[นิยายแปล] Nurturing the Hero to Avoid Death ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

ตอนที่ 21 : 18 ภาวนาให้คืนหยาดฝนเย็นผ่านพ้น (part 1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,770
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 880 ครั้ง
    7 มี.ค. 63

 

 

Nurturing the hero to avoid death | ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

18 ภาวนาให้คืนหยาดฝนเย็นผ่านพ้น (part 1)

 

**ครึ่งหลังมีเนื้อหาไม่เหมาะสม โปรดใช้วิจารญาณ**

 

 

ณ ใจกลางล็อบบี้อันกว้างขวางของโรงแรมมาทีน่า รัฟฟีนาร์ทมีบันไดขนาดใหญ่ที่งดงามเสียจนนำไปใช้เป็นฉากประกอบหนังได้ตระหง่านอยู่ นี่คือหนึ่งในจุดเด่นของโรงแรมแห่งนี้ เมื่อเดินขึ้นไปตามพรมสีแดงสดที่ทอดยาวอยู่บนบันได ผ่านทางเดินคดเป็นวงกลมที่สามารถมองลงมาเห็นล็อบบี้ที่อยู่ตรงกลางชั้นล่างーーก็จะพบกับที่ห้องแพงที่สุดและหรูหราที่สุดของโรงแรมแห่งนี้

 

ณ ห้องบนสุดที่ชั้นสี่ของโรงแรม ขนาดของห้องกว้างขวางเสียจนกินพื้นที่เกินกว่าครึ่งของทั้งชั้น ห้องห้องนี้ดูมีมูลค่าจนเข่าผมแทบทรุด

 

หัวหน้าพ่อครัวมาถึงที่ห้องและจัดการเสิร์ฟอาหารด้วยตัวเอง อาหารแต่ละอย่างที่นำมาเสิร์ฟล้วนแล้วแต่ตกแต่งอย่างสวยงาม ทั้งราคาก็น่าหวาดหวั่นมาก ผมประหม่าเสียจนกลืนอาหารแทบไม่ลงจึงไม่ได้รับรู้ถึงรสชาติมากนัก แต่คงจะอร่อยแหละมั้ง

 

โซฟาหนังที่นั่งอยู่นุ่มนิ่มราวกับจะถูกดูดกลืนลงไป

 

หน้าต่างบานใหญ่ที่อยู่ติดกับสวนหย่อมฉายภาพทิวทัศน์ยามค่ำคืนของหมู่บ้านในมุมกว้าง

 

ภายในห้องนอกจากจะมีห้องนั่งเล่น ห้องอาหาร และห้องครัวแล้ว ยังมีห้องอ่านหนังสือ รวมถึงห้องโถงสำหรับจัดงานปาร์ตี้ ได้ยินว่าทั้งภาพวาดและเฟอร์นิเจอร์ที่ใช้ตกแต่งล้วนแล้วแต่เป็นของขึ้นชื่อที่นำมาจากเมืองหลวงทั้งสิ้น หัวหน้าพ่อครัวกล่าวเช่นนั้นอย่างภูมิใจขณะบรรจงเสิร์ฟอาหาร ผมปฏิญาณกับตัวเองภายในใจว่าจะไม่เฉียดเข้าใกล้งานศิลปะพวกนั้นเด็ดขาด ผมกลัวเผลอเอามือไปโดนจนทำให้ชิ้นงานเสียหาย เพียงจินตนาการถึงค่าชดใช้ที่ต้องจ่ายผมก็ขนลุกไปทั้งตัว

 

อีกหนึ่งสิ่งที่พิเศษของห้องนี้คือห้องอาบน้ำ ห้องล้างมือ และห้องโถงล้วนมีน้ำใช้ในตัวทั้งหมด

 

แม้โลกใบนี้จะเป็นโลกแฟนตาซีที่สามารถใช้เวทมนตร์ได้ ทว่าสิ่งอำนวยความสะดวกกลับจำเป็นมากกว่าที่ผมคิด การจะใช้น้ำที่กักเก็บในอุปกรณ์เวทมนตร์ภายใต้การดูแลของหมู่บ้านจำเป็นต้องเสียค่าใช้จ่ายรายเดือนจึงจะสามารถเดินท่อเพื่อต่อน้ำไปใช้ได้ หากไม่ยินดีจะจ่ายก็มีทางเลือกว่าจะไปอาบน้ำที่โรงอาบน้ำรวมหรือสร้างบ่อน้ำของตัวเองขึ้นมา

 

กล่าวคือーーการเดินน้ำทั่วทั้งห้องจำเป็นต้องติดตั้งอุปกรณ์เวทมนตร์ห้องละเครื่อง ท่าทางคงใช้เงินไปไม่น้อย

 

มีหลายครอบครัวที่ไม่อาจเดินท่อเพื่อต่อน้ำไปใช้เองได้เนื่องจากปัญหาด้านการเงิน น่ากลัวว่าโรงแรมแห่งนี้คงจ่ายเงินจำนวนมหาศาลต่อเดือนเพื่อเดินท่อน้ำขนาดใหญ่ ทั้งยังติดตั้งอุปกรณ์เวทมนตร์สำหรับจ่ายน้ำที่ถือเป็นสินค้าล้ำค่าทุกห้องภายในโรงแรมด้วย

 

หากเทียบกับโรงแรมหรูในโลกเดิมของผม โรงแรมนี้ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลยแม้แต่น้อย......อา ถึงจะเป็นแค่ในความคิดของผมเพราะผมไม่เคยไปพักโรงแรมหรูจริง ๆ ก็ตาม

 

สิ่งที่ผมอยากจะบอกก็คือห้องนี้เป็นห้องที่มีระดับขนาดที่มีเพียงมหาเศรษฐีหรือเหล่าผู้มีชื่อเสียงเท่านั้นจึงจะมาพักได้

และยังーー

 

ย...หยุดประหม่าไม่ได้เลยเว้ยยยย......!!

