` {fic exo} 。p a p i e r ♡ chanbaek

ตอนที่ 4 : 。p a p i e r ♡ - 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,678
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    3 ก.ค. 57



 .

 

 

.

 

 

.



            “สองพันห้าร้อยวอน... ขอบใจนะเสียงทุ้มเอ่ยทวนจำนวนเงินที่ได้รับมาพร้อมส่งรอยยิ้มให้กับสมาชิกคนหนึ่งในห้องของตน หัวหน้าห้องคนเก่งรับธนบัตรมาก่อนที่จะใส่มันลงไปในกล่องที่ทำขึ้นสำหรับเรี่ยไรเงินซึ่งต้องใช้ในโครงการค่ายบำเพ็ญประโยชน์ หลังจากวางแผนและนำเสนอโครงการต่อสภานักเรียนเรียบร้อยแล้วลำดับต่อไปคือการดำเนินการโครงการโดยเริ่มต้นจากการรวบรวมเงินที่จะใช้เป็นทุนในการซื้อวัสดุอุปกรณ์เพื่อสร้างสวนสนุก กล่องรับเงินถูกส่งต่อไปทั่วห้อง 3-A รวมถึงห้องข้าง ๆ ที่ทำงานร่วมกันอย่างห้อง 3-B โดยมีชานยอลที่ได้รับหน้าที่หัวหน้าผู้รับผิดชอบโครงการเป็นผู้ถือกล่องรับบริจาค

 

 

            เด็กหนุ่มตัวสูงเดินถือกล่องรับบริจาคไปเรื่อย ๆ จนมาหยุดที่โต๊ะที่อยู่ด้านหลังของห้องม.ปลายปีสามห้องบีตัวที่ติดกับหน้าต่างบานเล็ก ๆ เจ้าของที่นั่งยังคงไม่มีท่าทีสนใจต่อโลกรอบข้างอย่างเคย ใบหน้าหวานที่เท้าอยู่บนมือเรียวมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง เสี้ยวหน้าที่หันข้างเผยให้เห็นเพียงมุมปากที่ยกยิ้มบาง ดวงตาระยับราวกับกำลังพบสิ่งถูกใจและจมูกเล็กที่เชิดรั้น ชานยอลพยายามชะโงกมองตามตาเรียวของแพคฮยอนไปยังต้นไม้ต้นใหญ่ต้นเดียวกับที่ชานยอลชอบมองตอนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง หากแต่จากที่ตรงนี้ที่แพคฮยอนนั่ง มันทำให้เห็นต้นไม้ต้นนี้ในอีกมุมหนึ่งซึ่งต่างไปจากมุมที่เขาเห็นเล็กน้อย บนกิ่งก้านสาขาของต้นไม้ใหญ่มีมีนกกระจิบสองตัวที่กำลังช่วยกันทำรังอย่างขะมักเขม่น เมื่อแล้วเสร็จพวกมันทั้งสองตัวจึงบินเข้าไปอยู่ในรังนั้นด้วยกัน คนตัวเล็กตรงหน้าชานยอลยิ้มกว้างกว่าเดิมเมื่อเห็นดังนั้น

 

ภาพรอยยิ้มไร้เดียงสาของคนที่อยู่ตรงหน้าทำให้ชานยอลอดไม่ได้ที่จะยิ้มตามออกมาและก็เป็นอย่างที่เด็กหนุ่มตัวสูงคิดเอาไว้... แพคฮยอนเวลายิ้มนั้นน่ามองอย่างปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ เมื่อพินิจสิ่งที่เกิดขึ้นนอกหน้าต่างจนพอใจดวงหน้าหวานของแพคฮยอนจึงละสายตากลับมามองบรรยากาศภายในห้องเรียนและต้องผงะตัวเล็กน้อยเมื่อพบกับหัวหน้าห้องสามเอคนเก่งที่ยืนอยู่พร้อมกับกล่องกระดาษขนาดเท่ากล่องทิชชู่

 

 

            รอยยิ้มน่ารักที่เคยค้างบนใบหน้าของคนตัวเล็กหากแต่เมื่อเห็นชานยอล แพคฮยอนก็หุบยิ้มฉับและก้มมองหลบสายตาที่ประสานกันเพียงชั่วครู่

 

 

            เอ่อ... มีอะไรเหรอเสียงเล็กเอ่ยทักชานยอลเบาหวิวอย่างเคยแพคฮยอนอดแปลกใจไม่ได้ว่าเหตุใดคนตัวสูงจึงมาหาเค้าอีกทั้งที่เมื่อวานหลังจากคุยกันครั้งแรกชานยอลก็ต้องรถจักรยานล้มเพราะเขาแท้ ๆ

 

 

