[นิยายแปล] Nurturing the Hero to Avoid Death ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

ตอนที่ 20 : 17 การประลองดาบภายใน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,618
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 829 ครั้ง
    29 ก.พ. 63

 

 

Nurturing the hero to avoid death | ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

17 การประลองดาบภายใน

 

ในที่สุด

ก็ถึงวัน 'การแข่งขันประลองดาบภายใน'

 

วันสุดท้ายของเหตุการณ์ในโรงเรียนที่เลียนมีบทบาท

 

สักทีโว้ยー!

 

ในที่สุด ผมก็จะเคลียร์เหตุการณ์ทั้งหมดของโรงเรียนแล้ว สำเร็จแล้ว ผมทำได้แล้ว

 

ภายในหัวผมฉายภาพย้อนไปถึงความยากลำบากที่ผ่านมาราวกับภาพที่ฉายบนโคมไฟกระดาษ

 

หลังจากกลับไปหมู่บ้าน เหตุการณ์ที่เลียนต้องเข้าไปมีบทบาทก็เหลือน้อยเสียจนนับนิ้วได้

 

เมื่อจบการศึกษาจากโรงเรียนในเมือง โอกาสที่ว่าที่ผู้กล้าในอนาคตกับเลียนจะได้เผชิญหน้าหรือพูดคุยกันก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด พูดอีกอย่างคือแทบจะไม่เจอหน้ากันเลย ตามเนื้อเรื่องเดิม ความสัมพันธ์ระหว่างว่าที่ผู้กล้ากับเลียนจัดว่าเข้าขั้นวิกฤต จึงไม่มีความจำเป็นต้องฝืนมาพบหน้ากัน ดังนั้น หลังจากเรียนจบ ถ้าไม่บังเอิญเจอกันในหมู่บ้านเป็นครั้งคราวーーเหตุการณ์ที่ทั้งสองคนจะมีบทบาทร่วมกันก็หายไปจบแทบไม่เหลือ

 

อีกอย่าง

หลังจากกลับไปหมู่บ้าน เหตุการณ์ที่เลียนจะมีเอี่ยวด้วยーーก็จืดจางเสียจนเรียกว่าอีเว้นท์ไม่ได้ด้วยซ้ำ เต็มที่ก็เพียงพูดจาน่ารังเกียจสักคำสองคำใส่ตัวเอกแล้วจากไป

 

ถึงจะเป็นเพียงการคาดเดา......แต่มีการถกเถียงว่าใน 'การประลองดาบภายใน' เลียนพ่ายแพ้ให้กับอัลเฟรดที่ตนดูถูกมานานอย่างหมดท่า ความภาคภูมิใจที่สั่งสมมาจึงแตกเป็นเสี่ยง ๆ แล้วเข้าสู่ภาวะรับไม่ความจริงไม่ได้ーーหลังจากนั้น เลียนจึงพยายามหลีกเลี่ยงตัวเอกอยู่ตลอด

 

กล่าวคือ หากผ่านวันนี้ไปได้ เหตุการณ์ที่เลียนกับตัวเองมีบทบาทร่วมกันก็จะหมดไป

 

ทว่า ข่าวดีของผมมันต่อจากนี้

หลังจากวันนี้ ผมจะเป็นอิสระและเคลื่อนไหวได้ตามใจชอบ ไม่ต้องค่อยพะว้าพะวังทั้งเรื่องในโรงเรียนและอัลเฟรด จากนี้ผมสามารถจดจ่อกับแผนการป้องกันหมู่บ้านได้อย่างเต็มที่

 

พูดอีกอย่างคือวันนี้ถือเป็นวันดีมาก ๆ สำหรับผม สบาย ๆ หายห่วง ไร้กังวล แถมไม่ปวดท้องด้วย

 

ผมฮัมเพลงขณะคว้ากระเป๋าหนังสุดรักแล้วออกจากห้องนอน

 

 

***

 

 

วันนี้ ทั้งโรงเรียนเต็มไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว

บรรยากาศครึกครื้นไม่ต่างอะไรจากงานเทศกาล

 

วันนี้เป็นวันศุกร์ พรุ่งนี้ก็วันหยุดแล้ว ทั้งการแข่งขันก็ใช้เวลาทั้งวันจึงไม่มีการเรียนการสอน ก็ใช่ว่าผมจะไม่เข้าใจความรู้สึกพลุ่งพล่านและอยู่ไม่สุขของแต่ละคนหรอกนะ

 

ทั้งในและนอกโรงเรียน ไม่ว่าที่ไหนก็เต็มไปด้วยศิษย์ที่ทั้งวิ่งไปพลางคาดผ้าคาดหัวไปพลาง รวมตัวแลกเปลี่ยนวิชา ประลองฝีมือ และเตรียมร่างกายสำหรับการประลอง นอกจากนี้ยังมีพวกที่กำลังปีนต้นไม้ หรือแม้กระทั่งใช้กำแพงของโรงเรียนจำลองการปีนผา

ไม่เข้าใจเลย ไม่สิ อาจมีความหมายอะไรก็ได้ แต่ผมไม่เข้าใจ

 

บริเวณทางเดินมีพวกที่เอาท่อนเหล็กมาควงขวางทางชวนให้หวาดเสียวว่าอาจจะโดนลูกหลงอยู่ด้วย ไปควงข้างนอกสิวะ เจ้าพวกนี้ เป็นไปตามคาด เจ้าพวกนั้นถูกอาจารย์ปล่อยหมัดตรงทำโทษก่อนจะถูกจับโยนออกไปทางหน้าต่าง อา สมควรแล้วล่ะ มันอันตรายนะ

 

นักเรียนที่ลงเรียนวิชาดาบส่วนใหญ่จะเป็นผู้ชาย สำหรับเด็กผู้หญิงจะลงเป็นวิชาเลือก ดังนั้น นักเรียนหญิงที่เข้าแข่งขันจึงมีอยู่จำนวนหนึ่ง ส่วนเด็กสาวกลุ่มอื่นที่มากันส่วนใหญ่ล้วนมาเพื่อเอาใจช่วยและมาชมการแข่งขันกีฬาจึงส่งเสียงกรี๊ดกร๊าด พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

 

รู้สึกราวกับมาถึงฉากเริ่มต้นของเหตุการณ์แล้ว

 

 

 

ระหว่างที่รอการประลองเริ่มขึ้น

ภายในห้องเรียน ทุกคนต่างเตรียมความพร้อม บ้างก็พูดคุยกัน บ้างก็ออกกำลังยืดหยุ่นร่างกายที่ริมผนัง เจ้าสามหน่อ รวมไปถึงเพื่อนร่วมชั้นต่างเข้ามายืนล้อมที่นั่งของผมเหมือนอย่างเคยและส่งเสียงพูดคุยกันอย่างออกรส

 

"ท่านเลียน! ท่านเลียนต้องชนะแน่นอนขอรับ!"

