OS/SF [Daniel x Jisung] [WANNAONE]

ตอนที่ 1 : OS : Kitten [Daniel x Jisung]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 784
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    29 ก.ค. 60

OS : Kitten [Daniel x Jisung]

Ps. แปลงมาจากของม่อนก้าบ้างนะคะ แต่เจ้าแมวบรรยายคนละสายพันธุ์นะ

 






            คัง แดเนียลชอบแมว


           

 

 

 

 

            แกร๊ก 

 

 

            เมี้ยว”

 

 

            ทันทีที่ผลักประตูบานหนาเข้ามาด้านในคอนโดกว้างเสียงร้องทักเล็กๆ จากเจ้าตัวน้อยก็ดังขึ้น ร่างสูงเจ้าของเส้นผมสีเข้ม จัดทรงสวยส่งยิ้มอบอุ่นให้สัตว์เลี้ยงตัวเล็กที่เขาเพิ่งได้มาเมื่อไม่นานนี้ เจ้าลูกแมวนี้ก็มาอยู่กับเขาได้สักหนึ่งอาทิตย์แล้ว ตัวอวบน้อยๆ ขนสีขาวแซมส้มอ่อนๆ ที่คงจะตามสายพันธุ์ของมันก็ทำเอาเขาหลงรักตั้งแต่ต้น

 

 

            คัง แดเนียลชอบแมว

 

            แน่นอนเขาออกจะทาสแมวเสียด้วยซ้ำ

 

 

 

            ร่างสูงก้มลงจัดการรองเท้าหลายคู่ของตัวเองที่วางระเกะระกะให้เข้าที่ สาวเท้ายาวๆ ไปทางเจ้าตัวเล็กที่ร้องเรียกหาเจ้าของอย่างน่ารักแสนอ้อน

 

 

 

            “ไงจีซอง หิวข้าวเหรอเรา”

 

            มือใหญ่อุ้มเจ้าลูกแมวตัวน้อยขึ้นมาแนบอก ลูบเบาๆ ตรงใบหูเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว ดึงปลอกคอกำมะหยี่สีดำเส้นเล็กที่ห้อยกระดิ่งสีทองมาดูอย่างสำรวจว่าเจ้าตัวเล็กไม่ได้เล่นซนจนหลุดหาย ดวงตาสุกใสมองกลับในแบบที่เสียงทุ้มหลุดหัวเราะ

 

 

 

            “มองแบบนี้มันน่าฟัดรู้ไหมเจ้าตัวเล็ก”

 

            งับ

 

            เสียงทุ้มเจือหัวเราะพูดขึ้นเบาๆ แต่เหมือนเจ้าแมวตัวน้อยจะเข้าใจคำที่ร่างสูงพูด ปากเล็กๆ งับเบาๆ บนมือใหญ่ที่โอบอุ้มตัวเองเอาไว้

 

 

 

            “พรุ่งนี้ไปซื้ออาหารกันเนอะ”

 

            อาหารของเจ้าตัวเล็กพร่องลงอย่างเห็นได้ชัด เสียงทุ้มพูดขึ้นเบาๆ ยิ้มให้เจ้าลูกแมวที่ตั้งใจจัดการอาหารตรงหน้าเสียกว้างจนดวงตาคู่คมหยิบหยี ก่อนที่จะก้าวไปจัดการตัวเองหลังกรำงานมาทั้งวัน

 

 

            เวลาว่างยามเย็นของร่างสูงหมดไปกับการนอนเล่นกับเจ้าแมวตัวน้อย การตอบข้อความโปรแกรมสนทนายอดฮิตของเพื่อนๆ หรือแม้แต่การดูข่าวประจำวันจนความมืดเริ่มปกคลุมทั่วทั้งแผ่นฟ้าสีครามที่ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม

 

 

 

 

            วันนี้เหนื่อยชะมัด”

 

            เสียงทุ้มบ่นเบาๆ เมื่อเอนหลังกับโซฟาสีดำตัวยาว เสียงโทรทัศน์เครื่องบางเงียบลงเพราะมือใหญ่ที่กดรีโมตปิดการทำงาน ดวงตาคู่คมมองเจ้าตัวเล็กที่ทิ้งตัวนอนบนหน้าอกของเขาเพื่อเล่นก้อนไหมพรมสีครีมที่เป็นของเล่นเจ้าตัวน้อยอย่างพอใจ มือใหญ่ลูบหัวกลมที่ทำท่าจะมุดลงไปบนไหมพรมก้อนนั้นอย่างเอ็นดู