 

อยากรีบกลับ อยากกลับตอนนี้เลย

คุยจบเมื่อไร ผมรีบเผ่นเลยดีกว่า

 

อีกฝากหนึ่งของโซฟาที่คั่นด้วยโต๊ะกลางซึ่งเป็นประติมากรรมหรู หัวหน้าหน่วยเซอร์เพนไทน์กับรองหัวหน้าหน่วยเซอร์ล่ากำลังพูดคุยบางอย่างกันอยู่ สองคนนั้นคุยกันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ผมจึงไม่รู้ว่าเขากำลังพูดเรื่องอะไรกัน ท่าทางคงเป็นความลับอะไรบางอย่าง

อย่ามาคุยความลับคนต่อหน้าคนอื่นสิฟะ ต่อมอยากรู้อยากเห็นมันทำงาน

 

ดูเหมือนการพูดคุยเรื่องลับครั้งนี้จะจบลงแล้ว รองหัวหน้าถอนหายใจพลางยักไหล่ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัว

 

ครู่ต่อมา เขาก็ออกมาพร้อมกับถ้วยชาในมือทั้งสองข้าง

 

จากสายตาผม รองหัวหน้าน่าจะไปชงชามาให้ หรือว่าที่คุยท่าทางมีลับลมคมในเมื่อครู่คือเรื่องนี้? ใครจะเป็นฝ่ายไปชงชาอย่างนั้นเหรอ ไม่สิ ไม่น่าจะเป็นเรื่องเหลวไหลแบบนั้น ถ้าคุยเรื่องไร้สาระพรรค์นั้นจริง ในฐานะผู้ใหญ่ ผมรับไม่ได้ หรือต่อให้เป็นเรื่องนั้นจริง ๆ ใช้ให้ผมไปทำก็ได้นี่

 

"ข...ขออภัย ถ้าท่านบอกข้าคง..."

"ไม่ต้องใส่ใจหรอก......ตัวเอกวันนี้คือเจ้านะ"

 

รองหัวหน้าส่งสายตาเย้ายวนพลางยิ้มให้ จากนั้นก็วางถ้วยชาลงตรงหน้าผม เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็กลับไปนั่งตำแหน่งข้างหัวหน้าหน่วยพร้อมไขว่ห้างอย่างสง่างาม

 

กลิ่นชาจากถ้วยชาที่ยังคงอุ่นอยู่ลอยละล่องส่งกลิ่นหอมคล้ายกลิ่นชาเออเกรย์ สมกับเป็นโรงแรมชั้นสูงที่สุดในเมือง แม้แต่ใบชาที่เตรียมไว้ภายในห้องก็ยังเป็นใบชาชั้นเยี่ยม

 

หัวหน้าหน่วยมองมาที่ผมพร้อมผายมือเป็นเชิงเชื้อเชิญ

 

"หัวหน้าพ่อครัวบอกว่านี่เป็นใบชาชั้นเลิศที่สุดในปีนี้ーーเชิญดื่ม"

"ง...งั้นหรือขอรับ......"

 

ผมพยายามพามือที่สั่นเทาของตัวเองคว้าถ้วยชาและยกขึ้นดื่ม

 

หลังจากดื่มไปอึกหนึ่ง ภายในใจก็เกิดความสับสนขึ้นมา

 

เป็นรสที่......แปลก

คิดไปเองอย่างนั้นเหรอ

มีกลิ่นของดอกไม้ก็จริงทว่าแปลก ชารสหวานเกินไป ทั้งยังมีบางส่วนที่คล้ายกับยาーー

 

"......เป็นอย่างไร"

"......เป็นรสที่ เฉพาะตัวดีขอรับ"

 

ผมยืมคำพูดจากรายการอาหารเวลาที่เจออาหารไม่อร่อยมาใช้ พอลองใคร่ครวญรสชาติดูอีกครั้ง ช่างเป็นรสที่คนธรรมดาอย่างผมเข้าไม่ถึงจริง ๆ

หัวหน้าหน่วยเพียงยกยิ้มให้กับคำตอบของผม

 

"......หลังจากชมการประลองของเจ้าแล้ว ฝีมือดาบเจ้างดงามมากทีเดียว หากขัดเกลาอีกสักหน่อย ย่อมพัฒนาได้ไกลแน่"

"ไม่ขอรับ ข้า......"

"ไม่ต้องถ่อมตัวหรอก ข้าพูดจริง ๆ ฟังจากอาจารย์ของเจ้า ผลการเรียนเจ้าก็อยู่ระดับท็อปด้วยนี่"

 

นั่นเพราะผมพยายามจนแทบไม่ได้นอนเพื่อไม่ให้แพ้อัลเฟรดและรักษาตำแหน่งคู่แข่งไว้ต่างหาก อีกอย่างถึงจะเห็นแบบนี้แต่ผมก็เรียนต่อมหาลัยนะ ข้างในน่ะ

เนื้อหาที่เรียนทั่วไปของโรงเรียน ผมเคยเรียนมาแล้วทั้งนั้น จะมีก็แต่เวทมนตร์ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ช่วงแรกจึงติดขัดอยู่บ้าง ทว่าศาสตร์เหล่านั้นคล้ายกับกฎการเขียนโปรแกรม ผมจึงพอเรียนรู้ได้ เพียงนำคำศัพท์พิเศษมาประกอบกัน จากนั้นก็ออกแบบโปรแกรมーーรูปแบบการใช้เวทมนตร์ต่าง ๆ ขึ้นมา