"ของมันแน่นอนอยู่แล้วー! ไม่ผิดหรอก!"

"ใช่เลยขอรับ! ในโรงเรียนนี้ไม่มีใครสู้ท่านเลียนได้สักคน!"

"พยายามเข้านะขอรับ ท่านเลียน!"

"ข...ข้าเอาใจช่วยขอรับ......!"

"ข้าด้วย!"

"ข้าก็ด้วย!"

 

"ขอบคุณนะ ทุกคน"

 

ผมส่งยิ้มให้พวกเขา ใบหน้าของพวกนั้นขึ้นสีก่อนจะยิ้มตอบกลับมา

วันนี้ผมไม่ได้ฝืนยิ้มด้วยท่าทางยโสเหมือนทุกที แต่เป็นรอยยิ้มจากใจ ผมดีใจจริง ๆ รอยยิ้มไม่เสียเงินอยู่แล้ว วันนี้อากาศดีมาก! อารมณ์ผมตอนนี้จึงอยากแจกจ่ายรอยยิ้มสีแอปเปิ้ลแบบเดียวกับมาเรียให้กับทุกคน

ช่างผ่อนคลายอะไรเช่นนี้

 

ที่ผมต้องทำก็แค่พ่ายแพ้ให้อัลเฟรดในตอนท้ายก็พอ! ไม่ต้องเปลืองแรงแม้กระทั่งเตรียมร่างกายด้วยซ้ำ

 

ขอโทษนะ คนที่เอาใจช่วยผมทุกคน......

ผมจะพยายามーーーーแพ้อย่างเต็มที่

 

 

ทางอัลเฟรดเป็นยังไงบ้าง

จะมีความรู้สึกว่า ในที่สุดก็จะได้โค่นเลียนสักทีบ้างหรือเปล่า ผมลงทุนลงแรงต่อยตีเขามาตลอดเพื่อวันนี้เลยนี่นา ถึงจะเป็นเจ้าเด็กน้อยที่เย็นชาไร้ความรู้สึกอย่างอัลเฟรดก็ตาม แต่การประลองครั้งสุดท้ายเช่นนี้ อย่างน้อยก็คงมีความรู้สึกอยากชนะผมสักครั้งหนึ่งขึ้นมาบ้างแหละ

 

ผมหันกลับไปมองหาอัลเฟรดที่หลังห้องทางริมหน้าต่างอย่างไม่สนภาพลักษณ์ ที่นั่งของอัลเฟรดยังมีผู้คนรายล้อมอยู่เหมือนเดิม

ท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น ปรากฏเจ้าของเส้นผมสีบลอนด์ส่องประกายーー

 

ーーーーอัลเฟรดปรือตาท่าทางจะหลับแหล่มิหลับแหล่ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้และหาวออกมาหวอดใหญ่

 

 

เฮ้ยยยยยยยยย!!?

 

 

กระผมไม่เห็นเศษเสี้ยวความตั้งใจของคุณเอ็งแม้แต่น้อยเลยครับบบ!?

เจ้าบ้า......บังอาจมาทำหาวเสียงดัง......เอ็งนอนไม่พอหรือยังไง!?

 

ตั้งใจหน่อยสิฟะ ตั้งใจหน่อย!! อย่างน้อยก็ใส่พลังในวันนี้ให้มันสุด ๆ ไปเลยสิ เจ้าโง่! นายยังต้องไปให้ถึงรอบชิงนะเฟ้ย!

 

ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นจับจ้องมาที่ผม

 

ผมถลึงตาใส่เขาอย่างเอาเรื่อง

 

"ย...เหยาะแหยะเสียจริง อัลเฟรดคุง หาวปากกว้างเชียวนะ"

 

"......เมื่อวาน ข้าเผลอทำงานถ่ายพลังเวทจนดึก......"

 

"อะ!!"

 

เอ็งทำอะไรของเอ็งเนี่ยยยย!!

 

"จ...เจ้าบ้าหรือเปล่า......!! ข้าบอกไปแล้วไงว่าไม่ต้องฝืน!!"

"อืーม แบบว่า พอเริ่มทำแล้ว......ก็หยุดไม่ได้จนลืมเวลา......"

"ห๊า!? จ...เจ้าบ้าーー"

 

ผมรีบหุบปากตัวเอง

 

รอบข้างต่างมองผมอย่างสงสัยใคร่รู้ เกือบไปแล้ว เผลอโมโหจนเกือบหลุดพิรุธไปเลยไม่ใช่หรือไง เจ้าบ้า!

 

"ฮึ ฮึฮึ......ทำงานพิเศษก่อนวันประลองเช่นนี้เหยาะแหยะจริง ๆ อัลเฟรดคุง คิดว่าจะเอาชนะได้ด้วยกำลังแค่นั้นหรือไง"

 

"......ข้าไม่สนใจอยู่แล้ว ถ้าแพ้ก็กลับแค่นั้นเอง ข้าอยากรีบแพ้รีบกลับเสียมากกว่า ตอนเย็นกับตอนค่ำยังมีงานพิเศษอีก"

 

"อะ!!?"

 

นายบอกว่าจะรีบแพ้รีบกลับ!?

 

ทางฉันก็แย่น่ะสิ!!!

 

แม่งเอ้ย ต้องทำอะไรสักอย่างกระตุ้นเจ้านี้สักหน่อย......!

 

"จ...เจ้าน่ะ ไม่คิดจะเอาชนะข้าให้ได้สักครั้งเลยหรือไง คิดจะแพ้ไปจนจบหรือ"

 

ผมปลุกอารมณ์การต่อสู้ของอัลเฟรดด้วยการพ่นคำพูดน่ารังเกียจ

 

อัลเฟรดจ้องมองผมอย่างไม่ค่อยพอใจพร้อมเลิกคิ้วข้างหนึ่ง และーーกลับไปทำหน้าตายเหมือนเดิม

 

จ...เจ้าบ้า......! ความตั้งใจของนายมันมีแค่หนึ่งวินาทีหรือไง! พับผ่าสิ ถ้าไม่มีสายตาของคนอื่นอยู่ล่ะก็ ปานนี้ผมคงพุ่งไปเขกหัวเจ้าเด็กนี่สักทีแล้ว!

 

"......อือー......แต่ถึงเอาชนะเจ้าไป ข้าก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี......"