 

 

 

 

            บรรยากาศเย็นสบายบวกกับสัมผัสชวนเคลิบเคลิ้มที่ฝ่ามือทำเอาวิศวกรหนุ่มที่โหมงานหนักมาแทบทั้งสัปดาห์เริ่มเข้าสู่นิทรา เสียงลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าคนโหมงานกำลังพักผ่อนเป็นที่เรียบร้อย

 

 

 

 

            แปะ

 

            เย็นจัง”

 

            ขาเล็กก้าวเบาๆ ไปตามพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ เสียงหวานใสร้องเบาๆ เมื่อความเย็นเฉียบแล่นริ้วจากปลายเท้าขึ้นมา มือเล็กค้นตะกร้าผ้าก่อนจะหยิบเสื้อยืดสีชมพูอ่อนตัวใหญ่ขึ้นมาใส่เอาไว้ แต่ขนาดที่ใหญ่เสียจนไหล่ตกไปด้านหนึ่งก็ไม่ได้ทำให้เจ้าลูกแมวรำคาญมากนัก เจ้าตัวเล็กขยับไปทางห้องครัว เก็บกวาดขยะที่ระเกะระกะในแบบที่คุณแม่บ้านที่จะมาในวันพรุ่งนี้คงโวยวายเสียยกใหญ่

 

 

          ก็คุณแดเนียลไม่เคยทำงานบ้านเลยนี่หน่า จีซองจะทำแทนเองน้า

 

 

           

            เพล้ง!

 

            แขนเสื้อที่ไม่ได้เกะกะในครั้งแรกกลับเป็นตัวการแสนร้ายกาจของเจ้าลูกแมวในตอนนี้ ขวดน้ำแร่สีเขียวเข้มแตกกระจายกลางพื้นห้องครัว ยังโชคดีที่เท้าขาวๆ นั่นไม่โดนเศษแก้วบาด แต่เห็นทีว่าความวุ่นวายของยุน จีซอง กำลังจะเริ่มขึ้นในตอนนี้...

 

 

            “นั่นใคร!

 

            เพราะทันทีที่เสียงขวดแก้วร่วงหล่นร่างสูงถึงเข้ามาถึงกรอบประตูห้องครัวอย่างรวดเร็ว อาจจะเพราะวันนี้คนตัวสูงเพียงแค่งีบหลับไม่ไกลนัก ต่างจากปกติที่คงจะหลับสนิทบนเตียงนอนสบายนั่น

 

 

            และนั่น ทำให้เจ้าตัวเล็กสติหลุด

 

            ร่างเล็กคู้ตัวข้างตู้เก็บเครื่องครัวอย่างทำอะไรไม่ถูก เสียงทุ้มที่ตวาดลั่นมันดูน่ากลัวจนดวงตาคู่สวยสั่นไหว มือเล็กแทบจะยกมือปิดใบหูบนกลุ่มผมสีคาราเมลของตัวเองอย่างหวาดกลัว

 

 

            นายเป็นใคร”

 

            เสียงทุ้มถามอย่างสงสัยที่เห็นท่าทางน่าสงสารแบบนั้น ร่างเล็กผิวขาวจัดที่คุดคู้อยู่ข้าวตู้เก็บของก็ดูน่าสงสารมากกว่าคนตัวโตอย่างเขาจะดุไปมากมายกว่านี้

 

 

            ฮึก...”

 

            มีเพียงเสียงสะอื้นเล็ดรอดออกมาจากลำคอขาว ใบหน้าหวานก้มต่ำจนเจ้าของห้องนึกหงุดหงิดที่เขายังเห็นเพียงแค่กลุ่มผมมากกว่าจะเห็นหน้าของคนที่น่าจะเป็นหัวขโมย

 

 

            หยุดร้องไห้สักที!