            ฉันมาเก็บเงินค่าโครงการจากทุกคนน่ะ ทั้งหมดก็คนละสองพันห้าร้อยวอนแพคฮยอนพยักหน้าหงึกหงัก ล้วงหยิบเอากระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทตัวนอกที่แขวนอยู่บนพนักเก้าอี้ แต่กลับพบว่าในกระเป๋าเพียงแบงค์หมื่นวอนเท่านั้น

 

 

            ขอโทษด้วยนะ แต่ฉันมีแค่แบงค์หมื่นวอน...มือบางหยิบธนบัตรออกมาให้กับชานยอล พร้อมผงกศรีษะให้น้อย ๆ หัวหน้าห้องสุดหล่อโบกมือและกล่าวตอบไปด้วยน้ำเสียงใจเย็นว่าไม่เป็นไร เขารับเงินของแพคฮยอนมาก่อนจะหย่อนลงไปในกล่อง วางมันลงบนโต๊ะของแพคฮยอนแล้วจึงก้มลงสำรวจกระเป๋าสตางค์ของตนที่เพิ่งหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกงนักเรียน

            เหมือนว่าฉันจะพอมีเงินทอนอยู่นะ... อะ พอดีเลย เจ็ดพันห้าร้อยวอน เกลี้ยงกระเป๋าพอดีเลยนะเนี่ยก้านนิ้วเรียวนับธนบัตรอย่างถี่ถ้วนและส่งมันให้กับคนตัวเล็กด้วยรอยยิ้ม ซึ่งทำให้อีกคนยิ้มบางๆตอบกลับไปแก้เก้อก่อนจะก้มศรีษะให้ชานยอลอีกครั้งและกล่าวขอบคุณเบา ๆ

 

 

            งั้นฉันไปก่อน ขอให้เป็นวันที่ดีนะ

 

 

            อื้ม ชานยอลก็เหมือนกันนะ รอยบุ๋มเล็ก ๆ กดลงที่ข้างแก้มของคนตัวสูงเมื่อเขายิ้มกว้างหลังจากได้ยินคำอวยพรที่ลอยมาตามสายลมเอื่อย ๆ เสียงหวานที่เอื้อนเอ่ยเรียกชื่อเขาเป็นครั้งแรกทำให้มีความสุขอย่างน่าประหลาด ขายาวของชานยอลหันหลังและก้าวห่างจากโต๊ะของแพคฮยอนไปเรื่อย ๆ เพื่อเรี่ยไรเงินจากเพื่อนคนอื่น ๆ นั่นจึงทำให้ชานยอลไม่ได้เห็นยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าที่เอาแต่ก้มจนคางเล็กแทบจะชิดอก

 

 

            แพคฮยอนคลี่ธนบัตรที่พับครึ่งอยู่และจัดเรียงมันที่ละใบเพื่อเก็บลงใส่กระเป๋า หากแต่ลายมือขยุกขยิกคุ้นตาและชื่อ พยอน แพคฮยอนที่ถูกเขียนไว้ด้วยหมึกซึมสีดำแบบกันน้ำทำให้คนตัวเล็กต้องชะงักมือของตัวเองเอาไว้ บนแบงค์หนึ่งพันวอนใบหนึ่งที่ได้รับจากชานยอลนั้นมีชื่อของแพคฮยอนถูกเขียนอยู่ ดวงตาเรียวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยและเงยหน้าขึ้นมองชานยอลที่ยืนรับเงินจากคนอื่น ๆ อยู่ถัดไปไม่ไกลเท่าไหร่นัก เขามองแบงค์พันวอนใบนั้นและชานยอลสลับกันไปมา

 

 

            เมื่อใดที่แพคฮยอนได้รับแบงค์พันวอนที่มีชื่อของตัวเองเขียนอยู่กลับมา ใครที่เป็นคนยื่นแบงค์ใบนั้นให้กับแพคฮยอนคนนั้นคือเนื้อคู่ของเขา

 

 

            หัวใจดวงน้อยเต้นด้วยจังหวะที่แปลกไปจากเดิมเล็กน้อย แม้จะยังยืนยันว่าส่วนตัวแล้วไม่ได้เชื่อในเรื่องโชคลางแบบนี้มากมายนัก แต่แพคฮยอนก็อดที่จะรู้สึกตกใจไม่ได้ที่กระดาษแทนมูลค่าหรือธนบัตรหมื่นวอนซึ่งเป็นหนึ่งในธนบัตรเป็นพัน ๆ ใบทั่วโซลใบนี้จะกลับมาหาเขาโดยหัวหน้าห้องคนเก่งอย่างชานยอล แพคฮยอนสะบัดศรีษะปัดความคิดเหลวไหล

 

 

เนื้อคู่อะไรกัน... มันก็แค่ความบังเอิญที่เกิดขึ้นได้ทั่วไปเท่านั้นเอง

            .

 

 

.

 

 

.

