` {fic exo} 。p a p i e r ♡ chanbaek

ตอนที่ 2 : 。p a p i e r ♡ - 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    3 ก.ค. 57

 




.





.





.




 

 “ขอบคุณค่ะ” แพคฮยอนยื่นมือไปรับเงินทอนจากพนักงานในร้านสะดวกซื้อแถวบ้านก่อนที่จะก้มลงนับเงินทอนในมือของตัวเองก่อนที่จะพบว่าเงินทอนที่เขาได้รับกลับมาที่แบงค์พันวอนนั้นมีตัวอักษรอะไรบางอย่างถูกเขียนเอาไว้อยู่

 

            คิมซันเฮ

 

            คนตัวเล็กอ่านชื่อที่อยู่บนแบงค์พันวอนใบนั้นอีกครั้งก่อนที่จะเก็บมันลงในกระเป๋าสตางค์ของตัวเองแล้วจึงเดินออกจากร้านสะดวกซื้อเพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนของเขา ระหว่างทางที่เดินไปยังโรงเรียนแพคฮยอนนึกถึงชื่อที่ถูกเขียนอยู่ในแบงค์พันวอนที่เจ้าตัวเพิ่งจะเก็บมันลงไปในกระเป๋าก่อนที่จะย้อนนึกถึงคำพูดของแม่ตัวเองที่เคยสั่งให้เขาเขียนชื่อตัวเองลงไปในแบงค์พันวอนก่อนที่จะเอาแบงค์ใบนั้นไปใช้ แม่ของคนตัวเล็กได้ให้เหตุผลสำหรับการกระทำนั้นเอาไว้ว่า เมื่อใดที่แพคฮยอนได้รับแบงค์พันวอนที่มีชื่อของตัวเองเขียนอยู่กลับมา ใครที่เป็นคนยื่นแบงค์ใบนั้นให้กับแพคฮยอนคนนั้นคือเนื้อคู่ของเขานั่นเอง และแน่นอนว่าแพคฮยอนไม่เชื่อกับสิ่งที่แม่ของเขาพูดแต่ก็ต้องทำตามเพราะเป็นคำสั่งที่แม่บังคับให้คนตัวเล็กทำ และแพคฮยอนก็นึกแปลกใจอยู่เล็กน้อยเพราะเขาไม่คิดว่าจะมีคนที่เชื่อเรื่องโชคชะตาอะไรแบบนั้นเหมือนกับแม่ของเขา

 

 

            เสียงพูดคุยของนักเรียนชั้นม.ปลายคือสิ่งแรกที่แพคฮยอนได้ยินหลังจากที่เดินขึ้นมาถึงทางเดินบนชั้นเรียนของตัวเอง คนตัวเล็กกำสายกระเป๋าเป้นักเรียนของตัวเองเอาไว้แล้วจึงเดินตรงไปยังห้องเรียนของตัวเองและทุกครั้งที่แพคฮยอนเดินผ่านนักเรียนคนอื่น ๆ ที่อยู่บนชั้นนั้น สายตาของนักเรียนที่เดินผ่านคนตัวเล็กมักจะเบนหลบไปทางอื่นอยู่เสมอ พฤติกรรมแปลก ๆ ของนักเรียนเหล่านั้นที่ปฏิบัติต่อแพคฮยอนอาจจะดูแปลกประหลาดแต่ถึงอย่างนั้นคนตัวเล็กที่กำลังเดินไปยังห้องเรียนของตัวเองก็คุ้นชินกับพฤติกรรมของเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ไปเสียแล้ว

 

            “ไหน ! คนที่ชื่อแพคฮยอนอยู่ไหน !” ยังไม่ทันที่เจ้าของชื่อแพคฮยอนจะได้หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ของตัวเอง เสียงโวกเวกโวยวายที่ดังขึ้นจากหน้าห้องก็สามารถเรียกความสนใจของนักเรียนทุกคนในห้อง 3-B ให้หันไปมองเป็นทางเดียวกัน

