล้าคานาล'

 

ผมมักจะผ่านร้านนั้นทุกครั้งที่ไปซื้อขนมที่ร้านประจำจึงรู้จักทางดี ถ้าจำไม่ผิด ร้านตั้งอยู่บนถนนสายนี้ พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ อัลเฟรดน่าจะทำงานพิเศษจนถึงดึก เขายังอยู่ที่นั่นแน่

 

ผมมุ่งหน้าไปยังร้านเหล้าด้วยกำลังทั้งหมดที่มี

 

 

ได้ยินเสียงหัวเราะและพูดคุยอย่างสนุกสนานผสมปนเปกับเสียงของหยาดฝนที่ตกกระทบกับพื้นดิน เมื่อเพ่งสายตาผ่านแผ่นป้ายไม้ขนาดใหญ่ที่สลักคำว่า 'ร้านเหล้าคานาล' ผมเห็นแสงสีส้มอ่อน ๆ ส่องกระทบกับกระจกหน้าต่างของร้านสะท้อนกับความมืดมิดที่ริมถนน

 

ผมน้ำตารื้น

 

เจอแล้ว

 

ถัดจากประตูทางเข้า แม้จะมืด ทว่าก็มองเห็นเจ้าของเส้นผมสีบลอนด์ส่องประกายโดดเด่นกำลังพยายามเอาลังไม้ที่บรรจุขวดเหล้าเปล่าไว้เต็มลังซ้อนบนลังไม้อีกใบ

 

อัลเฟรด

อัลเฟรดอยู่ที่นี่

โล่งอกไปที

 

ไม่เป็นไร

ผมจะไม่เป็นอะไร ผมหนีพวกนั้นมาได้แล้ว

 

"อัล...อัลเฟร......อัลเฟรด......!"

 

เมื่อผมร้องเรียน เจ้าของเส้นผมสีบลอนด์ที่เพิ่งซ้อนลังไม้ที่หนักอึ้งอย่างสบาย ๆ ก็เงยหน้าขึ้นและหันซ้ายหันขวาราวกับกำลังหาที่มาของเสียง

 

"อัลเฟรด!"

 

ผมเรียกอีกครั้ง อัลเฟรดมองมาที่ผมก่อนจะที่ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นจะเบิกกว้าง

 

"เอ๊ะ?......เลียน?"

 

ผมเข้าไปกอดอัลเฟรดอย่างไม่สนภาพลักษณ์ตัวเอง

อัลเฟรดมีสีหน้าตกใจ ทั้งยังตะลึงงัน ทว่าเขาก็โอบกอดผมโดยไม่พูดอะไร

 

"เลียน!? ทำไมเจ้า ถึงอยู่ที่นี่......ตัวเปียกเลยไม่ใช่หรือ ร่างกายเย็นเฉียบขนาดนี้......เกิดอะไรขึ้นーー"

 

"ช...ช่วย ด้วย"

 

"ช่วย? นี่เจ้าーーーーเกิดเรื่องอะไร......"

 

"ช่วยข้า......ด้วย......อัล......ด...ได้โปรด"

 

แม้จะพยายามพูดดี ๆ ทว่าร่างกายผมแข็งและสั่นเพราะความหนาว สิ่งที่พูดออกมาจึงฟังไม่เป็นประโยค

ตั้งสติหน่อย ตัวผม ใจเย็น ๆ ไม่เป็นไรแล้ว อัลเฟรดอยู่ที่นี่แล้ว

 

"ใจเย็น ๆ ก่อน เกิดอะไรขึ้น"

 

ผมอับจนคำพูด

ควรจะเริ่มจากตรงไหนดี

 

อัลเฟรดรอคำตอบผมเพียงครู่เดียว เขาก็โอบทั้งร่างของผมก่อนจะอุ้มผมจนตัวลอย

 

"อุหวา"

"ช่างเถอะ ไว้ข้าค่อยถามเจ้าทีหลัง"

 

พูดจบ อัลเฟรดก็เดินเข้าไปในร้านทั้ง ๆ ที่ยังแบกร่างของผม ผมที่เท้าลอยขึ้นจากพื้นทำได้เพียงรีบร้อนเกาะอัลเฟรดที่อยู่ตรงหน้าไว้เท่านั้น แม้อัลเฟรดจะอุ้มผมอยู่ ทว่ากลับยังมีท่าทีสบาย ๆ ไม่สะทกสะท้าน ยังบ้าพลังเหมือนเดิม

 

"เข้าไปด้านในก่อน ข้างนอกอากาศหนาว"

"ขอโทษ อัล งานเจ้า"

"ช่างเถอะ"

 

 

เมื่อเข้ามาด้านใน จมูกก็ปะทะเข้ากับกลิ่นของเหล้าและอาหาร

ทั้งยัง อุ่นมาก

ภายในร้านเหล้าค่อยข้างกว้าง ด้านในมีโต๊ะนั่งสำหรับสี่คนอยู่ประมาณสิบโต๊ะ ผู้คนมากมายกำลังส่งเสียงดังกันอย่างเจื้อยแจ้ว ร่วมดื่มเหล้าและพูดคุยอย่างเป็นกันเอง บริเวณเวทีที่ยกระดับเล็กน้อยด้านในของร้านมีกลุ่มคนกำลังเล่นเครื่องดนตรีและหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงกำลังร้องเพลง เสียงเพลงเบา ๆ ช่วยเติมเต็มจิตวิญญาณ พวกเขาขยับร่างกายด้วยท่าทางสนุกสนาน

 

อัลเฟรดมุ่งหน้าไปในครัวโดยที่ยังกอดผมไว้ーーเรียกให้ถูกก็คือแบกผมไว้

 

ในระหว่างนั้น ทั้งบรรดาลูกค้าและสาวเสิร์ฟต่างมองมาที่ผมเป็นตาเดียวด้วยท่าทีสนอกสนใจ ผมไม่อาจทนต่อสายตาที่จ้องมองมาได้จึงก้มหน้างุดพลางหลบตาต่ำ โชคดีที่แสงไฟภายในร้านไม่สว่างมากนัก หากถูกทุกคนมองเข้าล่ะก็ผมคงสะกดความอับอายไม่ไหวแล้วผละจากอัลเฟรด จากนั้นก็วิ่งหนีไปแน่ แต่จะว่าไป ช่วยปล่อยฉันลงได้ไหม ฉันยังเดินไหวนะ

 

อัลเฟรดชำเลืองมองลอดเข้าไปในครัวก่อนจะร้องตะโกนออกไป

 

"คุณเจ้าของ! คุณนาย!"

"ว่าไงー"

"มีอะไรรึー? รอเดี๋ยวนะー!"