 

            คุณแดเนียลอย่าไล่จีซองนะ อย่าไล่ไปนะ จีซองประหลาด จีซองขอโทษ”

            ทันทีที่เสียงทุ้มตวาดอย่างหัวเสียร่างเล็กๆ ที่สั่นสะท้านก็ยอมเงยหน้ามามองใครอีกคน เสียงหวานเอ่ยรัวเร็วอย่างหวาดกลัว มือเล็กยังคงปิดใบหูตัวเองไว้แน่นอย่างไม่อยากให้น้ำเสียงน่ากลัวนั่นเข้ามาถึงโสตประสาทสักเท่าไหร่

 

 

            จีซอง”

 

            เสียงทุ้มครางในลำคออย่างไม่อยากเชื่อเรื่องตรงหน้าสักเท่าไหร่นัก ดวงตาคู่คมสำรวจปลอกคอเส้นบางที่ยืดตามลำคอขาว ใบหน้าของร่างเล็กตรงหน้าที่ไม่ต่างจากผู้ชายทั่วไป

 

            หรืออาจจะต่างไปสักนิดก็คงความน่ารักที่ทำเขาใจสะดุดนั่น

 

 

 

            หมับ

 

            ช่างมันก่อน ฉันจะเก็บตรงนี้”

 

            แขนแกร่งช้อนอุ้มร่างเล็กที่ไม่มีท่าทีว่าจะขยับตัวขึ้นมาบนอ้อมแขน ขายาวก้าวไปทางโซฟาตัวยาวที่เขาเพิ่งจะลุกออกมา ก่อนจะปล่อยให้คนที่ตัวเบาแสนเบาสมกับการเป็นลูกแมวนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ ที่ออกจะใหญ่เกินร่างเล็กๆ ไปสักนิด

 

 

            ร่างสูงกลับไปทางห้องครัวเพื่อเก็บกวาดเศษแก้วที่ตกแตกให้เรียบร้อย จนเดินกลับมามองคนที่นั่งตัวลีบบนโซฟาอย่างจับผิด

 

 

 

            “จีซองแค่อยากช่วย เพราะคุณแดเนียลใจดี เก็บลูกแมวข้างทางแบบจีซองมาเลี้ยง”     

 

            เสียงหวานพูดเบาแสนเบาราวกับกลัวว่าจะโดนเสียงทุ้มนั่นตวาดใส่อีกครั้ง หูเล็กลู่ลงอย่างคิดไม่ตกเพราะคนอบอุ่นยามปกติแทบจะหายไปทันทีที่เขาทำขวดแก้วแตก

 

            จีซองรู้แล้วแท้ๆ ว่าการทำของแตกมันไม่ดี จีซองคงซนไปจริงๆ

 

 

            แล้วทำไมมีสภาพนั้น” ร่างสูงถามอีกครั้งเมื่อนึกถึงสภาพร่างขาวจัดที่เห็นในทีแรก ไม่ใช่ไม่น่าดู แต่ถ้าหากคนเจอไม่ใช่เขาเจ้าตัวเล็กนี่จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ การใส่เสื้อเพียงตัวเดียว แต่เจ้าตัวรู้บ้างไหมว่ามันดึงดูดสายตาคนทั่วไปมากแค่ไหน

 

            “จีซองไม่มีเสื้อผ้า ปกติก็หาจากตะกร้ามุมห้องตลอดเลย”

 

            หมับ

 

            ตุบ

 

            มือใหญ่อุ้มร่างเล็กบนโซฟาจนตัวลอย ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่นแทบทีก่อนจะปล่อยให้เจ้าลูกแมวตัวน้อยนั่งลงบนตักกว้าง ดวงตาคู่คมมองใบหู และพวงหางสีน้ำตาลคาราเมลอ่อนๆ อย่างสนใจ

 

 

            โอเคๆ ทำความเข้าใจก่อนนายคือไอ้ตัวเล็กที่อยู่กับฉันมาห้าวัน นายเป็นคนได้” ร่างสูงทวนทุกอย่างที่พอรู้ในตอนนี้จากเจ้าตัวเล็กบนตัก มองแววตาแสนสวยที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาอย่างรู้สึกผิด

 

            ก็บอกแล้วไงครับ ว่าคัง แดเนียลน่ะเป็นทาสแมว เต็มตัวเสียด้วย

 