 

            “ไอ้ยองบิน ไหนวะคนที่ชื่อแพคฮยอนที่เขาว่ากันหน่ะ” แพคฮยอนหันไปมองเจ้าของเสียงทุ้มๆ ที่กำลังโวยวายอยู่ตรงหน้าประตูห้องเรียนของเขา ก่อนที่เด็กนักเรียนอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกันจะชี้นิ้วมือมาทางเขาโดยที่ไม่ยอมหันหน้ามาสบสายตากับคนตัวเล็กที่ยืนงงอยู่เลยแม้แต่น้อย

 

            “ไหน คนนี้หรอ ?” เจ้าของน้ำเสียงโวยวายคนนั้นเดินมุ่งตรงเข้ามาแพคฮยอนที่ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ สองมือของคนที่เพิ่งเดินเข้ามาถึงตบลงบนโต๊ะเรียนของคนตัวเล็กจนเกิดเสียงดัง และนั่นก็ทำให้แพคฮยอนสะดุ้งตัวเล็กน้อย ดวงตาเรียวจ้องมองคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยแววตาสงสัยระคนกับตกใจ

 

            “ฉันชื่อฮยองซอก ฉันได้ยินมาว่าคนที่จ้องตากับนายเกินสามวินาทีจะทำให้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้น แต่ฉันไม่เชื่อ เพราะฉะนั้นวันนี้ฉันเลยจะมาพิสูจน์ด้วยการจ้องตากับนาย” คนที่เพิ่งตบโต๊ะจนเกิดเสียงดังเมื่อครู่เอ่ยอธิบายออกมาด้วยความรวดเร็ว เรียกเสียงฮือฮาจากนักเรียนคนอื่นในห้องได้เป็นอย่างดี แต่กับแพคฮยอนแล้วเขาเพียงแค่จ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย

 

            “เอาล่ะนะ 1 2 3 ...” ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งห้องเรียนเมื่อสิ้นเสียงนับของฮยองซอก เด็กนักเรียนคนอื่นต่างลุ้นระทึกและรอดูว่าหลังจากที่ฮยองซอกจ้องตากับแพคฮยอนจนครบสามวินาทีแล้วนั้นจะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นต่อจากนั้น

 

            “ไม่เห็นจะมีอะไรเลยนี่หว่า ข่าวลือพวกนั้นโกหกทั้งนั้นแหละ” ฮยองซอกละสายตาออกจากแพคฮยอนก่อนที่จะพูดขึ้นเสียงดัง นักเรียนในห้องยังคงนิ่งเงียบและจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

 

            “ไปกันเถอะยองบิน ฉันไม่เห็นจะซวยอะไรเลยสักนิด” ฮยองซอกหันกลับไปเรียกเพื่อนตัวเองก่อนที่จะเดินออกจากห้อง 3-B ไป นักเรียนในห้องบางคนแอบชะโงกหน้ามองตามฮยองซอกที่เดินออกไปและยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้โล่งใจ เสียงโวยวายก็ดังขึ้นตามที่บันไดของอาคารเรียน

 

            “เห้ย !!! ฮยองซอกตกบันได !!!!

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

            มันเป็นข่าวลือที่เริ่มเกิดขึ้นเมื่อตอนที่แพคฮยอนกำลังเรียนอยู่ในระดับชั้นมัธยมปลายปีสองเทอมแรก ด้วยความที่พยอนแพคฮยอนเป็นพูดน้อย ค่อนข้างเก็บตัว และไม่ได้สุงสิงกับใครตั้งแต่ย้ายเข้ามาเรียนชั้นม.ปลายที่โรงเรียนแห่งนี้ จึงทำให้คนตัวเล็กไม่มีเพื่อนสนิทเลยแม้แต่คนเดียว และด้วยความที่แพคฮยอนเป็นคนมีโลกส่วนตัวสูงจึงทำให้เพื่อนคนอื่นไม่กล้าที่จะเข้ามาวุ่นวายอะไรกับคนตัวเล็กมากนัก แต่เป็นเพราะแพคฮยอนเป็นคนที่มีหน้าตาน่ารักจึงทำให้มีนักเรียนบางคนที่อยากจะเข้ามาทำความรู้จักและสานสัมพันธ์ฉันเพื่อนและนั่นจึงถึงได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นของข่าวลือที่เกี่ยวกับแพคฮยอนที่มีมาจนถึงทุกวันนี้

