OS/SF [Daniel x Jisung] [WANNAONE]

ตอนที่ 2 : OS : Cry [Daniel x Jisung]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 706
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    31 ก.ค. 60

OS : Cry [Daniel x Jisung]





            ยุน จีซอง ร้องไห้อีกแล้ว...

            เขาล่ะโกรธตัวเองเสียจริง ทำไมเป็นคนร้องไห้บ่อยได้ขนาดนี้

            คนแบบเขานี่ทำอะไรนอกจากร้องไห้ได้บ้างกันนะ

            พอรู้สึกแย่ก็ทำได้แค่ร้องไห้ ไม่เคยผ่านมันไปแบบคนอื่นสักครั้งเลย

 

 

 

            ร่างเพรียวบางทิ้งตัวลงบนหญ้านุ่มๆ ที่แสนจะเย็นเฉียบ ดวงตาเรียวสวยมองตามซับเวย์สายประจำที่ขับผ่านสะพานเล็กๆ ของแม่น้ำตรงหน้า ยกมือขึ้นป้องเหนือดวงตาเล็กน้อยเมื่อแสงแดดสีสวยเริ่มแยงเสียตาพร่า

 

 

            ป๊อก!

 

            กระป๋องน้ำอัดลมยี่ห้อโปรดถูกเปิดขึ้นเพียงแผ่วเบาอย่างไม่มีใครให้ความสนใจมัน

 

            ก็พอๆ กับตัว ยุน จีซอง ที่ก็ไม่มีใครให้ความสนใจเสียเท่าไหร่

 

            เข้ามาร่วมวงได้ในรูปแบบที่ใครต่อใครแทบจะตีความว่าจับฉลากเข้ามา แต่พูดก็พูดเถอะยุน จีซอง ก็ไม่เคยคิดถึงขั้นนี้ เขาคิดมาตลอดว่าอายุแบบเขาแค่ได้เข้าร่วมรายการใหญ่ๆ แบบนี้สักครั้งก็เป็นเรื่องที่ดีมากเกินไปแล้ว

 

            หรือว่าเขาจะจับฉลากเข้ามาได้จริงๆ กันนะ

 

 

 

            มือเล็กยกกระป๋องน้ำอัดลมเย็นเฉียบขึ้นมาถือเอาไว้ ดวงตาคู่สวยจดจ้องมันเสียมากมายราวกับไม่เคยเห็นโลโก้การค้าลายเดิมบนนั้น

 

            แต่มันก็ไม่ใช่...

 

            ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ภาพกระป๋องคุ้นตาตรงหน้าพร่าเบลอเสียจนมองแทบไม่เห็น มือเล็กสั่นเบาๆ พร้อมกับไหล่บางทั้งสองข้างที่ขยับตามแรงสะอื้น หยาดน้ำตาสีใสมากมายไหลอาบแก้ม และนั่นก็ไม่ได้เรียกความสนใจจากใครได้สักเท่าไหร่นัก

 

            ยุน จีซอง แทบไม่มีตัวตน เขาเข้าใจดี

 

            ทำตัวเหมือนไม่คิด

 

            แต่ยุน จีซองคิด และคิดมากเสียด้วย

 

            ทำเหมือนไม่รู้

 

            แต่ยุน จีซองรู้ และอาจจะเป็นนิสัยเสียของเขาเองที่ดันเก็บทุกอย่างมาคิดซ้ำไปซ้ำมา

 

            เขาระแวงและหวาดกลัวที่จะเป็นหัวหน้าของทุกคนที่เรียกได้ว่าเก่งเสียยิ่งกว่าเขา

 

 

                       

            หิมะเกล็ดบางโปรยปรายลงมาจนหลายคนเริ่มพากันหลบเข้าไปตามร่มต่างๆ หรือตัวอาคารที่ไม่ไกลมากนัก แม้จะไม่ได้หนักมากนัก แต่ก็ไม่ใช่เรื่องน่าสนุกแน่ถ้ายุน จีซอง จะนั่งให้หิมะโปรยใส่เหมือนฉากของพระเอกในละคร

