` {fic exo} 。p a p i e r ♡ chanbaek

ตอนที่ 3 : 。p a p i e r ♡ - 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,041
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    14 ก.ค. 57







 

.

 

 

.

 

 

.

 

           ห้องเรียนมัธยมคลาคล่ำไปด้วยเด็กนักเรียนและเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กเหมือนทุกวัน กลุ่มเด็กสาวนั่งจับกลุ่มคุยเรื่องไร้สาระ บางคนฟุบหลับกับโต๊ะ บางคนก็ขีดเขียนกระดานดำที่อยู่หน้าห้องเล่น แต่แล้วกิจกรรมเหล่านั้นก็ต้องหยุดไปชั่วขณะเมื่อสมาชิกคนสำคัญของห้องก้าวพ้นบานประตูเข้ามา เด็กหนุ่มตัวสูงหยุดอยู่หน้ากระดานชนวนสีดำที่มีรอยขีดเขียนเต็มไปหมดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะใช้แปรงลบกระดานจัดการลบรอยชอล์กบนกระดานออกจนสะอาดหลังจากนั้นนิ้วมือเรียวของเด็กหนุ่มจึงจับชอล์กสีหวานขึ้นมาเขียนบนกระดานอีกครั้ง

 

 

ปาร์คชานยอลคือหัวหน้าห้องม.ปลายปีสามห้องเอที่เปรียบเสมือนจุดศูนย์กลางความสนใจของใครหลายๆ คน ชานยอลเป็นที่รู้จักมากไม่แพ้พยอนแพคฮยอนแต่เชื่อเสียงของเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งคนนี้นั้น แทบจะเรียกได้ว่าตรงข้ามกับแพคฮยอนโดยสิ้นเชิง หากเปรียบแพคฮยอนเป็นคนที่มีเมฆสีอึมครึมลอยติดตามอยู่เสมอ ชานยอลก็คงเป็นคนที่มีพกสายรุ้งหรือพระอาทิตย์ดวงโตไว้กับเขาเสมอ นิสัยเป็นกันเอง คุยเก่ง และเข้ากับคนง่ายเป็นดั่งแม่เหล็กที่ดึงดูดให้ใครๆ ก็อยากเป็นเพื่อนกับชานยอล

 

 

   แปรงลบกระดานถูกเคาะสองสามทีเพื่อเรียกให้นักเรียนทุกคนในห้องหันกลับมาสนใจหัวหน้าห้องที่ยืนอยู่ด้านหน้าและตัวอักษรอ่านง่ายของเจ้าตัวที่เขียนเอาไว้ว่า สร้างสวนสนุกด้วยชอล์กสีชมพู ชานยอลแจกจ่ายยิ้มสดใสให้กับเพื่อนทุกคน เขาจัดชายเสื้อสูทนักเรียนเล็กน้อยก่อนจะเริ่มอธิบายสิ่งที่ได้รับมอบหมายมาจากทางโรงเรียน

 

 

   สัปดาห์นี้ทั้งสัปดาห์ห้องเราต้องวางแผนเรื่องค่ายบำเพ็ญประโยชน์นะ ใครมีไอเดียอะไรอยากจะเสนอไหมบอกได้ตลอดนะ แล้วเราต้องรบกวนทุกคนจับกลุ่มละห้าคนด้วย ตอนนี้เลย เพราะมีหลายงานจะได้กระจายง่ายๆ เนาะ

 

 

ชานยอลส่งยิ้มให้เพื่อนในห้อง แต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่เป็นที่สนใจของนักเรียนในห้องมากเท่าไหร่นักเพราะหลังจากที่ทุกคนได้ฟังคำอธิบายจากหัวหน้าห้องสุดหล่อเสียงพูดคุยก็เริ่มดังขึ้น หลายคนเริ่มลุกออกจากโต๊ะไปหาเพื่อนเพื่อเริ่มจับกลุ่มตามที่หัวหน้าห้องบอก เหลือเพียงแต่แพคฮยอนที่ยังคงนั่งนิ่ง อย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี

 

 

   ซักพักนักเรียนเป็นกลุ่มก็เดินไปหาชานยอลที่ยืนอยู่หน้าห้องเพื่อบอกรายชื่อและรับหน้าที่การเตรียมงานในส่วนของกลุ่มตัวเอง จนรายชื่อทั้งหมดใกล้จะครบชานยอลจึงเดินไปหากลุ่มตัวเองที่วานให้เพื่อนสนิทอย่างจงอินและจงแดหาและสำรองที่ของตนไว้ให้