อา ยังไงก็ตาม ผมโล่งใจมากที่สามารถรักษาผลการเรียนระดับท็อปไว้ได้จนถึงตอนเรียนจบ

 

"ผู้บัญชาการคนอื่น ๆ ก็พูดถึงเจ้าเช่นกัน......ไม่มีใครเรียกตัวเจ้าเลยหรือ"

"ม...ไม่ขอรับ"

 

สายตาแหลมของหัวหน้าหน่วยอ่อนลงก่อนจะเผยยิ้มล้ำลึกอย่างยินดี

 

"งั้นหรือ ดีจริง ๆ หมายความว่าข้าเป็นคนแรกที่เรียกเจ้าสินะ น่ายินดีนัก ข้าถูกใจเจ้ามากเชียวล่ะ ว่ายังไง สนใจเข้าร่วมหน่อยของข้าーーหน่วยองครักษ์ประจำพระราชวังหรือไม่"

"หน่วยองครักษ์...ประจำพระราชวัง......"

 

นี่เป็นการทาบทามจริง ๆ น่ะเหรอ

 

กองทัพอัศวินแบ่งออกเป็นหลายหน่วย หน่วยองครักษ์รักษาพระองค์จะคอยคุ้มกันเหล่าเชื้อพระวงศ์ทั้งหลาย หน่วยอัศวินลาดตระเวนจะดูแลความสงบภายในเมืองหลวง และหน่วยองครักษ์ประจำพระราชวังคอยตรวจตราภายในเขตพระราชฐาน นอกจากนี้ยังมีหน่วยอัศวินรักษาชายแดนและหน่วยอัศวินป้องกันอาณาจักรที่คอยเฝ้าระวังอยู่ในพื้นที่ชายแดนของอาณาจักร หน่วยอัศวินที่คนไม่อยากเข้าสังกัดที่สุดคือสองหน่วยสุดท้าย ส่วนหน่วยที่ผู้คนใฝ่ฝันอยากเข้าร่วมที่สุดคือหน่วยองครักษ์ประจำพระราชวัง

 

หน่วยอัศวินรักษาชายแดนและหน่วยอัศวินป้องกันอาณาจักรต้องเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายอยู่ตลอดเวลา จึงไม่ได้รับความนิยมเท่าไรนัก ทั้งสองหน่วยนี้ หากได้รับแจ้งว่ามีสัตว์อสูรบุกเข้าโจมตีก็ต้องรุดไปขับไล่ หรือหากมีเหตุทะเลาะวิวาทเกิดขึ้นก็ต้องเข้าไปปราบปราม คุณลุงรูปร่างบึกบึน บาดแผลเต็มหน้ากับคุณลุงที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งชั้นพิเศษคงเป็นคนจากหน่วยใดหน่วยหนึ่งในสองหน่วยนี้

 

เมื่อเทียบกันแล้ว งานของหน่วยองครักษ์ประจำพระราชวังนั้นーーเพียงแค่ตรวจตราพระราชวัง เป็นงานที่ปลอดภัยและสบายที่สุด งานสบาย ทั้งเบี้ยเลี้ยงยังเป็นรองแค่หน่วยองครักษ์รักษาพระองค์ จึงได้รับความนิยมสูง

 

"เรื่องจดหมายแนะนำถึงโรงเรียนฝึกอัศวินให้ข้าจัดการเอง เมื่อเรียนจบจากที่นี่ เจ้าเพียงแค่เดินทางไปเมืองหลวงและจบการศึกษาจากที่นั่นก็พอ อา ส่วนเรื่องที่พักไม่ต้องเป็นห่วง เจ้ามาอยู่ที่คฤหาสน์ของข้าและเรียนรู้งานจากข้าได้ ข้าจะสอนทุกอย่างให้เจ้าเอง......อีกอย่าง ที่โรงเรียนสามารถสอบเลื่อนชั้นได้ ด้วยความสามารถของเจ้าเพียงครึ่งปีก็คงเรียนจบแล้ว หลังจากเรียนจบ ข้าจะรับเจ้าเข้าสังกัดของข้าーー"

 

อุหวา เวรแล้ว วางแผนไว้ขนาดนั้นแล้วเหรอ!!?

ต้องรีบ ต้องรีบปฏิเสธ......!

 

"ค...คือว่า! ข...ขอบคุณสำหรับข้อเสนอขอรับ แต่! ข...ข้าไม่ได้ตั้งใจจะเป็นอัศวิน ข้าอยาก เอ่อ กลับไปหมู่บ้านและช่วยงานของท่านพ่อกับท่านพี่ขอรับ! ข้าอยากพัฒนาพื้นที่ที่ท่านพ่อเป็นผู้ปกครองให้ดียิ่งขึ้นขอรับ!"

 

ทั้งสองคนเบิกตากว้างมองผม

 

"จ...เจ้าว่าอะไรนะ?"