 

"ถ...ถ้าชนะ เจ้าอาจได้รับการทาบทามเข้าสังกัดกองทัพหลวงนะ"

 

"ข้าไม่ได้อยากเป็นอัศวินสักหน่อย"

 

ไม่อยากหรอกเหรอ

อา แต่ในอนาคตนายก็ไม่ได้เป็นอัศวินของกองทัพอยู่แล้วーーทว่าได้รับมอบตำแหน่งอัศวินเจ้าลัทธิของวิหารฟอร์ทูน่าจากองค์เทพธิดา

 

แต่ตอนนี้ เรื่องนั้นช่างไปก่อน

ผมต้องหาทางดึงความตั้งใจของอัลเฟรดขึ้นมาให้ได้

 

"ง...งั้นหรือ เอ่อーー"

 

อะไรดีล่ะ ไม่มีอะไรดี ๆ เลยเหรอ

สิ่งที่จะกระตุ้นอัลเฟรดได้......อะไรดี......เงิน......สิ่งของ......อย่างนั้นเหรอ

 

ผมดวงตาเห็นธรรม

 

"จริงสิ ถ้าเจ้าเอาชนะข้าได้ล่ะก็......ข้าจะให้รางวัลเจ้าก็ได้!"

 

ถ้ามีของตอบแทน ถึงจะเป็นอัลเฟรดก็น่าจะยอมเคลื่อนไหวบ้าง เช่น หากชนะผมจะได้เงินก้อนหนึ่ง อัลเฟรดจะไม่ยอมทำอะไรเลยหรือ ยังไงเจ้านั่นก็เป็นมนุษย์ธรรมดา อะไรที่ทำเงินหรือทำให้อิ่มท้องไม่ได้ก็คงไม่มีกะจิตกะใจจะทำ

 

"......รางวัล?"

 

เยี่ยม เหยื่อติดเบ็ดแล้ว!

อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด!

 

"ช...ใช่ รางวัล หากเจ้าเอาชนะข้าได้ ข้าจะให้สิ่งที่เจ้าต้องการหนึ่งอย่าง จะเงินทองหรือสิ่งของก็ไม่เกี่ยง ขอเพียงบอกสิ่งที่อยากได้มาก็พอ"

 

"สิ่งที่อยากได้"

 

"ใช่......ขอเตือนไว้ก่อน แค่สิ่งที่ข้าให้ได้เท่านั้นนะ"

 

อัลเฟรดเลื่อนสายตาไปด้านบนแล้วเริ่มลูบคาง

กำลังใคร่ครวญอยู่

 

อัลเฟรดดึงสายตากลับมาที่ผมแล้วยกยิ้ม

 

"ตกลง ถ้าข้าชนะเจ้าได้ーーข้าขอรับ'รางวัล' ไปแล้วกัน"

 

"อะ อา"

 

"อะไรก็ได้ใช่ไหม? อะไรก็ได้ที่ข้าต้องการ"

 

"อะ อา"

 

"แน่ใจ? อย่ากลับคำล่ะ"

 

"............เอ๊ะ ม...ไม่......ไม่หรอกน่า!"

 

"อืม งั้นตกลง"

 

อัลเฟรดลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วใช้มือข้างหนึ่งคว้าเอาดาบสำหรับฝึกซ้อมที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะขึ้นมา ดาบจริงที่ใช้ในการแข่งขันจะอยู่ในความดูแลของอาจารย์ เพื่อป้องกันอันตรายจึงไม่มอบให้จนกว่าจะถึงเวลาประลอง

 

"อัลเฟรด? จ...เจ้าจะไปไหน"

"ไปยืดเส้นยืดสายเสียน้อย ยังพอมีเวลากว่าการประลองจะเริ่ม"

 

อัลเฟรดหมุนไหล่ขณะชายตามองผมอย่างอารมณ์ดีและออกจากห้องเรียนไป

 

ผมมองส่งแผ่นหลังของเจ้าคนที่นาน ๆ จะมีแรงฮึดขึ้นมาพร้อมกับเหงื่อเม็ดเย็นที่ผลุดออกมาจากหน้าผาก

 

ก็จริง ก็จริงอยู่ที่อัลเฟรดมีกะจิตกะใจขึ้นมาแล้ว แผนการของผมสำเร็จก็จริงแต่......

 

......เจ้านั่นตั้งใจจะขออะไรกันแน่ ท่าทางร่าเริงเกิดเหตุเช่นนั้นทำให้ผมเสียวสันหลังวาบ

 

ทั้งที่ตั้งใจจะแพ้อยู่แล้ว แต่ผมกลับไปสัญญาจะให้รางวัลกับอัลเฟรดก่อนแข่งขันเสียได้

 

ดันพลาดท่าไปหวั่นไหวกับท่าทางไร้แรงใจของเจ้านั่นจนเผลอพูดออกไปโดยไม่คิด......น่าจะไตร่ตรองให้มากกว่านี้

 

ผมร่ำไห้พลางกุมท้องที่เกิดปวดขึ้นมา

 

 

 

การแข่งขันแบบทัวร์นาเมนต์ด้วยดาบจริงนี้จะเป็นตัวตัดสินผลการเรียนหลังจบการศึกษา

 

กติกาการแข่งขันไม่ซับซ้อน การตัดสินขึ้นอยู่กับว่าหากอีกฝ่ายพูดว่า 'ยอมแพ้' หรือร่างกายเลยเส้นที่ขีดแบ่งในสนามออกมา หรือล้มลงบนพื้นไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใดก็ตาม ก็ชนะ

 

แน่นอนว่าหากมีการโกงหรือตั้งใจทำให้ฝ่ายตรงข้ามบาดเจ็บจะถูกปรับแพ้ทันที อาจารย์จะกระจายตัวอยู่รอบสนามและคอยสอดส่องควบคุม หากพบอันตรายก็จะรีบพุ่งเข้าไปหยุดการแข่งขัน นอกจากนี้เพราะแข่งขันด้วยดาบจริงที่อาจเกิดการนองเลือดได้ จึงมีการตั้งสถานพยาบาลอย่างง่ายที่ข้างสนาม โดยมีหมอจากทั้งโรงเรียนและหมู่บ้านมาประจำการเตรียมพร้อมหากเกิดกรณีบาดเจ็บ

เป็นการเตรียมพร้อมสำหรับทุกด้าน

 

ณ ใจกลางที่นั่งของผู้ชมที่เรียงรายกันอยู่ข้างสนาม มีที่นั่งพิเศษที่ถูกยกระดับพร้อมหลังคามุง

 

บริเวณที่นั่งที่จัดเตรียมไว้ในตำแหน่งที่สามารถชมการแข่งขันได้ใกล้ที่สุดนั้นมีกลุ่มคนที่สวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินยาวดูองอาจ ปกคอตั้งสีน้ำเงินกับชายเสื้อยาวดูคล้ายกับชุดอัศวิน ข้างตัวมีดาบยาวที่ประดับด้วยเงินและทองอย่างหรูหราวางพาดอยู่ กลุ่มอัศวินจากกองทัพหลวงประมาณหกถึงเจ็ดคน ใกล้ ๆ กันยังมีกลุ่มคุณลุงท่าทางอวดหยิ่งสวมชุดโค้ทยาวและหมวกดูมีราคา ที่หน้าอกและหมวกมีผ้าปักลายรูปดาบและโล่ คงเป็นผู้เกี่ยวข้องจากโรงเรียนฝึกอัศวินของเมืองหลวง นอกจากนี้ยังมีผู้อำนวยการโรงเรียนและบรรดาอาจารย์กำลังปั้นหน้ายิ้มพูดคุยกับอัศวินและผู้เกี่ยวข้องเหล่านั้น