 

ภายในครัวมีชายสูงวัยรูปร่างใหญ่กำลังขยับกระทะพร้อมกับเม็ดเหงื่อ เขาสวมผ้ากันเปื้อนที่ทำจากผ้าฝ้ายหยาบผืนหนึ่ง ที่ศีรษะมีผ้าคาดหัวสีแดงพันอยู่ และยังมีหญิงสาวตัวเล็ก รูปร่างท้วม เธอสวมผ้ากันเปื้อนปักลายคล้ายกระต่าย ที่คอมีผ้าพันคอน่ารักสีแดง ทั้งสองหันกลับมาตอบรับในเวลาเดียวกัน

 

นอกจากนี้ยังมีเด็กฝึกงานวัยรุ่นอีกสองคน พวกเขาหันหลังมามองเช่นเดียวกัน

 

......ผมรู้สึกเหมือนกำลังถูกจ้องยังไงก็ไม่รู้ ไม่ชอบเลย

 

"ห...ให้ข้าลง อัลเฟรด......"

"ไหวหรือ"

 

ผมพยักหน้า ในที่สุดอัลเฟรดก็ยอมปล่อยผม

 

"เอ๋? เด็กคนนั้น เกิดอะไรขึ้นหรือ......"

"อา เอ่อ......เพื่อนーーที่โรงเรียน โทษที ข้าอยากยืมห้องด้านบนสักห้อง ข้าจะจ่ายเงินทีหลัง หักจากเงินเดือนข้าก็ได้"

"เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอกーー"

 

คุณนายเจ้าของร้านรูปร่างท้วมมองผมーーーーเธอเบิกตากว้างก่อนจะนิ่วหน้าในทันที

 

"......เดี๋ยวสิ นี่เจ้า......? สภาพเช่นนั้น......เกิดอะไรขึ้น"

"เอ๊ะ อะ คือ......"

 

ผมไม่รู้ว่าควรเริ่มพูดจากตรงไหน หากให้อธิบายสถานการณ์ทั้งหมดคงไม่ดี อีกอย่างผมไม่ชินกับการพูดคุยเรื่องซับซ้อนกับคนแปลกหน้า ทว่าถ้าจะให้เล่าสถานการณ์สั้น ๆ ผมก็ไม่รู้ว่าควรเล่ายังไง คุณนายมองผมก่อนจะยิ้มขื่น เธอส่ายหน้า

 

"อา ไม่เป็นไร ยังไม่ต้องฝืนเล่าก็ได้......เจ้าคงจะหนีมาถึงที่นี่ท่ามกลางสายฝนเย็นเฉียบเลยสินะ รอเดี๋ยว ข้าจะเรียกหมอให้ ไม่สิ พาไปน่าจะเร็วกว่า......อา แต่ว่า เจ้าเดินไหวหรือไม่......? ถ้าไม่ไหว ข้าจะเรียกรถม้าーー"

"ม...ไม่ขอรับ! ไม่เป็นไร! ......ไม่ใช่เรื่องใหญ่ขนาดที่......ต้องเรียกหมอหรอกขอรับ"

"งั้นหรือ......? ไม่เป็นไรจริง ๆ หรือ? เจ้าแน่ใจนะ?"

 

เพราะถูกรัวคำถามผมจึงได้แต่พยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าเธอยังคงมองผมด้วยสายตาเป็นห่วง ผมสงบใจไม่ได้ จึงหลบสายตาและก้มหน้าลง

 

สภาพของผม ปรากฏแก่สายตาตัวเอง

......ผมพอจะรู้แล้วว่าทำไมพวกเขาถึงแสดงท่าทีเป็นห่วงถึงขนาดนั้น

 

แม้จะกำลังตื่นตระหนก แต่อย่างน้อยก่อนเข้ามาในร้าน ผมน่าจะจัดแจงตัวเองให้ดีกว่านี้เสียหน่อย เสื้อของผมถูกฉีกขาดจนเหลือเพียงครึ่งเดียว ทั้งซิปกางเกงก็ถูกปลดลงมาครึ่งหนึ่ง น่าขายหน้าจริง ๆ ที่ข้อมือทั้งสองข้างยังหลงเหลือรอยช้ำแดงเป็นจ้ำ ๆ จากการถูกพันธนาการ แถมตัวก็เปียกโชก เพราะผมล้มมาไม่รู้กี่ครั้ง ตามเนื้อตัวจึงเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลน

สภาพผมย่ำแย่มาก

 

......ถ้าเห็นสภาพนี้ ไม่ว่าใครก็คงจะเดาออก

ว่าผมเจออะไรและหนีจากอะไรมา แม้จะสายไปแล้วแต่ผมก็รีบร้องดึงเสื้อที่เปียกชุ่มลงมาบังด้านหน้า

 

"หากต้องการอะไรก็เรียกข้านะ"

 

คุณนายเจ้าของร้านลูบบ่าของผมด้วยฝ่ามือที่อบอุ่น เธอคงคิดว่าผมถูกทำไปถึงขั้นนั้นแล้วแน่ ๆ ไม่สิ ยังไม่ถึงขนาดที่เธอคิดหรอกนะ แม้จะอยากแก้ตัว ทว่าไม่ว่าจะแบบไหนก็ทำให้ผมอยากหายไปจากตรงนี้อยู่ดี สุดท้ายผมจึงทำเพียงพยักหน้าตอบเธอเงียบ ๆ

 

"งั้นหรือ ถ้าอย่างนั้น......เจ้าขึ้นไปพักที่ชั้นสอง ห้องสองนะ วันนี้ห้องนั้นยังว่างอยู่ รอเดี๋ยว ข้าจะหาเสื้อผ้าให้เปลี่ยน เป็นชุดของสามีข้า อาจจะหลวมไปสักหน่อยสำหรับเจ้า แต่ทนหน่อยนะ"

"ม...ไม่หรอกขอรับ......"

 

คุณนายออกจากห้องครัวก่อนจะวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปด้านใน หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง เธอก็กลับมาพร้อมหอบเสื้อผ้ากับผ้าขนหนู และถือกุญแจที่ห้อยด้วยป้ายไม้

 

"นี่จ้ะ! กุญแจห้อง เสื้อผ้า แล้วก็ผ้าขนหนู หากไม่พอก็เรียกได้ตลอด"

"ข...ขอบ...คุณมาก...ขอรับ"

 

แม้จะพยายามยื่นมือออกไปรับของ ทว่าทั้งฝ่ามือและแขนยังคงสั่นเทิ้ม หลังจากรับมาแล้วผมกลับทำหลุดมือในทันที แค่รับของไว้ยังทำไม่ได้ น่าสมเพชชะมัด

 

"ข...ขออภัย......อะ"

 

อัลเฟรดที่อยู่ข้าง ๆ ผมเอื้อมมือลงไปก่อนจะคว้าทุกอย่างขึ้นมาด้วยมือเพียงข้างเดียว หลังจากกล่าวขอบคุณ อัลเฟรดก็ทำเพียงพยักหน้าโดยที่คิ้วยังขมวดเข้าหากัน ดูเหมือนจะนิ่งเงียบมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ท่าทางอารมณ์ไม่ดีแปลกไปจากทุกทีเลย คงไม่พอใจที่ผมมารบกวนช่วงที่งานกำลังยุ่งจริง ๆ ด้วยสินะ ขอโทษ

 

"ข...ขอโทษนะ อัลเฟรด......"