"เอ๊ะ ท...ทำไม? กองทัพหลวงเชียวนะ? ทั้งยังเป็นหน่วยองครักษ์ประจำพระราชวัง หน่วยที่ไม่ว่าใครต่างก็ปรารถนา"

 

"ขอรับ แต่ข้าอยากกลับไปーーทำงานเพื่อหมู่บ้าน ข้าอยากทำประโยชน์ด้วยกำลังที่ข้ามีขอรับ"

 

ผมบอกเหตุผลในการปฏิเสธที่สมเหตุสมผลหลังจากนั่งคิดอย่างเป็นเอาตายตลอดระยะทางที่นั่งรถม้ามาถึงที่นี่ ทั้งที่ผมคิดว่าตัวเองยกข้ออ้างที่ฟังดูถนอมน้ำใจอีกฝ่ายที่สุดแล้ว ทว่าหัวหน้าหน่วยกลับพ่นลมหายใจอย่างไม่พอใจ สายตาที่แหลมคมอยู่แล้วยิ่งแหลมคมเข้าไปอีก

 

ทำไมกัน

ผมทำพลาดตรงไหนเหรอ

ในใจผมเริ่มหวั่นไหวขึ้นมา ผมควรพูดยังไงดี ถ้าเป็นโรเวนดาลต้องคิดหาข้ออ้างดี ๆ ออกแน่ ทว่าข้างกายผมตอนนี้ไม่มีพ่อบ้านมากความสามารถผู้นั้นอยู่

 

"กลับไปหมู่บ้าน......? นี่เจ้าปฏิเสธคำเชิญของข้าหรือ"

 

"ข...ขออภัยขอรับ......แต่ข้าอยากทำ......ตั้งใจจะทำเช่นนั้นมาตลอด ดังนั้น ข้าขอให้ปฏิเสธคำเชิญด้วยขอรับーー"

 

"เลียนคุง ......หากเจ้ามาอยู่ข้างกายข้า ชีวิตเจ้าจะสุขสบายไปตลอดนะ"

 

ผมเงยหน้ามองหัวหน้าหน่วยที่จ้องเขม็งมาด้วยแววตาไม่สบอารมณ์ ผมส่ายหน้าไปพร้อม ๆ กับหัวใจที่เต้นรัว

 

"ไม่ขอรับ ข้า......ไม่ปรารถนาสิ่งใดมากกว่านี้ เท่านี้ก็เพียงพอแล้วーーข้าพอใจกับชีวิตในตอนนี้ขอรับ"

 

เพียงพอ ไม่สิ แค่ชีวิตในตอนนี้ก็มากเกินไปสำหรับผมแล้ว

เมื่อกลับไปยังคฤหาสน์ที่มีแสงไฟส่องสว่างตลอดเวลาผมก็จะพบโรเวนดาล ทั้งมาที่โบสถ์ มาเรียกับพวกเด็ก ๆ ก็คอยต้อนรับผมอย่างอบอุ่น เพื่อนผมก็มี ผมได้รู้จักและสนิทสนมกับผู้คนมากมาย เจอกันเมื่อไรก็มักมีรอยยิ้มให้กันเสมอ

ーーอัลเฟรดเอง ก็คอยอยู่เคียงข้างผมมาตลอด

 

หากผมยังต้องการอะไรอีกคงได้ถูกสวรรค์ลงทัณฑ์แน่ ถ้าเทียบกับชีวิตในโลกเดิมของผมแล้ว ชีวิตในตอนนี้ช่างราวกับความฝัน ผมมีคนคอยอยู่เคียงข้าง มีคนคอยต้อนรับผม

ผมไม่ได้ตัวคนเดียวอีกแล้ว

 

สำหรับผมแล้วที่นี่ーーหมู่บ้านแห่งนี้ เป็นดั่งดินแดนในฝัน

 

 

หัวหน้าหน่วยถอนหายใจโดยยังคงแสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์

 

"......ข้าน่ะ ถูกใจเจ้ามากเลยนะ ความสามารถโดดเด่น ยิ่งกว่านั้นーーเส้นผมและดวงตาสีเงินที่งดงาม ผิวที่ขาวราวหิมะนั่น......ท่าทางเจ้าคงได้รับสืบทอดสายเลือดของตระกูลไวโอเล็ตมามากทีเดียว รู้สึกว่าแม่ของเจ้าจะーーเป็นบุตรสาวของท่านเอิร์ลแห่งไวโอเล็ตสินะ"

"ข...ขอรับ......"

 

แม่ของเลียนเกิดและโตในเมืองหลวง เธอเป็นบุตรสาวจากตระกูลขุนนางชั้นสูงที่มีชื่อเสียง ตระกูลไวโอเล็ต ผมได้ยินมาว่าพ่อของเลียนตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น หลังจากตามตื้อและใช้เงินหลอกล่อ ในที่สุดก็ได้แต่งเธอเป็นภรรยา

 

"ผู้ที่มีสายเลือดของไวโอเล็ตเข้มข้นเท่านั้นจึงจะมีดวงตาสีน้ำแข็งราวคริสตัลเช่นนี้ได้ เยี่ยม......ดวงตาของเจ้าแวววาวยิ่งนัก......ไร้ความมัวหมอง ช่างงดงามเสียจริง......เจ้าช่างเหมือนกับ'เขา' ............ข้าอยากจะทำให้เจ้าแปดเปื้อน"

 

ผมไม่เข้าใจความหมายประโยคสุดท้ายของเขา ไม่สิ บางทีหัวใจผมอาจปฏิเสธที่จะเข้าใจมัน

 

"เลียนคุง มาเป็นคนของข้าเถอะ หากเจ้ายอม ข้าจะดูแลเข้าอย่างดี พาไปทุกที่ที่อยากไป หากต้องการสิ่งใด ข้าก็จะหามาให้เจ้า"

 

ชายผมดำลุกขึ้นจากโซฟาแล้วย้ายมานั่งข้างผมอย่างรวดเร็ว

 

ผมพยายามจะลุกหนีทว่าร่างกายกลับขยับไม่ได้ดั่งใจ ทั่วทั้งร่างรู้สึกหนักอึ้ง ความรู้สึกเดียวกับตอนมีไข้ ผมพยายามรวบรวมความคิด ทว่าร่างกายกลับไม่ตอบสนอง หัวของผมชาหนึบ