 

          อีชานฮี คือนักเรียนคนแรกในชั้นเรียนที่อยากจะเข้ามาทำความรู้จักกับพยอนแพคฮยอน มีคำเล่าลือกันว่าในตอนนั้นชานฮีที่อยู่ห้องเดียวกับแพคฮยอนพยายามรวบรวมความกล้าที่จะเข้าไปพูดคุยทักทายกับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่หลังห้อง

 

            “สวัสดีแพคฮยอน” เด็กหนุ่มตัวเล็กที่กำลังก้มหน้าเขียนงานอยู่เงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของน้ำเสียงนุ่ม ๆ ที่เอ่ยทักเขาเมื่อครู่ แพคฮยอนไม่ได้เอ่ยอะไรตอบกลับไป เขาเพียงแค่จ้องมองผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะของเขาอยู่อย่างนั้น

 

            “ฉันชื่ออีชานฮี เห็นนายยังไม่ค่อยมีเพื่อน ฉันเลยอยากรู้จักกับนายเอาไว้” ชานฮีรีบเอ่ยพูดต่อเมื่อเห็นว่าแพคฮยอนยังไม่ยอมตอบรับคำทักทายอะไรกลับมาให้เขา

 

            “สวัสดีชานฮี” แพคฮยอนเอียงคอมองก่อนที่จะตอบกลับไปด้วยท่าทีที่ดูงุนงง คนตัวเล็กรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่วันนี้มีเพื่อนคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายพร้อมกับทำความรู้จักกับเขา เพราะปกติแล้วด้วยท่าทางเงียบ ๆ ของเขาทำให้ไม่ค่อยมีใครอยากเข้ามายุ่งวุ่นวายกับตัวเขาเสียเท่าไหร่นัก

 

            “เอ่อ ... งั้นฉันกลับไปนั่งที่ก่อนนะ อาจารย์คงกำลังจะมาแล้ว” เมื่อแพคฮยอนไม่ยอมพูดอะไรต่อชานฮีจึงตัดสินที่จะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองเขาคิดเอาไว้ว่าพักกลางวันของวันนี้ เขาจะชวนแพคฮยอนไปกินข้าวด้วยกัน แต่เมื่อชานฮีหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้นักเรียนของตัวเองเพื่อรอให้อาจารย์ที่ปรึกษาเข้ามาโฮมรูม อยู่ดี ๆ เก้าอี้ของเด็กหนุ่มก็ขาหักขึ้นมากระทันหัน ทำให้ร่างของชานฮีร่วงลงสู่พื้นสร้างความตกใจให้กับเพื่อนทั้งห้องรวมไปถึงตัวของแพคฮยอนเองด้วย

 

            “เห้ย ! เก้าอี้ขาหักได้ไงวะ” เสียงโวยวายของนักเรียนชายคนอื่นที่เข้ามาช่วยพยุงชานฮีให้ลุกขึ้นเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย สายตาของนักเรียนทุกคนในห้องจ้องมองไปที่เก้าอี้ตัวนั้นด้วยความสงสัยไม่ต่างกัน

 

            “สงสัยเก้าอี้มันคงจะเก่าแล้วมั้ง มันเลยหักลงมาเลย” และนั่นคือคำสันนิษฐานที่เพื่อนในห้องส่วนใหญ่คิด

 