"ช่างเถอะ"

 

อัลเฟรดตอบกลับมาเพียงคำเดียว อย่างที่คิด อารมณ์ไม่ดีจริง ๆ ด้วย

 

"ใช่แล้ว อย่าฝืนเลย ให้อัลช่วยถือเถอะ......ต้องการอะไรเพิ่มไหม"

 

ผมส่ายหน้า

เท่านี้ก็พอแล้ว

 

"งั้นหรือ หากต้องการอะไรก็เรียกข้านะ......ให้ตายสิ......ใครกันที่ทำเรื่องแบบนี้ได้ลงคอ"

 

ผมหลบสายตาลงต่ำอีกครั้ง

เพราะอีกฝ่ายเป็นคนคนนั้น ผมคงทำใจเย็นเล่าให้คนฟังไปทั่วไม่ได้ ต้องคิดให้ดีว่าหากเล่าไปแล้วจะส่งผลกระทบอะไรบ้าง ทั้งผม ทั้งคนในตระกูลจะเดือดร้อน ผมตระหนักเรื่องนี้ดี

 

คุณนายรีบร้อนโบกมือปฏิเสธ

 

"อา ไม่เป็นไร ๆ ยังไม่ต้องฝืนหรอก ให้ใจเย็นลงกว่านี้สักหน่อยก็ได้"

 

เธอเผยยิ้มอย่างใส่ใจก่อนจะใช้ฝ่ามือท้วมที่อบอุ่นนั้นลูบหัวผม

 

อา แย่แล้ว อย่าเพิ่งใจดีกับผมตอนนี้เลย ตอนนี้ไม่ได้ ผมจะยิ่งอ่อนแอลง น่าสมเพช มาทำปวกเปียกได้ยังไง เป็นลูกผู้ชายไม่ใช่เหรอ เข้มแข็งหน่อยสิ

 

"......คุณเจ้าของ ขอโทษที แต่ข้าขอลางานสักเดี๋ยว พรุ่งนี้ข้าจะทำชดเชยให้"

"ไม่เป็นไร ๆ เจ้าขยันขันแข็งมาตลอดเลยนี่นา ยิ่งกว่านั้น เด็กคนนี้......ดูแลให้ดีเถอะ......อะ จริงสิ รอเดี๋ยวนะ"

 

คุณนายวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปด้านในห้องครัว เธอรับขวดสีส้มสองขวดมาจากสามีก่อนจะวิ่งกลับมา

 

"ข้าให้เจ้า วิ่งมาคงคอแห้งแย่แล้ว น้ำผลไม้น่ะ หวานชื่นใจมากนะ"

 

อา ใจดีเกินไปแล้ว

 

ผมสะกดกลั้นลำคอที่สั่นไหวพร้อมยื่นมือไปรับขวดสีส้มขวดเล็ก ทว่าอัลเฟรดกลับรีบเอื้อมมือออกไปรับไว้แทน

 

"ค...คือว่า...ขอบคุณมากขอรับ......"

 

 

สุดท้ายผมก็ถูกอัลเฟรดอุ้มขึ้นอีกครั้งก่อนจะเริ่มเคลื่อนย้าย อัลเฟรดแบกทั้งผมและของที่รับมาขึ้นไปตามบันไดที่อยู่ริมผนังด้านในของร้าน ผมตัวเบาขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่สิ พละกำลังของอัลเฟรดแปลกประหลาดเกินไปต่างหาก ผมไม่ได้เบาสักหน่อย คิดว่านะ

 

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง ฝั่งหนึ่งของทางเดินเป็นหน้าต่าง อีกฝั่งหนึ่งมีประตูห้าบานเรียงรายกันอยู่

 

"มีห้อง......เยอะเลยนะ"

"อา ชั้นสองกับชั้นสามของที่นี่เป็นโรงเตี๊ยมน่ะ"

 

ที่นี่เป็นโรงเตี๊ยมควบร้านเหล้าหรอกเหรอ

 

 

อัลเฟรดอาศัยเพียงมือข้างเดียวไขกุญแจอย่างชำนาญแม้จะยังแบกทั้งผมทั้งของอยู่ เมื่อประตูเปิดออก ผมสัมผัสได้ถึงลมเย็นยะเยือกที่พัดออกมาจากภายในห้อง

 

"โทษที เป็นโรงเตี๊ยมถูก ๆ จึงไม่มีเครื่องทำความร้อน แต่มีห้องอาบน้ำเล็ก ๆ อยู่ ส่วนห้องน้ำ ออกจากห้องจะเจออยู่ที่ทางด้านขวาของทางเดินーーรอเดี๋ยว ข้าจะไปเอาน้ำร้อนขึ้นมาให้"

 

หลังจากอัลเฟรดมองลงมาที่ผม เขาก็นำผ้าขนหนูที่ถือไว้ออกมาสองสามผืนและห่อรอบตัวผมตั้งแต่ศีรษะ จากนั้นก็เดินไปจุดตะเกียงน้ำมันที่โต๊ะภายในห้อง หลังจากวางของทุกอย่างลงบนโต๊ะ อัลเฟรดก็ออกจากห้องไป

 

ทั่วห้องตกอยู่ในความเงียบ

 

เมื่อสบายใจลงได้ เรี่ยวแรงผมจึงหดหาย ทั้งความเหนื่อยล้าก็เอ่อล้นออกมา ผมทิ้งตัวลงกับพื้นเย็นเฉียบ

 

 

หลังจากใจเย็นลงผมก็มองสำรวจรอบ ๆ ห้องนี้พื้นที่ไม่มาก มีเพียงโต๊ะเล็ก ๆ หนึ่งโต๊ะกับเก้าอี้หนึ่งตัว ด้านหนึ่งของริมผนังมีเตียงขนาดคนเดียวนอนตั้งอยู่ ฝั่งขวาของห้องยังมีทางที่เชื่อมไปยังอีกห้องที่ทั้งเล็กและแคบ อีกฝั่งของผนังผมมองเห็นประตูบานหนึ่ง นั่นคงเป็นห้องอาบน้ำ

 

แม้จะแคบ ทว่าตัวห้องที่สร้างจากไม้กลับให้ความรู้สึกอบอุ่น ทั้งยังมีกลิ่นหอมของไม้จาง ๆ ช่วยให้อารมณ์สงบลง ถึงจะบอกว่าแคบแต่ก็เป็นขนาดมาตรฐานของโรงแรมในต่างประเทศ หากนำไปเทียบกับห้องเช่าราคาถูกของญี่ปุ่นแล้ว ห้องนี้กว้างกว่ามากโข

 

แสงไฟอ่อน ๆ สีส้มจากตะเกียงน้ำมันกับเสียงพูดคุยกันอย่างสนุกสนานและเสียงดนตรีเบา ๆ ที่ดังมาจากชั้นล่างทำให้จิตใจของผมคลายความกังวลไปหลายส่วนจนแม้แต่ตัวเองยังรู้สึกได้ ผมชอบฟังเสียงที่มีชีวิตชีวาของผู้คน เสียงนั้นราวกับเป็นตัวกลางเชื่อมทุกคนเข้าด้วยกันอย่างหลวม ๆ ทั้งยังราวกับภาพลวงตาที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมไม่ได้อยู่คนเดียว

 