 

 

            หมับ

 

            “จีซองไม่มีที่ไป เพราะคุณแดเนียลเก็บมาจากข้างถนน จีซองขออยู่ด้วยได้ไหม ขออยู่กับคุณแดเนียลนะ”

 

            เจ้าลูกแมวตัวเล็กคว้าชายเสื้อร่างสูงแน่นอย่างขอร้องใช้แววตาฉ่ำน้ำช้อนมอง ริมฝีปากสีสวยเบะออกเล็กน้อยเมื่อได้รับการถอนหายใจเฮือกใหญ่กลับมา

 

            โดนไล่ โดนไล่แน่นอนเลยจีซอง

 


 

            “จะจีซองขอโทษ อะฮึก ไม่ได้อยากซนเลย”

 

            เจ้าตัวเล็กพยายามกลั้นแรงสะอื้นและพูดออกมาทีละคำสองคนจนครบประโยค ร่างบางสะอื้นฮักจนตัวโยนยิ่งทำเอาร่างสูงรู้สึกผิดไม่น้อย

 

 

            “อย่าไล่จีซองเลยนะ”

 

            ใบหน้าน่ารักที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาช้อนมองอย่างน่ารัก มือเล็กกำชายเสื้อยืดวีเข้มของร่างสูงไว้แน่น กัดปากกลั้นเสียงสะอื้นแม้จะต้านอาการตัวสั่นของตัวเองไม่ได้

 

            และนั่นทำให้คนเป็นทาสแมวปวดใจ

 

 

            หมับ

 

            “พอแล้วๆ รู้แล้วว่าจีซองเป็นเด็กดี เพราะอย่างนั้นอยู่ด้วยกันได้นะ คืนนี้มืดแล้วไปนอนก่อนนะ ไม่ร้องไห้แล้วตกลงไหม เตียงฉันกว้างพอที่จะเอาเจ้าแมวตัวเล็กๆ ไปนอนเพิ่มได้แน่นอน”

 

 

            เสียงทุ้มตอบกลับอย่างใจดี รอยยิ้มอบอุ่นถูกส่งให้เจ้าลูกแมวตัวเล็ก ร่างสูงโอบกระชับร่างเล็กๆ นั่นไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะบอกให้เจ้าลูกแมวเดินตามไปในห้องนอน

 

 

            ร่างสูงจัดที่นอนให้เจ้าลูกแมวในครึ่งหนึ่งของเตียงก่อนจะดึงร่างเล็กๆ นั่นเข้ามาในอ้อมกอด ออกปากสั่งให้อยู่ในร่างคนทันทีที่เจ้าตัวเล็กทำท่าจะกลับไปเป็นลูกแมว กอดเจ้าตัวอุ่นไว้เสียแน่นจนหลับสนิทไปอีกครั้ง

 

 

------------------------------------

 

 

            แสงแดดยามเช้าที่ส่องรอดผ้าม่านสีขุ่นเหมือนก่อกวนความง่วงงุนของเจ้าลูกแมวตัวเล็ก ร่างเล็กซุกตัวกับผ้าห่มผืนหนาเพื่อหลีกหนีการก่อกวนของคุณพระอาทิตย์สีส้มสดใส หูฟูๆ สีส้มอ่อนตั้งขึ้นตามสัญชาติญาณแต่เจ้าตัวเล็กยังไม่มีท่าทีว่าจะยอมลุกจากกองผ้าห่มหนา พวงหางสีอ่อนเกร็งน้อยๆ ในแบบที่เจ้าตัวคงรู้สึกว่าโดนก่อกวน

 

 

 

            แต่ไม่ใช่เพราะแสงแดดหรอกนะ จีซองไม่ได้ว่าคุณแสงแดด

 

 

 

            “งือ หิว หิวแล้ว”

 

 

 

            ดวงตาคู่สวยยอมเปิดเปลือกตาหลังจากพยายามข่มตาหนีแสงแดดของเช้านี้อยู่นาน เสียงโครกครากเล็กๆ ในท้องเหมือนประท้วงให้เจ้าตัวเล็กยอมขยับตัวลุกขึ้น กลุ่มผมสีอ่อนชี้ฟูน้อยๆ แต่กลับไม่กลบความน่ารักของร่างเล็ก หูสีส้มอ่อนขยับไปมาเมื่อไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นหยุดเจ้าเสียงประท้วงในท้องยังไงดี