 

อัศวินหางตาตกที่นั่งเงียบอยู่จนถึงเมื่อครู่หลุดเสียงหัวเราะออกมาแผ่วเบา

 

"ท่าทางหัวหน้าจะถูกใจเจ้ามากจริง ๆ ตอนที่เห็นเจ้าก็เอาแต่พูดว่าช่างเหมือนท่านเอิร์ลไวโอเล็ตที่เป็นรักแรกจนน่ารำคาญเลยーー"

 

"หุบปาก เซอร์ล่า"

 

"ขอรับ ข้าไม่พูดแล้ว ขออภัยด้วย"

 

เมื่อหัวหน้าหน่วยเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างตำหนิ อัศวินหางตาตกผู้นั้นก็ทำเพียงยักไหล่อย่างขอไปที

 

"นี่ เลียนคุง เจ้ากลับไปกับข้าเถอะ ข้าสัญญาจะดูแลเจ้าอย่างดี ว่าไง?"

 

หัวหน้าหน่วยยกยิ้มก่อนจะเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น

 

"ม...ไม่ขอรับ คือข้าーー"

 

ไม่รู้ทำไมหัวใจผมจึงเต้นเร็ว เพราะประหม่าจากเมื่อครู่อย่างนั้นเหรอ

 

รู้สึกหายใจลำบาก

 

ชายที่จับจ้องผมด้วยสายตาไม่น่าไว้วางใจเผยยิ้มขณะวางมือลงบนตักของผม แม้จะมีเสื้อกั้นอยู่ทว่ามือที่เปียกชื้นเล็กน้อยของชายผู้นี้ชวนให้รู้สึกขยะแขยง

 

"......เลียนคุง เป็นอะไรไป รู้สึกไม่ดีหรือ"

 

"ป...เปล่า......"

 

ผมยกมือข้างหนึ่งกุมหน้าอก

 

ทำไม

ผมรู้สึกร่างกายร้อนผ่าว มีไข้อย่างนั้นเหรอ

 

ชายผมดำที่มีกลิ่นหวาน ๆ จากเจลจัดทรงผมยิ้มขณะจับจ้องที่ตัวผม

 

"ไหวหรือเปล่า พักสักหน่อยไหม เจ้าคงเหนื่อยจากการแข่งขันทั้งวัน ไม่เป็นไรหรอก วันนี้เจ้าพักที่โรงแรมนี้ก็ได้ พักผ่อนตามสบายไม่ต้องเกรงใจ ไปที่เตียงดีหรือไม่"

 

ชายหางตาตกผู้นั้นยักไหล่อีกครั้ง

 

"โจ่งแจ้งเสียจริง......"

"หุบปาก เซอร์ล่า"

"ขอรับ ๆ ถ้าอย่างนั้นข้าออกไปข้างนอกนะขอรับーーเชิญตามสบาย"

 

ชายหางตาตกลุกออกจากที่นั่งก่อนจะมุ่งหน้าไปที่ประตูทางออก ขณะที่เดินผ่านผม เขาส่งสายตาราวกับกำลังเวทนาพร้อมยกยิ้ม

 

"เจ้าเองก็สนุกให้เต็มที่ล่ะ ดีจะตายไป หัวหน้าเป็นคนบอกเองว่าจะดูแลเจ้าอย่างดี หากเขาถูกใจอะไรก็จะเล่นกับสิ่งนั้นไปตลอดนั่นแหละーーร้องเสียงน่ารัก ๆ เข้าไว้ล่ะ หัวหน้าต้องเอ็นดูเจ้าแน่"

 

พูดจบก็หายตัวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

 

เหงื่อเม็ดเย็นผลุดขึ้นมา

 

เชิญตามสบายบ้างล่ะ ร้องเสียงน่ารัก ๆ บ้างล่ะ หมายความว่ายังไง ไม่สิ ผมรู้แก่ใจว่าเขาหมายถึงอะไร ผมไม่ได้โง่หรอกนะ ผมรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้มันอันตรายแค่ไหน และตระหนักถึงความเลินเล่อของตัวเองด้วย

 

"......เป็นยังไงบ้าง ยืนไหวหรือไม่"

 

ชายหนุ่มส่งยิ้มให้ เขาโอบไหล่ผมก่อนจะเริ่มลูบไล้

 

ทั้งร่างผมขนลุกชัน

 

ผมปัดมือเขาออกเพื่อไม่ให้เขาสัมผัสผมมากไปกว่านี้

 

"ไม่เป็นไรขอรับ ข้าจะไม่เข้าโรงเรียนอัศวิน ทั้งยังไม่ติดตามท่านด้วย! ต้องขออภัย แต่ข้าขอปฏิเสธข้อเสนอนี้ขอรับ!"

"ว่ายังไงนะ......? ทำไมล่ะ เจ้าไม่พอใจตรงไหน ข้าบอกว่าจะดูแลเจ้าอย่างดีไง"

 

เขากอบกุมมือของผมโดยที่ยังคงรอยยิ้มไว้บนใบหน้าーーーーและกดร่างผมลงกับโซฟา

 

ร่างกายผมขยับไม่ได้ดั่งใจจึงไม่อาจขัดขืน นี่มันแปลกเกินไปแล้ว

 

จะว่าไปชาเมื่อกี้ รสชาติมันแปลก ๆ

 

ชายตรงหน้าผม รวมถึงชายดวงตาตกคนนั้น ไม่มีใครดื่มชานั้นเลยสักอึก

 

ผมไม่อยากยอมรับ ทว่า ชานั่นーー

 

 

ผมจ้องเขม็งไปที่ชายตรงหน้าพร้อม ๆ กับลางสังหรณ์ที่แล่นเข้ามาในจิตสำนึก

 

"ขอปฏิเสธขอรับ! ข้าจะกลับแล้ว! กรุณาปล่อยด้วย!"