 

            เขาคงมีไข้ และต่อจากนั่นก็คงจะโดนบรรดาคนในวงบ่นใส่จนหูชา

 

 

 

            แปะ แปะ

 

            มือเล็กวางเจ้ากระป๋องน้ำอัดลมคุ้นตาลงข้างตัว ตบแก้มทั้งสองข้างเบาๆ ราวกลับจะเรียกสติที่กำลังฟุ้งซ่านของตัวเอง เช็คน้ำตาลวกๆ ค่อยๆ ยกริมฝากขึ้นเป็นรอยยิ้มน่ารักๆ เสียจนดวงตาหยิบหยีในแบบปกติ

 

            เอาล่ะ ยุน จีซองพร้อมกลับไปเป็นคนเฮฮาแบบเดิมแล้ว

 

 

 

            ป๊อก!

 

            ไม่ใช่เสียงเปิดกระป๋องน้ำอีกครั้ง...

 

            ไม่ใช่เสียงเจ้ากระป๋องคุ้นตานั่นล้ม...

 

 

            แต่เป็นเสียงของนิ้วเรียวยาว ที่ดีดแปะลงบนหน้าผากมนเสียจนคนโดนทำร้ายหันไปส่งค้อนให้วงโต

 

 

            ป๊อก!

 

          คัง แดเนียล!

 

            ยุน จีซองทำได้เพียงแค่ค่อนขอดในใจในเมื่อเขายังพยายามกลั้นสะอื้นอยู่จนโวยวายกลับไปลำบาก ดวงตาคู่สวยตวัดมองเจ้าของมือใหญ่ที่อายุน้อยกว่าเขาเสียมากมาย แต่กำลังจะดุเขาอีกแล้ว

 

            ทุกครั้ง ทุกครั้งเลย!

 

            เขาร้องไห้ทีไร เด็กตัวโตนี่ก็หาเขาเจอและดีดหน้าผากเขาซ้ำๆ แบบนี้

 

            ตั้งแต่ตอนไหนจีซองชักไม่แน่ใจ เพราะแต่ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในชีวิตของการฝึกฝนเมื่อก่อน เจ้าเด็กที่ตัวโตไม่หยุดนี่ก็ตามเข้าเจอแทบทุกครั้ง

 

            จีซองไม่ใช่คนเข้มแข้ง ไม่ใกล้เลยสักนิด เขาต้องใช่ความพยายามขนาดไหนกันนะในการยิ้มรับถ้อยคำที่ทำร้ายในแต่ละที

 

 

 

            หมับ

 

            ไม่มีเสียงทักทาย ไม่มีเสียงปลอบโยน มีแค่แรงดึงทางข้อมือที่ร่างสูงฉุดให้คนที่ยังนั่งตากหิมะเป็นพระเอกละครลุกขึ้น ดวงตาคู่คมดูไม่พอใจแต่กลับไม่ยอมปล่อยข้อมือเล็กของคนที่ลุกตามแรงนั้น

 

            เรียวขาเล็กก้าวตามขายาวๆ ที่แสนจะน่าอิจฉาของคนตรงหน้า เสียงทุ้มที่ทำใครหลายคนหลงเสน่ห์ยังบ่นเสียงดังเป็นระยะๆ เหมือนกับว่าร่างสูงไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลงสักนิด

 

            ทั้งเรื่องที่เขาหายออกมาโดยไม่บอกก่อน

 

            ทั้งเรื่องที่เขานั่งตามเกล็ดหิมะเล็กๆ จนมือใหญ่ข้างที่ว่างวางแปะลงบนกลุ่มผมของเขา

 

 

            และนั่นทำให้เสียงบ่นระลอกใหญ่ดังขึ้นมา เสียงทุ้มโวยวายเสียมากมายที่หัวเขาเย็นเฉียบจนน่ากลัวว่าจะไม่สบาย ร่างสูงถอดเสื้อโค้ทตัวหนามาใส่ให้เขา ดึงฮู้ดสีเทาขึ้นมาปิดหัวเย็นๆ เอาไว้