            ในช่วงพักกลางวันของวันนั้นแพคฮยอนลงมาทานอาหารกลางวันตามคำชวนของชานฮีและมันคงจะเป็นอาหารมื้อกลางวันที่ปกติสุขดีหากแต่อุบัติเหตุที่ทำให้ชานฮีต้องเจ็บตัวก็เกิดขึ้นอีกครั้งในระหว่างที่ทั้งชานฮีและแพคฮยอนกำลังถือจานอาหารเพื่อเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ อยู่ดี ๆ ร่างของชานฮีก็สะดุดกับอะไรบางอย่างแล้วล้มลงกลางโรงเรียนพร้อมทั้งจานข้าวที่หกกระจายเลอะเทอะเสื้อนักเรียนของเจ้าตัวไปหมด

 

            “ทำไมวันนี้ฉันซวยจัง เจ็บตัวสองรอบแล้วนะ” ชานฮีบ่นพึมพำออกมาก่อนที่จะหยุดยืนอยู่บริเวณหน้าอ่างล้างหน้าในห้องน้ำชาย มือหนาของเด็กหนุ่มเอื้อมไปเปิดก๊อกน้ำเพื่อหวังจะล้างคราบอาหารที่เลอะอยู่ตามเนื้อตัวและเครื่องแบบนักเรียนของตนเอง แต่แล้วเด็กหนุ่มก็ต้องขมวดคิ้วแน่นเมื่อลองบิดก๊อกน้ำดูแล้วพบว่าไม่มีหยดน้ำไหลออกมาเลยแม้แต่หยดเดียว

 

            “อ่าว อะไรวะ น้ำไม่ไหลหรอ ?” แพคฮยอนชะโงกหน้ามองก๊อกน้ำที่เพื่อนใหม่ของเขากำลังจดจ้องอยู่แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา คนตัวเล็กที่เดินตามเพื่อนใหม่อย่างชานฮีมาเพื่อหวังจะช่วยซักเสื้อนักเรียนให้ แต่แล้วแพคฮยอนก็ต้องถอยเท้าของตัวเองออกเมื่อเห็นว่าก๊อกน้ำที่ไม่เคยมีน้ำไหลออกมาในตอนนี้นั้นกลับมีกระแสน้ำพวยพุ่งออกมาอย่างแรงจนทำให้เนื้อตัวของชานฮีเปียกไปหมด เสียงโวยวายของเด็กหนุ่มที่มีก๊อกน้ำอยู่ในมือดังขึ้นด้วยความตกใจ

 

            “ซวยชิบหายเลยแม่งเอ๊ย วันนี้มันวันอะไรวะเนี่ย” ชานฮีสถบออกมาอย่างหัวเสีย สองมือของเด็กหนุ่มพยายามยกขึ้นบังน้ำประปาที่พุ่งออกมาอย่างต่อเนื่องจนทำให้ก๊อกน้ำหลุดออกมาจากท่อ

 

            “ฉ-ฉันจะไปตามคนมาช่วยนะ” แพคฮยอนยืนอึ้งกับเหตุการณ์ตรงหน้าก่อนที่จะพูดประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด เขาอยากจะช่วยเพื่อนใหม่ของตัวเองแต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง หนทางเดียวที่แพคฮยอนคิดว่าตัวเองทำได้ก็คงจะเป็นการที่เขาต้องออกไปตามหาลุงภารโรง หลังจากที่พูดจบคนตัวเล็กจึงรีบวิ่งออกจากห้องน้ำไปทันที ทิ้งให้ชานฮีที่กำลังวุ่นวายอยู่กับก๊อกน้ำเจ้าปัญหา

 

            “เห้ ! แพคฮยอน ! มาช่วยฉันก่อนสิ ! แพคฮยอน ! แพคฮยอน !” ถึงจะตะโกนเรียกคนตัวเล็กดังแค่ไหน แต่ชานฮีก็พบว่าเพื่อนใหม่ของเขาไม่ได้เดินกลับเข้ามาช่วยแต่อย่างใด

 

