` {fic exo} 。p a p i e r ♡ chanbaek

ตอนที่ 6 : 。p a p i e r ♡ - 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,088
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    3 ก.ค. 57






 

 

            แพคฮยอนหายเจ็บตาแล้ว เขาสามารถกลับมาทำงานของตัวเองต่อจนเสร็จเรียบร้อยหลังจากที่ชานยอลพาไปเขาไปล้างหน้าล้างตา คนตัวเล็กนึกย้อนไปถึงบทสนทนาระหว่างเขาและชานยอลที่เกิดขึ้นหน้าอ่างล้างหน้า คนตัวเล็กก้มหน้าเผยยิ้มออกมาเล็กน้อย หัวใจของแพคฮยอนพองโต ... มันไม่ใช่ความรู้สึกหลงรักหรืออะไรทำนองนั้น แต่แพคฮยอนกำลังดีใจ เขารู้สึกดีใจจนไม่สามารถกลั้นยิ้มเอาไว้ได้เมื่อรู้ว่ายังมีคนอย่างชานยอลที่ยังอยากเป็นเพื่อนกับเขาอยู่ แพคฮยอนอยากจะถามหัวหน้าห้องตัวสูงคนนั้นว่าอะไรทำให้เจ้าตัวไม่เชื่อเรื่องคำสาปของเขา ทั้ง ๆ ที่ชานยอลเองก็เจ็บตัวแทบทุกครั้งที่ได้สบตากับเขา แต่แพคฮยอนเองที่ไม่กล้าถามออกไป

 

            “ใครก็ได้มาช่วยขนน้ำไปแจกให้เพื่อนหน่อยสิ” เสียงของเพื่อนกองสันคนหนึ่งเอ่ยขึ้น แพคฮยอนที่ว่างงานอยู่จึงค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปยังถังน้ำที่บรรจุขวดน้ำและน้ำแข็งอยู่ภายใน

 

            “เอ่อ . . . เดี๋ยวฉันเอาไปช่วยแจกนะ” คิมจงแดที่ยืนอยู่หน้าถังน้ำหันมามองเจ้าของเสียงที่เอ่ยขึ้นเมื่อครู่

           

“ส-สวัสดีแพคฮยอน” เมื่อจงแดหันมาเห็นว่าใครคือคนที่อาสาจะช่วยขนน้ำไปแจกให้เพื่อน เขาจึงเอ่ยทักทายไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก จงแดหลบสายตาจากแพคฮยอนก้มลงไปหยิบขวดน้ำเปล่าขึ้นมาวาดใส่ถาดก่อนที่จะรีบยื่นมันให้แพคฮยอนที่ยืนอยู่

 

“ฝากเอาน้ำนี่ไปให้พวกที่ทำชิงช้าทีนะ” จงแดยื่นถาดที่มีขวดน้ำวางอยู่ให้แพคฮยอนอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เขาไม่ค่อยอยากจะเชื่อคำสาปที่เกี่ยวกับแพคฮยอนเท่าไหร่นัก แต่ตัวเขาเองก็ไม่กล้าที่จะสบตากับคนตัวเล็กตรง ๆ เช่นเดียวกัน

 

“โอเค” แพคฮยอนตอบรับอย่างว่าง่าย ก่อนที่หันหลังกลับก้าวเดินออกไปพร้อมกับถาดน้ำในมือ จงแดถอนหายใจออกมายาวเหยียดก่อนที่จะพิงตัวกับถังน้ำที่ตั้งอยู่ หลังจากที่จมอยู่กับความคิดที่ตีกันอยู่ในหัวได้ไม่นาน เพื่อนที่กำลังจะเดินผ่านถังน้ำสีส้มขนาดนั้นก็ต้องสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่ออยู่ดี ๆ คนที่เคยยืนก้มหน้าพิงตัวกับถังน้ำก็โพล่งออกมาด้วยความตกใจ

 

“เห้ย ! เมื่อกี้เผลอมองตากับแพคฮยอนเกินสามวิหรือเปล่าวะเนี่ย !

