` {fic exo} 。p a p i e r ♡ chanbaek

ตอนที่ 5 : 。p a p i e r ♡ - 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,559
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    3 ก.ค. 57

 

.

 

 

.

 

 

.

บรรยากาศหน้าโรงเรียนมัธยมในตอนเช้าวันหยุดที่ปกติแล้วมักจะเงียบสงบแต่ในตอนนี้กลับต่างไปจากเดิมเนื่องจากวันนี้เป็นวันออกเดินทางของกลุ่มนักเรียนค่ายอาสาที่ทุกคนช่วยกันเตรียมการเอาไว้ เสียงพูดคุยทักทายกันของนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสามดังไปทั่วบริเวณสนามที่มีรถบัสของโรงเรียนจอดอยู่สองคัน นักเรียนทุกคนที่อยู่ในชุดไปรเวทกำลังถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่มใหญ่ ๆ โดยห้องสามเอและบีจะอยู่กลุ่มเดียวกัน ขึ้นรถบัสคันเดียวกัน ส่วนนักเรียนห้องสามซีและดีจะถูกแยกไปอีกกลุ่มหนึ่งและอยู่บนรถบัสอีกคันหนึ่ง

 

แพคฮยอนกระชับสายกระเป๋าเป้ใบโตที่สะพายอยู่บนหลัง เขากำลังต่อแถวเพื่อรับป้ายชื่อและขึ้นรถบัส คนตัวเล็กเล็กเดินตามแถวที่ขยับสั้นลงเรื่อย ๆ ดวงตาเรียวกวาดสายตามองเพื่อนคนอื่น ๆ ที่กำลังทำงานของตัวเองอย่างขะมักขเม่น  

 

ชานยอลที่ยืนอยู่ข้างรถบัสกำลังเช็คชื่อและแจกป้ายชื่อให้กับเพื่อนคนอื่น ๆ ส่งรอยยิ้มให้กับทุกคน คนตัวสูงสวมเสื้อยืดทับด้วยเสื้อเชิ้ตแขนสั้นกับกางเกงขาสั้นธรรมดา ๆ เส้นผมสั้นสีเข้มถูกเซ็ตให้ตั้งขึ้นลวก ๆ และนั่นยิ่งทำให้ชานยอลดูดีแม้ว่าจะไม่ได้แต่งตัวอะไรมากก็ตาม สายตาหลายคู่จับจ้องไปที่ชานยอลอย่างไม่อยากละสายตาไปไหนและแพคฮยอนเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เขานึกชื่นชมอีกฝ่ายอยู่ในใจจนแทบไม่ได้สังเกตปลายแถวที่ทิ้งห่างเขาไประยะหนึ่งแล้ว

 

            พยอน แพคฮยอนเสียงทุ้มอ่านทวนชื่อบนป้ายชื่อที่ทำจากกระดาษแข็งสีนีออน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของชื่อที่ตอนนี้เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ริมฝีปากได้รูปของชานยอลยกยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตรให้กับคนตัวเล็ก มือใหญ่ของชานยอลหยิบป้ายชื่อมาคล้องคอให้แพคฮยอนที่ยังคงไม่กล้าสบกับนัยน์ตากลมโตของอีกฝ่าย แพคฮยอนโค้งให้ชานยอลเพื่อเป็นการขอบคุณก่อนที่จะเดินเลี่ยงขึ้นรถไปเป็นคนสุดท้าย

 

            ชานยอลเผลอมองตามคนที่กำลังเดินขึ้นบันไดแคบ ๆ ของรถบัสอย่างระมัดระวังโดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง แพคฮยอนในวันนี้ดูแปลกตาไปจากทุกวัน ชานยอลคิดว่าที่คนตัวเล็กดูแปลกตาอาจจะเป็นเพราะเสื้อแขนยาวลายขวางกับกางเกงสกินนี่ที่สวมอยู่ก็เป็นได้ เครื่องแต่งกายที่ทำให้แพคฮยอนดูสดใสมากกว่าตอนที่อยู่ในชุดนักเรียน หากแต่คนตัวเล็กที่อยู่ในเสื้อผ้าสีสดใสกลับไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ต่อสิ่งรอบข้างเช่นเคย ชานยอลนึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่สายตาของเขามักจะหยุดอยู่ที่แพคฮยอนอยู่บ่อยครั้ง ทั้งที่ดูจากภายนอกแล้วคนตัวเล็กดูไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่

 