            แพคฮยอนที่วิ่งออกมาจากห้องน้ำหันซ้ายหันขวาพลางมองหาลุงภารโรงที่น่าจะให้ความช่วยเหลือกับชานฮีได้ แต่คนตัวเล็กกลับไม่พบเจอใครเลยเพราะในตอนนี้ออดเข้าเรียนดังขึ้นแล้ว แพคยอนวิ่งไปตามอาคารเรียนเพื่อหวังจะหาลุงภารโรงแต่ก็ต้องผิดหวังเพราะเขาไม่เจอใครเลย แพคฮยอนจึงตัดสินใจวิ่งกลับไปที่ห้องน้ำหลังอาคารอีกครั้ง แต่ก็ต้องขมวดคิ้วสงสัยเพราะเขาไม่เห็นชานฮีอยู่ในห้องน้ำเสียแล้ว หลังจากที่ไม่รู้ว่าชานฮีหายไปไหน แพคฮยอนจึงตัดสินใจเดินกลับขึ้นไปเรียนทั้ง ๆ ที่ในห้วงความคิดของเขายังคงคิดหาทางช่วยชานฮีอยู่

 

หลังจากที่แพคฮยอนวิ่งออกไปแล้ว สายน้ำที่พวยพุ่งออกมาจึงค่อย ๆ สงบลง ชานฮีจึงตัดสินใจเดินออกจากห้องน้ำแล้วเดินขึ้นไปยังดาดฟ้าของโรงเรียนเพราะเขาไม่อยากจะกลับเข้าไปในห้องเรียนด้วยสภาพที่เปียกโชกไปทั้งตัวแบบนี้

 

            หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นชานฮีที่ถูกแพคฮยอนทิ้งเอาไว้กับปัญหาเพียงลำพังจึงรู้สึกไม่พอใจกับการกระทำของแพคฮยอน เขาอุตส่าห์หวังดีจะเข้าไปทำความรู้จักเพราะกลัวว่าคนตัวเล็กที่ไม่มีเพื่อนเลยนั้นจะเหงา แต่เมื่อวันนี้เขาเจอกับปัญหาแพคฮยอนกลับวิ่งออกไปและไม่คิดจะช่วยเขาเลยแม้แต่น้อย อีชานฮีจึงเริ่มปล่อยข่าวลือที่ทำให้เพื่อนคนอื่นเข้าใจแพคฮยอนผิด เจ้าตัวเล่าให้เพื่อนคนอื่นฟังว่าหากใครที่จ้องตากับแพคฮยอนเกินสามวินาที คนคนนั้นก็จะพบกับความโชคร้ายและเกิดอุบัติเหตุขึ้นอย่างเช่นตัวของชานฮีเองที่ในวันนั้นเขาต้องเจ็บตัวถึงสามครั้งภายในวันเดียว

 

            เมื่อเพื่อนคนอื่นได้ฟังแบบนั้นจึงเริ่มมองแพคฮยอนด้วยสายตาที่แปลกไปจากเดิม บ้างก็เชื่อในข่าวลือที่ถูกแพร่กระจายไปทั่วโรงเรียนอย่างรวดเร็ว บ้างก็ไม่คิดออกความเห็นกับเรื่องนี้ บ้างก็ไม่เชื่อกับข่าวลือที่ว่าจึงทำให้มีนักเรียนอีกจำนวนหนึ่งที่พยายามจะพิสูจน์ข่าวลือนั้นด้วยการเดินเข้ามาจ้องตากับแพคฮยอนซึ่ง ๆ หน้า และอาจจะเป็นเพราะโชคชะตาหรืออะไรสักอย่างที่ดลบันดาลให้ทุกคนที่จ้องตากับพยอนแพคฮยอนเกินสามวินาที จะต้องพบกับอุบัติเหตุและเจ็บตัวแทบทุกคน

 

 

และนั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นคำสาปของพยอนแพคฮยอนที่ทุกคนต่างก็หวาดกลัว
