ในขณะที่กำลังเหม่อลอย อัลเฟรดก็กลับเข้ามาในห้องหลังจากที่เทน้ำอุ่นใส่ถังใบใหญ่และเตรียมน้ำอาบให้ผม ยังบ้าพลังไม่เปลี่ยนเลย

 

อัลเฟรดเดินมาข้างตัวก่อนจะจับแขนของผม

 

"เตรียมน้ำให้แล้ว มาสิ"

"อึก อะ"

 

อาการสั่นสะท้านแล่นขึ้นมาจากแขนที่ถูกจับ ผมหลุดเสียงออกมาโดยไม่รู้ตัว

เมื่อกี้ร่างกายผมร้อนวูบวาบอย่างประหลาด

โดยเฉพาะ......ที่ส่วนล่าง

 

ーーดูเหมือนยานั่นจะออกฤทธิ์แล้ว

 

แม้จะไม่รุนแรงถึงขนาดที่สะกดกลั้นอารมณ์ไม่ได้ แต่ก็ถูกแตะตัวไม่ได้เช่นกัน การรับรู้ของผมไวมากขึ้น แม้จะถูกสัมผัสเพียงเล็กน้อย ทว่าร่างกายกลับรู้สึกร้อนผ่าวจนอยากจะวิ่งหนี ยิ่งตอนนี้ ผมเผลอปล่อยตัวเพราะรู้สึกปลอดภัย ประสาทสัมผัสของผมจึงไปรวมกันที่จุดนั้นมากขึ้นจนร่างกายเริ่มตอบสนองแล้ว

 

แม่งเอ้ย ไอ้เวรนั่น

 

ทั้งที่ดื่มไปแค่อึกเดียว แต่ร่างกายกลับร้อนผ่าวขนาดนี้ ไอ้เวรนั่นบอกว่าใส่ยาชนิดแรงลงไป หากผมดื่มไปทั้งแก้วล่ะก็......แล้วคิดก็สยองแล้ว

หากดื่มไปทั้งหมด ผมคงทำไม่ได้แม้แต่จะลุกขึ้นยืนーーและถูกไอ้ชาติชั่วนั่นทำเรื่องอัปยศอย่างไร้หนทางหนี

ผมหวาดกลัวจนร่างกายสั่นเทิ้ม พอเป็นไอ้เวรนั่นแล้ว แค่คิดยังไม่อยากจะคิด

 

 

"เลียน......?"

"......ข้า ไม่เป็น ไร......"

 

ผมผ่อนแรงและพยายามกดร่างกายที่สั่นเทิ้มของตัวเอง จากนั้นก็ค่อย ๆ ดึงแขนตัวเองออกจากฝ่ามือของอัลเฟรด ผมแสร้งยิ้มให้ดูเหมือนว่าสบายดีก่อนจะรวบรวมแรงกายพยุงร่างของตัวเองให้ลุกขึ้น

 

"ข้าสบายดี ขอบคุณอัลเฟรด......เจ้ากลับไปทำงานเถอะ ขอโทษที่มารบกวน"

 

"เจ้าพูดอะไร รบกวนอะไรกัน"

 

"ไม่ต้องห่วง ข้าจะจ่ายค่าห้องเอง"

 

"นี่"

 

ผมเร่งฝีเท้าผ่านตัวอัลเฟรดไปราวกับตั้งใจจะหนีและมุ่งหน้าไปที่ห้องขนาดเล็กอีกห้อง ผมพุ่งตัวไปยังห้องอาบน้ำที่เปิดประตูค้างไว้ก่อนจะใช้หลังมือดันประตูปิด

 

ผมขังตัวเองภายใต้ไอน้ำสีขาวและอ่างน้ำแคบ ๆ

อ่างน้ำขนาดเล็กที่ทำจากดินเผาเหมาะสำหรับหนึ่งคนมีน้ำอุ่นอยู่เต็มอ่าง ไอความร้อนลอยละล่องไปทั่ว

 

กระเบื้องที่ผนังและพื้นมีสีชมพู สีฟ้า และสีเขียวอ่อนวางสลับกันดูแล้วน่ารักน่าเอ็นดู คงเป็นความชอบของคุณนายเจ้าของร้าน

 

ทำไม ถึงเกิดเรื่องแบบนี้

ไม่สิ ผมรู้ดีว่าผมทำตัวเอง

 

ผมทิ้งตัวลงบนพื้นกระเบื้องเย็น ๆ พลางถอนหายใจ

 

 

 

แย่ชะมัด

วันนี้มันเลวร้ายสุด ๆ

 

ผมใช้ถังไม้เล็ก ๆ ที่วางอยู่บนอ่างล้างมือตักน้ำอุ่นก่อนจะราดลงมาตามศีรษะของตัวเอง ผมนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนพื้นกระเบื้อง หลังเอนพิงอ่างน้ำและถอนหายใจที่ผสมปนเปไปด้วยความเหนื่อยล้าและความอ่อนเพลีย

 

น้ำอุ่น รวมถึงของเหลวสีขาวจากร่างกายของผมไหลไปรวมกันอยู่ที่ท่อระบายน้ำ

 

เลวร้ายจริง ๆ นั่นแหละ

 

น้ำ ผมต้องการน้ำเย็น เอาน้ำแข็งมาเลยยิ่งดี หากเอาน้ำเย็นราดหัวสักหน่อย ความร้อนนี่อาจจะลดลงก็ได้

 

"อา......"

 

เขาเอายาอะไรให้ผมดื่มกันแน่ ผมรู้แค่ว่าต้องไม่ใช่ยาทั่วไป แค่อึกเดียวแท้ ๆ แต่ร่างกายกลับร้อนขนาดนี้ ถ้ารอถึงเช้าจะหายไปเองจริง ๆ หรือเปล่า

 

ไม่ว่าจะทำยังไงอาการก็ไม่ดีขึ้น ผมอยากไล่ความร้อนที่อัดแน่นอยู่ในร่างกาย สุดท้ายจึงต้องใช้มือตัวเองช่วยอย่างไม่มีทางเหลือ ทว่าเพียงครั้งเดียวไม่อาจทำให้ความร้อนวูบวาบนี้ลดลง สุดท้ายผมก็ทำไปถึงสองครั้ง

ผมอาศัยแรงกายแรงใจไปจดหมดสิ้น ตอนนี้จึงทำได้เพียงหอบหายใจรัวเร็ว

 

ผมวางแขนลงบนขอบอ่างแล้วฟุบหน้าลงไปก่อนจะหลับตาลง

เหนื่อยจัง

ขยับไม่ได้ ไม่ไหวแล้ว ผมไม่เหลือแรงแม้กระทั่งจะถอดเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มด้วยซ้ำ

 

ถ้าหลับไปทั้งแบบนี้คงเป็นหวัดแน่

 

แบบนั้นก็ดี

ความร้อนจากพิษไข้อาจช่วยหักล้างความร้อนในร่างกายของผมก็ได้ แบบนั้นน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด

 

ในระหว่างที่จมอยู่กับความคิด อาการก็กำเริบขึ้นมาอีกจนผมอยากหลั่งน้ำตา

ขอร้อง ขอนอนดี ๆ หน่อยได้ไหม

 

ขณะที่ผมกำลังเอือมระอา ทั้งยังไม่รู้จะรับมือกับความร้อนที่ไม่ยอมปล่อยให้ผมนอนสบาย ๆ ยังไงーーーーーหูก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังก๊อก ๆ อย่างแผ่วเบา

 

ผมตกใจจนหัวใจเต้นรัว ลมหายใจพลันหยุดชะงักไปหลายวินาที

 

"......เลียน? นี่ เจ้าเป็นอะไรไหม"

 

เสียงของอัลเฟรด

 

เอ๊ะ!?