 

ส่วนที่ริมสนามมีม้านั่งตั้งอยู่สองสามตัวพร้อมบรรดาศิษย์ที่นั่งเรียงกันตามลำดับด้วยท่าทางประหม่า ในสนามมีสัญลักษณ์วงกลมที่ขีดขึ้นเพื่อใช้ในการแข่งขันอยู่สี่จุด ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดมีประมาณหกสิบคน กว่าจะถึงการแข่งรอบชิงคงใช้เวลาน่าดู

ผมถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

 

 

หลังจากการประลองเริ่มขึ้น

ผมーーก็ชนะติดต่อกันอย่างง่ายดาย

 

 

ทว่าออกจะราบรื่นเกินไปหน่อย

 

มีศิษย์จำนวนไม่น้อยที่เกิดใจฝ่อเพราะเพิ่งเคยสัมผัสดาบจริงเป็นครั้งแรก ส่วนใหญ่แล้วจึงเรียกว่าการประลองไม่ได้ด้วยซ้ำ

 

ทันทีที่การแข่งขันเริ่มขึ้นก็ล้มลงไปกองกับพื้น หรือแม้จะทีท่าคล้ายจะเข้ามาประดาบ ทว่าวินาทีต่อมากลับตะโกนว่า "ยอมแพ้ขอรับ!" แล้ววิ่งออกจากสนามไป

 

......เลิกใช้ดาบจริงแข่งจะดีกว่าหรือเปล่า

 

แบบว่า ไม่รู้สึกถึงการประลองเลยสักนิด

แบบนี้ดีแล้วเหรอ ดีแล้วจริง ๆ เหรอครับ

 

"......ทุกคน ดูเหมือน......จะยอมแพ้ในทันทีเลย"

 

"แน่นอนอยู่แล้วขอรับ! จะไปเอาชนะท่านเลียนได้ยังไง!"

"ใช่ขอรับ! รู้ผลแพ้ชนะตั้งแต่ยังไม่เริ่มแล้วขอรับ"

"ขอรับ! แค่ได้เข้าไปทักทายท่านในสนามก็จบแล้วขอรับ"

 

ไม่สิ ไม่ตัดสินกันเร็วไปหน่อยเหรอ

 

 

ทันใดนั้น อีกด้านหนึ่งของสนามก็เกิดเสียงโห่ร้องเชียร์ดังสนั่น

 

เมื่อหันไปดูอีกมุมหนึ่งด้วยความสงสัยว่าส่งเสียงอะไรกัน ที่แห่งนั้นอัลเฟรดก็ล้มคู่ต่อสู้ลงได้ และーーอีกฝ่ายเตลิดหนีออกนอกสนามอย่างไม่คิดชีวิต

 

ทางนั้นก็เหมือนกันเหรอ

 

......ดูท่าคนที่ชนะได้อย่างราบรื่นจริง ๆ คงเป็นอัลเฟรดมากกว่า

 

ทั้งผมและเขาต่างเอาชนะและเข้ารอบต่อไปอย่างง่ายดายเกินกว่าที่คาดไว้ーーーー

 

หลังจากหมดเวลาพักก็ตามด้วยการแข่งขันรอบก่อนรองชนะเลิศเพื่อหาอันดับสามของการแข่งขัน

 

รอบชิงชนะเลิศ

 

 

ตรงหน้าของผมมีเจ้าของเส้นผมสีบลอนด์ที่ยืนกอดอกพร้อมส่งยิ้มกว้างอย่างออกนอกหน้ามาให้

 

 

เอ๊ะ เดี๋ยวนะ ทำให้นายยิ้มร่าขนาดนั้น ตอนนี้ความตั้งใจของนายมันล้นเกินไปหรือเปล่า ท่าทางเบื่อหน่ายกับหน้าปลาตายนั่นมันหายไปไหนแล้ว

 

ผมปาดเหงื่อเม็ดเย็นในใจและวางท่าเยือกเย็นกอดออกอย่างไม่หวาดหวั่น ผมยกยิ้มอวดดีอย่างทุกทีและเปิดปากพูดบทที่เตรียมมา

 

"ーー......ม...มาถึง'รอบชิง' ได้นี่ เจ้าเองก็คงดวงดีน่าดู อัลเฟรด! แต่ว่าก็มาได้เท่านี้ล่ะ เจ้าไม่เคยเอาชนะข้าได้ ครั้งนี้เจ้าก็ต้องพ่ายแพ้เหมือนเดิม"

 

อัลเฟรดเลิกคิ้วข้างหนึ่งอย่างฉงน

 

"......ไม่ลองก็ไม่รู้"

 

ทีนี้ล่ะมาต่อปากต่อคำ

ปกติเอาแต่ขานรับอย่างไม่แยแสว่า หืーม บ้างล่ะ งั้นหรือ บ้างล่ะแท้ ๆ

 

ทันทีที่อาจารย์สอนดาบให้สัญญาณ "เริ่มได้ー" ด้วยท่าทางเบื่อหน่าย พวกผมก็โค้งทำความเคารพหนึ่งทีก่อนจะชักดาบออกมา

 

 

"เดี๋......!?"

 

ดาบที่ฟาดฟันลงไปถูกท่วงท่าของอัลเฟรดปัดจนกระเด็น ถ้าเป็นยามปกติ อัลเฟรดน่าจะเข้ามาปะทะด้วยพลังพอดี ๆ นี่นา

 

ท่ากวัดแกว่งดาบของอัลเฟรดแปลกไปจากทุกที ทั้งพลิ้วไหว เยือกเย็นและไร้ช่องโหว่

 

ท่วงท่านั้นคล้ายกับเพลงดาบที่ผมเคยใช้

 

อา งั้นเหรอ

 

เพราะผมมักแอบสอนวิชาดาบให้อัลเฟรดอย่างอ้อม ๆ เสมอ เพลงดาบที่เขาใช้จะเหมือนผมก็คงไม่แปลก อืม ถึงจะปากเปียกปากแฉะ แต่ท่าทางจะจำไปใช้ได้แล้วสินะ ในฐานะผู้สอน พอได้เห็นการเติบโตของอัลเฟรดใกล้ ๆ แบบนี้แล้ว ผมรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่พูด

แต่ถึงจะดีใจก็เถอะーー

 

นายต่างจากทุกทีเกินไปไหมมมมม!!?