 

 

            ขออนุญาตครับแพคฮยอนละมือออกจากกระดุมแล็ปโค้ทตัวโคร่งที่สวมอยู่ก่อนที่จะหันไปมองสมาชิกใหม่ที่เดินเข้ามาในห้องในแล็ปชีวะสายไปเกือบสิบนาที เด็กหนุ่มสูงที่ยืนอยู่ตรงประตูโค้งต่ำให้อาจารย์ประจำวิชาที่กำลังถามไถ่ถึงสาเหตุที่ทำให้ชานยอลเข้าห้องเรียนสาย คาบเรียนแรกหลังจากพักกลางวันวันนี้เป็นคาบแล็ปรวมที่จะเรียนด้วยกันทีละสองห้องและสำหรับสัปดาห์นี้เป็นคิวของชั้นปีสามห้องเอและบี

 

 

            ประชุมสภานักเรียนเลิกช้าครับ

 

 

            “งั้นเหรอ งั้นคุณต้องหาพาร์ทเนอร์ทดลองคู่กันนะ... รู้สึกว่าแพคฮยอนดูเหมือนจะยังไม่มีคู่นะ ใช่ไหม ?” หญิงสาววัยกลางคนขยับแว่นสายตาและชะเง้อมองไปที่แพคฮยอนซึ่งยืนอยู่หลังห้องพร้อมกับอุปกรณ์ทดลองสำหรับสองคนที่ถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า

 

 

            -ครับคนตัวเล็กตอบรับและผงกศรีษะเบา ๆ ชานยอลก้มตัวลงพร้อมยิ้มบางให้กับอาจารย์ก่อนจะเดินไปนั่งลงที่ข้าง ๆ กับแพคฮยอน มือใหญ่หยิบหนังสือออกมาวางบนโต๊ะแล้วจึงจดคำสั่งและรายละเอียดที่เขียนไว้บนกระดานลงสมุดบันทึกของตัวเอง

 

 

            นายลืมใส่โค้ท...เสื้อคลุมสีขาวถูกส่งให้พาร์ทเนอร์ที่นั่งอยู่ใกล้กัน ชานยอลวางดินสอลงและรับเสื้อคลุมจากมือเรียวสวยของแพคฮยอนมาใส่ คนตัวเล็กยังคงไม่ยอมสบสายตากับเขาเหมือนเมื่อตอนเช้า บางทีชานยอลก็นึกเสียดายที่ข่าวลือของแพคฮยอนเป็นที่กล่าวขานไปทั่วโรงเรียนทำให้ใครคนหนึ่งเสียความมั่นใจไปมากถึงขนาดนี้ แววตานั้นที่ชานยอลได้สบเมื่อวันก่อนบอกเขาว่าเจ้าตัวไม่ใช่คนหม่นมองหรือน่ากลัวแต่กลับทอประกายสดใสอยู่ภายในเสียด้วยซ้ำ ถึงแม้ใครหลาย ๆ คนรวมถึงตัวแพคฮยอนเองจะคิดว่าคนที่สบตากับดวงตาเรียวคู่นั้นจะต้องพบเจอกับโชคร้ายแต่ส่วนตัวแล้วชานยอลกลับคิดว่ามันเป็นเพียงอุบัติเหตุซึ่งเกิดขึ้นได้ทั่วไปเพราะขาดความระวังตัวเสียมากกว่า

 

 

            ขอบใจนะชานยอลกล่าวขอบคุณและยังไม่ย่อท้อที่จะมอบรอยยิ้มให้กับแพคฮยอน แม้จะรู้ว่าริมฝีปากสีระเรื่อนั้นไม่ยอมยกยิ้มให้ผู้อื่นเห็นได้ง่าย ๆ ก็ตาม

 

 

            การทดลองวันนี้เป็นการทดสอบส่วนประกอบของอาหารซึ่งเป็นการทดลองพื้นฐานที่ทำกันตั้งแต่มัธยมต้น มันจึงเป็นการสอบการทดลองเก็บคะแนนทุกคู่จะต้องทำการทดลองได้อย่าถูกต้องตามขั้นตอนทั้งหมด หลายคนอวดครวญเมื่อได้ยินคำประกาศิตจากครูผู้สอนหากแต่สำหรับคู่ที่ประกอบไปด้วยนักเรียนเรียนดีถึงสองคนอย่างคู่ของชานยอลและแพคฮยอนนั้น เด็กเรียนคนเก่งทั้งสองสามารถสรุปและวางแผนขั้นตอนการทำได้อย่างถูกต้องและแม่นยำ โดยที่แพคฮยอนเป็นผู้เขียนรายละเอียดไว้ให้ส่วนชานยอลนั้นรับหน้าที่เตรียมอุปกรณ์สำหรับทำการทดลอง

 

 

