[นิยายแปล] Nurturing the Hero to Avoid Death ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

ตอนที่ 2 : 1 ถูกท่านเทพธิดาเตะเข้ามาซะแล้วครับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,580
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,448 ครั้ง
    22 ก.พ. 63

 

 

Nurturing the hero to avoid death | ผมไม่อยากตายขอเลี้ยงฮีโร่แทนแล้วกัน

1 ถูกท่านเทพธิดาเตะเข้ามาซะแล้วครับ

 

เมื่อลืมตาขึ้นมา ผมก็พบกับสีอ่อน ๆ ชวนให้ผ่อนคลายของเพดานที่ตกแต่งอย่างหรูหรา

 

ที่นี่...ที่ไหน

เพดานแบบนี้ไม่เคยเห็นมาก่อน

ก็รู้แล้วล่ะว่าไม่ใช่ห้องของผม

 

ได้กลิ่นหอมของดอกไม้จางๆ

 

สว่างจัง

เช้าหรือเย็นกันนะ

 

เมื่อมองไปด้านข้าง สายตาก็เจอกับหน้าต่างบานหนึ่งที่ปิดลงมาเพียงครึ่งเดียว สายลมพัดเข้ามาผ่านช่องทางที่เปิดค้างไว้เพียงเล็กน้อยและสัมผัสเบา ๆ ที่แก้มของผมชวนให้รู้สึกสดชื่น

 

ผมขยี้ตาตัวเอง

จากนั้นก็เพ่งสายตาดูอีกครั้ง

ฝ่ามือที่ปรากฏตรงหน้าทั้งขาวและผอมบางจนหน้าตกใจ

 

เล็กจัง

 

"ว้ากกก!?"

 

นี่มันอะไรเนี่ย

 

อะไรเนี่ย อะไรเนี่ย อะไรวะเนี่ย!?

 

ผมลองใช้มือเล็ก ๆ...ที่เล็กจนเกินไปมากนี้ กำและแบออก

 

แค่เห็นก็รู้ได้ทันที

 

นี่มันมือของเด็ก

 

ไม่ถึงขนาดเป็นมือของเด็กทารกแต่ก็เล็กมาก เล็กกว่ามือของผมไม่ต่ำกว่าสามส่วน อายุประมาณเท่าไรกันนะ น่าจะสิบขวบ เป็นขนาดมือของเด็กประถมวัยเตาะแตะ อีกทั้งยังมีผิวขาวที่เหมือนกับชาวตะวันตกนี่อีก

 

ผมเด้งตัวขึ้นมา

 

หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะจนแทบจะระเบิด ลมหายใจขาดห้วง

 

"นี่มันอะไรกัน...นี่ นี่ーーเอ๋!?"

 

สองมือสัมผัสที่ลำคอโดยไม่รู้ตัว โทนเสียงที่เปล่งออกมาเมื่อครู่แหลมราวกับโทนเสียงของเด็ก ลำคอเพรียวบาง

 

ผมเบนสายตาไปรอบ ๆ อย่างหวาดหวั่น

 

กว้างจัง

กว้างกว่าห้องผมตั้งสี่เท่า

 

ที่กำแพงอีกด้านมีชั้นหนังสือตั้งอยู่ด้วยกันถึงสองหลัง ทั้งยังมีโต๊ะไม้เงาวับที่ดูราคาสูงลิบลิ่ว กระเป๋าหนังสะพายข้างนั่นก็เป็นขนาดสำหรับเด็ก ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ ไม่สิ มโหฬาร กรอบรูปวิวทิวทัศน์ที่ดูแล้วราคาน่าจะเกินเอื้อม รวมไปถึงแจกันดินเผาราคาแพงกับดอกไม้

 

อย่างกับห้องในคฤหาสน์สไตล์ตะวันตกที่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ความแพงลอยละล่องไปทั่ว

 

ที่นี่ไม่ใช่ห้องของผม

 

ที่ไหนกันแน่

 

ดูเหมือนผมกำลังนอนอยู่บนเตียง ชุดนอนที่สวมอยู่เบาสบายและนุ่มลื่น ท่าทางจะทำจากไหม เดี๋ยวนะ ไหมเหรอ? จริงดิ!? ถ้าทำขาดล่ะก็งานเข้าแน่ ห้ามเลอะด้วย ทำยังไงดี นี่มันแพงเกินกว่าผมจะชดใช้ไหวนะ