 

ที่ผ่านมานายอ้อมแรงขนาดไหนกัน การเคลื่อนไหวถึงไร้ช่องโหว่ขนาดนี้ อัลเฟรดหลอกล่อให้ผมจู่โจมหลายต่อหลายต่อครั้ง เขาลอบสังเกตการเคลื่อนไหวของผมเพื่อหาช่องว่างในการโจมตี

 

และยังーーดูสนุกสนานกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

 

 

หลังจากผ่านการฟาดฟันกันอยู่หลายครั้ง

 

"อะ"

 

อัลเฟรดปัดปลายดาบของผมไปอีกทางก่อนจะกวัดแกว่งดาบแล้วพุ่งตัวเข้ามาจ่อที่แผ่นอกของผม

 

ーーเหมือนกับที่ผมเคยทำก่อนหน้านี้

 

นายจำท่านี้มาด้วยเหรอ

 

ผมหวั่นไหวจนการเคลื่อนไหวชะงักลง อัลเฟรดไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือ

 

อัลเฟรดรวบใบมีดของผมกับเขาเข้าด้วยกันกันและตวัดออกเช่นเดียวกับที่ผมเคยทำ

ดาบหลุดออกมาจากมือผมーー

 

และถูกปัดกระเด็นออกไป

 

จากการปะทะเมื่อครู่ทำให้ผมหงายหลังล้มลงไปกองกับพื้น

เป็นครั้งแรก

 

 

ทั่วทั้งสนามเกิดเสียงโหยหวนสลับกับเสียงร้องเชียร์ดังระงม

 

 

อาจารย์ที่ทำหน้าที่ตัดสินการประลองระหว่างผมกับอัลเฟรดเบิกดวงตาที่เคยง่วงซึมตลอดเวลาจนถลน

 

เขามองผมที่ล้มลงไปนั่งสลับกับอัลเฟรดที่ยืนอยู่ หลังจากนั้นก็อ้าปากค้างก่อนจะแหกปากออกมา

 

"ーーเออออออออ๋!? ว...โว้วววววว!? ม...ไม่น่าเชื่อ เรื่องบ้า ๆ แบบนี้......!! อ...อัล อัลเฟรด ฟลัมเป็นฝ่ายชนะะะะะー!!!"

 

 

ผมยกยิ้มขณะยังนั่งอยู่ที่พื้น

อะไรเนี่ย

ยังไม่ทันจงใจแพ้เลย

 

ไม่ต้องเสแสร้งทำเรื่องแบบนั้น อัลเฟรดก็แข็งแกร่งกว่าผมอยู่แล้ว

 

ถึงจะทำทีเป็นฟังผ่าน ๆ แต่ก็จดจำทุกเรื่องที่ผมสอนและนำไปใช้ได้อย่างดี การประลองครั้งนี้ーーーーเป็นหลักฐานว่าสิ่งที่ผมทำไปไม่ได้สูญเปล่า

น่ายินดีจริง ๆ

 

 

อัลเฟรดตวัดดาบก่อนจะเก็บเข้าไปในฝัก

 

เขาเผยยิ้มกว้างขณะเดินเข้ามาใกล้และย่อตัวลงตรงหน้าผม

 

"......ชนะแล้ว"

 

ความยินดีที่เอ่อล้นอยู่ภายในทำให้ผมเผลอยิ้มตอบเขาโดยไม่รู้ตัว ไม่สิ ยังไงผมก็ต้องแสดงความยินดีกับเขาอยู่แล้ว ยินดีให้กับความพยายามอย่างไม่ย่อท้อของอีกฝ่าย

 

"......ยินดีด้วย อัลเฟรด เจ้าชนะ"

 

อัลเฟรดยิ้มให้ผม

 

เขายื่นออกมามือคว้าข้อมือของผมก่อนจะฉุดผมให้ลุกขึ้น ทว่าดูเหมือนแรงปะทะเมื่อครู่ยังหลงเหลืออยู่ แข้งขาผมจึงอ่อนแรงและทำท่าจะล้มลงไปอีกรอบ ในขณะที่คิดว่าคงได้จูบพื้นแน่ อัลเฟรดก็ยื่นแขนออกมาดึงผมเข้าไปไว้ในอ้อมกอด

 

แล้วกอดผมเต็มรัก

 

"จ...เจ้านี่นะ......! เดี๋ยวเถอะ"

"ข้าดีใจ ในที่สุดก็ชนะเจ้าได้แล้วーーชนะครั้งแรก"

 

......ดูท่าคงดีใจมากจริง ๆ

น้ำเสียงนั้นสดใสอย่างหาได้ยาก

ให้ตายสิ

จะยอมให้วันหนึ่งแล้วกัน

แม้ว่าอ้อมแขนที่กอดรัดผมอยู่จะแน่นจนรู้สึกเจ็บ แต่ผมก็ปล่อยให้เขากอดไป

 

"......ยินดีด้วยนะ อัลเฟรด"

"ขอบคุณ"

 

ผมมองท่าทีของอัลเฟรดที่นาน ๆ ทีจะยิ้มพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงที่สูงขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มตามออกมา

 

ผมลูบแผ่นหลังที่กว้างกว่าผม ผมรู้ว่าทุกครั้งที่อัลเฟรดแพ้ เขาจะไปฝึกวิชากับอาจารย์ในหมู่บ้าน มาเรียเองก็เคยยิ้มขณะที่เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง เธอบอกว่าแม้จะดูไม่ยี่หระแต่ก็คงเจ็บใจทุกครั้งที่แพ้ท่านเลียนเจ้าค่ะ

อัลเฟรดพยายามในแบบของตัวเองมาโดยตลอด

เพื่อเอาชนะผม

 

"......พยายามมาตลอดเลยสินะ"

"อืม"

 

อัลเฟรดตอบกลับมาราวกับเด็กน้อย คงจะดีใจมากจริง ๆ อีกฝ่ายที่ดีใจอย่างไร้เดียงสาราวกับกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งน่าเอ็นดูเสียจนผมยิ้มออกมาด้วย

 

ทั่วทั้งสนามส่งเสียงปรบมือดังต่อเนื่องไม่หยุด ทั้งยังปะปนไปด้วยเสียงโห่ร้องอย่างดีใจ เสียงโอดครวญและเสียงก่นด่า

 

......หืม?