 

 

 

            พรึ่บ

 

 

            “คุณแดเนียล คุณแดเนียลตื่นเร็ว”

 

 

            แขนเล็กเขย่าท่อนแขนใหญ่ของร่างสูงที่หลับสนิทบนเตียงนอนนุ่มเบาๆ ร่างเล็กแทบจะซุกตัวเองลงบนเตียงนอนข้างๆ ร่างสูงอีกครั้งตามปกติเวลาที่ชอบกระโดดจากเบาะนอนมาปลุกเจ้าของตัวสูงบนเตียง

 

 

            แต่ตอนนี้คงจะลืมไป

 

 

            ว่าตัวเองอยู่ในร่างคน ไม่ใช่ร่างเจ้าลูกแมวตัวน้อยแบบทุกที

 

 

 

 

            “อืม...” เสียงครางอย่างรำคาญที่โดนก่อกวนดังออกมาจากร่างที่หลับสนิท ใบหน้าคมหันหนีเสียงเล็กๆ ที่ดูจะรบกวนไม่น้อย

 

 

 

            จุ๊บ!

 

 

            “คุณแดเนียล จีซองหิวข้าว หิวมากๆ เลย”

 

 

 

            ปากเล็กๆ แตะลงบนริมฝีปากได้รูปของร่างสูง สัมผัสนุ่มหยุ่นเหมือนจะปลุกให้คนที่กำลังรำคาญค่อยๆ รู้สึกตัว ดวงตาคู่คมลืมขึ้นช้าๆ อย่างสงสัยว่าอะไรที่แตะลงบนริมฝีปากตัวเองกันแน่

 

 

            แต่ตอนนี้ร่างสูงรู้แล้วว่าเขาไม่น่าจะตื่นขึ้นมาเสียเลยจริงๆ

 

 

            เจ้าลูกแมวตัวเล็กกำลังทำในสิ่งที่เขาแทบคลั่งตายอีกแล้ว

 

 

 

 

            จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ

 

 

 

            เจ้าลูกแมวตัวเล็กยังคงไม่หยุดที่จะแตะสัมผัสลงบนริมฝีปากหยักซ้ำๆ ดวงตาคู่สวยมองใบหน้าของเจ้าของที่ขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย ก่อนจะเห็นว่าดวงตาคมดุที่มักจะใช้ดุเขาเวลาซนกำลังลืมขึ้นมามอง

 

 

 

 

            “คุณแดเนียลตื่นแล้ว หิวข้าว จีซองกินข้าวได้ไหม”

 

 

 

            กว่าจะรวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้เข้าร่างได้ก็เสียงเวลาไปนานหลายนาที ร่างสูงมองตามเจ้าลูกแมวตัวเล็กที่ลุกขึ้นนั่งทับขาตัวเองเอาไว้ โชคดีที่เสื้อยืดตัวใหญ่นั่นยาวพอจะปิดอะไรๆ ของเจ้าตัวซนได้บ้าง แต่ไอ้ขาขาวๆ นั่นก็ทำเอาคนความอดทนสูงเริ่มจะเสียการควบคุม

 

 

          แดเนียลก็ผู้ชายธรรมดา ความอดทนมันมี แต่มากน้อยแค่ไหนก็อยู่ที่สถานการณ์

 

 

            “จีซอง คราวหลังห้ามปลุกแบบนี้เข้าใจไหม ไม่ว่าจะกับใคร ถ้าดื้อจะลงโทษนะ”

 

 

 

            มือใหญ่ยีกลุ่มผมสีอ่อนอย่างเอ็นดู ใบหูเล็กๆ ลู่ลงรับกับฝ่ามือที่ยีผมเบาๆ ก่อนมุมปากทั้งสองข้างจะยกยิ้มน้อยๆ ไม่ต่างจากรอยยิ้มของลูกแมว

 

 

 

            “จีซองก็ปลุกแบบนี้ตลอดนะ พอเป็นร่างนี้แล้วทำไม่ได้เหรอ” เหมือนเจ้าตัวเล็กจะยังไม่หายสงสัย เสียงหวานยังถามงุ้งงิ้งอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ยังยอมพยักหน้าตกลงเจ้านายตัวสูง