สวัสดีค่ะทุกคน ^ - ^

วันนี้เรากลับมาแล้ว พร้อมกับฟิคชานแบคเรื่องใหม่ เยเย้ คิดถึงกันหรือเปล่าเอ่ย ?
ฟิคกระดาษเรื่องนี้เราร่วมกันแต่งกับน้องพลอยนะคะ ช่วยกันวางพลอตและผลัดกันเขียนคนละหนึ่งตอน
เค้าโครงฟิคเรื่องนี้ได้มาจากการ์ตูนเรื่อง kimi ni todoke ค่ะ แต่ว่าไม่ใช่ทั้งหมดนะคะ เราแค่ดึงบางส่วนออกมาเท่านั้น ที่เหลือจะเป็นพล็อตที่เราและน้องพยอยร่วมกันคิดขึ้นมาค่ะ ยังไงก็ฝากฟิคเรื่องนี้เอาไว้ให้อ้อมออกอ้อมใจทุกคนด้วยนะคะ ^ - ^
สำหรับฟิค be side ไคโด้ที่เราเปิดบทความเอาไว้ รออีกสักพักนะคะ ตอนนี้ยังไม่เสร็จเรียบร้อยดี ฮ่า
ใครที่อ่านฟิคกระดาษเรื่องนี้อย่าลืมติดแท็ก #ฟิคกระดาษ หรือ #ficpapier ในทวิตเตอร์นะคะ ^ - ^
คิดถึงทุกคนเลย <3
 


(Talk) สวัสดีค่ะ! พยอยค่ะ /โค้ง เป็นครั้งแรกที่ได้ทักทายกันในฟิคเรื่องนี้เนอะ
สำหรับเราฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคยาววงเอกโซเรื่องแรกค่ะ ตื่นเต้นมากๆเลยนะเอาจริงๆ
พลอตเรื่องนี้คุยๆกันกับพี่มินา(ปกติเราเรียกว่าหม่าม๊า ฮ่าๆ) ไว้ตั้งแต่ทานาบาตะปีก่อน จนเทศกาลนี้เวียนมาอีกปีแล้ว ในที่สุดมันก็ออกมาเป็นรูปเป็นร่าง เย่! ฝากติดตามกันด้วยนะคะ จะพยายามเขียนออกมาให้ดีที่สุดค่ะ :D
@_88kraisis




 

© Tenpoints!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,468 ความคิดเห็น

  1. #1446 หมีคริสลี่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 01:17
    กรี๊ดดดว่าแล้วว กลิ่นอายมันคุ้นมากๆ ชอบไลฟ์แอคชั่นเรื่องนี้มากเลยค่ะฮือๆ
    #1,446
    0
  2. #1442 BaekBae614 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 07:37
    ฝากใจไปถึงเธอ ฮิ้ว~ อ่านเเค่ตอนเเรกนี่ฟินไปถึงตอนจบละ
    #1,442
    0
  3. #1415 pim pimmi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 15:26
    โหยยยยย
    #1,415
    0
  4. #1401 Dyo.A (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 14:32
    โถ่ววววว ลูกสาว (?)
    #1,401
    0
  5. #1395 ถั่วแทแท (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 22:00
    พล็อตน่าสนใจมากเลยอ่ะ ตามมาอ่านช้าเกินไปป่าวเนี่ย 555555
    #1,395
    0
  6. #1371 Byun Sania >< (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 21:03
    มันไม่ได้มาจากคำสาปมันมาจากความประมาทว้ยยยย
    #1,371
    0
  7. #1279 [P E A R L] (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2557 / 19:50
    Kimi ni todoke เวอร์ชั่นชานแบคนี่นาาา ><
    #1,279
    0
  8. #1261 Agarose' (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2557 / 20:19
    งื อออ ไรอ่ะ แต่พี่ชานจ้อง ไม่เป็นๆรแน่นอน งื้ ออ 5555
    #1,261
    0
  9. #1254 BJCB (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 17:03
    วรั้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยคนนี้คือออออ
    #1,254
    0
  10. #1215 uzosou (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 17:55
    ว้า น้องแบคมีคำสาป รอพี่ชานมาถอนนะ 555+