ทำไมมีเสียงโอดครวญกับก่นด่าด้วยล่ะ

 

 

***

 

 

ผมกับเจ้าสามแสบพร้อมด้วยศิษย์คนอื่น ๆ ไปล้างเหงื่อและฝุ่นอย่างง่าย ๆ กันที่ก๊อกน้ำก่อนจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องรับรอง

 

ส่วนอัลเฟรด ทันทีที่พิธีมอบรางวัลจบลงก็มองนาฬิกาใหญ่ของโรงเรียนก่อนจะรีบร้อนวิ่งออกไปทำงานพิเศษ

 

ไม่ได้มีความซาบซึ้งอะไรเลยไม่ใช่หรือไง

อีกอย่างวันนี้แข่งประลองทั้งวันไม่ใช่เหรอ ยังจะรับงานทำไมอีก คิดอะไรอยู่กันแน่ ความไม่มีกะจิตกะใจจะแข่งขันของนายมันเด่นหล้าเลยนะ เจ้าบ้า นี่คิดจะรีบแพ้รีบกลับจริง ๆ ใช่ไหม งี่เง่า

พับบ่าสิ

 

ส่วนเจ้าสามหน่อ หลังจากการประลองจบลงก็เอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมหยุดจนถึงตอนนี้ บรรยากาศจึงมืดมนมาก ๆ

เสียขวัญกันーーไม่ ไม่

ทำไมล่ะ

ทั้งที่ผมอุตส่าห์รู้สึกดีสุด ๆ ที่แพ้ได้อย่างราบคาบ อารมณ์ผมตอนนี้สดชื่นและกระปรี้กระเปร่ามากเลยนะ

 

"ฮืออออ ท่านเลียน ท่านเลียน......น่าแค้นใจจริง ๆ ขอรับ"

"เจ้านั่นต้องเล่นลูกไม้อะไรแน่ขอรับー!"

"ใช่ขอรับ! เกิดเรื่อง เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่ไหมขอรับ!?"

 

ผมส่ายหน้า

 

"อัลเฟรดไม่ได้ทำอะไรหรอก ช่างเถอะ ชีวิตก็แบบนี้แหละ อย่าคิดมากเลย แต่ก็ขอบคุณที่ไม่พอใจแทนข้า"

 

"ฮือออ ท...ท่านเลียน ทำไมเป็นผู้ใหญ่เช่นนี้ขอรับ......!"

"เป็นผู้ใหญ่มากขอรับー! พูดแม้กระทั่งคำขอบคุณ......!"

"จริงขอรับ! อา ท่านเลียนวิเศษจริง ๆ !"

 

ไม่สิ ความจริงฉันก็เป็นผู้ใหญ่อยู่แล้วนะ ข้างในน่ะ

แม้ว่าระยะหลังมานี้ผมจะเผลอลืมไปบ้างก็เถอะ

 

"ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าอัลเฟรดยังอาศัยช่วงชุลมุนมา ก...กอดท่านเลียนอีก! มันน่าอิจーーแค่ก เสียมารยาทมากขอรับ!"

"ใช่ー! น่าไม่อายขอรับー!"

"ใช่ขอรับ!"

 

"อา......ม...มัน......ก็ใช่"

 

ผมฝืนยิ้ม

 

เจ้าบ้านั่นบังอาจมากอดผมในที่เด่นสะดุดตาขนาดนั้นซะได้ ทั้งกอดไม่ยอมปล่อยแล้วไหนจะเรียกร้องเพิ่มอีก ผมแทบจะวิ่งหนีออกมาอยู่แล้ว

ฉันไม่ชอบตกเป็นเป้าสายตานะเฟ้ย!

วันเสาร์นี้ถ้าเจอกันผมจะสั่งสอนเขาว่าอย่ากอดผมต่อหน้าคนอื่นอีกーー

 

 

"......เลียน โอเวนคุง?"

"ขอรับ?"

 

เมื่อได้ยืนเสียงเรียกจากด้านหลังผมก็ชะงักฝีเท้า

 

ผมกับเจ้าสามหน่อหันกลับไป ลึกไปด้านในสุดของทางเดินーーมีชายสองคนสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินยาวกำลังยกยิ้มอยู่

 

พวกเขาสวมเครื่องแบบยาวสีน้ำเงิน ที่เอวมีดาบยาวห้อยเอาไว้

 

พวกอัศวินจากกองทัพเหรอ

ผมจำใบหน้านั้นได้ ชายสองคนนี้นั่งอยู่ที่ที่นั่งพิเศษ

 

หนึ่งในนั้นเป็นชายผิวคล้ำ รูปร่างสูงใหญ่แข็งแกร่ง แม้ใบหน้าจะประดับด้วยรอยยิ้ม ทว่าสายตาคู่นั้นกลับดูชั่วーーไม่สิ แหลมคม ผมสีดำยาวถูกจัดพาดไปด้วยหลัง ชายอีกคนมีผิวขาวซีด ผมสีบลอนด์อ่อนด้านหน้าครึ่งหนึ่งถูกเสยไปข้างหลัง หางตาตกลงมาเล็กน้อย

 

ท่าทางของทั้งสองคนต่างไร้ช่องโหว่ เป็นอัศวินของกองทัพหลวงที่ให้ความรู้สึกองอาจและสง่างามจนไม่ว่าใครต่างก็อิจฉา

 

ว่าจะไป ทั้งเด็กผู้หญิงและคนอื่น ๆ ต่างก็ส่งเสียงวี๊ดว้ายขณะมองสองคนนี้ด้วยแววตาเป็นประกายราวกับกำลังเห็นดาราดัง

บริเวณที่นั่งชั้นพิเศษกลุ่มอัศวินที่มีบาดแผลเต็มหน้า รูปร่างสูงใหญ่และดูพละกำลังมากอย่างเด่นชัด หรือคนที่มีกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นมัด ๆ กลับไม่เป็นที่พูดถึงมากนัก น่าสงสารจัง ช่วยสนใจกันหน่อยสิ คนกลุ่มนั้นน่าจะเป็นกลุ่มที่พยายามและตั้งใจทำงานมากกว่าคนอื่นเลยนะ

 

ก็จริงที่ในบรรดาอัศวินทั้งหมด สองคนนี้หน้าตาโดดเด่นราวดารานักแสดงจริง ๆ ทว่ากลับวางท่าอวดเบ่งคล้ายจะบอกว่า พวกข้าสุดเท่ไปเลยใช่ไหม ......จึงชวนให้รู้สึกตะขิดตะขวงใจ นอกจากนี้......ยังมองบรรดาศิษย์คนอื่น ๆ ด้วยสายตาที่เหมือนกับกำลังประเมินสินค้า ผมจึงไม่ค่อยประทับใจเท่าไรนัก

 

"มีธุระอะไรหรือขอรับ"

 

ชายผิวคล้ำเสยผมไปด้านข้างก่อนจะยกยิ้ม

 

"อา ต้องขออภัยที่เรียกอย่างกระทันหัน ข้าคือหัวหน้าหน่วยองครักษ์ ไวเปอร์ เซอร์เพนไทน์ ส่วนนี้รองหัวหน้าหน่วยーー"

 

"เซอร์ล่า เทตัล ยินดีที่ได้พบ"

 

สายตาเลื่อนมองลงมาที่ผม ชายผู้นั้นเสยผมด้านหน้าพร้อมเผยรอยยิ้ม

 

"ข้าได้ชมฝีมือการต่อสู้อันงดงามของเลียนคุง จึงเข้ามาทักทายเสียหน่อย"

 

เจ้าสามหน่อพร้อมใจกันร้องออกมา

 

"น...นี่หรือว่ามาทาบทาม......!?"