            ศรีษะเล็กโคลงไปมาเล็กน้อยเพราะแรงสะเทือนของตัวรถ แพคฮยอนตั้งศอกเท้าคางบนที่วางแขน ดวงตาเรียวของเขาเหม่อมองออกไปด้านนอกกระจกใสที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ตรงหน้าได้เป็นเพียงเส้นของสีเนื่องจากยานพาหนะนั้นกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วพอสมควร ที่นั่งข้าง ๆ แพคฮยอนเป็นของอาจารย์ที่ปรึกษาของห้อง 3-B ที่ตอนนี้หลับและกำลังส่งเสียงกรนออกมา อันที่จริงแพคฮยอนอยากนั่งคนเดียวมากกว่าแต่ในเมื่อเขาขึ้นรถเป็นคนสุดท้ายรองจากพวกสตาฟฟ์ที่จองที่นั่งด้านหลังกันไว้แล้ว เขาจึงจำใจต้องมานั่งข้างอาจารย์อย่างเสียไม่ได้ มือเรียวสวยหยิบหูฟังขึ้นมาต่อมันเข้ากับไอพอดเครื่องเก่งและเปิดเสียงจนเกือบสุดเพื่อกลบเสียงโหวกเหวกภายนอกโลกส่วนตัวของเขา หักลบจากเวลาในการเดินทางไปยังจุดหมายปลายทางตามที่อาจารย์ได้แจ้งเอาไว้ ตอนนี้ก็เหลืออีกประมาณหนึ่งชั่วโมงบนรถบัส แพคฮยอนลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อคิดว่าเขาต้องนั่งแกร่วไปอีกซักพักใหญ่ ๆ คนตัวเล็กพยายามคิดหาวิธีแก้เบื่อที่จะไม่ทำให้ตัวเองเวียนหัว แต่แล้วความคิดนั้นก็ต้องหยุดลงเมื่อประตูโลกส่วนตัวของแพคฮยอนถูกเคาะเบา ๆ โดยคนตัวสูงที่เดินมาสะกิดเข้าที่หัวไหล่

 

            มีอะไรเหรอ ?” แพคฮยอนถอดหูฟังออกวางไว้บนตัก หันมองชานยอลที่ยืนเกาะเบาะของเข้าไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ยื่นซองขนมขบเคี้ยวที่แกะแล้วมาทางแพคฮยอน

 

            หิวหรือเปล่า ขนมไหม ?” ใบหน้าเรียวส่ายหน้าแทนคำตอบก่อนที่ยิ้มบาง ๆ กลับไปเพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจของคุณหัวหน้าห้องคนเก่ง

 

            อืม... ถ้าไม่ชอบอันนี้เรามีหมากฝรั่งนะ อะ... เอาไปเถอะมือใหญ่ของชานยอลถือวิสาสะจับมือเรียวของคนตัวเล็กแบออกก่อนที่จะวางกล่องหมากฝรั่งที่เพิ่งหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกงลงไปและเพื่อไม่ให้แพคฮยอนได้มีโอกาสปฏิเสธ ชานยอลจึงรวบนิ้วเรียวสวยทั้งห้าของแพคฮยอนให้กำเข้ากล่องหมากฝรั่งสีสวยเอาไว้ คนตัวสูงยิ้มกว้างให้อย่างที่เคยทำเป็นประจำแล้วจึงเดินกลับไปนั่งรวมกับเพื่อนที่แถวหลังสุดของรถ

 

            แพคฮยอนที่ยังงุนงงกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดไปเมื่อครู่หันไปมองตามแผ่นหลังกว้างของชานยอลไป จนกระทั่งคนตัวสูงเดินกลับไปนั่งที่และมองกลับมาที่แพคฮยอนอีกครั้งนัยน์ตากลมโตของชานยอลสบกับดวงตาของแพคฮยอนเพียงครู่เดียวเพราะแพคฮยอนรีบหันหน้าหลบไปทางอื่นเมื่อเห็นว่าชานยอลกำลังมองมาที่เขา

 

            แพคฮยอนหยิบหมากฝรั่งรสแตงโมที่ยังเหลืออยู่เต็มกล่องออกมาเคี้ยวก่อนที่จะเป่าลูกโป่งจากหมากฝรั่งแก้เบื่อ หูฟังที่ถูกหยิบมาสวมอีกครั้งทำให้เจ้าตัวไม่ได้ยินเสียง ป๊อบๆจากลูกโป่งอันเล็ก ๆ ที่ถูกเป่าและแตกไปครั้งแล้วครั้งเล่า

 