    ชานฮีแอบใจร้ายอ่ะ TT 
    #1,215
    0
  11. #1165 fangfangs (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 23:22
    เเบคฉันนนน ชานฮีไม่น่าปล่อยข่าวออกไปเลยยย
    #1,165
    0
  12. #1153 mamama (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 22:07
    คิดถึงค่ะมากๆ
    #1,153
    0
  13. #1135 ploy ploylovelyGirl (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 18:48
    ชานฮีนิสัยไม่ดีเลยยยยย แบคฮยอนไปตามคนมาช่วยตั้งหาก
    #1,135
    0
  14. #1113 -FL- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 11:15
    ละมุนอ่ะ.แบคน่าสงสาร.พี่ยอลล.แก้คำสาปเร็วววนะ
    #1,113
    0
  15. #1099 ∆;หมาน้อยกับโยดา.♡ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 07:44
    เอออ
    #1,099
    0
  16. #1086 mitake (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2557 / 14:53
    ชานฮีคนนิสัยไม่ดี แบคกำลังไปตามคนมาช่วยต่างหากล่ะ คนโง่! 
    #1,086
    0
  17. #1067 กวางหวาน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 13:39
    ข่าวลือมักมาจะจากคนนิสัยไม่ดี ชานฮีอ่ะ ไม่รู้จริงแล้วก็พูดออกมามั่วๆ
    แบคฮยอนกำลังไปตามคนมาช่วยเหอะ แต่มันออดเข้าเรียนแล้วเลยหาคนไปช่วยไม่ได้
    ไม่ยอมถาม คิดไปเองคนเดียว แล้วก็มาปล่อยข่าวมั่วๆ
    #1,067
    0
  18. #873 ´ น้องแบคแมน๏ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 23:30
    อ่าว เวรกรรม
    55555555
    #873
    0
  19. #777 BACON_BAEK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 14:08
    ก็ว่าเรื่องมันคุ้นๆ เค้าโครงเรื่องมาจาก kimino จิงๆด้วยเราชอบมากเลยการ์ตูนเรื่องนี้
    #777
    0
  20. #747 b-byun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2557 / 09:06
    อื้ม แม่งชานฮี

    ก็แบคบอกว่าจะไปตามคนมาช่วย

    มาปล่อยข่าวซะได้ ฮี!!
    #747
    0
  21. #672 Park Yajin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 02:43
    โหยยย! เรื่องแค่นี้ทำไมต้องทำแบบนี้หละ? ทำไมไม่รอคุยกับแบคก่อน?
    แค้นวุ่ย!! พี่ชานจัดสักทีให้หน้าเสียโแมไปเลย (ได้ข่าวว่าเค้ายังไม่เคยคุยกัน) -.-
    #672
    0
  22. #658 ดาว (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 21:09
    เราเพิ่งดูเรื่องนี้ไป ถึงว่าคุ้นๆ

    ฮ่าๆๆๆๆ คายาเสะคือชานยอลลลล *O*
    #658
    0
  23. #638 ferinnn.pri (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 11:54
    ฝากใจไปถึงเธอ ....งื้อออออออ~

    หนังโปรดเราเลยอ่ะ พอได้มาอ่าน ver.ชานแบค

    โหยๆๆๆๆ ยิ่งกว่าความฟินอ่ะ ㅠㅠ
    #638
    0
  24. #599 Minnie'MayZz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 12:19
    แบคอุตส่าห์หวังดีแท้ๆ สงสารแบคอ่า ;___________; 
    #599
    0
  25. #593 24 ชั่วโมง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 23:57
    เห้ยมันใช่ความผิดแบคป่ะเนี่ย
    ถ้ามองแบบหลงแบคมากๆอ่ะนะ
    เค้าจะมองว่ามาตาแบคแล้วหลงแล้วเบลอ
    จนเกิดอุบัติเหตุอ่าาา55555ติตามนะค้าาาาาาา
    #593
    0