ท...ทำไม!?

ผมบอกให้กลับไปทำงานแล้วไม่ใช่เหรอ

กลับไปทำงานซะ ขอร้อง ฉันไม่อยากให้นายมาเห็นสภาพน่าสมเพชแบบนี้

 

ผมแสร้งทำเสียงเยือกเย็นเพื่อไม่ให้อัลเฟรดจับได้

 

"อ...อัลเฟรด? ท...ทำไม......เจ้า ข้าบอกให้กลับไปทำงานไง กลับไปซะ"

"......อะไรกัน โล่งอกไปที เจ้าไม่ได้หมดสติอยู่ด้านในสินะ"

"ม...ไม่ได้หมดสติ ข้าสบายดี เจ้ากลับไปทำงานได้แล้ว"

 

ขอร้อง

 

ผมได้ยินเสียงเปิดประตู

 

"เจ้า......!? ย...อย่าเปิด! ปิดเดี๋ยวนี้!"

 

ถ้าเห็นสภาพนี้ อัลเฟรดต้องรู้แน่ว่าผมทำอะไรอยู่

 

อย่างที่คิด อัลเฟรดก้มมองผมก่อนจะเบิกตากว้าง จากนั้นคิ้วก็ขมวดเข้าหากันจนเป็นปมลึก

 

"อ...ออกไป! เจ้าบ้า! รีบออกไปเลย!"

"......จริง ๆ ด้วย นี่เจ้า......"

 

อัลเฟรดโยนรองเท้ากับถุงเท้าทิ้งก่อนจะถือวิสาสะบุ่มบ่ามเข้ามาในห้องอาบน้ำ

 

ผมพยายามจะถอยหนี ทว่าร่างกายผมไร้เรี่ยวแรงจึงไม่อาจลุกและขยับได้

 

"ทำอะไรของเจ้า ข้าอุตส่าห์เตรียมน้ำให้แล้ว ลงไปーー"

"อ๊ะ"

 

เมื่ออัลเฟรดสัมผัสเข้าที่บ่าของผม ผมก็สูดลมหายใจเข้า

บริเวณที่ถูกสัมผัสเกิดความร้อนขึ้นมาในชั่วพริบตา ร่างกายผมสั่นสะท้าน

 

"......เจ้า"

 

เพราะถูกบังคับให้ฝืนยืนขึ้น เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มจึงเสียดสีกับผิวหนังปลุกเร้าอารมณ์ของผม อาการสั่นเทิ้มแล่นขึ้นมากลางที่แผ่นหลังตั้งแต่บนลงล่าง

 

"ย...อ๊ะ..."

 

ผมไม่อาจสะกดกลั้นได้จึงเผลอหลุดเสียงแปลก ๆ ออกมา ผมรีบปิดปากตัวเอง

 

การเคลื่อนไหวของอัลเฟรดหยุดชะงักลง ผมได้ยินเสียงลมหายใจที่ขาดห้วงของเขา

 

ความแตกแล้วเหรอ เลวร้ายชะมัด

ผมหลบตามองต่ำก่อนจะสะบัดมืออัลเฟรด ไม่สิ พยายามจะสะบัด ทว่าอัลเฟรดกลับกุมมือผมไว้แน่นจนไม่แม้แต่จะขยับ

 

"ข...ขอร้อง......ข้าบอกให้......ปล่อยไง"

 

แม้จะคัดค้าน ทว่าอัลเฟรดก็ดึงเสื้อที่เปียกชุ่มของผมและーーถอดออก

 

"ข...ขอร้อง"

"......อย่าสวมเสื้อผ้าเปียก ๆ แล้วมานั่งในที่แบบนี้สิ ข้าบอกให้เจ้าอาบน้ำแต่ทำไมร่างกายเจ้าถึงเย็นเฉียบขนาดนี้ บ้าหรือเปล่า"

"น...หนวกหู"

 

เพราะไม่อาจขัดขืน สุดท้ายอัลเฟรดก็ถอดเสื้อผ้าให้ผมและพาลงไปในอ่าง

 

หลังจากวางผมลงในอ่าง อัลเฟรดก็เดินออกจากห้องอาบน้ำไปพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเป็นปม ครู่ต่อมาเขากลับเข้ามาพร้อมกับผ้าขนหนูสองสามผืนและคิ้วที่ยังคงขมวดเข้าหากัน หลังจากม้วนแขนเสื้อทั้งสองข้าง อัลเฟรดก็อุ้มผมขึ้นจากอ่างน้ำและนำผ้าขนหนูมาพันรอบตัว จากนั้นอุ้มผมอีกรอบก่อนจะพาออกจากห้องอาบน้ำ

 

ผมที่ร่างกายไร้เรี่ยวแรงทำให้ความร้อนที่สะสมอยู่พุ่งพล่านออกมา จึงต้องพยายามสะกดไว้อย่างเอาเป็นเอาตาย ดังนั้นอย่าว่าแต่ขัดขืนเลย แค่แรงจะพูดประท้วงยังไม่มี

 

 

"อุหวา"

 

เมื่อวางผมลงบนเตียง อัลเฟรดก็ขึ้นมาคร่อมร่างของผมก่อนจะกระชากผ้าขนที่พันอยู่รอบตัวผมออก

 

"อ...อัลーー"

 

อัลเฟรดสอดขาเข้ามาที่ระหว่างขาของผม เขามองผมที่พยายามจะยันตัวขึ้นก่อนจะกักขังผมไว้ในอ้อมแขนของเขา

 

"......ถูกบังคับให้ดื่มอะไรมาใช่ไหม หรือว่าถูกทา"

 

หลังจากถามด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ นิ้วร้อนของอัลเฟรดก็เริ่มขยับขึ้นลง

 

 

----------------cut-----------------

 

เป็นคัทที่ไม่สมควรคัทแต่ลงไม่ได้จริง ๆ มีเนื้อเรื่องอยู่นะคะ ไม่อยากให้พลาดเลย

เรียนเชิญทุกท่านที่ readawrite ค่ะ (แอบกระซิบว่าลิ้งค์อยูู่ด้านบนแล้วนะคะ)

 

----------------cut-----------------

 

 

"อะ...อัล พ...พอ...แล้ว......! หยุดที! ......ข...ข้า...พูดแล้ว.......! ข...เขาชื่อ......ชื่อ...เซอร์เพนไทน์......!"

 

"เซอร์เพนไทน์"

 

มือที่กอบกุมผมไว้คลายออก ผมหอบหายใจรัวเร็วและปล่อยตัวให้จมไปกับผ้าปูที่นอน

 

ไม่ไหวแล้ว

ทำไมอัลเฟรดถึงพยายามเค้นคำตอบจากผมขนาดนี้

 

"......มันเองหรือ"

 

อัลเฟรดพึมพำเสียงเบา ผมได้ยินเสียงเดาะลิ้นของเขา

 

"เจ้ารู้จัก......?"