 

 

   หนึ่ง สอง สาม สี่ แล้วคนที่ห้าล่ะชานยอลเอ่ยถามเพื่อน

 

 

   ก็คนอื่นเค้าเข้ากลุ่มกันครบแล้วอะ สี่ก็ไม่เป็นไรมั้งเพื่อนร่วมกลุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้น หัวหน้าห้องตัวสูงจึงเดินไปนับรายชื่อบนกระดานและพบว่ามันไม่ครบอย่างที่บอก

 

 

   ห้องเราหารห้าลงตัวนะ...แพคฮยอนไง มีกลุ่มหรือยัง มาอยู่กลุ่มเราไหมละสายตาจากตัวหนังสือก่อนจะไปสนใจตามเสียงเรียก ชานยอลคนนั้นกำลังส่งยิ้มให้แพคฮยอน ท่ามกลางสายตาอึ้งๆ ของเพื่อนที่เหลือทั้งห้อง

 

 

   อะไรนะชานยอล!”

 

 

   “เฮ้ย ไม่เอาด้วยนะ หมอนั่นน่ากลัวจะตายหนึ่งในนักเรียนร่วมห้องกล่าวพลางลูบต้นแขนตัวเองเมื่อพูดถึงเด็กชายต้องคำสาปที่นั่งอยู่หลังห้องชานยอลขมวดคิ้วน้อยๆ เมื่อได้ยินแบบนั้น เขาเองก็พอได้ยินชื่อพยอนแพคฮยอนมาบ้างว่าแพคฮยอนนั้นเป็นเด็กหนุ่มต้องคำสาปที่ไม่ว่าใครที่ได้สบตากับคนตัวเล็กคนนั้นเกินสามวินาทีจะต้องพบเจอกับอุบัติเหตุที่ทำให้เจ็บตัวอยู่เสมอ แต่ถึงแม้ว่ามันจะเป็นข่าวลือที่ฟังดูมีน้ำหนักพอตัวเนื่องจากหลายคนที่ลองท้าทายก็ได้พบกับเรื่องร้ายๆ อย่างที่หลายคนพูดกัน หากแต่ชานยอลก็ยังไม่เห็นด้วยที่คนคนหนึ่งจะถูกกีดกันออกไปจากกลุ่มเพื่อนเพราะเรื่องเล่าที่พูดกันปากต่อปาก

 

 

   ชานยอลอา จะเอาจริงเหรอ ท้าทายอำนาจมืดแพคฮยอนนี่ไม่คุ้มเลยนะ

   “นั่นสิ ถ้าเกิดเรื่องแย่ๆ ขึ้นมาใครจะรับผิดชอบกันล่ะเพื่อนในกลุ่มเริ่มส่งเสียงกระซิบและปฏิเสธที่จะทำงานกับร่วมกับนักเรียนที่ชื่อว่าพยอนแพคฮยอน คนตัวบางจึงได้แต่นั่งก้มหน้าก้มตา กัดริมฝีปากกลั้นความอ่อนแอไว้กับตัวเอง

 

 

   ถ้าจะอยู่กับแพคฮยอนงั้นเราขออนุญาตไปอยู่กลุ่มอื่นแล้วกัน

 

 

   “เราด้วย

 

 

   แพคฮยอนก็ถือเป็นสมาชิกห้องเรานะ คิดแบบนั้นได้ที่ไหน นี่ถ้ากลุ่มไม่ครบก็ต้องมีกลุ่มที่ทำสองหน้าที่นะ งานที่เหลือก็หนักด้วยทั้งติดต่อกับร้านขายของที่จะไปตั้ง แล้วก็ประชาสัมพันธ์

 

 

ชานยอลอธิบายอย่างใจเย็น เขาไม่คิดเลยว่าปฏิกิริยาของเพื่อนร่วมห้องจะออกมาเป็นแบบนี้และนั่นจึงทำให้หัวหน้าห้องเริ่มรู้สึกกังวลกับอนาคตโครงการบำเพ็ญประโยชน์และความสัมพันธ์ของห้องเขา

 

 

