` {fic exo} 。p a p i e r ♡ chanbaek

ตอนที่ 9 : 。p a p i e r ♡ - 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,690
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    3 ก.ค. 57





           “แบคฮยอน ไปกินข้าวกัน!”

 

 

เป็นอีกวันที่ชีวิตของแพคฮยอนค่อนข้างแปลกไปจากเดิม ตามปกติแล้วเมื่อเสียงออดพักเที่ยงดังขึ้นนักเรียนทุกคนต่างก็รีบกุลีกุจอวิ่งออกไปจากห้องเหลือไว้เพียงเขาที่นั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ รอเวลาให้คนในโรงอาหารบางตาลงเพื่อที่แพคฮยอนจะได้ไม่ต้องไปเบียดเสียดต่อคิวยาว ๆ รอซื้ออาหาร

 

 

หากแต่วันนี้เสียงทุ้มของใครคนหนึ่งที่แพคฮยอนไม่ค่อยคุ้นเท่าไหร่ เรียกทักให้เขาปิดหนังสือในมือและหันไปมองร่างโปร่งที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่

 

 

แพคฮยอนจำได้ดีว่าเขาคือใครแม้จะเพิ่งพบหน้ากันเป็นครั้งที่สอง ครั้งแรกคือตอนที่เขาคนนั้นมาขอให้ร่างบางช่วยแต่งตัวเป็นผีที่ค่ายอาสา

 

 

จงแด? -ชวนเราเหรอนิ้วเรียวชี้เข้าหาตนเองอย่างประหลาดใจ คนตัวเล็กผุดลุกขึ้นยืนและสาวเท้าไปหาคนที่ยืนรออยู่เมื่ออีกฝ่ายพยักหน้ารับคำ และเมื่อแพคฮยอนเดินมาถึงหน้าประตูห้องแล้ว เขาจึงพบว่าไม่ได้มีเพียงจงแดคนเดียวเท่านั้นที่ยืนอยู่หน้าห้อง แต่ชานยอลและจงอินเองก็อยู่ด้วยเช่นกัน และนั่นทำให้แพคฮยอนรู้สึกสงสัยระคนตกใจอยู่ไม่น้อย

 

 

ปะ ไปกินข้าวด้วยกัน มื้อนี้ไอ้จงอินเลี้ยง ขอบใจที่นายอุตส่าห์มาช่วยแกล้งเป็นผีที่ค่ายจงแดระบายยิ้มให้แพคฮยอนก่อนที่จะใช้ศอกกระทุ้งสีข้างเพื่อนสนิทผิวสีแทนไปด้วย

 

 

ได้ข่าวว่ากูยังไม่ได้พูด...คนโดนโบ้ยขมวดคิ้ว ส่งค้อนวงใหญ่ให้เพื่อนสนิท ถึงแม้จะไม่ได้ตกปากรับคำกับประโยคของจงแด แต่จงอินก็ไม่ได้เอ่ยปฏิเสธอะไรออกมา

 

 

เอ่อ...เรื่องแต่งตัวผีวันนั้น ไม่เป็นไรหรอก เราเต็มใจแพคฮยอนโค้งน้อย ๆ ให้อีกฝ่ายที่ยืนตรงหน้า ริมฝีปากเล็กแอบยิ้มมุมปากกับท่าทีตลก ๆ ของจงแดและจงอิน ในวินาทีนั้นแพคฮยอนเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าการมีเพื่อนอยู่ด้วยมันสนุกสนานอย่างไร...

 

 

ยังไงก็ไปด้วยกันเถอะนะ ปะ... เราหิวแล้วอ่าเสียงทุ้มต่ำของคนที่เมื่อกี้เอาแต่ยืนยิ้มดังขึ้น หัวหน้าห้องคนเก่งรีบออกปากชวนเพราะกลัวว่าแพคฮยอนจะเอ่ยปฏิเสธออกมาอีกครั้ง มือใหญ่เลื่อนมากุมหน้าท้องของตัวเองแล้วจึงทำหน้าตาให้ดูน่าสงสาร แพคฮยอนหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อคิดว่าท่าทางแบบนั้นดูจะไม่เข้ากับเด็กหนุ่มตัวโตอย่างชานยอลสักเท่าไหร่

 

 