 

ผมค่อย ๆ ลงจากเตียงโดยระวังไม่ให้ชุดนอนตัวนี้ขาด มีสลิปเปอร์วางเตรียมไว้ นี่ก็เป็นของเด็กเหมือนกัน ไม่ใช่ของสำหรับผู้ใหญ่ เมื่อสอดเท้าเข้าไปก็พบว่าใส่ได้พอดี

 

ผมสังหรณ์ใจไม่ดีเอามาก ๆ

 

ด้านข้างของตู้เสื้อผ้ามีกระจกบานใหญ่

 

ผมกลืนน้ำลายลงคอแล้วลุกขึ้นมุ่งหน้าไปที่กระจกบานนั้น ความกลัวแล่นเข้ามา

 

ผมหยุดที่หน้ากระจก

 

ผมสัมผัสหัวใจที่เต้นจนแทบกระโจนออกมาขณะที่มือคว้าผ้าคลุมกระจกーーและดึงออก

 

ตรงหน้าผม

 

มีเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่

 

เส้นผมสีเงินหยักศกเล็กน้อย ดวงตาสีไอซ์บลู ผิวขาวซีด รอยกระจาง ๆ แก้มกลม ๆ แบบเด็กเล็ก มือเท้าผอมบาง ขนตาสีเงินยาวเกินเด็กผู้ชายทั่วไป มีเพียงคิ้วกับหางตาที่งอนขึ้นเล็กน้อยให้ความรู้สึกกระตือรือร้น

 

เด็กที่ยืนอยู่

 

ไม่ใช่คนญี่ปุ่นแต่เป็นเด็กต่างชาติ

 

ใบหน้านั้นซีดลงอย่างเห็นอย่างได้

 

"ค...ใครน่ะ"

 

นี่ไม่ใช่ผม ทำไมผมถึงกลายเป็นเด็กล่ะ แถมยังเป็นคนต่างชาติด้วย

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ผมสะดุ้งโหยง

 

"นายน้อย? ตื่นหรือยังเจ้าคะ"

 

"ค...ครับ?"

 

พอผมเผลอขานรับไปโดยไม่ทันตั้งตัว ประตูก็เปิดออกพร้อมกับร่างท้วมของหญิงสาวในชุดสาวใช้

 

"ตายจริง แต่งตัวแบบนั้นจะเป็นหวัดเอานะเจ้าคะ รีบเปลี่ยนชุดเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะไปโรงเรียนสาย"

 

"เอ๊ะ!?"

 

ร...โรงเรียน?

 

ผมอยู่มหาลัย...ถึงจะใกล้จบแล้วแต่ช่วงนี้ก็ยังเข้าไปอยู่บ้าง แต่จำได้ว่าวันนี้มีแค่บรรยายช่วงเช้าเลยว่าจะโดดไปสัมภาษณ์งาน...นะ...

 

"ร...โรงเรียน?"

 

"เจ้าค่ะ ตายจริง ยังสะลึมสะลืออยู่หรือเจ้าคะ คงไม่ได้ไม่สบาย...นายน้อยไหวหรือไม่เจ้าคะ"

 

"ม...ไม่เป็นไรครับ!"

 

"แน่ใจนะเจ้าคะ เช่นนั้นก็ดีไป ให้ข้าช่วยเปลี่ยนชุดให้ไหมเจ้าคะ"

 

"ม...ไม่ครับ! ไม่เป็นไร! ผมเปลี่ยนเอง!"

 

ที่กำแพงมีแจ็คเก็ต กางเกง เสื้อเชิ้ตและโบว์ไทด์สำหรับเด็กแขวนบนไม้แขวนเสื้อ เปลี่ยนไปใส่ชุดนั้นก็พอใช่ไหม

 

"งั้นหรือเจ้าคะ เช่นนั้นข้าจะลงไปบอกนายท่านให้นะเจ้าคะว่าท่านตื่นแล้ว นายน้อยเลียน"

 

สาวใช้ร่างท้วมส่งยิ้มเต็มใบหน้าให้ผมแล้วโค้งให้ก่อนจะออกจากห้องไป

 

"!!?"