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 แพคฮยอนเดินมาแจกขวดน้ำให้กับเพื่อนที่กำลังช่วยกันทำชิงช้าตามที่จงแดได้บอกเอาไว้ คนตัวเล็กเอื้อมมือไปสะกิดไหล่ของเพื่อนที่กำลังก้มหน้าก้มตาตั้งใจทำงานกันอยู่ก่อนที่จะยื่นขวดน้ำเย็น ๆ ขวดน้ำในถาดที่เคยวางอยู่เต็มไปหมดในตอนนี้กลับเหลือเพียงขวดเดียว แพคฮยอนกวาดสายตาเพื่อสำรวจว่าเพื่อนคนไหนที่ยังไม่ได้ดื่มแล้ว และในตอนนั้นเองที่สายตาของเขาจับจ้องไปที่หัวหน้าห้องตัวสูงที่กำลังยืนประกอบส่วนต่าง ๆ ของชิงช้าเข้าด้วยกัน แผ่นหลังกว้างของชานยอลเปียกชื้นจนเสื้อยืดเจ้าตัวสวมใส่อยู่แนบติดไปกับลำตัว

 

คนตัวเล็กตัดสินใจเดินถือถาดที่มีขวดน้ำขวดสุดท้ายวางอยู่เข้าไปหาชานยอล มือเรียวเอื้อมไปสะกิดที่ไหล่ของคนตัวสูงเบา ๆ อย่างที่ทำกับเพื่อนคนอื่นก่อนที่จะยื่นขวดน้ำเปล่าให้กับอีกคน

 

“ช่วยเปิดฝาให้ด้วยสิ มือฉันเลอะอะ” ชานยอลเช็ดเหงื่อที่หน้าผากของตัวเองด้วยแขนเสื้อของเขาก่อนที่จะหันกลับมามองคนที่สะกิดที่ไหล่ของเขาแล้วจึงเผยยิ้มออกมาทันทีเมื่อเห็นว่าคนที่สะกิดเขาเมื่อครู่คือแพคฮยอนที่กำลังยื่นขวดน้ำให้เขา

 

“เปิดแล้ว” มือเรียวสวยของคนตัวเล็กบิดเกลียวฝาหมุนของขวดน้ำเปล่าในมือออกอย่างง่ายดายก่อนที่จะยื่นให้คนตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง

 

“ป้อนด้วยได้ไหม” หัวหน้าห้องคนเก่งเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนก่อนที่จะยกตัวของตัวเองลงเพื่อให้สายตาของเขาอยู่ในระดับเดียวกับสายตาของคนตัวเล็กที่ยืนถือขวดน้ำอยู่ในมือ

 

“หิวน้ำจังเลย ~” ชานยอลเอ่ยออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าแพคฮยอนยังคงยืนถือขวดน้ำอยู่แบบเดิม จนเมื่อคนตัวเล็กเสียงรบเร้าของหัวหน้าห้องคนเก่งทนไม่ไหว มือเรียวสวยของแพคฮยอนจึงค่อย ๆ เลื่อนปากขวดน้ำมาจรดกับริมฝีปากของชานยอลก่อนที่จะค่อย ๆ ยกปลายขวดน้ำขึ้นเพื่อชานยอลได้กินน้ำเปล่าที่อยู่ภายในขวด   

 

แพคฮยอนจ้องมองลูกกระเดือกของชานยอลที่ขยับขึ้นลงในยามที่อีกคนกำลังดื่มน้ำโดยที่เขาเป็นคนป้อนให้ มือเรียวของแพคฮยอนค่อย ๆ ลดระดับมือตัวเองลงแล้วจึงดึวขวดน้ำออกจากริมฝีปากของชานยอล

 

“ชื่นใจจัง ~” หัวหน้าห้องคนเก่งยิ้มกว้างหลังจากที่ดิ่มน้ำเสร็จ เขาไม่แน่ใจว่าที่เขาชื่นใจนั้นเป็นเพราะน้ำเปล่าเย็น ๆ ขวดนั้นที่ช่วยดับกระหายหรือเป็นเพราะน้ำใจของคนตัวเล็กที่ช่วยเหลือเขาโดยไม่บ่นอะไรออกมาสักคำ

 

“ง-งั้นไปก่อนนะ” คนตัวเล็กเอ่ยลาก่อนที่หันหลังกลับเตรียมที่จะก้าวเท้าเดินกลับไปเก็บถาดแต่แล้วเสียงเรียกของคนที่เขาเพิ่งป้อนน้ำให้เมื่อครู่ก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน

 

“นายอยากลองนั่งชิงช้าดูไหม ?”
 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