ชานยอล แม่งไม่ได้เข้ากับมึงเลย เนอะแพคฮยอนเนอะ...จงแดใช้หลังมือฟาดลงไปบนหน้าท้องของชานยอลอย่างตั้งใจ คนตัวสูงที่เพิ่งโดนตีที่ท้องไปเมื่อครู่มองหน้าจงแดอย่างหาเรื่องก่อนที่จะขยับตัวเข้าหาจงแดราวกับจะตีคืน เมื่อเห็นดังนั้นจงแดจึงรีบวิ่งมาหลบหลังแพคฮยอนและถือวิสาสะโอบไหล่ของคนตัวเล็กราวกับว่าเจ้าตัวนั้นกำลังหาที่พักพิงและเกาะกำบัง และแน่นอนว่าคนตัวเล็กก็ไม่ได้ถือสาการถึงเนื้อถึงตัวของจงแด

 

 

หัวหน้าห้องคนเก่งชี้หน้าจงแดอย่างคาดโทษ แต่แล้วก็โดนจงอินตัดบทด้วยการไล่ทุกคนให้ออกเดินไปทางโรงอาหารเสียที รวมถึงแพคฮยอนที่ยังคงโดนจงแดโอบและหลบหนีจากการเอาคืนของชานยอลด้วยเช่นกัน คนตัวเล็กมองเพื่อนสนิททั้งสามคนที่หยอกกันไปมาพร้อมรอยยิ้ม มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาซักพักเพราะคำสาปที่ติดตัวมาตอนขึ้นมัธยม นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ริมฝีปากบางเปื้อนด้วยรอยยิ้มสดใสที่เกิดจากคำว่าเพื่อน

 

 

หิวเหรอแพคฮยอน กินไม่พูดไม่จา เหลือเวลาอีกนานไม่ต้องรีบก็ได้นะ

 

 

ส้อมและช้อนในมือของแพคฮยอนถูกปล่อยจนกระทบกับจานและเกิดเสียงเบา ๆ เป็นผลลัพธ์จากการที่เจ้าตัวตกใจที่โดนจงแดทัก ดวงตาเรียวเงยมองเพื่อนใหม่พร้อมกับเครื่องหมายคำถาม

 

 

เอ่อ.. ปละ เปล่านะเราไม่ได้รีบ...

 

 

รีบ ๆ กินของตัวเองเถอะจงแด จะไปแซวแพคฮยอนทำไมชานยอลเงยหน้าขึ้นมาจากจานข้าวของตัวเองบ้างพลางเหน็บเพื่อนเสียงแข็ง หลังจากได้ยินคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ตัวเอ่ยเสียงเบาและหยิบช้อนส้อมมากินข้าวต่อแต่ลดความเร็วลงกว่าเมื่อครู่

 

 

เขาเรียกว่าชวนคุยต่างหากโว้ย!” จงแดเบ้ปากใส่ชานยอลที่แอบส่งสายตาค้อนมาให้เขาเพียงเพราะเขาอยากจะลองพูดคุยกับแพคฮยอนดูสักครั้ง ถึงแม้ว่าในใจลึก ๆ แล้วทั้งจงแดและจงอินเองก็ยังหวาดหลัวกับคำสาปของแพคฮยอนที่ทุกคนรู้จักกันดี แต่เป็นเพราะปาร์คชานยอล หัวหน้าห้องคนเก่งที่ควบตำแหน่งของเพื่อนสนิทด้วยมักจะพูดกรอกหูพวกเขาอยู่เสมอว่าพยอนแพคฮยอนไม่ได้น่ากลัวอย่างที่นักเรียนคนอื่นเข้าใจกัน

 

 

ปกตินายกินข้าวที่ไหนเหรอ ไม่ค่อยเห็นที่โรงอาหารเลย

 

 

ก็...ใต้ต้นไม้ใกล้โรงยิมน่ะ

 

 

คนเดียวเหรอ?”