 

น...นายน้อยเลียน!!?

 

เมื่อกี้!? พูดว่าเลียนเหรอ!?

 

เป็นชื่อที่ผมจำได้ขึ้นใจ

 

ใช่ นั่นไง

นั่นแหละ

 

ーーบุตรชายคนรองของท่านลอร์ดผู้ร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้าน

 

นามว่า เลียน โอเวนーー

 

ーーเอ๊ะ!?

 

ผมคือเลียน!?

ทำไมเป็นเลียน!?

Why เลียน!?

 

ชื่อผมคือ โอซากะ นาโอะ

ไม่ใช่ เลียน

 

งั้นก็หมายความว่า ที่นี่คือหมู่บ้านตอนเริ่มเรื่องงั้นเหรอ!

 

จริงดิ!!

 

"ท...ท่านเทพธิดา!? เดี๋ยวสิ นี่ กลับมาก่อน! นี่มัน มันไม่อยู่ในข้อตกลงนี่!!?"

 

ผมเงยหน้าขึ้นฟ้าและตะโกนออกไป

 

"ไม่ไหวหรอก! ผมทำไม่ได้! ส่งผมกลับเถอะ! ผมบอกว่าจะช่วยก็จริง แต่แบบนี้ไม่ไหว! งานยากเกินไป! ขออะไรที่มันง่ายกว่านี้หน่อยสิ!"

 

มีเพียงความเงียบในห้อง และเสียงนกร้องเพลง

 

ไม่ว่าจะรอเท่าไรก็ไร้เสียงตอบรับ โหดร้ายเกินไปแล้ว

 

"ท...ทำ...ทำยังไง...จ...ใจเย็น ๆ ก่อนอื่นต้องใจเย็น ๆ ใช่แล้ว เสื้อผ้า ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า..."

 

ชุดนอนมันลื่นเกินไปจนทำใจเย็นไม่ได้เลย ผมใส่แค่ชุดนอนถูก ๆ ก็ได้นะ อย่างที่ทำจากฝ้าย จะขาดจะเลอะก็มีกำลังซื้อใหม่ พอต้องมาใส่ชุดแบบนี้แล้วอกสั่นขวัญแขวนไปหมด ทั้งกลัวขาด ทั้งกลัวเลอะ...

 

ผมใช้มือเล็ก ๆ ที่สั่นเทาคว้าเอาเสื้อออกมาจากไม้แขวน

 

เลียนนี่เกิดอะไรขึ้นบ้างนะ ต้องทำอะไรบ้าง

บุตรชายคนที่สองของลอร์ดผู้ร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้าน

 

อะ

ใช่แล้ว

นั่นไง!

 

ーーหัวหน้าแก็งเด็กเกเรสามคนที่คอยรังแกตัวเอก

 

เด็กที่ไม่ว่าเมื่อไรก็มักเข้าไปวุ่นวายตัวเอกที่กำพร้าและใช้ชีวิตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของโบสถ์ แม้จะยังเป็นเด็กแต่พลังของตัวเอกก็มีมากกว่าคนทั่วไปแล้ว ไม่ว่าจะเรื่องเรียนหรือเรื่องกีฬาก็ทำได้ดีทุกด้าน และจะด้วยนิสัยส่วนตัวหรือความอิจฉาก็ตาม ความเก่งกาจของตัวเอกก็ไปขัดหูขัดตาเลียนเข้าจนได้

 

พูดกันตามจริงก็คือเป็นบทที่สร้างมาเพื่อเป็นอุปสรรคให้ตัวเอกค่อย ๆ เติบโตไปทีละก้าวและช่วยแต่งแต้มให้เรื่องราวมีความเร้าใจ สะเทือนอารมณ์มากขึ้น ถือเป็นบทบาทที่มีความสำคัญ

 