            อดีตเจ้าของหมากฝรั่งรสแตงโมกล่องนั้นที่นั่งอยู่ท้ายรถไม่ได้สนใจเกมที่เพื่อนรอบตัวกำลังเล่นกันอย่างสนุกสนานเลยแม้แต่น้อย สายตาของชานยอลกำลังจับจ้องไปยังคนตัวเล็กที่นั่งเท้าคางบนที่วางแขนเหม่อมองออกไปนอกกระจกรถอีกฝั่ง คุณหัวหน้าห้องคนเก่งยกแขนเท้าคางบนตักเลียนแบบคนตัวเล็กที่เขากำลังมองอยู่ ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มบางเมื่อเห็นแพคฮยอนกำลังเป่าลูกโป่งจากหมากฝรั่งที่เขาให้ไปเมื่อครู่

 

            ...ยอล! ชานยอล มองอะไรอยู่วะเสียงของเพื่อนคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยเรียกชานยอลพร้อมกับโบกมือไปมาอยู่เบื้องหน้าใบหน้าคมคายของหัวหน้าห้องคนเก่ง ชานยอลสะดุ้งตัวเล็กน้อยก่อนที่จะละสายตาออกมาจากคนตัวเล็กหันกลับมาตอบคำถามของเพื่อนร่วมห้องคนสนิท และเบี่ยงความสนใจของเพื่อนคนสนิทด้วยการร่วมเล่นเกมกับเพื่อนคนอื่นโดยที่คนตัวสูงก็ไม่ลืมที่จะแอบลอบมองคนตัวเล็กที่ยังคงเพลิดเพลินอยู่กับการเป่าหมากฝรั่งในปากอยู่บ่อยครั้ง

 

 

            เป็นเพราะชานยอลที่ไม่ได้จ้องมองแพคฮยอนอยู่ตลอดเวลา จึงทำให้หัวหน้าห้องคนเก่งไม่รู้ตัวว่าในบางช่วงนั้น ดวงตาเรียวเล็กเองก็หันกลับมาลอบมองตัวเขาเองอยู่เช่นเดียวกัน  

 

            

            นักเรียนทั้งหมดทยอยเดินลงจากรถบัสอย่างตื่นเต้นเสียงพูดคุยดังขึ้นตลอดตั้งแต่เริ่มเดินทางจนถึงปลายทาง แพคฮยอนลุกขึ้นยืนหลังจากที่เพื่อนคนอื่น ๆ เดินลงจากรถไปหมดแล้ว คนตัวเล็กเดินไปนั่งรวมกลุ่มกับเพื่อนคนอื่นที่นั่งเป็นแถวเพื่อรอฟังคำอธิบายจากอาจารย์ผู้คุมค่ายอาสาในครั้งนี้ เสียงประกาศของอาจารย์คังดังผ่านโทรโข่งสีแดงสด แพคฮยอนจับใจความจากประโยคของอาจารย์ได้ว่าในการทำค่ายอาสาในครั้งนี้นักเรียนทุกคนจะถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่มใหญ่คือกลุ่มของนักเรียนชายและกลุ่มของนักเรียนหญิง หลังจากนั้นนักเรียนทุกคนจะต้องจับคู่กับเพื่อนของตัวเองแล้วจึงเดินไปลงชื่อเพื่อรับเต็นท์สำหรับนอนพักระหว่างการทำค่ายสร้างสวนสนุกให้กับเด็กในชุมชนแห่งนี้ คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาเมื่อได้ยินคำประกาศของอาจารย์ผู้คุมค่าย การจับคู่นอนคงเป็นอีกปัญหาใหญ่ของแพคฮยอนในการทำค่ายในครั้งนี้แต่คนตัวเล็กก็เข้าใจดีว่าคงไม่มีเพื่อนคนไหนอยากจะนอนร่วมเต็นท์กับคนที่ต้องสาปอย่างเขา เมื่อคิดได้ดังนั้นในขณะที่ทุกคนกำลังสาละวนกับการจับคู่และพากันไปลงทะเบียนเพื่อรับเต็นท์จากสตาฟฟ์ แพคฮยอนจึงเลือกที่จะนั่งฟังเพลงในไอพอดของตัวเองอยู่ในมุมของตัวเองเพื่อรอให้เพื่อนคนอื่นจับคู่และเดินไปรับเต็นท์จากสตาฟฟ์ค่าย

 

คนตัวเล็กคิดเอาไว้ว่าเขาจะเดินไปรับเต็นท์ก็ต่อเมื่อเพื่อนทุกคนสามารถจับคู่ได้ครบทุกคนแล้ว เพราะเขาคิดว่าคงจะไม่มีเพื่อนคนไหนอยากจะนอนเต็นท์เดียวกับเขาเป็นแน่แพคฮยอนจึงเลือกที่จะนั่งรอให้เพื่อนคนอื่นรับเต็นท์ไปจนหมดเสียก่อน