            หลังจากเดินกลับมาถึงโต๊ะพร้อมกับอุปกรณ์จำพวกหลอดทดลอง บีกเกอร์และสารเคมีที่จำเป็น ชานยอลค่อย ๆ วางอุปกรณ์ทั้งหมดลงบนโต๊ะพลางแอบมองคนตัวเล็กที่ขะมักเขม่นกับการเขียนขั้นตอนการทดลองเพื่อส่งอาจารย์ คิ้วเรียวขมวดหากันน้อย ๆ ปลายด้านบนของดินสอกดสีมิ้นท์แตะเบา ๆ อยู่บนริมฝีปากสีอ่อนซึ่งยู่ลงขณะที่แพคฮยอนกำลังใช้ความคิด จะว่าไปชานยอลก็ชักเริ่มชินแล้วกับการที่อีกฝ่ายอยู่ในโลกส่วนตัวที่เหมือนกับฟองสบู่ใส ๆ ที่กั้นระหว่างแพคฮยอนและคนรอบข้างแต่มันก็ถือเป็นเรื่องดีเนื่องจากเวลาที่แพคฮยอนจดจ่ออยู่กับตัวเองนั้น ร่างบางมักแสดงอากัปกิริยาน่ารัก ๆ โดยที่ไม่รู้ตัวให้คนชอบมองอย่างชานยอลเฝ้าดูอยู่เงียบ ๆ จนกว่าเจ้าตัวจะรู้สึกตัวเอง

 

 

            นึกไม่ออกเหรอ ?”

 

 

            “หือ เอ่อ แค่ไม่มั่นใจน่ะว่ามันต้องใส่สารตัวไหนลงไปก่อนแพคฮยอนตอบชานยอลทักขึ้นเมื่อเห็นพาร์ทเนอร์ของเขาเงียบไปครู่ใหญ่ นัยน์ตากลมสีน้ำตาลยังคงเพ่งไปที่ตัวหนังสือที่ตนเขียนไว้ ชานยอลเขยิบเข้าใกล้ขึ้นเพื่อมองสิ่งที่อยู่บนหน้าสมุดให้ชัดขึ้น ปลายนิ้วไล่ไปตามเส้นบรรทัดก่อนจะหยักหน้าและหยิบสารเคมีที่ต้องใช้มาให้แพคฮยอนดู

 

 

            ต้องใส่อันนี้ก่อนนะ แล้วก็น้ำ เสร็จแล้วค่อยเขย่าเบา ๆมือเรียวรับขวดแก้วสีเข้มมาไว้ในมือพลางพยักหน้าขึ้นลงอย่างว่าง่าย คนตัวใหญ่วาดยิ้มมุมปากจนลักยิ้มบุ๋มลงที่แก้มทั้งสองข้างปรากฏชัดขึ้น

 

 

            งั้นแพคฮยอนทำอันนั้นแล้วก็เขียนผลนะ เดี๋ยวเราทำทดสอบน้ำตาลแล้วกันชานยอลเริ่มหยิบหลอดทดลองออกมาจัดการบ้าง เขาใส่ตัวอย่างอาหารลงไปในนั้นตามด้วยสารเคมีที่จำเป็นแล้วจึงหันไปติดไฟต้มน้ำในบีกเกอร์อีกอันที่เตรียมไว้ ขณะรออุณหภูมิของน้ำเพิ่มขึ้นจนถึงค่าที่กำหนด ชานยอลจึงมีเวลาลอบมองคนข้าง ๆ ต่ออีกนิดหน่อย แพคฮยอนกำหลอดแก้วทดลองไว้ด้วยมือหนึ่ง ท่าทางราวกับเด็ก ๆที่กลัวจะทำแก้วนั้นหลุดมือและจะโดนดุ ส่วนมืออีกข้างนั้นตั้งใจจดขยุกขยิก พอเขียนได้พักหนึ่งก็หยุดใช้ดินสอแตะริมฝีปากอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นบนและกรอกตาไปข้าง ๆ เหมือนว่ากำลังพยายามนึกอะไรบางอย่างต่อ แต่คนตัวเล็กเมื่อรู้สึกตัวเหมือนโดนจ้องก็หันมาสบสายตาเข้ากับคนที่แอบดูอยู่ นัยน์ตาสีเข้มกลมโตที่จับจ้องแพคฮยอนอยู่ก่อนทอดมองอย่างเป็นมิตรและอ่อนโยน เสี้ยววินาทีนั้นแม้รู้ว่าควรจะหันหนีเสียแต่แพคฮยอนก็ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ ราวกับสายตาคู่นั้นตรึงเขาไม่ให้ไปไหน

 

 

หนึ่ง... สอง... สาม... แพคฮยอนแอบนับในใจ เขาได้แต่ภาวนาว่าหลังจากนี้จะไม่มีเรื่องร้าย ๆ เกิดขึ้นกับชานยอลเพราะเขา

 

 