   งานนี้สำคัญมากๆ นะ สำหรับนักเรียนม.ปลายปีสุดท้าย พวกเราก็รู้กันอยู่ว่าทุกรุ่นต้องทำเพื่อเป็นการคืนประโยชน์แก่สังคม รวมไปถึงเป็นคะแนนส่วนหนึ่งในเทอมสุดท้ายด้วย คิดดูว่าถ้าห้องเราทำออกมาไม่เป็นรูปเป็นร่าง แต่ห้องอื่นกลับทำออกมาได้ดีมันก็คงแย่ใช่ไหมล่ะ คิดซะว่าไปช่วยน้องๆ ที่ต่างจังหวัดดีกว่านะ หรือจะคิดว่าเป็นการพักร้อนก่อนเข้ามหาลัยก็ได้ อย่างที่เห็น เราว่าไปช่วยกันสร้างส่วนสนุกเล็กๆ ที่โรงเรียนต่างจังหวัดน่าจะเข้าท่าดี หรือใครอยากทำอย่างอื่นก็บอกได้เลยนะ

 

 

ชานยอลอธิบายออกมายาวเหยียดเพื่อหวังจะโน้มน้าวคนอื่นๆ ในห้อง ให้คล้อยตาม นักเรียนหลายคนเริ่มคิดตามและเห็นด้วยคำพูดของหัวหน้าห้องสุดหล่อ หากแต่ใจหนึ่งก็ยังคงกลัวเรื่องคำสาปของแพคฮยอนอยู่ เพราะเป็นที่รู้กันว่าแต่ละคนที่โดนคำสาปเข้าไปก็เจ็บตัวอยู่ไม่น้อย ถ้าจะบอกว่าก็แค่อยู่ห่างจากแพคฮยอนไว้จะได้ไม่เผลอสบตาและเจอเรื่องแย่ๆ ก็ฟังดูยากในเมื่อพวกเขาต้องทำงานด้วยกัน

 

 

   แต่หัวหน้าห้อง เรื่องแพคฮยอนน่ะ ยังไงก็ไม่อยากเสี่ยงด้วยหรอก ม-มันน่ากลัวแขนยาวของคนถูกเรียกยกขึ้นมากอดอกอย่างครุ่นคิด ชานยอลยู่ปากมาทางซ้ายและจมเข้าไปอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง มันจะดูเป็นการรบกวนแพคฮยอนโดยใช่เรื่องแต่คนตัวสูงก็คิดว่าเขาจำเป็นที่จะต้องพิสูจน์และลบล้างข่าวลือของแพคฮยอนเพื่อให้ทุกคนในห้องสบายใจ โครงการค่ายบำเพ็ญประโยชน์นั้นจำเป็นต้องอาศัยแรงจากทุกคนรวมถึงการประสานและแบ่งปันงานที่พอเหมาะให้ทุกอย่างเข้ากันดีจึงจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดีและผลพลอยได้ที่อาจจะจะตามมาก็อาจจะเป็นการที่พยอนแพคฮยอนคนนั้นจะได้มีสังคมร่วมกับเพื่อนใหม่ๆ ด้วยเช่นกัน

 

 

   ถ้าอย่างนั้นเราจะเป็นคนพิสูจน์เรื่องคำสาปของแพคฮยอนเอง ถ้ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราขอร้องให้ทุกคนลืมเรื่องคำสาปของแพคฮยอนแล้วหันมาช่วยกันทำค่ายบำเพ็ญประโยชน์ครั้งนี้ให้ออกมาดีที่สุดก็แล้วกันนะไม่มีเสียงของนักเรียนคนใดในห้องขานตอบรับกลับมาจะมีก็เพียงแค่สายตาหวาดหวั่นของนักเรียนในห้องเรียนที่จับจ้องมายังชานยอล แต่หัวหน้าห้องตัวสูงกลับไม่มีท่าที่หวั่นใจ ในแววตาของชานยอลยังคงประกายความสดใสอยู่เช่นเดิม

 

 

“โอเค งั้นเรามาพิสูจน์กันวันนี้เลยว่าคำสาปของแพคฮยอนน่ะไม่ใช่เรื่องจริง” หัวหน้าห้องคนเก่งยกยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจก่อนที่จะเดินตรงไปที่โต๊ะแถวหลังสุด โดยมีคนหลายคนแอบตามออกไปดูห่างๆ

 

 