“พวกนายแน่ใจหรอว่าจะให้ฉันทำแบบนี้จริง ๆ ” แพคฮยอนก้มลงมองชุดที่เขากำลังใส่อยู่ตอนนี้ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาถามเพื่อนร่วมชั้นสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ในตอนนี้เขาอยู่ในชุดผ้าคลุมสีขาวล้วนที่คลุมตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเท้าและวิกผมสีดำยาวที่ถูกใส่เอาไว้หลวม ๆ

 

“เออนายเนี่ยแหละเหมาะที่สุดแล้ว หรือว่านายไม่อยากทำ ?” เด็กหนุ่มผิวสีแทนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

 

“ป-เปล่า ฉันอยากทำ แต่ฉันกลัวจะทำไม่ได้” แพคฮยอนก้มหน้าชิดอกก่อนที่จะเอ่ยประโยคเมื่อครู่ออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ

 

เรื่องมันเกิดขึ้นในตอนที่เขากำลังเดินไปเก็บจานหลังจากที่ทานอาหารมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว อยู่ดี ๆ เพื่อนผิวแทนคนนี้ก็เดินตรงเข้ามาหาเขาพร้อมกับชานยอลที่เดินตามมาด้านหลัง จงอินเอ่ยปากขอให้เขาช่วยแต่งตัวเป็นผีเพื่อหลอกเพื่อนคนอื่นในกิจกรรมวัดใจที่จะเกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ ตอนแรกแพคฮยอนลังเลว่าเขาจะช่วยจงอินและชานยอลดีหรือไม่ มันไม่ใช่เพราะว่าเขาไม่อยากจะร่วมกิจกรรมกับเพื่อนคนอื่น ๆ แต่เป็นข่าวลือเรื่องคำสาปของเขาที่อาจจะทำให้เพื่อนคนอื่นลำบากใจที่จะต้องร่วมทำกิจกรรมกับคนต้องสาปอย่างแพคฮยอน

 

“ช่วยพวกเราเถอะนะแพคฮยอน ฉันอยากให้นายร่วมกิจกรรมกับพวกเรานะ” ในตอนนั้นที่ชานยอลเห็นท่าทีลังเลของแพคฮยอน เขาจึงรีบออกปากว่าอยากให้แพคฮยอนร่วมกิจกรรมในครั้งนี้ด้วยจริง ๆ อันที่จริงแล้วแค่แต่งตัวเป็นผีหลอกเขาให้จงอินเป็นคนแต่งเองเสียก็ได้ แต่ที่เขายอมเดินมาขอให้แพคฮยอนช่วยก็เพราะอยากจะให้คนตัวเล็กคนนี้รู้สึกสนุกสนานไปกับกิจกรรมอย่างเช่นเพื่อนคนอื่น ๆ

 

“อ่า งั้นฉันจะพยายามให้เต็มที่ก็แล้วกันนะ” ชานยอลเผยยิ้มกว้างออกมาทันทีที่ได้ยินคำตอบตกลงของแพคฮยอน จงอินที่ยืนอยู่ข้างกันเหลือบมองเพื่อนตัวสูงของตัวเองที่ดูจะดีใจจนออกนอกหน้าเกินไป แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

 

“เดี๋ยวพอคนอื่น ๆ เริ่มเดินมาถึงตรงนี้ นายก็เดินออกมาหลอกเลยนะ เข้าใจหรือเปล่า” จงอินเอ่ยอธิบายให้แพคฮยอนที่ฟังอย่างตั้งใจ ตอนนี้พวกเขาทั้งสามคนหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่อยู่ระหว่างทางเดินกลับจากโรงอาหารและเต้นท์นอนของพวกเขา จงอินและชานยอลคือคนต้นคิดแผนผีหลอกสำหรับคืนนี้เพื่อเป็นการสร้างสีสันให้กับสมาชิกในค่ายอาสาในครั้งนี้

 

“ข-เข้าใจแล้ว”

 

“งั้นไหนลองทำท่าผีหลอกให้ดูหน่อย” จงอินกอดอกพิงต้นไม้เอ่ยพูดกับแพคฮยอนที่เงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยความไม่มั่นใจ

 

“แฮ่ ~” คนตัวเล็กก้มหน้าดึงวิกผมสีดำยาวมาปิดใบหน้าของตัวเองก่อนที่จะยื่นมือทั้งสองข้างออกมาด้านหน้าค่อย ๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้กับจงอินที่ยืนอยู่นิ่ง ๆ