 

            ก่อนจะบ่นตามอีกรอบหนึ่งด้วยท่าทีอ่อนใจ

 

 

            และเป็นยุน จีซองเองที่เริ่มน้อยใจ เขาออกมาเองได้เขาก็กลับเองได้ เขาหัวเย็น แต่เขาก็กำลังจะลุกอยู่แล้ว ก็มีแค่ร่างสูตรงหน้าที่เอาแต่บ่นมากกว่าฟังอะไรจากเขา

 

            แต่เสียงของยุน จีซอง มันก็ไม่อยู่สำคัญอยู่แล้ว

 

            แค่คิดเจ้าน้ำตาที่กลั้นลงไปได้หมดก็แทบจะไหลออกมาอีกรอบ เขาไม่ชอบ ไม่เคยชอบเวลาคัง แดเนียลดุเลยสักนิด กับคนอื่นๆ ร่างสูงออดอ้อนเสียเหมือนเจ้าหมาตัวโตๆ

 

            แต่กับเขา ดุแล้วดุอีก ดุเสียจนบางทีเขาเองก็คิด ว่าเขาทำอะไรให้คัง แดเนียลไม่พอใจมากหรือยังไงกัน

 

            พออารมณ์ดีก็อ้อนเขาไม่ต่างจากคนอื่น แต่เวลาแบบนี้เขากลับโดนดุแล้วดุอีกอยู่อย่างนั้น

 

 

 

            ป๊อก!

 

            เรียวนิ้วยาวดีดลงมาเบาแสนเบาอีกครั้งบนหน้าผากมน แต่นั่นก็แรงมากพอที่จะทำให้คนโตกว่าที่กำลังเบะปากเป็นเด็กๆ ปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง

 

            และก็โดนดุอีกครั้ง

 

 

 

            นิ้วชี้ของร่างสูงจิ้มจมูกคนแก่กว่าที่ตัวเล็กกว่ามากมายราวกับเด็กดุเล็กๆ ที่ร้องไห้เสียจนจมูกแดง ดึงจมูกรั้นนั่นเบาๆ จนคนร้องไห้เริ่มส่งเสียงประท้วง

 

 

            หมับ

 

            มือใหญ่เปลี่ยนจากจมูกรั้นเป็นดึงรั้งคนตัวเล็กเข้ามาในอ้อมกอด ถอนหายใจเบาๆ ข้างใบหูเมื่อยิ่งกอดแน่นขึ้น ก็เหมือนว่าแรงสะอื้นนั่นจะยิ่งเพิ่มขึ้น

 

            คัง แดเนียลรู้ และรู้ดีว่าคนตัวเล็กเจอกับอะไรมาบ้าง

 

            ยุน จีซองเป็นคนน่ารัก สดใส แต่กลับชอบเก็บเรื่องราวมากมายไว้ในใจ

 

            และนั่นทำให้เขาหงุดหงิด ตาสวยๆ มันบวมแดงเพราะการร้องไห้เสียมากมายนั่น ร่างเล็กก็สั่นเทาเพราะอาการสะอื้นที่แดเนียลไม่เคยจะชอบใจ

 

 

            ร่างสูงโยกตัวคนในอ้อมกอดไปมาเบาๆ ราวกับปลอบเด็กน้อยตัวเล็กๆ กดจมูกลงบนเนื้อผ้าสีเทาที่คลุมหัวเย็นๆ นั่นเอาไว้

 

 

            จุ๊บ

 

            หน้าผากมนที่เขาดีดมันซ้ำๆ มาหลายทีกลายเป็นรอยสีแดงจางๆ จนต้องกดจูบลงไปบนหน้าหน้าผากมนเบาๆ ราวกับปลอบโยนคนตัวเล็ก มองดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำน้ำ เปิดรอยยิ้มกว้างอย่างปลอบใจคนที่ร้องไห้เป็นเด็กโยเยในอ้อมแขน ก่อนจะหลุดหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นคนที่กำลังร้องไห้เริ่มก้มหน้าก้มตาหลบสายตาเขา พร้อมๆ กับแก้มใสที่เริ่มย้อมสีแดง

 

 

 

            ยุน จีซอง ร้องไห้อีกแล้ว...