 

"......อืม ได้ยินพวกเพื่อนในห้องคุยกัน"

 

อา อย่างนั้นเหรอ

พวกเพื่อน ๆ ที่อยู่รอบตัวผมก็พูดถึงเขา ผู้คนที่ไปรายล้อมอัลเฟรดก็คงพูดถึงเหมือนกัน

ว่าอัศวินสองคนนั้นช่างภูมิฐาน

พวกนายถูกหลอกแล้ว นั่นมันไอ้เวรชัด ๆ

 

"......อ...อัล ปล่อย...มือ...ก่อน"

 

ฝ่ามือที่กอบกุมผมไว้ร้อนลวกจนทำให้ความร้อนในตัวของผมพวยพุ่งขึ้นมา ถ้าเป็นแบบนี้ ผมคงーー

 

"ไปเจอกันเมื่อไร หลังงานแข่งขันหรือ"

 

"พ...พอ...อ๊ะ...ได้โปรด......ปล่อย......มือ......!"

 

"ถ้าเจ้าตอบดี ๆ ข้าจะปล่อย"

 

อัลเฟรดจ้องผมเขม็ง ภายใต้สายตาคู่นั้นบอกผมว่าจะไม่เลิกราหากผมยังปิดบังเขาอยู่

 

ผมสะกดกลั้นลมหายใจที่ถี่กระชั้นขึ้นーーหากยังนิ่งเงียบอยู่แบบนี้ คงเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นแน่

 

ถ้าอัลเฟรดไม่ยินยอม ผมก็ไร้หนทางหนี และหากถูกทำมากกว่านี้......ผมคงไม่อาจควบคุมสติของตัวเองได้อีกแล้ว

 

ผมควรอาศัยช่วงที่ยังคุมตัวเองได้ตอบคำถามของเขาดีกว่าไปตอบตอนที่สติหลุดลอยไปกับการเสพสุข

 

"ข...เข้าใจแล้ว......"

 

เมื่อผมพยักหน้า อัลเฟรดก็พยักหน้าตอบก่อนจะยอมปล่อยมือในที่สุด

 

"เจ้าพบเขาหลังจบการแข่งขันหรือ"

 

พอผมพยักหน้า คิ้วของอัลเฟรดก็ยิ่งขมวดเข้าหากันก่อนที่เขาจะพยักหน้ารับรู้

 

"แล้วยังไง? หลังจากนั้นล่ะ"

 

"เขาบอกว่ามีเรื่องจะคุย......และพาข้า......ไปโรงแรม"

 

"อะไรนะ!? ที่เจ้ายังสติดีหรือเปล่า!"

 

เพราะถูกตวาดใส่ในระยะประชิด ผมจึงหลับตาปี๋และหดตัวไปตามสัญชาติญาณ

 

"พ...เพราะ! ข้าถูกทาบทามจึงคิดจะปฏิเสธ...แต่เขาบอกว่าเตรียมที่นั่งไว้ให้แล้ว รถม้าก็รออยู่ที่หน้าประตู......ข้าคิดว่าหลังจากปฏิเสธจะรีบกลับ อีกอย่างเขาบอกว่าคุยกับท่านพ่อแล้ว ข้า...ข้าจึงไม่มีทางเลือก"

 

ผมได้ยินเสียงอัลเฟรดถอนหายใจอย่างแผ่วเบา

 

เอือมระอางั้นเหรอ หรือว่าจะโมโหอีก เมื่อผมเงยหน้ามองอัลเฟรดอย่างกล้า ๆ กลัว ๆーーอัลเฟรดก็แสดงสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยภายใต้ใบหน้าไม่สบอารมณ์นั่น

 

"......ข้ารู้แล้ว ช่างเถอะ ข้ารู้แล้ว...... ......ขอโทษที่ตะโกนใส่เจ้า......เพราะเจ้าไม่ยอมพูด......ข้าเลยโมโหมากไปหน่อย......แต่ ข้าขอโทษ ข้า......ไม่ดีเอง ขอโทษ ข้าทำเกินไป......ข้าーー"

 

"อัล......?"

 

"เปล่า......ช่างเถอะ ไม่มีอะไรーーหลังจากนั้นล่ะ"

 

"ล...หลังจากนั้น......ข้าปฏิเสธจะเข้าร่วมหน่อยอัศวินประจำพระราชวัง และไม่เป็นผู้ติดตามของเขา ข้าบอกเขาว่าจะกลับและーーจู่ ๆ เขาก็ผลักข้าล้มลง ข้า ข้าจึงพยายามหนีมา......"

 

 

"ข้า......ーーーーーーฆ่ามันดีไหม"

 

อัลเฟรดจ้องมองผมขณะพูดคำพูดน่ากลัวเช่นนั้นด้วยน้ำเสียงต่ำจนราวกับเสียงพึมพำ

 

 

ดวงตาสีน้ำเงินภายใต้แววตาคู่นั้นดูล้ำลึกและปรากฏเม็ดสีทองกระจัดกระจายราวกับดวงดาว

 

สีของท้องฟ้ายามค่ำคืนพร้อมดาวดวงเล็กกระจัดกระจายที่ไม่ได้เห็นมานาน

 

สีของแววตาที่จะเผยเฉพาะยามที่โกรธจัด ผมเห็นมันครั้งสุดท้ายเมื่อไรกันนะ ราวกับเป็นเรื่องราวเมื่อนานมาแล้ว

 

อัลเฟรดกำลังโมโหอย่างจริงจังเพื่อคนน่าสมเพชอย่างผม

 

"ตรงนี้ーーถูกมันสัมผัสงั้นหรือ"

 

เพราะถูกลูบไล้อย่างรุนแรงโดยไม่ทันตั้งตัว ผมตกใจและแอ่นกายขึ้นขณะที่ทั้งร่างสั่นสะท้าน

 

"อะ...อ๊ะ...ไม่...ได้ถูก...สัมผัส"

 

"แน่ใจ?"

 

"อึก...ค...แค่นิ้ว...แตะ...เท่านั้น......"

 

"......ตรงนี้ด้วย?"

 

นิ้วที่เปียกชื้นเคลื่อนไปที่ช่องทางด้านหลังก่อนจะแทรกตัว...เข้าไปในส่วนที่ไม่เคยมีใครล่วงล้ำมาก่อน

 

ผมรีบส่ายหัวเป็นพัลวันและบิดกายหลบ

 

"ย...อย่า...ต...ตรงนั้น...ไม่โดน......!"

 

"งั้นหรือ"

 

อัลเฟรดนำนิ้วออกจากร่างกายของผม

ผมจึงเบาใจลงได้ พอลองเงยหน้าขึ้นเพื่อดูว่าอัลเฟรดทำจนพอใจแล้วหรือยังーーคราวนี้เขาฉีกทึ้งผ้าขนหนูที่เหลืออยู่บนตัวผมออกจนหมด

 

"หวา!? ท...ทำอะไร!? ย...อย่า!"