 

หัวหน้าห้องคนเก่งที่ยืนอยู่ข้างกับจงอินอดไม่ได้ที่จะเผยยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นท่าทาง ผีหลอก ของแพคฮยอน เขามองว่ามันดูน่ารักมากกว่าน่ากลัวเสียด้วยซ้ำ แต่ชานยอลก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรออกมาเพราะเขาไม่อยากทำลายความมั่นใจของแพคฮยอนเขาอยากให้คนตัวเล็กได้ร่วมกิจกรรมในแบบที่เป็นตัวของตัวเองมากกว่าในแบบที่เขาหรือใครอยากให้เป็น

 

จงอินที่เห็นท่าทีแบบนั้นของแพคฮยอนได้แต่ลอบถอนหายใจเบา ๆ ก่อนที่จะเหลือบไปเห็นใบหน้าที่ดูจะเป็นสุขของเพื่อนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดูก็รู้ว่าชานยอลมีท่าทีพึงพอใจกับท่าทางผีหลอกของแพคฮยอนนี่มันไม่ได้ดูน่ากลัวแม้แต่น้อย จงอินเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกมาเพราะคิดว่าชานยอลคงไม่อยากให้เขาไปทำลายความมั่นใจของคนตัวเล็กที่ต้องคำสาปคนนี้ เขาได้แต่นึกภาวนาในแผนในวันนี้สำเร็จไปได้ด้วยดีถึงแม้ว่าผีที่ออกมาหลอกตนนี้จะไม่มีความน่ากลัวเลยสักนิดก็ตาม

 

“โอเค พอถึงเวลานายก็ออกมาหลอกแบบนี้ก็แล้วกัน ฉันกับชานยอลต้องไปตามเพื่อนกลับเข้าเต้นท์แล้ว อย่าลืมที่ฉันบอกล่ะ” จงอินเอ่ยพูดขึ้นมาก่อนที่จะดึงให้ชานยอลออกไปเดินตามเพื่อนที่โรงอาหารกลับเข้าเต้นท์นอน แพคฮยอนกระพิบตาปริบ ๆ มองเด็กหนุ่มตัวสูงสองคนที่เดินออกไปก่อนที่จะไปแอบซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้เพื่อรอเวลาให้เพื่อนคนอื่นเดินออกมา

 

เสียงพูดคุยของกลุ่มนักเรียนที่เริ่มทยอยเดินออกมาจากโรงอาหารที่ดังขึ้นทำให้แพคฮยอนชะโงกหน้าไปดู เขาเห็นกลุ่มเพื่อนทั้งห้องเอและบีเดินออกมาจากโรงอาหารพร้อมกับเสียงพูดคุยที่เริ่มจะใกล้เข้ามาตรงจุดที่เขาซ่อนตัวอยู่ คนตัวเล็กสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนที่จะหลับตาลงรวบรวมสติให้อยู่กับเนื้อกับตัวมากที่สุด เขาไม่อยากทำให้ชานยอลและจงอินต้องผิดหวัง วันนี้แพคฮยอนจะต้องแสดงเป็นผีที่ดูน่าหวาดกลัวให้มากที่สุด ดวงตาเรียวเล็กเปิดขึ้นอย่างช้า ๆ แพคฮยอนเห็นว่าจงอินและชานยอลเดินมากับเพื่อนกลุ่มนั้นเริ่มเข้าใกล้ตนเองมาเรื่อย ๆ เขาจึงให้มือทั้งสองข้างยกชายกระโปรงสีขาวที่ยาวละพื้นขึ้นมาเตรียมที่จะเดินออกไปหลอกเพื่อนคนอื่นทันทีที่นักเรียนกลุ่มนั้นเดินผ่าน

 

เสียงหมาหอนที่ดังขึ้นพร้อมกับสายลมหนาวที่พัดผ่านยิ่งทำให้บรรยากาศตอนนี้ดูวังเวงและน่ากลัวมากขึ้นเป็นเท่าตัว แพคฮยอนสูดลมหายใจเข้าปอดอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเพื่อนกลุ่มนั้นเดินมาถึงจุดที่จงอินได้บอกเอาไว้ คนตัวเล็กก้มหน้าเดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่หยุดยืนอยู่ข้างทางเดิน เขายืนมือทั้งสองข้างออกมาอย่างที่เคยทำให้จงอินดูเมื่อครู่