แม้ว่าเลียนจะเป็นตัวละครตัวแรกที่ได้พบตัวเอก แต่ก็เป็นตัวละครที่มีเวลาอยู่ร่วมกับตัวเองสั้นที่สุด ถึงเพียงแค่ตอนที่ตัวเอกเริ่มออกเดินทางเท่านั้น ถ้าพูดถึงตัวเลียนก็คือเป็นตัวละครที่ให้ความรู้สึก'อะ' พอนึกถึงก็จะ อา มีตัวละครแบบนั้นอยู่ด้วยสินะ แต่จำชื่อไม่ได้แล้ว คู่แข่งก็ไม่เชิง ปรากฏตัวอยู่เพียงตอนต้นเรื่อง เหมือนเพิ่มเข้ามาเพื่อเป็นสีสันเท่านั้น

 

ที่ผมนึกออกเกี่ยวกับเขาก็มีเท่านี้

 

ทว่า ทำไม

 

ทำไมถึงให้ผมมารับบทนี้!!

 

โดนต้มซะแล้ว!

 

จริงดิ

 

ผมจะทำได้จริง ๆ น่ะเหรอ ก็ไม่ได้ภูมิใจหรอกนะ แต่การแสดงของผมห่วยแตกมาก ตอนที่ไปช่วยงานเพื่อนที่ชมรมการแสดงผมปล่อยโป๊ะไปเต็มที่เลยนะ! โดนด่าว่าพรสวรรค์ทางการแสดงติดลบ ติดลบนี่ไม่เกินไปหน่อยเหรอ!

 

ว่าไปก็ท่านเทพธิดาครับ คุณบอกรายละเอียดไม่ครบหรือเปล่า คุณบอกรายละเอียดงานให้ผมไม่ครบ

ผลักภาระกันแบบนี้ไม่ดีเลยนะครับ อย่าไปทำกับใครอีกล่ะ

 

"อึก..."

 

เสื้อไซส์เด็กนี่มันพอดีกับตัวผมเกินไปจนชวนให้รู้สึกหดหู่ โบว์ไทน์นี่ใส่ยังไง ไร้ประสบการณ์มาก แค่ผูก ๆ ไปก็พอหรือเปล่านะ รองเท้าเองก็ถูกจัดวางบนถาดอย่างดี รองเท้าหนังซะด้วย ขัดไว้อย่างเรียบร้อยจนส่องประกายระยิบระยับ ท่าทางคงแพงหูฉีก ราคาเท่าไรล่ะเนี่ย ไม่กล้าใส่เลยแฮะ เจ้านี่เองก็ต้องระวังไม่ให้เลอะ

 

"อะ!"

 

ผมนึกอีกเรื่องขึ้นมาได้ จากนั้นเนื้อตัวก็พลันซีดลง

 

ที่นี่คือหมู่บ้านในตอนต้นเรื่อง

 

หมู่บ้านที่จะเกิดเรื่องนั้นขึ้น แย่แล้ว

 

อาการสั่นกลัวแล่นขึ้นมา แย่แน่ ๆ หมู่บ้านนี้ต้องแย่แน่ ๆ ผมอยู่ที่นี่ไม่ได้ อยากหนี ต้องหนีเท่านั้น แต่ว่าตอนนี้ยังหนีไม่ได้

 

ที่นี่

ในฉากปฐมบท ณ หมู่บ้าน

 

ในอนาคต เมื่อผู้กล้าอายุครบสิบแปดปี

 

หนึ่งในสามอาณาจักร กษัตริย์ผู้ทะเยอทะยานได้อันเชิญเจ้าแห่งปีศาจมา

 

เจ้าแห่งปีศาจนำกองทัพอสูราที่คลุ้มคลั่งเคลื่อนพลมาจนถึงหมู่บ้านแห่งนี้ーー

 

ーーและทำลายหมู่บ้านนี้จนย่อยยับ

 

เลียนเองก็ーーจบชีวิตลงในตอนนั้น

ดังนั้น เลียนจึงเป็นเพียงตัวละครที่อยู่ในฉากของหมู่บ้านเท่านั้น

 

ภัยร้ายแห่งเรส

 

ภายหลังได้กลายเป็นเรื่องราวเล่าขานของนักกวี

 