 

            ตาสวยๆ บวมแดง จมูกรั้นแดงก่ำ จนทั้งน่าสงสาร และน่าตีในเวลาเดียวกัน

 

            แต่ให้ตายเถอะ

 

            จริงๆ แล้ว คัง แดเนียลอาจจะอยากตีตัวเองเสียมากกว่า

 

            ก็คัง แดเนียล ล่ะโกรธตัวเองจริงๆ ที่ตามหาอีกคนเจอช้าจนคนตัวเล็กร้องไห้ไปขนาดนั้น

 

            ยุน จีซองน่ะ เหมาะกับยิ้มสวยๆ ไม่มีพิษ ไม่มีภัยพวกนั้นมากกว่าน้ำตามากมายนี่เป็นไหนๆ

 

 

 

ไม่มีแท็กอ่า แท็กใน #ลูกแมวจีซอง ได้เลยค่ะ

 

31/07/17

            เป็นฟิคเงียบค่ะ ไม่มีบทสนทนา55555 อ่านยากไปเนอ พื้นฐานคือมิ้นไม่ถนัดฟิคหวาน แต่ชอบเขียนฟิคที่คำพูดน้อยๆเป็นปกติค่ะ แต่บางครั้งก็ลองแบบเงียบดู ก็คิดว่าคนอ่านน่าจะงง แงงงงง ไปแล้วค่ะ ขอบคุณทุกกำลังใจมากๆ เลยน้า มิ้นอ่านหมดแล้วล่ะ ไปแล้วนะคะ คิดเห็นยังไงบอกกันบ้างน้า><

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #15 Yamapi80 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 22:10
    อยากกอดพี่จีด้วยคน
    #15
    0
  2. #12 LoveN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 23:19
    เป็นเรื่องที่คิดเหมือนกันเลย ว่าพี่จีซองต้องรู้สึกอย่างนี้แน่ๆ จนน้อยใจแทนเลยบางที
    #12
    0
  3. #10 1230 s/s (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 02:16
    น่ารักมากเลยค่ะ แต่ก็แอบหน่วงๆหน่อย ชอบเวลาพี่จีซองยิ้มหวานๆมากกว่าร้องไห้ซะอีก หวังว่าเนียลจะทำให้พี่ยิ้มหวานๆได้ในทุกๆวันนะ ฮรึ้ง? (อิขี้ชิป)
    #10
    0
  4. #9 choijunlo94 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 00:52
    ฮือออชอบ
    #9
    0
  5. #8 ploy@tatchi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 23:43
    ไม่หวานเว่อร์ แต่ก็หวานนะคะเรื่องนี้ แต่มันก็หน่วงมากๆเลยค่ะ เพราะอ่านไปก็ทำให้คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆไปด้วย
    พีจีซองโดนมาเยอะจริงๆ ถ้าเราเป็นจีซองเราก็อยากร้องไห้นะ เมื่อมันถึงจุดที่อดกลั้นไว้ไม่ไหวแล้วน่ะ 
    เห้อออ อยากให้ต่อจากนี้ไปมีคนรักจีซองเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ส่วนคนที่คิดไม่ดีก็ขอให้เลิกราไปสักที 
    ขอให้จีซองมีความสุขมากๆเลยนะ  

    รออ่านเรื่องต่อๆไปนะคะ ไรท์เตอร์สู้ๆค่ะ 
    #8
    0
  6. #7 PhitpolL (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 23:32
    เขียนได้น่ารักแล้วก็อบอุ่นดีนะคะ ไม่ถนัดยังสื่อออกมาได้ขนาดนี้ ต่อไปมันต้องดีขึ้นแน่ๆ ค่ะ เราเอาใจช่วย
    #7
    0