 

            กลุ่มนักเรียนที่แยกย้ายไปกันไปกางเต็นท์กับคู่ของตัวเองจนเกือบหมดทำให้แพคฮยอนตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปหาอาจารย์ผู้คุมค่ายที่ยืนเช็คชื่อนักเรียนอยู่ ลังกระดาษที่เคยบรรจุเต็นท์พกพาจนล้นออกมานอกกล่องบัดนี้ดูเหมือนเต็นท์นอนเหล่านั้นจะเหลือน้อยจนแทบไม่มีเหลืออยู่เพราะนักเรียนคนอื่นต่างก็หยิบมันไปแล้ว

 

            เอ่อ... ผมมารับเต็นท์ครับ

 

            “คุณพยอนคุณคู่กับใครล่ะ ขอชื่อพาร์ทเนอร์ที่นอนด้วยกันด้วยนะริมฝีปากเคลือบลิปสติคของอาจารย์สาววัยกลางคนเอ่ยถามคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ

 

            เอ่อ... ยังไม่มีหรอกครับ แต่ดูเหมือนคนอื่นจะมีคู่กันหมดแล้วแพคฮยอนอ้อมแอ้มตอบเสียงเบากลับไป

 

            งั้นเหรอ แล้วพวกสตาฟฟ์ล่ะ นี่จับคู่กันหรือยัง มีใครยังไม่มีคู่ไหม ชานยอล?” อาจารย์สาวหันกลับไปหาหัวหน้าคนเก่งหลังจากพยักหน้ารับคำบอกเล่าของแพคฮยอน หัวหน้าห้องสามเอตัวสูงที่กำลังทยอยเก็บของเงยหน้าขึ้นมาตามเสียงเรียกเมื่อได้ยินชื่อของตน

 

            พาร์ทเนอร์นอนเหรอครับ? ยังไม่ได้จับเลยครับชานยอลตอบพร้อมรอยยิ้มหลังจากเดินมาหยุดอยู่ข้างอาจารย์ เขาแอบเหลือบมองคนตัวเล็กที่ทำหน้ามึนอยู่ตรงหน้า

 

            งั้นชานยอลคู่กับแพคฮยอนก็แล้วกัน เธอคงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม

 

            “ครับ ไม่มีปัญหาครับลิ้นเล็กแอบแลบเลียริมฝีปากสีระเรื่ออย่างประหม่า เมื่อแพคฮยอนได้ยินประโยคเมื่อครู่ของอาจารย์สาว เขาไม่เคยคาดมาก่อนว่าจะได้นอนเต็นท์เดียวกับคุณหัวหน้าห้องเอ ถ้าให้พูดกันตามตรงแพคฮยอนอยากจะนอนคนเดียวมากกว่า มันไม่ใช่ว่าเขารังเกียจชานยอลหรืออะไร แต่เพราะเขากลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายต้องลำบากเพราะตัวเขาเสียมากกว่า แพคฮยอนก้มหน้ารับความจริงเมื่อเห็นว่าอาจารย์จดชื่อของเขาและชานยอลลงไปในแฟ้มงานเรียบร้อยแล้ว

 

คนตัวเล็กพยายามชะเง้อมองหาสตาฟฟ์คนอื่น ๆ หวังจะเรียกให้เพื่อนคนอื่นมาเป็นคนนอนร่วมเต็นท์เดียวกับชานยอลแทนเขา

 

            มองหาใครเหรอ ?” คนตัวเล็กสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่ดังขึ้นข้างหูของเขา ชานยอลมองภาพนั้นก่อนจะหลุดขำออกมา ในมือใหญ่มีเต็นท์ที่เพิ่งหยิบมาจากลังเขามองตามทิศทางสายตาของแพคฮยอนก่อนจะรีบพูดดักคอ สตาฟฟ์เหลือแต่ผู้หญิงแล้วล่ะ ผู้ชายคนอื่นเขาจับคู่กันหมดแล้ว เหลือแต่ฉัน ยังไงรบกวนด้วยนะ

 