   พยอนแพคฮยอนที่เพิ่งพยายามมองข้ามคำพูดทำร้ายจิตใจทั้งหลายด้วยการใส่หูฟังและจมดิ่งไปในโลกของตัวอักษรในไลท์โนเวลที่เขาอ่านอยู่ จึงไม่ได้รู้สึกตัวว่ามีเด็กหนุ่มตัวสูงคนหนึ่งกำลังยืนใช้มือค้ำโต๊ะไม้สะอาดเอี่ยมของเขาอยู่ นั่นรวมไปถึงสายตานับสิบคู่ที่ติดตามอิริยาบถของคนทั้งสองอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล เสียงเคาะเบาๆ บนโต๊ะก็เรียกให้ดวงตาเรียวละออกจากตัวอักษรและเงยหน้ามาพบกับใครคนหนึ่งที่ยืนรออยู่ ดวงตากลมโตสีดำสนิทเป็นประกายฉายแววสดใสอยู่ในระดับสายตาเดียวกับดวงตาเล็กของแพคฮยอนอย่างพอดิบพอดี เสียงพูดคุยรอบข้างเงียบไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้แต่ในตอนนี้สียงที่แพคฮยอนได้ยินมีเพียงเสียงนุ่มทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมาจากริมฝีปากได้รูปซึ่งถูกแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มบาง

 

 

   สวัสดี ฉันชื่อ ปาร์คชานยอล

 

 

   “สวัส...ดีแพคฮยอนรำพึงเสียงเบากลับไป เขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำสีหน้าแบบไหน อาจจะเป็นเฉยชาอย่างเคย หากแต่แววตาสดใสที่ดูอบอุ่นของคนที่เพิ่งแนะนำตัวตรงหน้ามันดูต่างไปจากคนอื่นที่เขาเคยพบเจอ นัยน์ตากลมโตที่หลายคนอิจฉาทอดมองแพคฮยอนด้วยแววตาเป็นมิตรไม่มีร่องรอยความกังวลเหมือนคนอื่นๆ ที่มักจะเข้าหาแพคฮยอนเพียงเพื่อท้าทายข่าวลือดังกล่าว

 

 

   ชานยอลคิดว่ามันคงจะเกินสามวินาทีมามากแล้วแต่เขาก็ยังไม่ละสายตาไปไหน แพคฮยอนผู้ต้องคำสาปที่เขาร่ำลือไม่ได้ดูเป็นพิษเป็นภัยกับใครอย่างที่หลายคนพูดถึง ดวงตาคู่นั้นที่น้อยคนนักจะมีโอกาสได้สบ บัดนี้ฉายแววตกใจเหมือนลูกสุนัขตัวเล็กๆ จ้องเขากลับด้วยแววตาไร้เดียงสาแต่กลับน่ามองอย่างประหลาด น่าเสียดายเหลือเกินที่ข่าวลือนั้นทำให้แววตานี้เจือความหม่นหมองและหวาดระแวง

 

 

   พยอนแพคฮยอนใช่ไหม? ยินดีที่ได้รู้จักนะมือใหญ่ถูกส่งมาด้านหน้าเพื่อเป็นการทักทายแบบตะวันตก แพคฮยอนยื่นมือเรียวของต้นไปจับเบาๆ ก่อนจะรีบปล่อยออกมา เขากำลังรู้สึกประหม่าและวางตัวไม่ถูกเนื่องจากเมื่อกวาดสายตาไปรอบห้องแล้ว ทุกคนต่างดูเหมือนกำลังจับจ้องการกระทำของชานยอลอยู่ไม่วางตา

 

 

ทำไมแพคฮยอนจะไม่รู้จัก ปาร์คชานยอลหัวหน้าห้อง เด็กหนุ่มที่เป็นจุดศูนย์กลางของเพื่อนฝูงอยู่ตลอดเสมอเพราะอุปนิสัยเข้ากับคนง่ายของเจ้าตัวทำให้คนตัวเล็กยอมรับตามตรงว่าเขาเองก็ยังอดชื่นชมและอิจฉาไม่ได้ และในตอนนี้ชานยอลกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา ทำความรู้จักกับพยอนแพคฮยอนคนนี้ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ของนักเรียนทั้งที่อยู่ในห้อง

 

 

   ฝากตัวด้วยนะ แพคฮยอนมาอยู่กลุ่มเราแล้วกัน ชานยอลยิ้มให้แพคฮยอนอีกครั้งก่อนจะกล่าวทิ้งท้ายไว้สั้นๆ

 

 

คนตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงักและผงกหัวน้อยๆ จากนั้นจึงแอบก้มหน้าลงไปอย่างเคยตัว แอบยกยิ้มบางที่ไม่มีใครสังเกตเห็นกับตัวเอง

 

 

ใบหน้าคมลอบหันกลับหลังไปมองคนที่นั่งอยู่หลังห้องที่ในตอนนี้กำลังยกหนังสือเล่มเล็กในมือขึ้นมาอ่านอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่ริมฝีปากเล็กนั่น คนแอบมองเผลอระบายยิ้มบางๆ ออกมาบ้าง ก่อนจะถูกเบนความสนใจเพราะเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งพยายามไถ่ถามและบอกให้ชานยอลระวังตัวหลังจากจ้องตาแพคฮยอนเกินสามวินาที หัวหน้าห้องคนเก่งโบกมือบอกปัดว่าไม่ต้องเป็นห่วง และก้าวไปยืนที่หน้ากระดานดำห้องของตนอีกครั้ง

 

 

   คราวนี้ก็ไม่ต้องห่วงกันแล้วนะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น เอาเป็นว่าเรายอมรับผิดชอบเอง เรื่องค่ายถ้าเป็นไปได้อยากให้มากันทุกคนเลย ส่วนเรื่องเตรียมการ เดี๋ยวเราจะบอกอีกที

 

 

   แม้จะยังไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่นักแต่สมาชิกในห้องก็พยักหน้าตอบรับคำของชานยอล บางคนก็กลับไปซุบซิบต่อเหมือนเดิมโดยมีชื่อของชานยอลอยู่ในบทสนทนานั้น เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าที่วางอยู่ไม่ไกลก่อนจะขอตัวเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตนซึ่งมักจะมีเพื่อนๆ มายืนมุงคุยกับเจ้าของที่นั่งอยู่เสมอ รอยยิ้มเจิดจ้าและเสียงหัวเราะมักแต่งแต้มอยู่บนใบหน้าไร้ที่ติ ชานยอลรับฟังความคิดเห็นจากเพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ เกี่ยวกับโครงการบำเพ็ญประโยชน์ในครั้งนี้รวมไปถึงคำให้ชานยอลระวังตัว

 

 

   อาจารย์ที่เพิ่งเดินเข้ามาที่ห้องเพื่อสอนวิชาต่อไปทำให้ทุกคนแยกย้ายกลับที่ ชานยอลหยิบหนังสือออกมาจากกระเป๋าและเปิดไปยังหน้าที่อ่านค้างไว้จากคาบที่แล้ว หากแต่วันนี้นักเรียนตัวอย่างกลับไม่ได้ตั้งใจเรียนอย่างที่ควรจะเป็น มือใหญ่ยกขึ้นเท้าคางบนโต๊ะส่วนสายตานั้นเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่ต้นสากุระกำลังปลิดปลิว แทนที่จะจินตนาการตามบทละครฝรั่งที่เพื่อนคนหนึ่งซึ่งได้รับมอบหมายให้ลุกขึ้นอ่านให้ทั้งห้องฟัง แต่ภาพในหัวชานยอลตอนนี้มีเพียงดวงหน้าหวานใสที่ถูกล้อมกรอบด้วยเส้นผมสีเข้มตัดกับผิวแก้มขาวสะอาด คิ้วเรียวที่เลิกขึ้นเพราะอาการตกใจน้อยๆ ริมฝีปากสีระเรื่อเป็นกระจับที่เผยอเหมือนกำลังจะพูดอะไรซักอย่างและดวงตาแป๋วที่จ้องสบสายตาของชานยอลอยู่ครู่หนึ่ง รวมไปถึงรอยยิ้มบางที่สังเกตเห็นได้ยาก หากพยอนแพคฮยอนคนนั้นยิ้มกว้างๆ จะเป็นอย่างไรนะ?