 

 

-อืม คนเดียว

 

 

งั้นต่อไปนี้นายต้องมากินข้าวกับพวกเรานะ บางวันแม่ไอ่จงอินทำข้าวกล่องมาให้มันด้วย อร่อยมาก ๆ นายต้องลอง หรือจะไปกินที่ร้านมันเลยก็ได้นะ บ้านมันเปิดร้านอาหาร กินฟรีไม่อั้น! ใช่มั้ยมึงจงแดหันไปถามคนที่ถูกพาดพิงด้วยสายตาพราวระยับพลางใช้ศอกถองสีข้างเพื่อนยิก ๆ

 

กินฟรีจนร้านกูจะเจ๊งแล้วพวกมึงอะ แต่ถ้าแบคฮยอนอยากกินวันไหนจะแวะไปก็บอกละกันเด็กหนุ่มผิวสีแทนตอบด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ แต่ท้ายประโยคนั้นก็ยังแฝงน้ำใจที่เผื่อแผ่ให้เพื่อนใหม่อย่างแพคฮยอน

 

 

ก็ไปกันวันนี้เลยไหมล่ะชานยอลที่นั่งเงียบอยู่พักใหญ่กล่าวขึ้นเรียบ ๆ ก่อนจะส่งช้อนที่พูนไปด้วยข้าวเข้าปากและเคี้ยวตุ้ย ๆ จงแดที่ได้ยินดังนั้นจึงรีบพยักหน้ารัว ๆ เห็นด้วย เพราะแบบนั้นวันนี้แพคฮยอนจึงทำให้คุณนายพยอนตกใจเมื่อได้รับโทรศัพท์จากลูกชายว่าจะไปเที่ยวกับเพื่อนหลังเลิกเรียน

 

 

 

หลังจากเสียงออดเลิกเรียนดัง ของทุกอย่างที่จำเป็นก็ถูกรวบยัดใส่กระเป๋าด้วยมือเรียวของแพคฮยอนอย่างรวดเร็วไม่เหมือนอย่างวันอื่น ๆ อาจเพราะปกติแล้วไม่เคยมีใครรอเขามาก่อน คนตัวเล็กจึงมักจะทำอะไรเอื่อย ๆ ไม่รีบร้อนเสียจนติดเป็นนิสัย

 

 

ขาเรียวย่ำลงจากบันไดโดยไม่ได้เบียดเสียดกับนักเรียนคนอื่นที่เพิ่งเลิกเรียนคนอื่น อาจนับได้ว่านี่คือข้อดีของข่าวลือคำสาปที่ทำให้ทุกคนพากันถอยหลังให้แพคฮยอนเดินผ่านไปได้อย่างสบาย ๆ จนมาถึงหน้าประตูโรงเรียนที่พวกชานยอลยืนคอยอยู่แล้ว จงแดโบกมือหยอย ๆ และวิ่งกึ่งกระโดดมากอดคอแพคฮยอน ให้เดินไปพร้อมกันท่ามกลางเสียงซุบซิบและสายตาตกอกตกใจของบรรดานักเรียนคนอื่น ๆ

 

 

ฉันมาสายเหรอ ขอโทษนะแพคฮยอนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลพลางยกนาฬิกาข้อมือของตนขึ้นมาดู

 

 

ไม่หรอก ไปกันเถอะหัวหน้าห้องม.ปลายปีสามห้องเอที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงระบายยิ้มบางให้คนตัวเล็ก แล้วจึงเอียงคอเป็นท่าทางบอกให้ออกเดินไปพร้อม ๆ กัน จงแดยังคงกอดคอแพคฮยอนอย่างไม่ถือตัว แต่พอซักพักก็โดนชานยอลสะกิดให้ยกแขนออกจากไหล่เล็ก ๆ เพราะอ้างว่าแพคฮยอนจะหนัก

 

 

ทางเดินบนถนนเส้นเดิมหน้าโรงเรียนของแพคฮยอนไม่เหงาอย่างเดิมอีกต่อไปในวันนี้ เมื่อมีเสียงพูดคุยของอีกสามคนอยู่ด้วย ริมฝีปากเล็กมักคลี่ยิ้มตามบทสนทนาของเพื่อนสนิทสามคนอยู่บ่อยครั้ง แต่แล้วเมื่อเดินไปได้ครึ่งทาง แรงสั่นจากโทรศัพท์ในกางเกงก็หยุดให้คนตัวเล็กต้องชะงักและหันไปสนใจเครื่องมือสื่อสารของตัวเอง

 

 