 

 

            แต่จีซองก็จุ๊บปากปลุกมาตลอดนี่ ทำไมคุณแดเนียลถึงดุล่ะ

 

 

            หรือว่า...คุณแดเนียลจะเกลียดจีซองซะแล้วล่ะ

 

 

แท็กๆๆๆๆ #ลูกแมวจีซอง

 

29/07/17

            อ้าวเห้ย ไหงมาโผล่วงนี้5555 ปกติเขียนบังทันให้คุณนัมจุน แต่มิ้นชอบแดนค่ะมาตั้งแต่แรกๆ แล้วมาชอบจีซองอีกเลยขอเอาเจ้าเหมียวยุนกิมาแปลงและแต่งเพิ่มลงไปจนได้ตอนนี้ออกมา

            ไปแล้วนะคะ มีงานกองรอเพียบเลย คิดเห็นยังไงบอกกันได้น้ออออ จริงๆมิ้นเคยทำ #ห้องแชทแดนซอง เอาไว้ แต่บอกเลยค่ะงานใช้คำพูดนี่ไม่ถนัดจริงๆให้ตายยย T^T

            ทวีตมิ้นนนมาคุยกันดั้ยยย  @minnitmint

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #14 070402 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 14:27
    น่ารักกกกกก
    #14
    0
  2. #13 k.babyelf (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 03:03
    ได้โปรดมาต่อได้ไหมคะ ฮื้ออออออออเ
    #13
    0
  3. #11 ploy@tatchi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 23:52
    เจ้าเหมียวจีซองน่ารักน่าฟัดสุดๆ ตอนร้องไห้นี่ต้องหน้าหงึๆน้ำตาซึมๆแน่เลยอะ มันน่าแกล้งให้ร้องอีกจริงๆ (นี่ก็โรคจิตเนอะ 555) 
    ตอนอ้อนก็น่าร้าาาากกก สงสารคุณแดนเลย ต้องฮึบขนาดไหน เรียกสติๆตลอดเวลา สู้ๆนะคะคุณแดน 
    ไปหาเสื้อผ้าดีๆให้น้องใส่ด้วย เดี๋ยวตบะแตกไม่รู้นะ อิๆๆ 

    แต่แดนซองมาอีกนะคะ หาอ่านยากมากเลย จะรอติดตามค่ะ T^T 
    #11
    0
  4. #5 GusJA009 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 10:12
    อิจฉาคุณแดน อยากได้เหมียวจีซองมาอ้อนบ้าง 
    #5
    0
  5. #4 Lovely_Jisung (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 05:03
    น่ารักมากๆเลย อยากได้ลูกแมวจีซอง
    #4
    0
  6. #3 1230 s/s (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 03:12
    โอ่ยยยยย มันดีมากเลยค่ะ T/////T ถ้าเราเป็นคุณแดนเราจิไม่ทน! อะไรคือมา จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ อ่ะ ฮือออออ รู้ว่าอยากจะปลุกแต่แบบนี้มัน ไงดาบำยพวำาดสดยำย ฮิอออออ เขินจาบ้าตายแล้ว T^T
    #3
    0
  7. #2 อี้หลิง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 02:48
    ค.....คุณมิ้นนนนนนนน โผล่มานี่เฉยเลยยยยย ลูกแมวจีซองงงงงง ฮือออ พี่จีซองกะร่างลูกแมวววววว เราจะไม่ทน ฮ่อลลลลลล
    #2
    0
  8. #1 nana_ronan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 23:03
    ฮื่ออออ น่ารัก เจ้าลูกเหมียวจีซองขี้อ้อนขั้นสุด น่ารักเว่อร์ น่าย่ำยีสุดๆด้วย ขอโทษนะพี่จีซองแต่แบบใจบางมากจริงๆกับพี่จีซองในร่างนี้ มาครบทั้งหูหาง แุมด้วยเสื้อตัวโคร่ง ฮื่ออออ ถ้านี่เป็นคุณแดนคงจะไม่ทนนนน ตะบะแตกแน่เบย
    #1
    0