            ชานยอลลูบท้ายทอยพร้อมกับผงกศีรษะให้กับแพคฮยอนน้อย ๆ เขานึกขอโทษแพคฮยอนอยู่ในใจที่ต้องพูดโกหกออกไป ที่จริงแล้วยังไม่มีสตาฟฟ์คนไหนได้จับคู่กันเลยแม้แต่คนเดียว ชานยอลนึกขอบคุณอาจารย์สาวที่เอ่ยเรียกชื่อเขาเพื่อให้มาจับคู่กับคนตัวเล็กตรงหน้า แพคฮยอนลุกลี้ลุกลนเมื่อเห็นว่าชานยอลโค้งให้เขาก่อนที่จะโค้งให้ชานยอลพลางครางในลำคอรับคำ ส่วนในใจของแพคฮยอนนั้นภาวนาวขอให้ชานยอลที่ต้องอยู่ใกล้กับเขาตลอดระยะเวลาสองคืนในค่ายแห่งนี้ อยู่รอดปลอดภัยจากคำสาปของเขา



 

หลังจากที่นักเรียนต่างแยกย้ายกันไปกางเต็นท์และนำสัมภาระต่าง ๆ ไปเก็บเรียบร้อยแล้ว ภารกิจแรกที่พวกเขาต้องร่วมมือกันทำในวันแรกของการเข้าค่ายครั้งนี้คือการขุดทรายเพื่อทำบ่อทรายขนาดเล็ก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในโครงการสร้างสนามเด็กเล่นที่ได้วางแผนไว้ สมาชิกในห้องสามเอและบีถูกแบ่งเป็นกลุ่มและในแต่ละกลุ่มนั้นจะได้รับมอบหมายหน้าที่ที่แตกต่างกันไป และมันก็อาจจะเป็นความบังเอิญอีกเช่นเคยที่ทั้งแพคฮยอนและชานยอลถูกจัดให้มาอยู่ในกลุ่มเดียวกัน  แพคฮยอนก้มหน้าก้มตาทำงานในส่วนของตัวเองให้ออกมาดีที่สุด ถึงแม้ว่าในใจลึก ๆ ของเขาแล้วจะรู้สึกอึดอัดอยู่ไม่น้อยกับท่าทางหวาดกลัวของเพื่อนที่อยู่ในกลุ่มเดียวกัน คนตัวเล็กยกมือขึ้นปาดเม็ดเหงื่อที่ไหลซึมออกมาจากหน้าผากก่อนที่จะเหลือบไปมองเพื่อนคนอื่น ๆ ที่ทำงานด้วยกันพร้อมกับเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะที่ดังขึ้น แพคฮยอนมองภาพความสนุกสนานของเพื่อนร่วมกลุ่มก่อนที่จะก้มหน้าลงตักทรายออกจากถุงอย่างเดิม เขาเองก็อยากจะมีเพื่อนที่สามารถแบ่งปันเสียงหัวเราะและความรู้สึกดี ๆ เช่นเดียวกับเพื่อนคนอื่น แต่แพคฮยอนเองก็เข้าใจดีว่าเพราะคำสาปเกี่ยวกับตัวเขาที่เป็นที่เลื่องลือนั้นทำให้เพื่อนคนอื่นพยายามที่จะตีตัวออกห่างจากเขาไป

 

 

            ในขณะที่แพคฮยอนกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเองอยู่นั้นชานยอลที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากคนตัวเล็กมากหนักกำลังใช้พลั่วเล็ก ๆ ตักเม็ดทรายออกจากถุงและด้วยความที่หัวหน้าห้องคนเก่งไม่ทันได้ระวังจึงทำให้ทรายในพลั่กที่คนตัวสูงตักออกมาจากถุงนั้นปลิวมาเข้าตาของคนตัวเล็กเข้าอย่างจัง

 

 

            อ๊ะ...แพคฮยอนร้องออกมาด้วยความตกใจก่อนที่จะหลับตาของตัวเองลงทันทีเมื่อรู้สึกระคายเคืองที่บริเวณดวงตา มือเรียวสวยปล่อยพลั่วที่ถืออยู่ในมือและยกมือขึ้นเตรียมที่จะขยี้ตาของตัวเอง

 

 

            เฮ้ย แพคฮยอน โดนทรายเหรอ อย่าเพิ่งขี้ตานะ !” ชานยอลที่นั่งอยู่ข้าง ๆ คนตัวเล็กหันกลับมามองที่แพคฮยอนทันทีที่ได้ยินเสียงร้องดังขึ้น มือหนาของชานยอลจับเข้าที่ข้อมือเล็ก ๆ ที่กำลังจะยกขึ้นมาขยี้ตาของตัวเอง เพราะเขากลัวว่าถ้าปล่อยให้แพคฮยอนขยี้ตาอาจจะทำให้คนตัวเล็กระคายเคืองที่ดวงตามากกว่าเดิม