ครับ? เห? คุณพ่อกลับมาวันนี้หรอครับ!? ได้ครับผมจะรีบกลับเดี๋ยวนี้เลยครับ คนตัวเล็กที่เผยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงหวานแสดงอาการตกใจอย่างที่น้อยคนนักจะเคยเห็น ดวงตาเรียวหยีจนเป็นเส้นโค้งเช่นเดียวกับริมฝีปากหลังจากได้รับข่าวดีจากปลายสาย แต่แล้วยิ้มนั้นก็ค่อย ๆ จางลง แพคฮยอนเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ของตนและกล่าวกับจงอิน จงแด และชานยอลอย่างเสียดาย

 

 

-คือ คุณพ่อเราเพิ่งกลับบ้านน่ะ เราคงต้องรีบกลับจริง ๆ ขอโทษจริง ๆ นะศีรษะกลมค้อมลงต่ำเมื่อกล่าวคำนั้น ใจหนึ่งก็อยากลองไปเที่ยวกับเพื่อนบ้าง แต่อีกใจก็บอกว่าแพคฮยอนต้องทำหน้าที่ลูกชายที่ดีของคุณพ่อที่จะกลับบ้านเพียงปีละไม่กี่หนเนื่องจากต้องทำงานไกลจากบ้านเกิดเมืองนอน

 

 

อา... น่าเสียดายจัง แต่ช่างเถอะ ร้านจงอินไม่ปิดวันนี้พรุ่งนี้หรอก ไว้วันอื่นก็ได้ แล้วนี่แพคฮยอนต้องกลับบ้านยังไงอะจงแดถามขึ้นคนแรกด้วยสีหน้าเสียดายอย่างที่พูดในตอนแรก แต่ซักพักก็กลับมาร่าเริงเหมือนเดิม

 

 

ก็เลี้ยวขวาตรงแยกข้างหน้า เดินตรงต่อไปอีกนิดเดียวก็ถึงบ้านแล้วล่ะ เรากลับบ้านทางนี้ประจำอยู่แล้ว

 

 

เฮ้ย ทางเดียวกับบ้านชานยอลเลย ปกติแล้วมันชอบบ่นว่าต้องเดินกลับบ้านคนเดียวเพราะฉันกับจงอินต้องเลี้ยวซ้ายตรงแยกข้างหน้า ที่นี้ชานยอลจะได้มีเพื่อนเดินกลับบ้านซะทีสินะแพคฮยอนหันไปมองเพื่อนร่วมทางคนใหม่พลางเอียงคอมองคนตัวสูงที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว

 

 

ดวงตาคู่เล็กสีเข้มเบิกขึ้นเล็กน้อยอย่างตกใจเล็ก ๆ ชานยอลพยักหน้าช้า ๆ รับคำเพื่อนและตอบรับคำถามทางสายตาของแพคฮยอนไปพร้อม ๆ กัน

 

 

งั้นแยกกันตรงนี้เลยมั้ย

 

 

ใช่สิ มีเพื่อนกลับคนใหม่แล้วรีบเลยนะ เออ ๆ แยกกันตรงเนี้ยแหล่ะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะแพคฮยอน!

 

 

อื้อ คราวหน้าจะไปด้วยให้ได้เลยนะ

 

 

สัญญาแล้วนะแพคฮยอน! กลับบ้านดี ๆ ล่ะ ชานยอลอย่าแอบพาแบคฮยอนออกนอกลู่นอกทางนะเว้ย

 

 

               “รู้แล้วละน่าเด็กหนุ่มอีกสองคนถอยหลังเดินห่างออกไปก่อนจะหันหลังออกเดินตามถนนคอนกรีตข้างหน้า เสียงของจงแดค่อย ๆ เงียบลงเมื่อระยะทางของพวกเขาเริ่มห่างกันมากขึ้น จนในที่สุดก็เหลือเพียงชานยอลและแพคฮยอนเท่านั้น

 

 