“เห้ย นั่นอะไรขาว ๆ วะ”   เสียงพูดของนักเรียนคนหนึ่งดังขึ้นทำให้แพคฮยอนหันไปมองอย่างช้า ๆ วิกผมปลอมสีดำยาวปลิวไสวไปตามแรงลม เสียงหมาหอนที่ยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่องทำให้เพื่อนนักเรียนกลุ่มนั้นพร้อมใจกันหยุดเดินแล้วจ้องมองมาที่คนตัวเล็ก

 

“ไอ้เหี้ย ผีหลอก !!!!!” เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของนักเรียนทั้งสองห้องดังขึ้นทันทีที่แพคฮยอนออกตัววิ่งเข้ามาหากลุ่มเพื่อนที่ยืนรวมกันอยู่ นักเรียนหญิงส่งเสียงกรีดร้องออกมาสุดเสียงก่อนที่นักเรียนทั้งหมดจะวิ่งหนีออกไปคนละทิศละทาง บ้างก็หลับออกตัววิ่งอย่างไม่คิดชีวิต บ้างก็ออกวิ่งไปพร้อมกับพึมพำบทสวดมนต์

 

“เฮ้ย !!!” แพคฮยอนชะงักเท้าของตัวเองทันทีที่ได้ยินเสียงร้องคุ้นหูที่ดังขึ้น คนตัวเล็กหันหลับไปมองตามต้นเสียงโดยไม่ลืมที่จะคว้าไฟฉายที่จงอินให้ติดตัวไว้ออกมาส่อง และเพื่อไม่ให้เสียแผนการปลอมเป็นผี แพคฮยอนจึงส่องไฟฉายที่ใต้คางของตนเองแต่คนตัวเล็กกลับพบว่าเขาไม่จำเป็นต้องหลอกคนอื่นอีกแล้วเพราะเพื่อนคนอื่นต่างก็วิ่งหายเข้าไปในเต้นท์นอนจนเกือบหมดแล้ว

 

 ดวงตาเรียวของแพคฮยอนเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อไฟฉายที่เขาถืออยู่ส่องไปทางคนที่นั่งจุมปุ๊กอยู่ในธารน้ำข้างทางเดินซึ่งคนที่นั่งอยู่ในนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหากแต่เป็นหัวหน้าห้องคนเก่ง ปาร์คชานยอล นั่นเอง

 

แพคฮยอนรีบขยุ้มกระโปรงกรุยกรายของตัวเองขึ้นและเดินลงไปใกล้ธารน้ำที่ชานยอลนั่งอยู่ในนั้น คนตัวเล็กนั่งยอง ๆ ลงที่ริมลำธาร ใบหน้าหวานมองคนตัวสูงที่เปียกม่อลอกม่อแลกอยู่ตรงหน้า

 

เป็นอะไรหรือเปล่า ?” เสียงหวานที่เจือหัวเราะเล็กน้อยเอ่ยขึ้น แพคฮยอนพยายามกลั้นหัวเราะเพราะรู้ว่าชานอลคงรู้สึกอายที่ต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้แต่ดูเหมือนว่ามันจะยากเสียเหลือเกิน เพราะคนตัวเล็กไม่เคยเห็นชานยอลในมุมแบบนี้มาก่อน หัวหน้าห้องสุดหล่อที่ตอนนี้เปียกเป็นลูกหมาตกน้ำเบะปากทำหน้างอก่อนที่จะส่งมือข้างหนึ่งไปข้างหน้าราวกับจะขอให้แพคฮยอนช่วยดึงให้ลุกยืนขึ้น และคนตัวเล็กเองก็ทำตามอย่างว่าง่าย แพคฮยอนลุกขึ้นยืนแล้วจึงส่งมือไปจับมือใหญ่และออกแรงดึงให้ชานยอลยืนขึ้น

 

เพื่อนคนอื่นตกใจวิ่งชนฉันจนล้มลงไปในน้ำเลย หนาวก็หนาว แพคฮยอนต้องรับผิดชอบเรานะแพคฮยอนหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อได้ยินคำบอกเล่าของชานยอลเมื่อครู่ เขาไม่คิดว่าเพื่อนคนอื่นที่ตกใจเขาจะวิ่งไม่ได้ดูทางจนชนเข้ากับร่างของหัวหน้าห้องคนเก่งจนกระเด็นตกลงไปในธารน้ำแบบนี้