 

            เราจะพาไปล้างตา หลับตาไว้แป๊ปนึงนะคนตัวเล็กพยักหน้าตอบรับคำพูดของชานยอลโดยที่ยังไม่ลืมตาขึ้นมา แพคฮยอนรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกพยุงลุกขึ้น เขาสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อถูกชานยอลดึงมือเบา ๆ เพื่อเป็นการบอกให้เขาก้าวเท้าออกไป หัวหน้าห้องคนเก่งกระชับมือของตัวเองที่จับมือเรียวของแพคฮยอนเอาไว้แน่นก่อนที่จะเอ่ยปากขอทางเพื่อนคนอื่นเพื่อไม่ให้เดินมาชนกับคนตัวเล็กที่เดินตามเข้ามา ชานยอลเอ่ยบอกแพคฮยอนเสมอว่าทางข้างหน้าเป็นอย่างไรและ ต้องระวังตรงไหนอย่างไรบ้าง ถึงจะมีคนนำทางที่ดูแลเป็นอย่างดีแต่แพคฮยอนก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลและคนตัวเล็กเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาเผลอใช้มืออีกข้างกอดแขนแกร่งของอีกฝ่ายเสียแน่นระหว่างนั้น

 

 

            ถึงก๊อกน้ำแล้วนะ เดี๋ยวเราล้างทรายออกให้ก่อน ...อ่า น้ำอุ่นชะมัดชานยอลล้างมือของตัวเองจนสะอาดแล้วจึงวักน้ำติดมือขึ้นมาปาดล้างเอาเศษทรายที่ติดอยู่บนใบหน้าและบริเวณดวงตาของแพคฮยอนออกให้อย่างเบามือ ชานยอลรู้สึกว่าใบหน้าของเขาร้อนวูบวาบเมื่อเขาได้สังเกตเห็นใบหน้าของแพคฮยอนในระยะประชิด เมื่อชานยอลมั่นใจว่าเขาเองช่วยเช็ดเม็ดทรายที่เกาะอยู่บนใบหน้าและดวงตาของแพคฮยอนออกแล้วหัวหน้าคนเก่งจึงเอ่ยบอกให้แพคฮยอนลองตาเพื่อดูว่าคนตัวเล็กตรงหน้าเขายังรู้สึกระคายเคืองที่ดวงตาอยู่อีกหรือไม่

 

 

            ยังแสบตาอยู่ไหม?” คางมนถูกเชยขึ้นโดยมือของชานยอลหลังจากช่วยล้างตาให้คนตัวเล็กอีกครั้ง ดวงตาเรียวค่อย ลืมตาขึ้นช้า ๆ อาการระคายเคืองตาของแพคฮยอนหายไปแล้ว คนตัวเล็กผงะไปเล็กน้อยเมื่อเขาเห็นชัดเต็มตาว่าใบหน้าและดวงตากลมโตของชานยอลอยู่ห่างจากใบหน้าของเขาเพียงไม่กี่เซ็น แพคฮยอนหลบสายตาของชานยอลที่จ้องมองมาอย่างเปิดเผยก่อนที่จะก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวเพราะไม่กล้าสบกับดวงตากลมโตของหัวหน้าห้องคนเก่งที่อยู่ตรงหน้า

 

 

            -ไม่แสบแล้ว ขอบคุณนะชานยอลยิ้มออกอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินประโยคนั้นของแพคฮยอน คนตัวสูงไขว้มือสองข้างไว้ด้านหลังและโน้มตัวลงจนอยู่ในระดับสายตาเดียวกับแพคฮยอนที่เอาแต่หลบตาเขา ชานยอลนึกน้อยใจที่แพคฮยอนมักจะปฏิเสธมิตรภาพที่เขาพยายามหยิบยืดให้อยู่เสมอ

 

 

            เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นมองตาเราได้ไหม ? เอาแต่หลบตาเรา โกรธเราเหรอ?”