 เสียงเตือนของนาฬิกาที่ตั้งไว้ทำให้ชานยอลรู้ว่าได้เวลากลับไปสนใจน้ำที่คงจะอุ่นได้ที่แล้ว เขาเบือนหน้าหันไปสนใจหลอดทดลองที่หยิบขึ้นมาเพื่อจะหย่อนลงไปในบีกเกอร์ที่ใส่น้ำ แต่เพราะความประมาทไม่ยอมใส่ถุงมือหรือใช้คีมคีบทำให้มือของชานยอลโดนน้ำร้อน ๆ กระเด็นใส่หลังจากที่หลอดทดลองที่อยู่ในมือเมื่อครู่ยังไม่ถูกจุ่มลงไปในบีกเกอร์ดีนัก น้ำอุณหภูมิสูงที่กระเด็นใส่หลังมือใหญ่ขึ้นสีแดงเป็นปื้น

 

 

โอ๊ย...

 

 

ชานยอล! -เป็นอะไรไหมแพคฮยอนหันกลับมองคนข้าง ๆ ทันทีที่ได้ยินเสียงร้อง หลังมือใหญ่ของชานยอลเปลี่ยนเป็นสีแดงตัดกับสีผิวอย่างน่ากลัว ทั้งสองกลายเป็นจุดสนใจของนักเรียนในห้องที่เริ่มซุบซิบพูดคุยเกี่ยวกับคำสาปของพยอนแพคฮยอนอีกครั้ง แต่คนตัวเล็กกลับไม่มีเวลาที่จะสนใจฟังคำนินทาของนักเรียนคนอื่นอีกต่อไป คนตัวเล็กไม่รอช้ารีบยกมือขออนุญาตอาจารย์เพื่อพาชานยอลที่โดนน้ำร้อนลวกไปห้องพยาบาลอย่างร้อนใจ เพราะแพคฮยอนคิดว่าเป็นอีกครั้งแล้วที่ชานยอลต้องเจ็บตัวเพราะเขา

 

 

แพคฮยอนเคาะประตูกระจกของห้องพยาบาล แม้จะไม่พบวี่แววของอาจารย์หมอที่มักประจำอยู่ หากแต่ก็ยังโชคดีที่ห้องนั้นไม่ได้ถูกล็อคเอาไว้ ชานยอลทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงเตี้ย ๆ ภายในห้องพยาบาลที่เงียบสงบและไร้ผู้คน มือใหญ่อีกข้างยังคงจับมือข้างที่เจ็บไว้และกัดปากเพราะอาการแสบร้อน ส่วนคนตัวเล็กนั้นเดินไปรอบ ๆ ห้องพร้อมกับเรียกหาอาจารย์หมอแต่ก็ไม่มีวี่แววตอบรับกลับมา แพคฮยอนจึงจำใจต้องมายืนหยุดตรงหน้าชานยอลอีกครั้ง ใบหน้าหวานก้มงุดอย่างรู้สึกผิด มือเรียวกุมกันอยู่ตรงหน้าขา แพคฮยอนโค้งลงต่ำพร้อมกล่าวคำขอโทษเบา ๆ

 

 

ฉันขอโทษจริง ๆ นะ... นายโอเคไหม ?”

 

 

มันไม่ใช่เพราะนายสักหน่อย แพคฮยอนอย่าโทษตัวเองเลยชานยอลลอบถอนหายใจเบา ๆ พลางยกยิ้มหมายให้อีกฝ่ายคลายความกังวล แพคฮยอนเหมือนจะเถียงอะไรสักอย่างแต่กลับโดนคนเจ็บขัดขึ้นเสียก่อน

 

 

เอาอย่างนี้ มาช่วยกันทำแผลดีกว่า

 

 

-อาจารย์ไม่อยู่ แล้วฉันก็ทำไม่เป็นด้วย ขอโทษนะคนตัวเล็กโค้งอีกครั้งและถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาโกรธตัวเองอีกครั้งที่ทำให้คนรอบข้างต้องเดือดร้อน เพราะแบบนี้เขาจึงอยากที่จะอยู่คนเดียวถึงจะรู้สึกเหงาแต่ก็ไม่มีใครต้องมาเจ็บตัวหรือเจอเรื่องร้าย ๆ ทั้งที่คนเหล่านั้นเป็นคนดีและไม่ได้ทำอะไรผิด

 

 

ถึงบอกว่าต้องช่วยกันทำไง เราพอทำแผลเป็นเพราะงั้นเราจะเป็นคนบอก แล้วแพคฮยอนก็ทำตามแล้วกัน รบกวนด้วยนะครับชานยอลกล่าวอย่างสุภาพพร้อมกับส่งยิ้มให้แพคฮยอนและก้มศรีษะน้อย ๆ แพคฮยอนพยักหน้าหงึกหงักคนตัวเล็กเผลอเงยหน้าขึ้นมามองชานยอลด้วยสายตามุ่งมั่นแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบหลบตาไปไว ๆ อย่างน่าเอ็นดูจนชานยอลอดไม่ได้ที่จะเผยยิ้มออกมา