 

ขอโทษทีนะ ฉันไม่คิดว่าคนอื่นจะกลัวกันขนาดนี้.. .แพคฮยอนโค้งให้ชานยอลเล็กน้อยพร้อมกับคำขอโทษ มือเรียวสวยเอื้อมไปจัดวิกผมสีดำขลับบนศีรษะของตนให้เข้าที่ โดยมีชานยอลยืนมองอยู่ไม่ห่าง ชานยอลคิดว่าใบหน้าหวานนั้นดูจะเข้ากันกับวิกผมอันนี้อย่างน่าประหลาด เมื่อลองมองดูให้ดีแล้วแพคฮยอนดูเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่น่ารักอยู่ไม่น้อย

 

ไม่เป็นไรหรอก เฮ้อ. . . แต่ถ้าเป็นหวัดคงจะแย่หน่อยเนอะเสียงนุ้มทุ้มบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะถอนหายใจออกมา แพคฮยอนมองหัวหน้าห้องคนเก่งที่ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาลูบแขนของตัวเองไปมาเขาสังเกตเห็นว่าร่างของชานยอลมีอาการสั่นน้อย ๆ ด้วย

 

-นายหนาวใช่ไหม เราไปหาอาจารย์กันเถอะ

 

อาจารย์พยาบาลคงหลับไปแล้วล่ะ คืนนี้คงต้องดูแลตัวเองไปก่อนมือใหญ่ยกขึ้นมาถูจมูกตัวเองที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงหลังจากที่พูดจบ ส่งผลให้คนตัวเล็กที่ยืนมองอยู่รู้สึกสงสารชานยอลอยู่ไม่น้อย

 

งั้นเราจะช่วยดูแลชานยอลจนกว่าจะเช้าก็แล้วกันนะ. . .แพคฮยอนเอ่ยประโยคนั้นออกมาก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับข้อมือของชานยอลก่อนที่จะออกแรงดึงเล็กน้อยเพื่อให้หัวหน้าห้องคนเก่งเดินกลับเข้าไปในเต้นท์นอน

 

ชานยอลอมยิ้มกับตัวเองเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่ของแพคฮยอน เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่สามารถละสายตาของตัวเองออกไปจากมือเรียวสวยที่กอบกุมอยู่รอบข้อมือของเขาได้เลย คนตัวสูงเดินก้าวเท้าไปตามเท้าคู่เล็กที่เดินนำอยู่ด้านหน้าโดยไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

 

หัวหน้าห้องคนเก่งรู้สึกว่ามันช่างคุ้มค่าเสียเหลือเกินกับการที่เขาต้องทนหนาวเพื่อแลกกับการได้สัมผัสกับมือนุ่มนิ่มที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นของแพคฮยอน




 

.

 

 

.

 

 

 

.


 

.


 

สวัสดีค่ะทุกคน ^ - ^
คุณหัวหน้าห้องคนเก่งกับหนุ่มน้อยต้องสาปแพคฮยอนเป็นยังไงบ้างคะ ?
คอมเม้นท์หรือติกแท็ก #ฟิคกระดาษ #ficpapier พูดคุยกันได้ตลอดนะคะ
ขอบคุณสำหรับทุกแท็กและทุกคอมเม้น ทุกโหวตเช่นเดิมค่ะ ^ - ^
แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าเนาะ ฝากฟิคเรื่องนี้ไว้ในใจทุกคนด้วยน้า
~




 

ตอนที่ห้าครบ 100% แล้วน้า ปาร์คชานยอลจริงๆแล้วมารยาสาไถสินะสินะ ฮ่าาาาา
ชอบตรงไหนหรือมีข้อเสนอแนะตรงไหนบิกได้ทั้งในเม้นท์ หรือในแท็ก
#ficpapier/#ฟิคกระดาษ ได้เลยนะคะ
เราคอยป่วนอ่านแท็กตลอด เย่ๆ -..- ไว้เจอกันตอนหน้านะคะ

@_88kraisis

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.