 

 

            “ม...ไม่เลย เราไม่ได้โกรธ...แพคฮยอนอ้อมแอ้มตอบกลับไปด้วยความไม่มั่นใจ

 

 

            “’แล้วทำไมต้องหลบตาเราด้วยล่ะ ไม่อยากคุยกับเราเหรอ?” เสียงนุ่มทุ้มตัดพ้ออีกครั้ง แต่คนตัวเล็กตรงหน้าก็ยังไม่มีท่าทีจะเงยหน้าขึ้นมาคุยกับเขาเสียที ชานยอลจึงเหยียดตัวเต็มความสูงและถือวิสาสะเชยปลายคางมนให้เงยขึ้นมองตนเอง แก้วตาใส่ซื่อของแพคฮยอนสั่นระริกฉายแววตกใจออกมาอย่างชัดเจน หัวหน้าห้องคนเก่งมอบรอยยิ้มผ่านทางดวงตากลมโตของตนให้กับคนที่ตัวเล้กกว่า ปลายนิ้วเรียวยาวที่ยังคงประคองใบหน้าของแพคฮยอนอยู่จึงทำให้เจ้าของดวงตาใสซื่อหมดทางจะขัดขืน เด็กหนุ่มสองคนที่มีส่วนสูงต่างกันอยู่พอสมควรสบสายตากันช่วงเวลาหนึ่งก่อนที่คนตัวสูงจะเป็นฝ่ายปล่อยมือข้างที่เชยปลายคางมนของแพคฮยอนออกแล้วจึงเผยยิ้มกว้างออกมา

 

 

            แพคฮยอนไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นมาจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ เขารู้สึกราวกับว่าถูกชานยอลใช้ดวงตากลมโตคู่นั้นสาปให้เขาไม่สามารถขยับร่างกายของตัวเองได้เลยแม้แต่น้อย ชานยอลสะกดให้เขาจ้องมองลึกลงไปเพื่อค้นหาความรู้สึกที่ถูกส่งผ่านออกมาจากดวงตากลมโตที่ดูสุกสกาวของชานยอล

 

 

           เรารู้ว่าแพคฮยอนไม่กล้าสบตากับคนอื่นเพราะข่าวลือที่ แพคฮยอนอาจจะคิดว่าเราบ้าก็ได้นะ... แต่เราไม่เชื่อเรื่องพวกนั้นหรอกชานยอลรู้สึกประหม่าไม่น้อยเมื่อเขากำลังจะพูดสิ่งที่เขาคิดออกไปให้คนตัวเล็กตรงหน้าได้รับรู้ หัวหน้าคนเก่งสูดหายใจเข้าจนเต็มปอดราวกับจะรวบรวมอากาศที่สูดเข้าไปนั้นเพื่อเปลี่ยนให้มันเป็นความกล้าที่จะทำให้เขาสามารถพูดประโยคต่อไปให้แพคฮยอนได้ฟัง

 

 

            แพคฮยอนไม่ต้องหลบตาเราเหมือนที่ทำกับคนอื่นนะ สบตากับเราบ้าง เพราะเราอยากรู้ว่าดวงตาของแพคฮยอนมีอะไรที่กำลังแอบซ่อนอยู่ในนั้น”

 

 

ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของเด็กหนุ่มทั้งสองคนอีกหลังจากนั้น แพคฮยอนก้มหน้าลงหลังจากที่ได้รับฟังสิ่งที่ชานยอลพูดออกมา เขาสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดเหมือนที่ชานยอลทำเมื่อครู่ ดวงตาใสซื่อของคนตัวเล็กกว่าค่อย ๆ เงยขึ้นเพื่อสบกับสายตาของคนตัวสูงที่จ้องมองอยู่อย่างเงียบ ๆ ก่อนที่แพคฮยอนจะส่งยิ้มสดใสให้กับชานยอล

 

 

 

ในวินาทีนั้นชานยอลสัญญากับตัวเองว่าเขายอมเจ็บตัวหากว่ามันจะทำให้เขาได้สบสายตากับแพคฮยอนและได้รับรอยยิ้มสดใสจากคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า 

 

.




.



.

 















ขอโทษที่หายไปพักนึงเลย y - y กลับมาอัพตอนที่สี่ครบร้อยเปอร์ให้แล้วนะคะ เย่!

เข้าไปอ่านในแท็กทวิตตลอด ขอบคุณที่ยังบ่นหา #ฟิคกระดาษ / #ficpapier น้าา~
ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ทุกวิวแล้วก็ทุกคนที่กดเฟบมากๆด้วยนะคะ :D
เจอกันตอนหน้าค่ะ!
@_88kraisis




 


สวัสดีค่ะทุกคน
^ - ^
ขอโทษที่หายไปนานนะคะ แต่ว่าช่วงนี้ยุ่งมากจริง ๆ
อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนนะคะจ๊ะ อย่าลืมแท็ก #ficpapier หรือ #ฟิคกระดาษ กันด้วยน้า ~
คอมเม้นท์หรือแท็กในทวิตเตอร์เป็นกำลังใจอย่างดีให้กับเราทั้งสองมาก ๆ เลยค่ะ
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์ ทุกแท็ก และทุกคนที่กดเฟบมากนะคะ
แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ ^ - ^ 
@mmeawchy