 

 

   เมื่อรู้สึกตัวว่าคิดเถลไถลไปไกล เด็กหนุ่มจึงสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไปแต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลเท่าไหร่นักเนื่องจากภาพของแพคฮยอนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิดของเขาอยู่เสมอ หลังจากนั้นไม่นานชานยอลจึงตัดปัญหาด้วยการกลับมาสนใจตัวหนังสือภาษาต่างชาติและปล่อยให้ตัวเองดื่มด่ำกับเนื้อเรื่องของบทละครดังกล่าวแทน

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

ชานยอลกลับบ้านดีๆ นะเว้ย

 

 

อือ ไปละตัวล็อคล้อของจักรยานคันเก่งถูกปลดออกก่อนชานยอลจะเก็บมันเข้ากระเป๋าหลังจากที่บอกลาเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งเสร็จเขาก็จูงพาหนะคู่ใจออกเดินไปที่หน้าโรงเรียนซึ่งจอแจไปด้วยเด็กนักเรียนเนื่องจากเป็นเวลาเลิกเรียน ชานยอลส่งยิ้มให้กับนักเรียนกลุ่มหนึ่งหลังจากที่เขาได้ยินเสียงเอ่ยลาจากนักเรียนกลุ่มนั้น

 

 

   สองล้อของจักรยานเคลื่อนตัวไปตามเส้นทางที่เด็กหนุ่มตัวสูงคุ้นเคย มันเป็นถนนสายเล็กๆ ที่ไม่มีคนค่อยพลุกพล่านมากนัก แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายเล็ดลอดผ่านร่มใบไม้ที่เปลี่ยนสีในฤดูใบไม้ผลิ ชานยอลปั่นจักรยานกลับบ้านอย่างไม่รีบร้อนพร้อมทั้งถือโอกาสนี้ซึมซับทัศนียภาพสวยๆ ไปด้วยในเวลาเดียวกัน และด้วยความที่คิดว่าเป็นถนนสายเดิมๆ จึงทำให้ชานยอลชะล่าใจและไม่ทันระวังเพราะมัวแต่จับจ้องไปยังต้นซากุระสีชมพูตัดกับสีเข้มของใบไม้และพื้นหญ้าริมฟุตบาททำให้เด็กหนุ่มลืมตัวว่าตรงหน้าของตนนั้นเป็นเนินลาดชัน

 

 

   มือข้างหนึ่งที่เผลอละออกจากแฮนด์จักรยานทำให้ไม่สามารถควบคุมได้ถนัดและเสียการทรงตัว ผลลัพธ์จึงกลายเป็นว่าจักรยานคันสีขาวพร้อมคนขับต้องไปนอนลงพื้นหญ้าสีเขียวข้างทาง พรมต้นหญ้าชอุ่มที่ช่วยรองรับร่างของเด็กหนุ่มตัวสูงเอาไว้ทำให้ชานยอลไม่ได้บาดเจ็บมากเท่าไหร่นักจะมีก็เพียงแค่อาการปวดตามเนื้อตัวและบาดแผลถลอกเล็กน้อย แขนด้านซ้ายที่เป็นจุดรับน้ำหนักของคนตัวสูงในตอนล้มถูกสะบัดเล็กน้อยเพื่อไล่อาการปวดชา ชานยอลร้องซี้ดและจิ๊ปากออกมาเบาๆ เพราะอาการเจ็บที่แขน เขาถอนหายใจให้กับความไม่ระวังของตนและกำลังจะหยัดยืนขึ้นเพื่อเดินทางกลับบ้านต่อ หากแต่เสียงหวานที่ลอยมาตามลมที่พัดผ่านไป กลับทำให้ความคิดนั้นชานยอลต้องชะงัก

 

 

   เป็นอะไรไหม?” คนตัวเล็กค่อยๆ หย่อนตัวลงนั่งอยู่ตรงหน้าคนเจ็บเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทอดอ่อน หากแต่ไม่กล้าที่จะสบสายตากับคนที่นั่งอยู่บนพื้นหญ้าโดยตรง เนื่องจากกลัวว่ามันอาจจะทำให้เกิดอุบัติเหตุเลวร้ายที่ต้องทำให้ชานยอลเจ็บตัวอีก

 

 

   คนตัวสูงระบายยิ้มจางบนริมฝีปากทันทีที่เห็นว่าใครที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาในตอนนี้

 

 

ชานยอลเอียงคอและพยายามสบตากับคนที่เอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมสบสายตา เขาแทบไม่ต้องอ่านป้ายชื่อบนอกเสื้อก็รู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

 

 

ไม่เป็นไรหรอก แค่ปวดตรงนี้นิดหน่อยปลายนิ้วชี้ไปที่แขนข้างที่เจ็บเรียกให้แพคฮยอนเงยหน้าไปมองตามอย่างเผลอตัว ลมเอื่อยๆ พัดเส้นผมสีเข้มที่ปกปิดดวงหน้าหวานและนัยน์ตาสวยให้เปิดออกทำให้ชานยอลเห็นมันได้ชัดกว่าเดิม กลีบดอกซากุระกลีบหนึ่งที่ปลิดปลิวออกจากต้นหล่นลงแผ่วเบาบนศีรษะกลมโดยที่เจ้าตัวไม่ทันได้สังเกต