"งั้นหรือ แต่อีกเดี๋ยวーーーーเจ้าก็จะรู้สึกดีแล้วนะ?"

 

ผมสูดลมหายใจ ลางสังหรณ์ที่ไม่อยากให้เกิดกลับเป็นจริงจนได้ ไม่ตลกเลย

 

"พูดอะไร"

 

"ข้าอยากให้เจ้ารู้สึกดีตั้งแต่แรก จึงใส่ยาที่ทำให้รู้สึกดี......ไปนิดหน่อย ไม่ต้องกังวล เซอร์ล่าก็เคยใช้มันกับคนรักเหมือนกัน แค่ตัวยาเบา ๆ ไม่มีผลต่อร่างกายหรอก พอเช้าก็หมดฤทธิ์แล้ว"

 

"ยา......"

 

"แม้ข้าจะ......ให้ใส่ชนิดรุนแรงเล็กน้อยลงไปก็ตาม คงไม่มีปัญหานะ"

 

ปัญหาใหญ่เลยต่างหาก

 

จริงดิ เวรเอ้ย

นี่ลอบวางยาผมเหรอ

ในชาที่เจ้าคนหางตาตกนั่นชงมาให้ ทำไมผมถึงดื่มไปนะ มานึกเสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว

 

"นี่ เจ้าเองก็อย่าคิดมากนักเลย ทำตัวว่าง่ายและสนุกกับข้าก็พอ ผู้ที่มีความสุขกับชีวิตได้คือผู้ชนะนะ เจ้าแค่เล่นกับข้าเป็นครั้งคราว หลังจากนั้นเจ้าอยากใช้ชีวิตเช่นไรก็ตามใจเจ้าปรารถนา หากเจ้าอยากเป็นอัศวิน ข้าก็ให้เจ้าเป็นได้ หรือหากไม่อยากทำงาน เจ้าจะอยู่ที่คฤหาสน์ของข้าทั้งวันก็ย่อมได้ ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าเอง......ให้ข้าเล่นสนุกกับเจ้าตลอดไป มีตรงไหนไม่น่าพอใจกัน"

 

"นี่พูด อะไรーー"

 

ชายผมสีดำขึ้นคร่อมบนตัวผมพร้อมแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาของผม แขนทั้งสองข้างถูกเขาใช้มือเพียงข้างเดียวรวบขึ้นไว้เหนือศีรษะและตรึงเอาไว้ เข่าของเขากดทับขาซ้ายของผม ผมไร้ทางหนีอย่างสิ้นเชิง

ถึงจะเป็นไอ้เวร ทว่าก็เป็นผู้ใหญ่ ทั้งยังเป็นอัศวิน ไม่ว่าจะพละกำลังหรือขนาดตัวก็เหนือกว่าผมที่อยู่ในร่างของเด็กเพิ่งโต

 

ยิ่งไปกว่านั้น เรี่ยวแรงผมยังหดหายไปเพราะฤทธิ์ยา

 

ผมอยากจะใช้พลังเวทพัดเขาออกไป ทว่าไม่มีเวลามากพอจะท่องคาถาที่มีทำนองเชื่องช้า ทั้งยังต้องร่ายคาถายาวเฟื้อยจนกว่าเวทมนตร์จะสำแดงฤทธิ์ ไม่ไหว หากเริ่มร่ายเวทมนตร์ อีกฝ่ายต้องเข้ามาขวางแน่ อย่างที่คิด ศัตรูตัวฉกาจในโลกแห่งเวทมนตร์ก็คือ'เวทสกัดกั้น'

 

แผ่นอกของผมถูกลูบไล้ผ่านทางเสื้อเชิ้ต

ผมขนลุกซู่และรู้สึกพะอืดพะอม

 

"หยุด! ปล่อย ไอ้เวรโรคจิต!!"

 

ชายผมดำนิ่งงัน

 

"เป็นเด็กอารมณ์ร้ายกว่าที่คิดไว้เสียอีก......เอาเถอะ การดัดนิสัยเด็กก้าวร้าวอย่างเจ้าให้กลายเป็นลูกแมวเชื่องก็ไม่เลวเหมือนกัน น่าสนุกดี"

 

ชายผมดำยิ้มอย่างน่าขยะแขยงก่อนจะฉีกทึ้งเสื้อของผม ฝ่ามือชื้นเหงื่อลูบไล้ไปตามแผ่นอกของผม ราวกับน้ำย่อยในกระเพาะไหลย้อนขึ้นมา ทั้งรู้สึกแย่และอยากอาเจียน

 

"ย...อย่านะ ไอ้เวร! อย่ามาโดนตัวข้า!"

"เป็นผิวที่ขาวและงดงามยิ่งนัก ท่าทางหยิ่งยโสนั่นก็ช่างเหมือนเขาเสียจริง......เยี่ยม......เยี่ยมมาก......ทีแรกข้าคิดว่าการเข้าร่วมงานประลองในพื้นที่ชนบทเช่นนี้เป็นเรื่องน่ารำคาญ ทว่าโชคดีที่มา......ข้าจึงได้พบกับเด็กเช่นเจ้า"

 

ฝ่ามือที่เปียกชื้นนั้น ไล่ตั้งแต่ลำคอ แผ่นอก จนมาถึงหน้าท้องของผม

น่าสะอิดสะเอียน

 

"......อย่าเกร็งไป ข้าจะทำให้เจ้ารู้สึกดีเอง มาสนุกกันเถอะ ข้าจะอ่อนโยนกับเจ้าเอง......"