 

"ข้าจะดูแผล"

 

"ม...ไม่จำเป็น!"

 

ทั้งที่บอกว่าไม่จำเป็นแต่อัลเฟรดก็จับขาผมก่อนจะแยกออก

 

"ย...ห...ห้ามดู......!"

 

"ตรงนี้ มีรอยช้ำ"

 

ผมเคลื่อนสายตาไปที่ต้นขาด้านซ้ายหลังจากรู้สึกเจ็บเมื่อถูกสัมผัสก่อนจะพบรอยช้ำวงกลม ๆ

คงเป็นตอนที่ไอ้เวรนั่นยกเข่ามาทับผมแน่ ๆ

 

ในขณะที่ผมพยายามจะปัดมือที่กอบกุมต้นขาผม ทว่ากลับถูกอัลเฟรดรวบข้อมือไว้เสียก่อน

 

"ตรงนี้ ก็มีรอยนิ้วมือ......"

 

"อา......"

 

ที่ข้อมือมีรอยช้ำที่เริ่มบวมแดงจนกลายเป็นสีแดงดำจ้ำ ๆ คงได้มาตอนที่เขาใช้แรงตรึงผมไว้ไม่ให้หนี รวมถึงตอนที่ผมพยายามขัดขืน

 

"ตอนนี้มัน อยู่ที่ไหน"

 

"......ที่ไหนหรือ.....ถึงเจ้าจะถามไป......"

 

ถ้านายคิดจะไปทำอะไร ฉันไม่มีทางบอกแน่

แค่นี้ผมก็รบกวนอัลเฟรดมามากพอแล้ว ถ้าต้องให้เขาไปล้างแค้นให้อีกล่ะก็ ผมไม่เอาด้วย

 

"......ถ้าเจ้า...คิดจะไปทำอะไร......ข้าจะไม่บอก......"

 

อัลเฟรดหลบสายตาผมก่อนจะขมวดคิ้ว หลังจากนั้นก็กลับมาเผชิญหน้ากับผมอีกครั้ง

 

"......เจ้าหนีมาทั้งที่ทิ้งกระเป๋ากับเสื้อโค้ทไว้ใช่หรือไม่"

 

ผมตัวแข็งทื่อ

 

"ข้าจะไปเอากลับมาให้......เจ้าไปเองไม่ได้อยู่แล้วและข้าไม่ยอมให้เจ้าไปด้วย บอกที่อยู่มา ข้าจะไปเอามาให้"

 

"......แค่ไปเอาของใช่ไหม"

 

"อืม"

 

"จริงหรือ"

 

"............อืม"

 

ทำไมถึงตอบช้ากว่าทุกที

 

ผมมองเข้าไปในดวงตาสีน้ำเงินของอัลเฟรด

เขามองตอบผม

 

เมื่อผมมองลึกเข้าไปเพื่อเค้นหาคำตอบ สายตาแหลมคมในตอนแรกของเขาก็ค่อย ๆ คลายลงทีละน้อยーーสุดท้าย อัลเฟรดฝืนพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก

 

เม็ดสีทองราวกับดวงดาวภายในสายตาคู่นั้นค่อย ๆ มลายหายไป อารมณ์เดือดพล่านเมื่อครู่ทำท่าว่าจะสงบลง โล่งอกไปที ตอนนี้อัลเฟรดไม่หลบตาผมแล้ว

 

"สัญญาสิ"

 

หากไม่มีอะไรมายึดเหนี่ยวผมก็ไม่อาจวางใจได้ อัลเฟรดยิ่งเป็นพวกหาเรื่องทะเลาะได้ง่ายอยู่ด้วย

 

"......อา รู้แล้ว ข้าสัญญา......ข้าไม่โกหกเจ้าหรอก"

 

อัลเฟรดทำหน้าบูดบึ้งอย่างไม่พอใจแต่ก็ยอมผ่อนแรงอย่างไม่มีทางเลือก อัลเฟรดยังจำสัญญาในตอนนั้นได้อยู่ และยังรักษาสัญญานั้นเอาไว้

 

ยังไงก็ตามการที่อัลเฟรดไปเอาสัมภาระให้แทนก็ถือว่าช่วยผมได้มาก แม้จะน่าสมเพช แต่ผมกลัวเกินกว่าーーจะกลับไปที่โรงแรมนั้นอีกครั้ง

ผมกลัว

จนไม่อยากเฉียดตัวเองเข้าไปใกล้

ทว่าในกระเป๋านั้นมีของสำคัญใส่อยู่หลายอย่าง เงินก็ส่วนหนึ่ง แต่ในนั้นมีเครื่องรางที่ได้มาจากมาเรียและพวกเด็ก ๆ ทั้งยังมีหนังสือของห้องสมุดที่สัญญาไว้กับอัลเฟรดว่าจะให้ยืม ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากได้กระเป๋าคืน

 

ผมเงยหน้ามองอัลเฟรดที่รอคำตอบจากผมอยู่ก่อนจะพยักหน้า

 

"......โรงแรมมาทีน่า รัฟฟีนาร์ท......"

"ที่นั่นหรือ เข้าใจแล้ว"

"......ได้โปรด แค่ไปเอาของอย่างเดียวพอ เข้าใจไหม ข้าไม่เป็นไร อีกอย่าง ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้าーー"

 

ทั้งมาเรีย พวกเด็ก ๆ และสามีภรรยาเชดเดอร์คงเสียใจมาก

ผมเองก็ด้วย

 

อัลเฟรดมองผมก่อนจะถอนหายใจอย่างเอือมระอา

 

"......นอกจากเรื่องของข้า เจ้าหัดนึกถึงเรื่องของตัวเองเสียบ้าง ให้ตายสิ ทำไมเจ้าชอบ......"

 

"อัล......?"

 

"ช่างเถอะ ไม่มีอะไร......ตรงนี้ก็มีแผล"

 

"ตั้งแต่เมื่อไร..."

 

มือปลายนิ้วลูบไล้ไปตามแผลที่แผ่นอก อาการสั่นไหวจึงแล่นขึ้นมาอีก

 

"......เลียน"

 

เมื่อเงยหน้าไปตามเสียงเรียกก็พบอัลเฟรดกำลังจ้องเขม็งมาที่ผม ดวงตาที่จ้องมองมานั้นราวกับกำลังสับสน สายตาคู่นั้นคล้ายกำลังอดกลั้นต่อบางสิ่ง

 

"อะไร?"

 

"......เวลาที่ข้าสัมผัส เจ้ารู้สึกดีหรือเปล่า"

 

"เอ๊ะ?ーーอะ..อ๊ะ"

 

อัลเฟรดลูบไล้แผ่นอกของผมราวกับกำลังเคล้าคลึง ผมชาไปทั้งร่างก่อนที่ร่างกายจะเริ่มร้อนผ่าวーーความร้อนที่เพิ่งทุเลาลงกลับมาร่วมตัวกันที่บริเวณสะโพกของผมอีกครั้ง

 

"รู้สึกดีหรือไม่"

 

แทนที่จะเรียกว่ารู้สึกดีーーผมรู้สึกสุขสมจนสติจะหลุดลอยไป แย่แล้ว

 

อัลเฟรดเคล้าคลึงอย่างรุนแรงมากขึ้น ผมจึงพยักหน้าเพื่อให้เขาหยุดมือเสียที

 

"อะ...รู้สึกดี ดังนั้น ปล่อย...มือ..."