หัวหน้าห้องคนเก่งทำทีเสตามองใบไม้ที่พากันเปลี่ยนเป็นสีเข้มไปเรื่อยเปื่อย ทั้งที่จริง ๆ แล้วดวงตาคมกลมโตคู่นั้นมักเลื่อนมามองร่างเล็กข้างตัวอยู่บ่อยครั้ง เขาสังเกตเห็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่ยังคงไม่หายไปจากริมฝีปากสีอ่อน แอบนึกในใจว่าเขาคิดถูกแล้วที่ลากเพื่อนสนิทอีกสองคนให้ไปชวนแพคฮยอนมากินข้าวด้วยกันในตอนพักกลางวัน แน่นอนว่าในตอนแรกที่เพื่อนสนิททั่งสองได้ยินคำขอร้องของเขาทั้งจงอินและจงแดต่างก็ส่ายหัวปฏิเสธเป็นพัลวัน โดยเฉพาะคิมจงแดที่ยังคงวิตกังวลกับเรื่องคำสาปของแพคฮยอน แต่ผลกลับปรากฏว่าเพื่อนจอมจ้อชวนแพคฮยอนคุยอย่างตื่นเต้น แถมทั้งคาบบ่ายชานยอลยังโดนจงแดถามเรื่องโน่นนี่เกี่ยวกับแพคฮยอนไม่หยุดจนเขาเบื่อที่จะตอบและกล่าวปัด ๆ กลับไปว่าตัวเขาเองก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคนตัวเล็กมากมายนัก แต่ถึงอย่างนั้นชานยอลก็ค่อนข้างจะมั่นใจว่าเขารู้เรื่องเกี่ยวกับพยอน แพคฮยอนมากกว่าใครในโรงเรียน เมื่อคิดเข้าข้างตัวเองดังนั้นแล้วริมฝีปากได้รูปก็ระบายยิ้มโดยไม่รู้ตัว 

 

 

สายลมเย็นของฤดูใบไม้ผลิพัดพาใบไม้ที่หล่นอยู่บนพื้นครูดไปกับถนนจนเกิดเสียง สายลมที่พัดโอบล้อมใช้ความเย็นบาดผิวบางของคนที่ลืมใส่เสื้อกันหนาวอีกตัวทับเสื้อนักเรียนตัวบางด้านใน แม้จะมียูนิฟอร์มที่เป็นเสื้อสูททับอยู่แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรในวันที่อุณหภูมิลดลงจนแทบจะไม่ถึงสิบองศาแบบนี้ แพคฮยอนถูมือเรียวสวยของตนเข้าด้วยกันก่อนจะกอดตัวเองหวังคลายความหนาวให้ลดลง แต่ว่ามันไม่ค่อยจะได้ผล จนคนตัวสูงที่เดินอยู่ข้างกันเหลือบไปเห็น

 

 

ชานยอลมองแพคฮยอนที่พยายามห่อไหล่และหดคอน้อย ๆ ปลายจมูกจิ้มลิ้มเปลี่ยนเป็นสีแดงจาง ๆ มันดูน่ารักและน่าเอ็นดูไปพร้อม ๆ กัน ชานยอลอมยิ้ม มือใหญ่จัดการถอดผ้าพันคอไหมพรมผืนหนาที่สวมอยู่ออกมาถือไว้ เลื่อนมีข้างหนึ่งไปสะกิดไหล่ของคนที่ตัวเล็กกว่า

 

 

หนาวเหรอ ใส่นี่ไว้จะได้อุ่น ๆเสียงทุ้มเอ่ยเมื่อแพคฮยอนหันมามองเขาด้วยนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มใสแป๋ว ผ้าพันคอถูกจัดแจงเตรียมจะสวมลงบนลำคอระหงส์ แต่ก็ถูกมือเรียวของเจ้าตัวยั้งไว้ด้วยความเกรงใจ

 

 

ไม่เป็นไร แป๊ปเดียวก็ถึงบ้านแล้ว เราทนได้ ชานยอลใส่เถอะ

 

 

เราก็ทนได้เหมือนกัน เราใส่มาครึ่งทางแล้ว อีกครึ่งทางให้แพคฮยอนใส่ไงเด็กหนุ่มตัวโตยังคงดึงดันจะสวมผ้าพันคอให้ แต่ก็ยังโดนแพคฮยอนยื้อไว้ และนี่คงเป็นครั้งแรกที่ชานยอลโดนแพคฮยอน ดื้อใส่

 

 

งื่อ ไม่เอาศีรษะกลมส่ายเป็นพัลวันขณะการยื้อยุดแย่งกันสวมผ้าพันคอให้อีกคน ยิ่งไปกว่านั้นมือเล็กยังขืนแรงชานยอล พยายามดันผ้าพันคอไปทางอีกฝ่ายและทำท่าจะสวมมันคืนให้หัวหน้าห้องคนดี แน่นอนว่าแรงของชานยอลนั้นมากกว่าแพคฮยอนเป็นไหน ๆ แต่หากฝืนดูท่าแล้วคนตรงหน้าก็คงไม่ยอมแพ้ยอมใส่ผ้าพันคอไว้ง่าย ๆ อยู่ดี