แม้จะไม่ถึงขนาดถูกกลืนไปกับฝูงชนแต่ก็ใกล้เคียง รู้สึกว่าจะล้มตายอยู่ข้างถนนรวมกับชาวบ้านคนอื่น บทพูดในฉากนั้นก็เป็นบทพูดสูตรสำเร็จอย่าง "ไม่คิดเลยว่าสัตว์อสูรจะเข้าโจมตีหมู่บ้าน" พอฉากพูดต่อไปก็มีเพียง "..." ปรากฏขึ้นที่หน้าจอ ตอนนั้นผมถึงได้รู้ว่า อะ ตายแล้วเหรอ ถือเป็นฉากจบที่มักง่ายมาก

 

ไม่สบอารมณ์

 

ไม่ตลกเลย

 

ใครจะไปยอมตาย ผมไม่อยากถูกฆ่า ไม่อยากรู้สึกเจ็บด้วย เผลอโดนเตะเข้ามาโดยไม่รู้อะไรซะได้ ถึงจะผิดต่อท่านเทพธิดาก็เถอะ แต่ผมขอทำตามใจแล้วกัน

 

ที่นี่คือหมู่บ้านในตอนต้นเรื่อง

ผมคือเลียน

 

งั้นเหรอ

ถึงไม่อยากเข้าใจแต่ก็พอจะเข้าใจสิ่งที่ท่านเทพธิดาต้องการให้ผมทำแล้ว

 

จะให้ผมช่วยขัดเกลาดูแลตัวเอกーーผู้กล้า แล้วส่งออกไปผจญภัยอย่างภาคภูมิสินะ

 

หน้าที่ของเลียนก็คือเลี้ยงดูผู้กล้าในวัยเด็กให้สามารถออกไปต่อยตีกับศัตรูได้

 

ถูกหรือเปล่า ท่านเทพธิดา

ยังไงก็ตามช่วยกลับมาอธิบายให้กระจ่างหน่อยเถอะ ถือว่าขอ

 

ถึงจะรู้เป้าหมายแล้วยังไง

ผมควรทำยังไง

 

ยังไงก็ตาม ผมต้องเอาชีวิตรอดผ่านพ้นคืนแห่งโศกนาฏกรรมนั้นไปให้ได้ ผมไม่อยากถูกสัตว์อสูรฆ่าตาย น่าหวาดเสียวเกินไป ขอบาย แต่ถ้าผมตายในโลกนี่จะเป็นยังไงต่อล่ะ

 

หะ! หรือว่าถ้าตายก็จะกลับไปโลกเดิมได้ーーไหมนะ?

 

ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีสิ ไหว้ล่ะ เพราะผมแค่มาช่วยเฉย ๆ สินะ? สินะ?

 

แต่เทพธิดาองค์นั้นดูล่องลอยยังไงไม่รู้ ความน่าเชื่อถือติดลบ

 

ก่อนอื่นลองมาสรุปก่อน

 

เรื่องแรกผมไม่อยากถูกสัตว์อสูรฆ่าและก็ไม่อยากเห็นคนในหมู่บ้านถูกฆ่าต่อหน้าต่อตาด้วย ถึงจะเป็นในเกมแต่ผมไม่อยากเจ็บปวด อีกอย่างผมกลัวภาพของกองศพกับเลือดที่เปรอะเปื้อนไปทั่วหมู่บ้าน ผมไม่อยากเจอประสบการณ์โหดร้ายแบบนั้นในร่างเลียน ผมจะเปลี่ยนอนาคตเอง ผมไม่สนว่ามันจะส่งผลกระทบยังไงต่อเนื้อเรื่องหลัก ผมแค่ไม่อยากตาย

 

ผมควรทำทุกอย่างที่ผมพอจะทำได้ตอนนี้ไปเรื่อย ๆ ก่อน ตอนนี้ผมยังเป็นแค่เด็ก คงจะพลิกทุกอย่างทันทีไม่ได้ ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปแล้วกัน ยังมีเวลาเหลือเฟือ

 

ใช่ ตัวเอกล่ะ! ควรจัดการกับผู้กล้าในอนาคตยังไงดี ถ้าผมไม่เลี้ยงดูผู้กล้าーーก็คงไม่ได้สินะ เช่นนั้นก็คงไม่มีใครไปโค่นเจ้าแห่งปีศาจ อีกอย่างถ้าผมฝึกปรือเขาจนแข็งแกร่ง เมื่อกองทัพอมนุษย์มาถึง ผู้กล้าอาจจะจัดการและช่วยทุกคนในหมู่บ้านได้ก็ได้ ถึงจะเป็นเพียงแค่การคาดการณ์แต่ไม่ลองก็ไม่รู้