 

 

ชานยอลเริ่มบอกสิ่งที่ต้องทำเป็นอย่างแรกนั่นคือโดยการให้แพคฮยอนรองน้ำใส่กาละมังเล็ก ๆ มาแช่มือเพื่อลดอาการแสบร้อน พร้อมกับฝากให้คนตัวเล็กเดินไปหยิบหลอดยาทามาพร้อมกันเลย แพคฮยอนวางกาละมังลงบนเก้าอี้ก่อนที่จะเลื่อนมันมาวางตรงหน้าของชานยอลเพื่อให้คนตัวโตเอามือแช่ได้ถนัดยิ่งขึ้น ส่วนตัวเองก็ยืนมองอยู่ใกล้ ๆ

 

 

ขอแช่แป๊ปนึงนะ แล้วเดี๋ยวค่อยทายาแพคฮยอนพยักหน้าตอบรับเบา ๆ และยืนตัวตรงมองมือชานยอลที่อยู่ในกะลามังเช่นเดิมจนอีกฝ่ายต้องออกปากชวนให้นั่งลงเพราะกลัวคนตัวเล็กจะเมื่อย

 

 

นั่งลงก่อนสิ ไม่ปวดขาเหรอ ?”

 

 

แต่ชานยอลนั่งอยู่...

 

 

นี่ไง นั่งเถอะ หรือแพคฮยอนรังเกียจ…” ร่างโปร่งเขยิบตัวไปนั่งติดของเตียงด้านหนึ่งเว้นที่ว่างให้กับแพคฮยอน น้ำเสียงทุ้มแกล้งทำเสียงทอดอ่อนตัดพ้อเบา ๆ ทำให้แพคฮยอนรีบส่ายหน้าพรืด ริมฝีปากบางของคนตัวเล็กยู่ไปทางซ้ายน้อย ๆ ก่อนจะค่อย ๆ นั่งลงข้าง ๆ ชานยอลโดยเว้นระยะระหว่างคนสองคนไว้เล็กน้อย เวลาผ่านไปครู่หนึ่งมันเป็นช่วงเวลาที่ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยอะไรออกมา เนื่องจากแพคฮยอนนั้นเอาแต่มองมือชานยอลส่วนคนเจ็บเองก็เอาแต่มองใบหน้าหวานที่กำลังจ้องมือของเขาอยู่ จนเมื่อชานยอลหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเองมือใหญ่อีกข้างจึงลองแตะเบา ๆ ที่หลังมือตรงที่แดงของตัวเองและเมื่อพบว่ามันเริ่มเจ็บน้อยลงแล้วจึงยกมือของตัวเองขึ้นจากน้ำเย็น ๆ ในกะละมัง

 

 

แพคฮยอนรีบกุลีกุจอเดินไปหาผ้าขนหนูอย่างรู้งานหากแต่คนตัวเล็กกลับหาไม่เจอนอกจากกระดาษทิชชู่ม้วนใหญ่หยาบ ๆ เขาดึงทิชชู่แผ่นใหญ่นั้นออกมาแผ่นสองแผ่นและกลับมานั่งที่เดิม มือเล็กล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าลายตารางสีอ่อนออกมาจากกระเป๋ากางเกงและปูมันบนตักทับบนแผ่นทิชชู่เพราะแพคฮยอนคิดว่าคนเจ็บคงจะรู้สึกระคายเคืองหากใช้กระดาษหยาบ ๆ แข็ง ๆ นั้นเช็ดที่แผลโดยตรง คนตัวเล็กจึงเลือกที่ใช้มันเพียงรองน้ำอยู่ด้านใต้เท่านั้น

 

 

วางมือลงมาสิแพคฮยอนเอ่ยขึ้นขณะใช้มือตัวเองจับชายผ้าเช็ดหน้าบนตักไว้

 

ขออนุญาตนะมือใหญ่วางลงบนผ้าผืนเล็ก มือเรียวของแพคฮยอนค่อย ๆ ซับน้ำออกให้อย่างนุ่มนวลราวกับกลัวว่าจะทำให้คนตัวโตเจ็บ เมื่อเห็นว่ามือของเขาแห้งดีแล้วชานยอลบอกขั้นตอนต่อไปเมื่อมือของเขาแห้งดีแล้ว

 