 

 

เราไม่เคยคิดเลยนะว่าแพคฮยอนจะดื้อขนาดนี้ เหมือนเด็กเลยน้ำเสียงต่ำเอ่ยติดตลกอย่างยอมแพ้ ดวงตาคมของชานยอลมองแพคฮยอนด้วยสายตาล้อเลียนเล็กน้อย และนั่นทำให้คนตัวเล็กก้มหน้าคอตกและยู่ริมฝีปากอย่างเผลอตัว ราวกับเด็ก ๆ ที่กำลังโดนผู้ใหญ่ดุ

 

 

เราแค่เกรงใจชานยอล . . .

 

 

ไม่ต้องเกรงใจหรอก ถ้าแพคฮยอนปล่อยให้ตัวเองหนาวแล้วไม่สบายเราจะโกรธจริง ๆ นะ เพราะงั้นเอาผ้าพันคอไปสวมเร็ว ๆ เลยหัวหน้าห้องตัวสูงแกล้งทำเสียงขึ้นจมูกเหมือนจะโกรธ นั่นทำให้แพคฮยอนเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ชานยอลจึงยัดผ้าพันคอลงไปในมือของอีกฝ่ายแล้วจึงใช้สายตาพยักเพยิดให้ร่างบางจัดการสวมมันเสีย

 

 

แพคฮยอนเบะปากนิด ๆ เหมือนหนักใจ ก่อนจะทำท่าทางเหมือนเพิ่งนึกบางอย่างได้ เขาจัดการคลี่ผ้าพันคอออกและเขยิบเข้าไปใกล้ชานยอลอีกนิดจนต้นแขนของทั้งสองสัมผัสกัน มือเรียวพันผ้าพันคอรอบมือสองข้างของชานยอลและมือข้างหนึ่งของตน ก่อนจะสอดมืออีกข้างเข้าไปในก้อนผ้ารูปทรงประหลาดที่เขาพันขึ้นจากผ้าพันคอของชานยอล ทำให้ตอนนี้มือสี่ข้างของคนสองคนตอนนี้ถูกพันรวมกัน

ริมฝีปากสีพีชอ่อนของแพคฮยอนวาดยิ้มอย่างพอใจกับผลงานของตัวเอง คราวนี้ทั้งชานยอลและเขาก็จะอุ่น มือเรียวเย็นเฉียบของแพคฮยอนกำไหมพรมความหาความอบอุ่นและความนุ่มสบาย เช่นเดียวกันกับมือหนาของชานยอล จนในที่สุดหลังมือของคนสองคนก็แตะกันโดยไม่รู้ตัว

 

 

เหมือนนักโทษเลยเสียงหวานกล่าวติดตลก ดวงตาเรียวหยีเล็กเป็นเส้นโค้งอย่างชอบใจ อุ่นรึยังชานยอล ? ”

 

 

ต้องถามแพคฮยอนมากกว่านะ อุ่นรึยังเนี่ย มือเย็นเฉียบเชียวคนตัวโตอังหลังมือของตนลงบนหลังมือของแพคฮยอน ก่อนจะรีบผละออกเพราะเสียงสัมผัส ก้อนเนื้อภายใต้แผ่นอกกว้างก็เผลอกระตุกเต้นผิดจังหวะจนเจ้าตัวกลัวว่าคนที่อยู่ใกล้จะรู้สึกได้

 

 

อื้ม อุ่นแล้ว เดี๋ยวมันก็อุ่นเหมือนมือชานยอลแล้วล่ะมือเล็กอังฝ่ามือกลับไปบนมือชานยอลบ้าง และผละออกเร็วๆเช่นกัน แพคฮยอนยิ้มให้ชานยอลจนเห็นเขี้ยวซี่เล็กเหมือนของลูกหมาตัวน้อย โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำเหล่านั้นทำให้ร่างสูงรู้สึก

 

อุ่น’…

 