"ทามทาบหรือขอรับー!?"

"ทาบทามหรือขอรับ!?"

 

ชายทั้งสองมองเจ้าสามหน่อและพยักหน้า

 

"จะเรียกเช่นนั้นก็ได้ เพียงข้าออกคำสั่ง กองทัพก็สามารถรับเด็กเพิ่มได้อีกคนทันที ข้ากำลังมองหาเด็กที่มีพรสวรรค์อยู่ เจ้า......ใช้ได้เลยนะ......เลียนคุง ใช่ไหม เซอร์ล่า"

"นั่นสินะ ถ้ามองจากสายตาข้าก็......เป็นที่หนึ่งในบรรดาศิษย์ทั้งหมด"

"อืม ใช่ไหมล่ะ......ก็อย่างที่ได้ยิน เลียนคุง อยู่คุยกับพวกข้าสักครู่ได้หรือไม่"

 

ผมเอียงคอ

ทำไมเป็นผมล่ะ?

 

"เอ่อ ผู้ชนะคืออัลเฟรด......ฟลัมคุงนะขอรับ"

 

ชายผู้ที่เสยเส้นผมสีดำไปด้านหลังยกยิ้ม

 

"อา นั่นก็ถูก แต่คนคนนั้นーーーー'เติบโตมาในโบสถ์' น่ะสิ"

 

เมื่อได้ยิน ผมก็กระจ่างในทันที

พลันในใจก็รู้สึกชาหนึบขึ้นมา

 

สรุปก็คือ อัลเฟรดเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีทั้งเงินและผู้หนุนหลัง จึงไม่คิดจะไปทาบทามสินะ

ในขณะที่ผมเป็นถึงบุตรชายของเจ้าผู้ถือครองที่ดิน

หรือก็คือจะดึงเฉพาะผู้ที่ไร้ข้อกังขาเข้าสังกัดเท่านั้น

 

แม้ภายในใจจะรู้สึกคลื่นเหียน แต่ภายนอก ผมทำได้เพียงฝืนปั้นหน้ายิ้มออกไป

 

"อย่างนี้นี่เอง แต่ว่าข้าーー"

 

ผมไม่คิดจะเป็นอัศวินของกองทัพ

หากว่าอีกสองปีผมมีชีวิตรอดーーและไม่อาจกลับโลกเดิมได้ーーผมตั้งใจจะพักพิงอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลโอเวน ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยพลางช่วยงานพี่ชายและไปช่วยงานมาเรียที่โบสถ์ วันไหนอารมณ์ดีก็จะออกไปท่องเที่ยว ผมอยากเดินทางชมโลกที่ผมชอบแห่งนี้ด้วยสองขาของตัวเองและดื่มด่ำกับทัศนียภาพโดยรอบ

 

ชายผมดำยกยิ้ม

 

"......ท่านโอเวน เจ้าผู้ถือครองที่ดินบอกให้พวกข้ามาคุยกับเจ้า ไม่ต้องห่วง แค่ตามมาและฟังที่พวกข้าจะพูดเล็กน้อยเท่านั้น"

 

อุหวา

หมายความว่านี่คือผลจากที่พ่อของเลียนวิ่งเต้นให้อย่างนั้นเหรอ

น่ากลัวว่าอาจมีการติดสินบนหรือให้ค่าน้ำชาสีทอง ๆ แน่ อา เก่าไปเหรอ คุณตาผมชอบดูมากเลย แม้กระทั่งวาระสุดท้ายตาแก่ยังติดโลโก้ละครเรื่องนั้นไว้ที่ข้างกล่องยา

 

ผมรู้สึกอยากกุมขมับ

 

"ท...ท่านเลียน! สุดยอด! สมแล้วขอรับ! เหมาะมาก ๆ ! อา ท่านเลียนจะได้เป็นอัศวินในกองทัพ......"

"ว้าวว......ส...สุดยอดเลยขอรับー......! กองทัพ......หลวงสินะー......"

"หวา......วิเศษมากขอรับ! ว...ไว้มาเล่าให้พวกข้าฟังด้วยนะขอรับ!?"

 

ทั้งสามตาเป็นประกายและพูดจ้อไม่หยุด

 

"อา ถ้าที่นั่งคุยล่ะก็ ข้าเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ที่โรงแรมมาทีน่า รัฟฟีนาร์ท ทานมื้อเย็นและค่อย ๆ คุยกันเถอะ รถม้าเตรียมพร้อมอยู่ด้านนอกแล้ว......เอาล่ะ"

 

วางแผนมาแล้วสินะครับ

 

หากพูดถึงโรงแรมมาทีน่า รัฟฟีนาร์ท ก็คือโรงเรียนที่หรูหราที่สุดในละแวกนี้ เป็นโรงแรมสำหรับชนชั้นสูงที่หากไม่แต่งตัวให้เพียบพร้อมก็ไม่อาจเข้าไปได้ ตัวอาคารถูกออกแบบอย่างงดงามราวกับหอศิลป์ พนักงานทุกคนล้วนแล้วแต่น้อมนอบและมีมารยาทーーในหนังสือท่องเที่ยวเขียนไว้แบบนี้ ผมเคยได้ยินเจ้าสามหน่อและพวกเพื่อนในห้องซุบซิบกันว่าแม้แต่เหล่าผู้มีชื่อเสียงของเมืองหลวงเองก็ยังเดินทางมาพักที่โรงแรมแห่งนั้น

 

......พ่อของเลียนคงจ่ายไปมากเลยสิ ผมทั้งอยากรู้และไม่อยากรู้ว่าเขาจ่ายไปเท่าไร น่ากลัวเกินไปแล้ว

 

ผมถอนหายใจออกมา

บริเวณทางเดินแบบนี้ไม่เหมาะที่จะปฏิเสธ ผมคงต้องไปและพูดคุยกับพวกเขาด้วยตัวเอง

 

โชคดีที่พ่อของเลียนไม่ได้อยู่ด้วย โอกาสเหมาะเจาะแบบนี้คงไม่มีอีกแล้ว

ถ้าจะปฏิเสธให้ชัดเจนก็มีแต่ต้องใช้โอกาสนี้เท่านั้น

 

"......เข้าใจแล้วขอรับ"

 