 
© Tenpoints!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,468 ความคิดเห็น

  1. #1450 หมีคริสลี่ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 01:51
    แงเอ็นดูเจ้าแบคงื้อออออ
    #1,450
    0
  2. #1437 Oum Sirilak (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 22:25
    ค่ะ ที่น่ากลัวสุดในเรื่องก็อิหัวหน้านี่แหละ แนบเนียนนะคะแบบนี้????
    #1,437
    0
  3. #1419 pim pimmi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 16:52
    น่ารักอคกแล้ววว
    #1,419
    0
  4. #1404 Dyo.A (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 22:53
    ผีอะไรน่าร๊ากกกน่ารัก
    #1,404
    0
  5. #1392 tunklung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 20:58
    ผีมาหลอกเราบ้างเซ่ ชานยอลเจ้าเล่ห์น้าา อิอิ.

    #1,392
    0
  6. #1375 Byun Sania >< (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 21:31
    ชานยอลเขียนใช่มะเตงง
    #1,375
    0
  7. #1337 `xQ-คิตตี้พาโบ* (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2557 / 16:58
    แงงงงงงงงง สงสารแพคคค จะร้งห้ายยยยยยย
    #1,337
    0
  8. #1159 mamama (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 22:49
    ผีน้องพยอนแพคน่ากลั๊ว
    #1,159
    0
  9. #1139 ploy ploylovelyGirl (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 19:12
    หัวหน้าห้องฟินเลยสินะคะแหมมมมมมม >///////<
    #1,139
    0
  10. #1117 -FL- (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 12:09
    ขี่หลังงื้อออออ เหมือนยอลอยู่ใกล้ๆแบคตลอดเลยอ่ะ เห็นเจอกันบ่อยมาก><
    #1,117
    0
  11. #1090 mitake (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2557 / 16:08
    หัวหน้านี่ต้องคำสาปหรือว่าต้องมนต์สะกดกันแน่คะ แหมๆ
    #1,090
    0
  12. #1071 กวางหวาน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 14:41
    คนน่ารักทำอะไรมันก็ออกมาน่ารักทั้งนั้นแหละเนอะ ชานยอล...
    55555555555555555555555555555
    #1,071
    0
  13. #1050 pure_ka (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 10:07
    หัวหน้าห้องนี่แแปลกนะค่ะ  ต้องคำสาปของน้องแบคเพราะรอยยิ้ม มากกว่าสบตา 3 วิ


    #1,050
    0
  14. #1017 040506 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 22:52
    หัวหน้าห้องฟินสุดเลยดิ
    #1,017
    0
  15. #881 ´ น้องแบคแมน๏ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 00:05
    แบคแบบ
    ใสใสอะ
    งื้ออออ
    #881
    0
  16. #799 BACON_BAEK (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 11:51
    ชานยอลคนเจ้าเล่ห์
    #799
    0
  17. #752 b-byun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 02:17
    ชานยอลนี่ ได้คืบจะเอาศอก แต่ก็ฟินนนนน

    ชานยอลคงฟินน่าดู แบคจับมือด้วย อิอิ
    #752
    0
  18. วันที่ 30 มกราคม 2557 / 19:56
    รู้สึกอยากเห็นอ้ะ ผีน้อยบยอนนนน
    ฮ๊ายยยย น่ารักอีกแล้วนะ!!
    งี้ก็หวานหมูอิยอลน่ะสิ บู้ๆๆๆ -3-
    #719
    0
  19. #683 Lumograph (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 17:59
    น้องแบคผีน่ารัก แอร๊ยย>//< 
    #683
    0
  20. #676 Park Yajin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 03:12
    ถ้าทางชยอลจะฟิน เราก็ฟินเหมือนกัน ><
    #676
    0
  21. #662 ดาว (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 21:54
    เอ็ะ หลอกแตะอั๋งนี่นาาาา
    #662
    0
  22. #653 MB (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2556 / 15:57
    แหมชานยอลชอบบบบ55555555555
    #653
    0
  23. #603 Minnie'MayZz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 13:01
    ชานยอลฟินมั้ยลูกกก ? เราก็ฟิน -/////////////////////- อ๊ากกก 
    #603
    0
  24. #595 24 ชั่วโมง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 00:34
    โอ๊ยฟินฉากจับมือ อ๊ากกกกกกกกกกก
    #595
    0
  25. #531 `ตูดหมึก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กันยายน 2556 / 22:17
    ชยอลฟินเลย 555555
    #531
    0