 

© Tenpoints!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,468 ความคิดเห็น

  1. #1468 haneul_o4 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 18:25
    น่ารักจังเลยย
    #1,468
    0
  2. #1464 61imyoko (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 23:29
    อ่านแล้วรู้สึกหัวใจสั่นไหวเลยค่ะ
    #1,464
    0
  3. #1449 หมีคริสลี่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 01:44
    น่ารักมากกกกก นึกถึงบี๋ยิ้มแล้วแบบแงงง น่ารัก
    #1,449
    0
  4. #1436 Oum Sirilak (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 22:19
    อ่านแล่วเเค้นเพื่อนคนนั้น ถ้าไม่มีคำสาป แบคฮยอนคงจะยิ้มสดใสไปแล้ว ลูกแม่ฮึก
    #1,436
    0
  5. #1418 pim pimmi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 16:45
    ละมุนนนน
    #1,418
    0
  6. #1412 klst_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 23:18
    อบอุ่นดีจัง
    #1,412
    0
  7. #1403 Dyo.A (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 22:44
    เขินจังงงงงงเลย
    #1,403
    0
  8. #1374 Byun Sania >< (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 21:23
    ผีอะไรน่ารักจิงเลยยย
    #1,374
    0
  9. #1156 mamama (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 22:40
    แว๊ว สบตากันแล
    #1,156
    0
  10. #1138 ploy ploylovelyGirl (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 19:09
    กล้าสบตาชานยอลแล้วววววว ><
    #1,138
    0
  11. #1116 -FL- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 11:59
    ดูแลลลกันด้วยงื้อออ ไรต์ค่ะ.ละมุน บริสุทธิ์มากอ่ะ
    #1,116
    0
  12. #1089 mitake (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2557 / 15:57
    กล้วสบตาชยอลแล้วววว T///////T
    #1,089
    0
  13. #1070 กวางหวาน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 14:32
    แบคฮยอนกล้าสบตาชานยอลแล้ววววววววววววววววววว
    ต่อไปนี้มองตากันบ่อยๆนะ งุงิงุงิ 5555555555555555555555
    #1,070
    0
  14. #880 ´ น้องแบคแมน๏ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 23:57
    ละลายไหมละพี่ปาร์คคคคคค
    #880
    0
  15. #780 BACON_BAEK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 14:53
    ฟินค่ะฟินแหมมีเชยคางจ้องตาด้วยอ่ะ
    #780
    0
  16. #751 b-byun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 02:01
    ชานยอลโดนแบคแอคแทค >////<

    น่ารักอ่าคู่นี้ เขินนนนนนนนน
    #751
    0
  17. #750 b-byun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:57
    ชานยอลโดนแบคแอคแทค >////<

    น่ารักอ่าคู่นี้ เขินนนนนนนนน
    #750
    0
  18. วันที่ 30 มกราคม 2557 / 19:46

    อ๊ากกกกกกกกกกก

    ไม่ทนๆๆๆๆๆ X)

    ฮื่ออ น่ารักเกินไปแล้ว

    *เพ้อที่บยอนยิ้มให้ยอล 555555

    #718
    0
  19. #682 Lumograph (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 17:48
    อ้ากกฟินเว่อร์><
    #682
    0
  20. #675 Park Yajin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 03:04
    กรี๊ดเลย ฟินไปดิ๊!!! ><
    #675
    0
  21. #661 ดาว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 21:46
    อร๊ายยย อยากรู้ว่ามีอะไร กรี๊ดดดดด
    #661
    0
  22. #602 Minnie'MayZz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 12:54
    อย่างกับคนเป็นแฟนกัน -//////////////////- เขินนะครัช 
    #602
    0
  23. #530 `ตูดหมึก (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กันยายน 2556 / 22:09
    โอ้ยยยยยยยน่ารักไป ชานแบคละมุน <3
    #530
    0
  24. #521 BQ princess (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2556 / 22:41
    โฮกกกกกกกก ~~~~~~~ ละมุนเว่อร์ T////T


    #521
    0
  25. #516 bibleht (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2556 / 20:01
    ตอนแบคเงยหน้าแล้วยิ้มนี่ ยิ้มตามจนปากจะฉีกถึงหูเลยอ่ะ ><~ น่ารักกกกกกกก เราก็ยอมเจ็บตัวนะถ้าเป็นอย่างงี้อ่ะ 555
    #516
    0