 

 

   สายตาของแพคฮยอนยังคงจับจ้องไปที่แขนของชานยอล หากแต่สายตาของชานยอลนั้นกำลังจ้องมองไปที่ใบหน้าของแพคฮยอนไม่วางตา

 

 

   เอ่อ ชานยอล ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า?” แพคฮยอนละสายตาออกจากแขนข้างที่บาดเจ็บของคนสูงขึ้นมาสบสายตากับดวงตากลมโตของอีกฝ่ายอย่างลืมตัว ชานยอลสังเกตเห็นว่าในดวงตาเรียวของคนตัวเล็กฉายความเป็นห่วงเป็นใยเพียงครู่หนึ่งก่อนที่เจ้าตัวจะเสหลบไปเมื่อนึกได้ว่าพวกเขาทั้งคู่ไม่ควรสบตากัน

 

 

   ไม่เท่าไหร่แล้วล่ะ

 

 

   “ถ้างั้นเราไปก่อนนะ แพคฮยอนลุกขึ้นยืนและโค้งให้เพื่อนร่วมชั้น เช่นเดียวกันกับชานยอลที่พยุงตัวเองลุกขึ้นพร้อมกับจักรยานคู่ใจ

 

 

   ฉันขอโทษนะ...นายก็ระวังตัวด้วยเสียงหวานเอ่ยออกมาเบาหวิวขณะที่เดินถอยหลังห่างออกไปและโค้งให้ชานยอลซ้ำๆ คนตัวสูงยืนมองคนตัวเล็กที่เดินก้าวออกไปจนลับตาแล้วจึงค่อยๆ เดินจูงจักรยานกลับบ้านพร้อมกับรอยยิ้มบางบนริมฝีปากได้รูป

 

 

ความทรงจำครั้งที่สองกับเพื่อนคนใหม่ของชานยอลได้เริ่มต้นขึ้นแล้วที่ใต้ต้นซากุระต้นนั้น

 

 

 













ตอนที่สองแล้วว ยิปปี้~ ขอบคุณหลายๆคนที่ชอบฟิคเรื่องนี้นะคะ ฝากติดตามกันไปเรื่อยๆน้า :D ชานยอลหล่อป่ะล่ะ ฮ่า
ส่วนตัวเราชอบคาแร็คเตอร์ชานยอลเรื่องนี้มากกกมากกกกก หวังว่าอ่านไปเรื่อยๆทุกคนจะคิดเหมือนกันนะ จะพยายามเขียนให้ทันแล้วก็อัพให้ได้สม่ำเสมอนะคะ
ชอบไม่ชอบตรงไหนติชมได้เสมอนะคะ อย่าลืมติดแท็ก #ficpaper / #ฟิคกระดาษในทวิตน้า :^D
เจอกันตอนต่อไปค่ะ
@_88kraisis   



ตอนที่สองมาแล้วค่ะ ^ - ^
ตอนนี้เป็นส่วนที่น้องพลอยเป็นคนแต่งน้า ~ ยังไงก็ฝากฟิคเรื่องนี้ด้วยนะคะ
อย่าลืมติดแท็ก #ฟิคกระดาษ หรือ #ficpapier ด้วยน้า ~
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นมาก ๆ เลยนะคะ > - <
แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ 
@mmeawchy

 

 


















 
 
© Tenpoints!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,468 ความคิดเห็น

  1. #1467 haneul_o4 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 09:07
    อบอุ่นจังนะคะชานยอล
    #1,467
    0
  2. #1447 หมีคริสลี่ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 01:23
    แงละมุนมากกกก
    #1,447
    0
  3. #1416 pim pimmi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 15:42
    พี่ชานโคตรพระเอก ><
    #1,416
    0
  4. #1390 kasong.minkerbie (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 19:54
    ต้นซากุระต้นนั้น..
    ต้นซากุระฉันรักแกจังเลยว่ะ 5555555555
    #1,390
    0
  5. #1372 Byun Sania >< (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 21:09
    น่าย้ากกกก ดูแลเอาใจใส่
    #1,372
    0
  6. #1359 cat_casper (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 22:12
    น่ารักจังเลยย ฮึ่มมม :)))
    #1,359
    0
  7. #1342 `xQ-คิตตี้พาโบ* (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2557 / 14:37
    ตามองตาสายตาก็จ้องมองกัน ฮิ้ววววว นี่มองตาแบคเป็นคำสาปคงไม่ใช่มะ อาจจะมองแล้วเคลิ้มตะหาก
    #1,342
    0
  8. #1216 uzosou (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 18:08
    แบคฮยอนคงเป็นห่วง แอบตามมาใช่ไหมลูก