 

ชายผมดำเคลื่อนตัวเข้าใกล้ลำคอของผมก่อนจะดูดเลีย เขาเน้นย้ำที่บริเวณไหปลาร้าของผม

ผมรู้สึกแย่จนตัวสะเทิ้ม ทั้งโมโห ทั้งหวาดกลัว

ชั่วขณะนั้น ในหัวพลันขาวโพลน

 

"ทำกันตรงนี้รอบหนึ่ง แล้วค่อยไปต่อบนเตียงนะ เลียนคุง"

 

คิดจะทำอะไร

ไม่สิ ถึงไม่บอกก็รู้อยู่แล้ว เขาตั้งใจจะขืนใจผม บัดซบ

 

 

ต้องรีบ ต้องรีบหนี

แต่จะหนียังไงดี

มีวิธีอะไรบ้าง

 

จริงสิ ในบรรดาวิชาดาบที่ท่านอาจารย์สอนมีวิชาป้องกันตัวอยู่ด้วย เคล็ดลับที่เหมาะไว้ใช้กับสถานการณ์ที่ขาถูกพันธนาการ

ศัตรูมีคนเดียว

นึกให้ออกสิ

 

 

"......ข...เข้าใจแล้วขอรับ"

 

ผมผ่อนแรงลงーーーーเพื่อหลอกล่ออีกฝ่าย

 

"ข้าจะยอมทำตามทุกอย่างขอรับ เพราะงั้น......"

 

ชายผมดำยกยิ้มล้ำลึก

 

"เด็กดี ว่าง่ายแต่แรกเสียก็หมดเรื่อง ข้าจะทำให้เจ้ารู้สึกดีเอง"

 

ตะขอกางเกงของผมถูกปลดก่อนมือใหญ่ที่ลูบไล้อยู่บริเวณหน้าท้องจะสอดเข้าไปอย่างเชื่องช้า ผมข่มความรู้สึกคลื่นเหียนーーและรอให้อีกฝ่ายโน้มเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ

 

แรงที่ตรึงผมอยู่เริ่มคลายออก

 

ชายผมดำยิ้มขณะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ผมลอบสูดลมหายใจโดยระวังไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกตัวขณะที่ーーรวบรวมพลังไว้ที่หน้าท้อง

 

จากนั้น

 

ผมรอให้เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้สายตาและจมูกของผมราวกับตั้งใจจะประทับริมฝีปากลงมาและーーーーผมเงยหน้าขึ้นเขกศรีษะเต็มแรงเข้าที่หน้าผากของเขา

 

ตามที่ท่านอาจารย์บ้าเลือดผู้นั้นสอน

 

ผมได้ยินดังโป๊ก

 

"อ้าก!?"

 

ชายผมดำรีบยกมือข้างหนึ่งกุมหน้าผากก่อนจะดึงตัวกลับไป

 

แรงที่กดแขนของผมทั้งสองข้างเอาไว้คลายออกเล็กน้อย

 

ผมไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือ จึงรีบดิ้นเพื่อเอาตัวเองออกจากพันธนาการ

หลุดแล้ว

ผมประสานมือที่ดิ้นหลุดออกมาไว้ด้วยกันก่อนจะーーกระแทกศอกเข้าที่คางของอีกฝ่ายเต็มแรง

 

"อ้ากก!"

 

ผมพาตัวเองกลิ้งตกลงมาจากโซฟาและกลิ้งต่อไปผ่านใต้โต๊ะเพื่อลอดไปโผล่อีกฝั่งหนึ่ง จากนั้นก็รีบยันตัวเองลุกขึ้น

 

ท่านอาจารย์บ้าเลือดพร่ำสอนผมจนปากเปียกปากแฉะว่า ภายใต้การต่อสู้ที่เสียเปรียบ จงใช้สิ่งกีดขวางให้เกิดประโยชน์ เช่นนั้นแล้วสิ่งนั้นจะไม่ใช่อุปสรรคหากเป็นอาวุธที่ช่วยให้หลุดพ้นอันตรายและชัยชนะจะอยู่ที่นั่น

 

ในชั่วขณะที่ผมพาตัวเองเข้าไปใต้โต๊ะกลางที่ทำจากหินที่ทั้งยาวและหนัก แม้ว่าชายผู้นั้นจะพยายามเอื้อมมือมาคว้าผม ทว่าก็ไม่อาจส่งมาถึงตัวผมได้

 

ขอบคุณ ขอบคุณจริง ๆ ท่านอาจารย์บ้าเลือด! คุณพูดถูกทุกอย่างเลย! โชคดีจริง ๆ ที่คุณสอนศิลปะการป้องกันตัวให้ผมด้วย ขอบคุณมากท่านอาจารย์! คราวหน้าผมจะซื้อปลาตากแห้งกับเหล้ามันฝรั่งที่คุณชอบไปเป็นของฝากแทนคำขอบคุณนะครับ!

 

ผมวิ่งหนีออกจากห้องขณะมองชายหนุ่มที่ปีนโต๊ะขึ้นมาพร้อมกับเสียงโอดครวญ เขาก่นด่าด้วยท่าท่างหมดแรง

 

"จ...เจ้า......! หยุดนะ!"

 

หยุดหาอะไรล่ะ!