ต่อไปก็ทายาให้หน่อยนะเสียงทุ้มดังขึ้นข้างหูเพื่อเป็นการเตือนกลาย ๆ ให้แพคฮยอนรู้ว่าตอนนี้ทั้งสองไม่ได้อยู่ไกลกันเหมือนทีแรกอีกต่อไป ดวงหน้าหวานพยักหงึกหงัก เนื้อครีมสีขาวถูกทาลงบนบริเวณหลังมือที่ขึ้นสีอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วเล็กไล้วนอย่างอ่อนโยน สัมผัสนุ่ม ๆ บนหลังมือทำให้อัตราการเต้นของหัวใจชานยอลแปรเปลี่ยนยิ่งเมื่อเขาเพิ่งสังเกตว่าใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนเขามองเห็นแพขนตาของ ดวงตาเรียว จมูกรั้น ๆ และริมฝีปากสีอ่อนแล้วด้วย ชานยอลละสายตาออกไปมองฝ่ามือตนที่ถูกกอบกุมหลวม ๆ ด้วยมือขาวพร้อมรอยยิ้ม

 

แพคฮยอนเงยหน้าขึ้นมาเมื่อเห็นว่ายาที่ทาให้คนเจ็บนั้นซึมลงผิวไปแล้ว คนตัวเล็กผงะไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่าเขาและชานยอลอยู่ใกล้กันขนาดไหน คนตัวเล็กเบนหน้าหนีและชักมือของตัวเองออกช้า ๆ เพราะเกรงว่าจะเสียมารยาท จมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าไร้ที่ติและดวงตากลมโตที่อยู่ห่างไปไม่เท่าไหร่ทำให้แพคฮยอนรู้สึกว่าหัวใจของเขาเริ่มเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง

 

 

ขอบใจมากนะ ชานยอลปล่อยให้แพคฮยอนถอนมือไปและลูบท้ายทอยของตนแก้เก้อก่อนที่จะเอ่ยขอบคุณออกมา

 

 

อื้อ ไม่เป็นไร เอ่อ ออดคาบต่อไปดังแล้ว เราไปกันเลยไหม...แพคฮยอนออกปากชวนทำให้ชานยอลเงยหน้ามองนาฬิกาแขวนที่ติดอยู่บนผนัง ใบหน้าคมพยักลงอย่างเห็นด้วย คนตัวเล็กจึงยกกาละมังและหลอดยาไปเก็บ ในขณะที่ร่างสูงเก็บทิชชู่ที่เปียกไปทิ้งพร้อมยืนรออยู่ที่หน้าห้องพยาบาลจนกระทั่งอีกคนเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ กัน

 

 

ไว้เจอกันนะชานยอลสวมรองเท้าก่อนที่จะมอบรอยยิ้มและโค้งให้กับแพคฮยอน เช่นเดียวกันกับร่างบางทีโค้งกลับไป แล้วจึงก้มลงสวมรองเท้าผ้าใบของตน ที่จำไม่ได้ว่าถูกหันเป็นด้านพร้อมใส่ และแก้เชือกไว้เรียบร้อยตั้งแต่เมื่อไหร่

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

 

 

 

เปิดมาถึงหน้าที่สามแล้วนะคะ รอบนี้พยอยละเลงแล้วม๊าก็ช่วยสกรีนภาษาให้อีกทีค่ะ
แอบเพ้อชานยอลใส่ในฟิคด้วย อย่าบอกม๊านะ :P คุณหัวหน้าห้องหล่อมั้ยล่ะ ฮ่าาา
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์แล้วก็ทุกคนที่มาคุยกันในแท็ก #ฟิคกระดาษ / #ficpapier นะคะ
เรากับม๊าสลับกันตอบ ใครเจอม๊าก็โชคดีไปใครเจอเป็ดหัวแหลมของเราก็อย่าเพิ่งตกใจนะ (หรืออาจจะเจอทั้งคู่ ผ่าง!)
ฝากฟิคเรื่องนี้ด้วยนะคะ เจอกันตอนหน้าน้า!
@_88kraisis

 

 

 

ตอนนี้น้องพยอยเป็นของน้องพยอยแต่งนะคะ ฮ่าา เราแค่ช่วยเกลาภาษานิดหน่อย กิ ____ กิ
ในช่วงแรกอาจจะเจอน้องพยอยบ่อยนะคะ แต่หลังจากนี้น้องต้องไปเรียนที่เยอรมัน
อาจจะจะเจอเราบ่อยกว่าเดิม ฮ่าาา ช่วงนี้พยายามจะมาอัพวันเว้นวันเหมือนเม้ลท์เนาะะ
ยังไงก็ฝาก #ฟิคกระดาษ #ficpapier เอาไว้ด้วยนะคะ
อาจจะดูเรียบ ๆ แต่เราทั้งสองคนก็ตั้งใจเขียนออกมาอย่างเต็มที่ค่ะ หวังว่าจะชอบกันน้า ~
แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ ^ - ^
@mmeawchy  

© Tenpoints!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,468 ความคิดเห็น