    เห็นพี่ชานเจ็บโทษตัวเองน่าดู
    #1,216
    0
  9. #1171 fangfangs (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 23:56
    เเบคยิ้มเเล้วๆ ยิ้มบ่อยๆให้หัวหน้าปาร์คนะ น่ารักดีชอบๆ
    #1,171
    0
  10. #1154 mamama (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 22:17
    คราวนี้มาแบบเนิบๆ นาบๆ เรื่อยๆ ดี
    #1,154
    0
  11. #1136 ploy ploylovelyGirl (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 18:57
    โอ๊ยยยยยย ละมุนอ่ะ ./////////////.
    #1,136
    0
  12. #1103 ∆;หมาน้อยกับโยดา.♡ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 19:20
    ละมุนจังง
    #1,103
    0
  13. #1087 mitake (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2557 / 15:08
    หึๆ ยิ้มแล้ว ยิ้มเพราะหัวหน้าปาร์คซะด้วยยย ^^
    #1,087
    0
  14. #1068 กวางหวาน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 13:50
    แบคฮยอนยิ้มแล้ว ยิ้มเพราะหัวหน้าห้องปาร์คสุดหล่อซะด้วย
    55555555555555555555
    อ๊ายยยยยยยยย ขอเขิน 10 วินะ
    #1,068
    0
  15. #876 ´ น้องแบคแมน๏ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 23:39
    เห้ย มันน่ารักงะ
    นั่งยิ้มเหมือนเป็นบ้าละ
    55555555
    #876
    0
  16. #778 BACON_BAEK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 14:15
    ไม่เกี่ยวกับคำสาปของแบคหรอก ชานยอลประมาทเห็นๆ
    #778
    0
  17. #769 `พ่อตาสระอิ:') (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 22:22
    ได้กลับมาอ่านอีกรอบ พอดีลืมแลวอ่ะ 55 55
    #769
    0
  18. #748 b-byun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:49
    เขินพี่ปาร์คคคคคคคคคคคคค

    จ้องแบคขนาดนั้น

    ถ้าแบคเป็นปลากัดคงท้องไปแล้วล่ะ 555
    #748
    0
  19. วันที่ 29 มกราคม 2557 / 23:50
    เหยยย อำนาจมืดนี่เรื่องจริงป่ะ
    ทำไมบังเอิญได้ทุกคนขนาดนี้อ้ะ ??????
    บยอนชักจะซวยเกินไปนะ -.-
    เหออออออออออออ
    #716
    0
  20. #673 Park Yajin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 02:48
    แบคแลดูมีอำนาจมีแต่คนกลัว -.-
    จะกลัวกันทำไมถ้าเป็นเราต่อให้มีเรื่องไม่ดีแต่ได้เป็นเพื่อนกับคนน่ารักแบบนี้ยอมอ้าาาาา ><
    #673
    0
  21. #659 ดาว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 21:14
    5555555555ทุกคนคงกลัวอำนาจมืดของแบคฮยอน
    #659
    0
  22. #600 Minnie'MayZz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 12:26
    ชานยอลไม่ได้รถคว่ำเพราะคำสาปแบคสินะ.. มันกำลังเพ้อต่างหาก 555555555555555555555555 
    #600
    0
  23. #594 24 ชั่วโมง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 00:08
    ฮรึ้ยยยยย ละมุนอ่าาาาาาาา
    คือแบบอิยอลแกรถคว่ำเพราะแกเพ้อสินะ555555
    #594
    0
  24. #576 Spa Za Lulla (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2556 / 09:05
    น่ารักกก ๆ ><
    #576
    0
  25. #538 - S O L T E A R - (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 10:55
    น่ารักโฮกกกกกกกกก >/////////<
    อำนาจมืดบยอนแบค 5555555 ชานยอลจ๋าาาา ช่วยแก้คำสาปทีสิ <3
    #538
    0