 

ผมจับลูกบิดประตูและเปิดออกก่อนจะเผ่นหนีออกไปที่ทางเดิน

 

 

แม้จะแทบยืนไม่ไหวแต่ผมก็พยายามพยุงตัวเองและวิ่ง วิ่งและวิ่งลงไปตามบันไดยาวเหยียด ผมล้มลงแต่ก็ลุกขึ้นมา จนในที่สุดก็พาตัวเองมาถึงบริเวณล็อบบี้อันกว้างขวางของโรงแรม

 

ทั้งพนักงานและยามที่ผมวิ่งผ่านต่างร้องเรียกและพยายามหยุดผม หลังจากสลัดพวกนั้นออกมาได้ ผมก็ตรงไปที่ประตูใหญ่ของโรงแรมทันที

 

 

——————————

กลับมาแล้วค่ะ สอบเสร็จแล้ว เย้ เย้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 880 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,643 ความคิดเห็น

  1. #1583 Sea Zip (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 11:21
    ดีนะ -หางตาตกนั่นไม่อยู่ นี่ตอนแรกคิดว่าพระเอกจะมาช่วย แต่ยังไงก็ไม่รู้ แต่แบบน้องเอาเว้ย
    #1,583
    0
  2. #1136 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 22:50
    น้องน่าจะกระทืบกลางหว่างขาอัศวินนั่นแรงๆไปด้วยนะเอาให้แหลกจนขยับไม่ได้ไปเลย
    #1,136
    0
  3. #863 hongyok025 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 01:46
    ชอบตาน้องแล้วมาลงที่น้องนินะ แม่งงงงงงง
    #863
    1
    • #863-1 hongyok025(จากตอนที่ 21)
      29 มีนาคม 2563 / 01:55
      อยากรู้เรื่องนี้ถึงหูคุณพี่บราค่อนจะเป็นไง ไม่ต้องถึงมืออัลเลย ถึงสิมีตายอะ
      #863-1
  4. #859 Sk999 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 17:26

    น้อนนนนน หนีไปปปปปปปป
    #859
    0
  5. #837 Lormielis (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 09:48
    เชี่-------ยยยย
    #837
    0
  6. #578 After_TeaTime (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 15:26
    น้อง!!! หนีให้ได้นะ!!! จาก-เวรนั่น!!! แงงงงงง นี่มันชั่วมากเลยนะ สารเลววววว ใจจิตทำด้วยอะไรวะ แงงงง เลียน หนีไปปปปป อัลมาช่วยน้องด้วยยยย
    #578
    0
  7. #546 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 22:30
    วิ่งค่ะหนู!!!
    #546
    0
  8. #529 Pollo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 23:59

    อัศวินโรคจิต!อย่ามาใกล้ลูกฉันนะ!!!//ฟาดๆๆๆ

    #529
    0
  9. #528 10326 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 22:14
    โอยย สาธุ น้องเลียนวิ่ง อัลได้โปรดมาช่วยที ได้โปรดยิ่งกว่าคือไรท์ สาธุขอให้แปลเร็วๆ
    /\สาธุๆๆๆๆๆ
    #528
    0
  10. #527 papark (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 20:26
    ว่าแล้ว -พวกเลว มองเลียนเป็นอะไร เลียนวิ่งนะ หนีไป
    #527
    0
  11. #525 Fuyu11247 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 03:08
    วิ่งไป ห้ามหยุดดดด
    #525
    0
  12. #524 .•:*´Lenna`*:•. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 01:19
    อยากทะลุไปเหยียบหน้าเจ้าอัศวินน่าขยะแขยงนี่นักกกก
    #524
    0
  13. #523 SoraUnnieSama❄ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 23:28
    น้องเลียนของเจ้ โฮรวววว วิ่งค่ะลูก วิ่งต่อไป!!!
    #523
    0
  14. #522 nansama (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 23:06
    ไรท์ครับ นักอ่านจะปูเสื่อรอน้องวิ่งนะครับ 5555 ตื่นเต้น ขอบคุณสำหรับการแบ่งปันนะครับ มันดีมาก
    #522
    0
  15. #520 kavasarew (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 21:10
    ขอบคุณมากนะคะ
    #520
    0
  16. #517 Patimabhorn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 18:02
    น้องเก่งมากเลย ต้องรอดนะะะะ
    #517
    0
  17. #515 Mini_Kyungsoo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 16:08
    รีบหนีเร็วลูกกกก //แงงงคิดถึงไรท์มากๆ รออ่านทุกวันเลยยยยย
    #515
    0
  18. #514 Silabun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 13:33
    น้องเตะไข่สิ แต่โหม่งหัวกับศอกใส่มันน้อยไป!
    #514
    0
  19. #513 boyflower (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 11:31
    -โรคจิต ฉันจะฆ่าแก น้องเป็นของอัลเฟรดเว้ย
    #513
    0
  20. #512 Kondee2870 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 11:16
    เหมือนที่เคยทำนายว่าอย่าคลาดสายตาไงงง อัลเฟรดน่าจะอยู่แถวนั้นแน่เลย
    #512
    0
  21. #511 เก้าอี้น้อย (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 09:38
    ขอให้น้องหนีรอดดด สงสารน้องง
    #511
    0
  22. #510 sukinaMachiro (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 09:32
    อิสึด น่ากลัว อัลไปฆ่ามัน มาทำยัยน้องได้ไงงง
    #510
    0
  23. #509 FaFa_Fangs (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 08:44
    -โรคจิตเอ๊ยยยยยยยย
    ให้เอียนกลับมาเอาคืนให้หน่อยสซิ!!
    #509
    0
  24. #508 [°|Tanwa...|°] (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 08:27

    หนีให้รอดเเล้วกลับมาเอาคืนนน

    #508
    0
  25. #507 luzia atiria (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 04:33
    โรคจิตมากกก
    #507
    0