 

"......งั้นหรือ"

 

อัลเฟรดยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมก่อนจะยกยิ้มที่ไม่ว่าจะมองเมื่อไรก็รู้สึกสบายใจ ใบหน้านั้นแฝงความดีใจอยู่เล็กน้อย นัยน์ตาคู่นั้นสั่นไหวราวกับไม่อาจควบคุมได้

 

"......อ...อัล?"

 

"นี่ーーข้าทับรอยให้ได้ไหม"

 

"ท...ทับรอย?"

 

"อืม เพราะงั้น......ลืมเรื่องอื่นไปเสียเถอะ"

 

ริมฝีปากจรดลงที่ลำคอ แก้ม และหน้าผากーーเหมือนกับคืนนั้น

 

ฝ่ามือของอัลเฟรดสัมผัสไปทั่วร่างของผม

บางจุดก็จรดริมฝีปากลงมา บางจุดก็โลมเลีย

ทับรอย

อา......หมายถึงแบบนี้เองเหรอ

 

อาจจะดีก็ได้...ภายในซอกหลืบความคิดของผมคิดเช่นนั้น ร่างกายผ่อนแรงที่เกร็งลง

 

แทนที่จะให้วันนี้จบลงไปพร้อม ๆ กับความรู้สึกเลวร้ายที่ไอ้เวรนั่นมอบให้ ผมจบวันนี้ด้วยความรู้สึกอบอุ่น......ที่ได้ใช้เวลาร่วมกับอัลเฟรดน่าจะดีกว่า แบบนี้ーーดีกว่าเป็นร้อยเป็นพันเท่า

 

 

----------------cut-----------------

 

 

ติดตามได้ที่ Readawrite ค่ะ

คิดหนักเลยว่าจะตัดตรงไหนดีเพราะมีเนื้อเรื่องอยู่ด้วย หวังว่าตัดแบบนี้จะน่าจะได้นะคะ
อ่านกันเงียบ ๆ นะ แง

 

 

----------------cut-----------------

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 583 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,643 ความคิดเห็น

  1. #1612 เงาใต้ร่ม (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 14:11
    ไปหาแล้วมันไม่มีค่ะอยากอ่านมากๆเลยค่ะ;-;
    #1,612
    1
    • #1612-1 jijijung3(จากตอนที่ 22)
      22 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:17
      มีนะคะ
      #1612-1
  2. #1525 สมการตัวเลข (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 09:23
    ไรท์ ในลิงค์Rawไม่มีตอนค่ะ😭
    #1,525
    1
    • #1525-1 jijijung3(จากตอนที่ 22)
      22 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:17
      มีนะคะ
      #1525-1
  3. #1140 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 23:17
    อัลพอไปเอาของมาคืนน้องแล้วค่อยแอบไปฆ่ามันอีกทีก็ได้แค่นี้ก็ไม่ผิดสัญญาแล้ว
    #1,140
    0
  4. #1090 All I can do for you (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 21:38
    จะ จัดการน้องไปแล้ววววววววว
    #1,090
    0
  5. #985 LlluminPss (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 01:00
    แงะ หลังจากนี้เราจะมุดไป raw ยาวๆ เลยนะคะ /ไม่ได้หายไปไหนนะ !
    #985
    0
  6. #961 Winterrin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 12:15
    อัลไม่ธรรมดาเลย แซ่บมาก
    #961
    0
  7. #953 มิลุนซัง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 11:50

    กรี๊ดดด

    เกือบได้กันเเล้ววว
    #953
    0
  8. #864 hongyok025 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 03:02
    เราดีใจที่ไรท์ลงทั้งสองทาง เพราะถนัดอ่านเด็กดี เขาดุมากค่าาาา ถ้าพี่จะขนาดนี้นะ แอบมีเอาแต่ใจด้วย โอ้ยโคตรดีเลย เขินเจ้าค่ะ
    #864
    0
  9. #594 rystika (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 00:48

    /me เขินจนแหลกหมอนแหลกผ้าห่มเข้าไปแล้วค่ะ ฉากคัทแบบบอรุ่มมม เจ้าอัลลล น้องเลียนนนน ฟหกดดเ้ส่งางางส

    #594
    0
  10. #580 แมวหิวนิยาย (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 17:28
    ฮืออออ มันดีมากเลยค่ะ ขอบคุณที่แปลนะคะ
    #580
    0
  11. #579 After_TeaTime (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 16:16
    อย่างน้อยในเรื่องแย่ๆก็ยังมีเรื่องดีๆอยู่ สฃสารน้องอ่ะ จะกลายเป็นปมในใจรึเปล่า แงงงงงง ไอเลวววววว อัลอัลจัดการมันลูกกกก
    #579
    0
  12. #571 Kentaep249 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 22:26
    อ้ากกกกกกกกก อัล!!! ก-แก ชั่งเนียนเหลือเกินนนนน ลูกกก ลูกสติหายแล้ววววว
    #571
    0
  13. #570 Raciel (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 18:25
    อ่อนโยนมากลูก
    #570
    0
  14. #567 Mini_Kyungsoo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 15:29
    อ่านทั้ง2ที่ไปเลย55555
    #567
    0
  15. #562 Silabun (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 12:17
    กรี๊ดค่ะแม่ จะเป็นลม CPR ที
    #562
    0
  16. วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 09:41
    Need to more and more lol
    #561
    0
  17. #560 MimiminMi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 09:19
    เขินไม่ไหวแล้วววววว
    #560
    0
  18. #559 Nazan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 09:08
    ดีย์งาม หลังจากที่อดอยากเรื่อง18+ มานาน ในที่สุด! หายอดอยากไปอีกช่วงนึง

    เลือดเดินดีมากๆ ขอบคุณค่ะไรท์ อาการของขาดของเราทุเลาลงแล้ว เย่ะ---
    #559
    0
  19. #558 [°|Tanwa...|°] (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 07:25

    อะ ค่อกเเค่กๆๆๆๆ อ่านซ้ำหลายรอบมา--

    #558
    0
  20. #557 eyeyafa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 01:23
    เป็นตอนที่เรียกเลือดมากจริงๆ5555
    #557
    0
  21. #556 BLOODY BABY (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 01:03

    อะ แค่กๆๆๆ!!!
    #556
    0
  22. #555 nmspn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 00:53

    กี้ดดดดดด
    #555
    0
  23. #554 Lalilulelo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 00:26

    ใจหายใจคว้ำแท้ แต่หลังจากนี้น้องเลียนจะอิสระขึ้นแล้วววว รอนะคะ ผู้แปลเก่งมากกกก

    #554
    0
  24. #553 Forurin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 00:19

    ไม่ไหวแล้วค่ะ
    #553
    0
  25. #552 Arany Min Crystal (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 00:12
    สงสานน้องงง น้องถูกเด็กปั้นตัวเองรังแก แง้
    #552
    0