อุ่นทั้งใจจนมันเต้นเร็วกว่าที่เคย และอุ่นไปถึงแก้มคร้ามแดดสองข้างที่ซับสีเลือดลามถึงใบหู จนต้องเสหน้าหนีทำทีเป็นมองถนนหนทางตรงอื่น

 

ทั้งสองเดินคู่กันต่อไปจนถึงสี่แยกที่ค่อนข้างพลุกพล่าน ร่างสูงยังคงไม่หายตื่นเต้น ในสมองหวนคิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมาจนไม่ได้มองสัญญาณรูปคนตรงหน้าที่เปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มือนุ่มที่อยู่ในผ้าพันคอด้วยกันกำมือใหญ่ของชานยอลและกระตุกเบา ๆ ให้ออกเดินข้ามถนนไปด้วยกัน

 

 

ชานยอลโอเคนะ ? เราเห็นชานยอลไม่ยอมข้ามถนนซะทีเราก็เลย...แพคฮยอนเอ่ยถามหลังจากทั้งสองมาหยุดที่อีกฝั่งของถนนได้แล้วและคนตัวสูงก็กระเถิบมือออกทันที แพคฮยอนจึงปล่อยมือออกด้วยท่าทางตกใจน้อย ๆ

 

 

อะ อ้อ ขอบใจมากนะ ฮ่ะ ๆชานยอลชักมือข้างที่ถูกจับประคองเมื่อครู่ออกจากก้อนผ้า ยกขึ้นลูบท้ายทอยอย่างอาย ๆ ร่องรอยความอุ่นของมือนุ่มที่สัมผัสลงบนมือของเขายังคงอยู่และนั่นทำให้ชานยอลรู้สึกโหวงในช่องท้อง เหมือนมีมวลความรู้สึกดีที่ดันให้หัวใจเต้นถี่และยิ้มออกมา แต่เขาก็กลั้นมันไว้ภายใต้ริมฝีปากได้รูปของตน ใครจะรู้ว่าที่ต้องรีบชักมือออกเพราะหัวหน้าห้องคนเก่งกลัว กลัวเหลือเกินว่าหัวใจจะวายไปเสียก่อน

 

 

แล้วนี่แพค. . .

 

ชานยอล !”

 

เอี๊ยด !’

 

เสียงเบรกของรถยนต์ดังก้องเรียกให้คนทั้งถนนที่กำลังเดินผ่านไปมาเหลียวหลังหรือหยุดมองไปที่บนถนน โดยเฉพาะชานยอลที่ได้ยินเสียงหญิงสาวคนหนึ่งตะโกนเรียกเขา

 

จีฮเย !”



 

.


 



สวัสดีค่ะ ซักพักใหญ่ ๆ เลยนะที่ไม่ได้มาทักทายทุกคนในนี้ T - T
ห่างไปจนแอบเห็นมีหลายคนถามว่าเลิกแต่งไปแล้วเหรอ ยังค่ะ แต่ตอนที่เจ็ดที่มาช้าเพราะพลอยรับผิดชอบไปแต่งเนาะ เยอรมันวุ่นวายจริง ๆ ค่ะ ขอโทษจริง ๆ ที่กว่าจะจัดการทุกอย่าง(ซึ่งจริงๆยังไม่ค่อย)ลงตัวแล้วมาแต่งฟิคให้อ่านกันได้ช้ามาก แต่ก็ครบร้อยเปอร์แบ้วน้า ขอบคุณทุกคนจริง ๆ ที่ยังไม่ลืม จะพยายามต่อจนจบนะคะ อย่าลืมให้กำลังใจกันนะ ; - ; )/
ชอบไม่ชอบ หรืองงตรงไหนเม้น / ติดแท็ก หรือเมนชั่นมาถามในทวิตได้เลยนะ กลัวเขียนสับสนเพราะกำลังมึนภาษา + - + ฮ่า
แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ *ส่งอากาศหนาวกับฤดูใบไม้ผลิจากที่นี่ไปให้ทุกคน ฮ่า*
 @_88kraisis






สวัสดีค่ะ ~ ขอโทษที่หายไปนานเน้อออ เพราะเราเพิ่งปิดเทอมแล้วน้องพยอยก็อยู่เยอรมันเลยไม่ค่อยมีเวลาด้วยกันทั้งคู่
ตอนนี้ยกความดีความชอบให้น้องพลอยนะคะ นาแต่งทั้งตอนเราแค่พรู้ฟและเกลาภาษานิดหน่อยเท่านั้นเอง ^ - ^ 
ไม่ได้จะทิ้งฟิคเรื่องนี้ไปไหนนะคะ อดใจรอกันหน่อยน้า <3
แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ ^ - ^ 
@mmeawchy