 

เอาล่ะ

ตามนี้แล้วกัน

หันกลับไม่ได้ก็มีแต่ต้องลุยเท่านั้น

 

ผมตัดสินใจแน่วแน่

 

ーーผมจะฝึกปรือให้ผู้กล้าแข็งแกร่งก่อนจะถึงวันเกิดอายุครบสิบแปดปีให้ได้

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.448K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,644 ความคิดเห็น

  1. #1115 HagenDaz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 08:26
    นอกจากพวกความเป็นญี่ปุ่นที่ติดมาในเนื้อหาแล้ว นอกนั้นอ่านแล้วเหมือนเป็นคนไทยแต่งเลยค่ะ แปลลื่นมากกกกกกกกก
    #1,115
    0
  2. #1036 Kantamanee02 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 00:22
    แปลลื่นมากเลยค่ะ เราแค่หลงเข้ามาเพราะเหมือนบัคเด็กดีเราไม่ได้ตามแต่ก็เด้งมาอัพค่ะ555 สุดท้ายฮือออสนุกเฉยเลย ตามเลยค่ะๆ5555
    #1,036
    0
  3. #1002 YamiYura (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 17:11
    เพิ่งหลงเข้ามาอ่านนน ขอติดตามนะคะ แปลได้สละสลวยมากเลยย แต่ยังมีคำผิดนิดนึงนะคะ อันเชิญ>>อัญเชิญ, อสูรา>> น่าจะเป็น อสุรา รึเปล่าคะ
    #1,002
    0
  4. #927 sommah7777 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 00:22
    สู้ๆนะน้อง!
    #927
    0
  5. #901 MitsukiCarto (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 10:11
    เต๊าะเด็กๆ~
    #901
    0
  6. #841 hongyok025 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 04:08
    18 ปีสินะ ทำไมน้องดูน่ารัก?
    #841
    0
  7. #814 Lormielis (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 13:05
    พยายามเข้า
    #814
    0
  8. #752 doubleua01 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 12:51

    น้องดูอ๊องแอ๊งน่ารักจัง

    #752
    0
  9. วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 11:12

    ทำไมดูตะมุตะมิ

    #742
    0
  10. #619 Penkontalok (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 00:25

    โถ่วยัยน้องงงง

    #619
    0
  11. #563 After_TeaTime (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 14:06
    ท่านเทพพพ กลับมาอธิบายก่อนนนนน น้องงงไปหมดแล้ว5555555
    #563
    0
  12. #448 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:38
    สู้ๆนะคะ
    #448
    0
  13. #407 ปลาทองทอด (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:30
    คลุ้มคลั่ง(?) น่าจะแบบนี้ คำผิดมีไม่เยอะมาก น้ำดีเหมือนเดิม 555555

    น้อนสติดีมาก สู้ต่อไปค้าบ
    #407
    0
  14. #359 ทิภากรณ์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:55
    พยายามเข้านะน้องงงง
    #359
    0
  15. #275 Silabun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:47
    น้องงงง

    ตลกอ่าาาา556555
    #275
    0
  16. #247 Mini_Kyungsoo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:49
    น้องงงงงงสู้น้าาา555555
    #247
    0
  17. #220 SAOW (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:24
    อ่านตอนนี้ละรู้สึกรำคาญตัวเอกมาก 55
    #220
    0
  18. #58 Klis (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 18:04
    น้อนนนน สู้ๆน้าา
    #58
    0
  19. #41 Blueheart (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มกราคม 2563 / 23:33
    สงสารเทพธิดา ความน่าเชื่อถือไม่มีเลย5555
    #41
    0
  20. #25 papark (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 22:16
    มีเป้าหมายแล้วนะนายน้อย
    #25
    0
  21. #4 PIMKAN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 22:11

    สู้ๆนะ​ นายน้อย​ คิคิ
    #4
    0
  22. #2 สายหมอก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 20:57

    ขอติดตามนะ

    #2
    0