  1. #1448 หมีคริสลี่ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 01:36
    หืมมมทฤษฎีนั้นจะเป็นจริงมั้ยยยย ต้องติดตามมม
    #1,448
    0
  2. #1435 Oum Sirilak (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 22:04
    เหมือนเห็นรังสีบาเรียสรชมพูรอบๆฟิคเรื่องนี้ตอนอ่าน????
    #1,435
    0
  3. #1417 pim pimmi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 16:33
    น่ารักกกก
    #1,417
    0
  4. #1402 Dyo.A (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 15:41
    เขินนนนนนน
    #1,402
    0
  5. #1399 เซแจ่มชานแจ๋ว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 09:18
    ทำไมละมุนนนนนนน
    #1,399
    0
  6. #1391 kasong.minkerbie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 20:05
    ห้องพยาบาลโรงเรียนนี้ละมุนเน้อ 
    #1,391
    0
  7. #1373 Byun Sania >< (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 21:17
    โอ้ยยยนไ หวานกัลละเกิ้นนน
    #1,373
    0
  8. #1343 `xQ-คิตตี้พาโบ* (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2557 / 14:55
    โอ้ยยยยยข่นบว้าาาาจะรับผิดชอบยังงายดีน้าาาาาาาา
    #1,343
    0
  9. #1217 uzosou (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 19:55
    เป็นแบคก็อดคิดไม่ได้ ใครจ้องตานี่เจ็บตัวหมดเลย
    #1,217
    0
  10. #1176 fangfangs (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 00:28
    ชานยอลอบอุ่นมากอ่ะ
    #1,176
    0
  11. #1155 mamama (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 22:30
    ว้ายๆๆๆๆๆแอบมองเหรอ
    #1,155
    0
  12. #1137 ploy ploylovelyGirl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 19:01
    ทำไมชานยอลเป็นผู้ชายที่อบอุ่นขนาดนี้ล่ะค้าาาาาาาาา U////////////////U
    #1,137
    0
  13. #1115 -FL- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 11:54
    ยอมเจ็บตัวเพื่อได้เห็นร้อยยิ้มอ้ะ.งื้ออออ ชยอลของบ่าววละมุนมาก.ดูแลอิแบคดีมาก หลงค่ะบ่องตง><
    #1,115
    0
  14. #1114 -FL- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 11:28
    แกรรร.แก้เชือกรองเท้าให้ด้วนแหล่ะ.ฮอลลลี่ค่ะ
    #1,114
    0
  15. #1088 mitake (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2557 / 15:36
    จริงๆเราคิดเหมือนชานยอลนะ อุบัติเหตุที่เกิดขึ้น มันเกิดมาจากความประมาทของเจ้าตัวต่างหาก 



    แค่จ้องตาสามวิมันไม่ทำให้ใครเค้าเจ็บตัวได้หรอก -0-
    #1,088
    0
  16. #1069 กวางหวาน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 14:05
    โอ๊ยยยยยยยย ชานยอลทำไมเป็นผช.ที่อบอุ่นขนาดนี้นะ
    ขอแอบอิจฉาแบคฮยอน 3 วินะ >< 555555555555555555555
    #1,069
    0
  17. #928 ribbon blue (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 06:49
    เนื้อคู่><
    #928
    0
  18. #878 ´ น้องแบคแมน๏ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 23:47
    พี่ปาร์คอบอุ่นมากกกกกกก
    #878
    0
  19. #779 BACON_BAEK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 14:28
    ชานยอลมัวแต่มองแบคเลยโดนน้ำร้อนลวก คำสาปไม่เกี่ยวเลย ชานยอลประมาทอีกตามเคย
    #779
    0
  20. #749 b-byun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:22
    พี่ปาร์คแม่งละมุนสุดๆอ่าาาาา

    เขินแทนแบคคคคค
    #749
    0
  21. #729 iphone-pp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:34
    จีฮเยคือคร๊ายยยยยยย ถึงขนาดทำให้ชานยอลโดดเรียนไปเฝ้าได้นี่ไม่ธรรมดาแล้วนะ ขออย่าให้เป็นแฟนเก่าหริอรักแรกอะไรเลยนะะ แต่ยังดีที่ชานยอลยัฝมีการโทรมาคุยกับแบคฮยอนด้วย ดีๆๆๆ
    #729
    0
  22. วันที่ 30 มกราคม 2557 / 19:20
    #รู้สึกเขิน
    อั้ยยยยยยยยยยย !
    X)
    #717
    0
  23. #674 Park Yajin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 02:58
    เนื้อคู่ของแบค(?)ปรากฏตัวแล้วววววววว 
    >/////<
    #674
    0
  24. #660 ดาว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 21:35
    แบคไม่ได้โชคร้ายหรอกเนอะ
    #660
    0
  25. #601 Minnie'MayZz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 12:35
    สบตากัน ;////////; เขิน 
    #601
    0