หลังจากผมตอบตกลง ทั้งสองก็ยกยิ้มออกมา

 

"หึหึ เป็นเด็กมีเหตุผลดีนี่ ข้าชอบที่สุดเลย......เอาล่ะ ไปกันเถอะ"

 

ผมมุ่งหน้าไปที่รถม้าคันหรูที่จอดอยู่ที่ประตูหน้าของโรงเรียนภายใต้การควบคุมของทั้งสองคน ผมก้าวเท้าขึ้นรถม้าไปพร้อมกับความรู้สึกที่หนักอึ้ง

 

 

--------------------------------

สวัสดีค่ะ akitsuki ค่ะ

ก่อนอื่นขอขอบคุณ คุณปลาทองทอด ที่ช่วยชี้คำผิดให้นะคะ แก้ไขเรียบร้อยแล้วค่ะ ส่วนคำว่า เจ้า กับ จ้าว ลองไปหาข้อมูลดูแล้วใช้ได้ทั้งสองแบบนะคะ ความหมายเหมือนกันจึงขอยังไม่เปลี่ยนนะคะเพราะต้องกลับไปตามแก้อีกหลายตอนเลย ; ; แต่ขอบคุณมาก ๆ ที่ช่วยแก้คำผิดให้ บางทีก็เบลอ ๆ ดูไม่ละเอียด บางคำก็สะกดผิดจริง ๆ ค่ะ แง จะพยายามปรับปรุงต่อไปค่ะ

อีกเรื่องคือเข้าสัปดาห์มิดเทอมแล้วค่ะ ยังไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงแต่ถ้าไม่หนักหนามากก็คงมาอัพปกติ แต่ถ้าเห็นหาย ๆ ไปหรืออัพช้าก็ขอแจ้งไว้ตรงนี้เลยว่าปั่นไม่ทันค่ะ ไม่ได้ดองนะ 5555

กินร้อน ช้อนกลาง ล้างมือ ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 829 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,643 ความคิดเห็น

  1. #1636 Tusemi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มีนาคม 2564 / 16:01
    ชิหาแล้วลูกแม่
    #1,636
    0
  2. #1204 JADEMERIT (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 20:54

    รู้สึกได้ถึงรังสีอันตรายจากพวกอัศวินชอบกล หล่อนอย่ามาทำลูกสาวฉันนะยะ!

    #1,204
    0
  3. #1089 All I can do for you (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 21:30
    โอ้ย ชอบสามแสบมากเลยยย น่ารัก 555555 แต่คุณอัศวินนี่... ไว้ใจได้ไหมเนี่ย
    #1,089
    0
  4. #984 LlluminPss (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 00:45
    เป็นกำลังใจให้นะคะ ! //ว่าแต่พวกอัศวินจะไว้ใจได้หรือเปล่านะ?
    #984
    0
  5. #862 hongyok025 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 01:09
    ลักพาน้อง...ทำไม่เรากลัวๆสองคนนั้น ชอบสามแสบจริงๆ
    #862
    0
  6. #836 Lormielis (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 09:37
    โอ้ อัศวินไว้ใจได้มั้ย
    #836
    0
  7. #653 mumuninnin (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 09:45
    น้องคนนี้คือไว้ใจไม่ได้สุด /ไรท์ไฟต์!!!!!
    #653
    0
  8. #497 Wibhawadee14682 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 23:38
    มีโรงแรมกลายเป็นโรงเรียนที่นึงค่ะ
    นว้องงงงงงงงง หนีปายยยยยยยยย
    #497
    0
  9. #476 JustAEcho (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 08:06
    สู้ๆนะคะ เปงกะลังใจให้~
    #476
    0
  10. #466 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:05
    ดูแลสุขภาพด้วยนะคะทุกคน :-)
    น้องอัลชนะ ยินดีด้วยจริงๆนะ ความพยายามไม่สูญเปล่าจริงๆ ฮื่อน้องไม่อยากเป็น อย่าบังคับน้องงง
    #466
    0
  11. #457 SleepyS (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:46
    อัลมันร้ายย

    มีคำผิดนิดหน่อย มีหน่วยพยายามอยุ่ข้างสนามอ่ะ

    ดูแลสุขภาพด้วยนะคะไรท์ สู้ๆค่ะ
    #457
    0
  12. #443 คาบเส้น (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:17
    ไรท์ดูแลตัวเองด้วยนะะ ด้วยรัก/ปาใจ
    #443
    0
  13. #442 Mini_Kyungsoo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:07
    ไรท์สู้ๆเหมือนกันค่ะ ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ
    #442
    0
  14. #440 Lalilulelo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:45
    อัศวินนี่ มาว่าอัลได้ไง!! เลียนเขาเลี้ยงมาดี!! ดูถูกต่อหน้า(ภรรยา)พี่เลี้ยงแบบนี้ ต้องเจอออออ..... เจออะไร(?) 55555
    #440
    0
  15. #439 FaFa_Fangs (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:31
    หมั่นไส้พงกอัศวินจริงๆ น่าให้ใครมาตอกหน้าหงายไปสักที =_=
    #439
    0
  16. #438 Schuka (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:59
    เลีบนคุง//ซึมด้วย
    #438
    0
  17. #437 อากุ่ยย (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:37
    สู้ๆค่ะไรท์ มิดเทอมก็แค่กุ้งชุบแป้งทอด เคี้ยวๆกลืน ขอให้ผ่านฉลุย ผ่านมัน ท็อปเซคนะคะ!!!! /ทางนี้ก็สอบเหมือนกัน;-;
    #437
    0
  18. #436 luzia atiria (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:32
    ขอบคุณค่า
    #436
    0
  19. #435 SoraUnnieSama❄ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:29
    เอ็นดูเลียนคุงอีกแล้วววว ขอบคุณที่มาอัพให้นะคะ สอบก็สู้ๆค่ะ!
    #435
    0
  20. #434 LazyRabbit (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:08
    ยัยน้อองงงงง แสนซื่อไปแล้วน้า
    #434
    0
  21. #433 BLOODY BABY (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:14
    อัล!! มีคนมาจีบแฟนนายยยย!!!
    #433
    0
  22. #432 MimiminMi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:54
    น้องแบบบโดนแล้วววว
    #432
    0
  23. #431 Patimabhorn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:28
    อัลมารับรางวัลเร็วเข้าาา น้องถูกทาบทาม(?)ไปแล้วววว
    #431
    0
  24. #430 JirajedPhakdeeto (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:27
    พระเอ๊กกกกก ยัยน้องจะถูกพาตัวไปอยู่แล้วโว้ยย อย่ามัวแต่ไปทำงานพิเศษษษ!
    #430
    0
  25. #429 papark (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:03
    รางวัลของเจ้าอัลคงไม่พ้นตัวเลียนเป็นแน่ 55555555555
    #429
    0