© Tenpoints!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,468 ความคิดเห็น

  1. #1452 หมีคริสลี่ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 02:11
    ชานยอลเขินน่ารักอะฮือ
    #1,452
    0
  2. #1421 pim pimmi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 17:14
    ใครรรรร
    #1,421
    0
  3. #1405 Dyo.A (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 23:33
    เค้าคือใคร
    #1,405
    0
  4. #1377 Byun Sania >< (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 21:43
    จีฮเยเปนอารายกะชยอลลของแบคกี้น่ะ
    #1,377
    0
  5. #1369 Byun Sania >< (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 20:52
    แค่มองตาก้อรู้จัยยยยยยยยย
    #1,369
    0
  6. #1187 fangfangs (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 15:22
    นางคือใคร
    #1,187
    0
  7. #1164 mamama (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 23:17
    เกิดอะไรข้้น
    #1,164
    0
  8. #1142 ploy ploylovelyGirl (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 19:31
    นางคือใคร

    มาดี หรือ มาร้าย ?
    #1,142
    0
  9. #1121 -FL- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 12:34
    นางคนนั้นเป็นใครกันทำไมมีอิทธิพลกับพี่ปาร์คขนาดเน้. แฟนเก่าอ่อ? ง่อมแง่ม.ตบปากตัวเอง! มันเป็นลางไม่เอาไม่ดี.TT
    #1,121
    0
  10. #1120 -FL- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 12:23
    อะไรยังไง!???
    #1,120
    0
  11. #1073 กวางหวาน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 15:07
    จีฮเย เป็นใคร.... 
    มาดีหรือมาร้ายเนี่ย?
    #1,073
    0
  12. #884 ´ น้องแบคแมน๏ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 00:24
    นางคือใคร 0__0
    #884
    0
  13. #839 giikzsmile (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2557 / 00:52
    ใครน่ะ...
    #839
    0
  14. #801 BACON_BAEK (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 12:17
    เกิดอะไรขึ้นล่ะเนี้ย
    #801
    0
  15. #755 b-byun (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 08:49
    หวาน ละมุน อ๊าาาาา

    แต่!!! ผู้หญิงคนนั้นคือครายยยยย???
    #755
    0
  16. #754 b-byun (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 08:49
    หวาน ละมุน อ๊าาาาา

    แต่!!! ผู้หญิงคนนั้นคือครายยยยย???
    #754
    0
  17. #733 qrotiiz_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:55
    วอทแฮปเพ่น = [ ] =
    #733
    0
  18. วันที่ 30 มกราคม 2557 / 20:27
    อะไรๆๆๆๆๆๆ
    มาเรียกชยอลทำไมก๊านนน!
    หมดเลยโมเม้นละมุนของรีดเดอร์
    ฮือออออออออออ T^T
    #721
    0
  19. #711 Cocoa Rabbit (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 22:06
    โอ้ย คิดถึงเรื่องงนี้มากๆ เลย
    ^^
    #711
    0
  20. #704 LosT MY MiND (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 21:18
    หล่อนคือใครอ่ะะะ แบคถามไปเล้ยยย
    #704
    0
  21. #696 tenly0627 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 16:49
    ทำไมมันละมุนอย่างงี้;-; แบคเป็นคนละเอียดอ่อนมากอะ ชานยอลเริ่มคิดอะไรกับแบคแล้วใช่ม้ายยยย อยากรู้มากจีฮเยคือใคร
    #696
    0
  22. #691 BelyP (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 09:12
    อย่างเดียวที่อยากรู้คือเธอคนนั้นคือใคร

    ติดตามนะคะ ไรต์สู้ๆค่ะ
    #691
    0
  23. #687 MB (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 01:01
    โอยยเขินนนนนนนนนนนนนน
    #687
    0
  24. #680 Park Yajin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มกราคม 2557 / 21:07
    จีฮเยคือใคร นางเป็นใคร ตอบ!!!
    #680
    0
  25. #679 Park Yajin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 03:28
    จีฮเยคือใคร!
    #679
    0