` {fic exo} 。p a p i e r ♡ chanbaek

ตอนที่ 16 : 。p a p i e r ♡ - 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,880
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    18 ก.ค. 57

p a p i e r

14th p a g e

 

 

 

 “คนแข่งปิงปองเตรียมตัวน้า~ อาทิตย์หน้าสัปดาห์เริ่มแล้วแข่งรายการแรกเลยนะคะ!เสียงสดใสของรองหัวหน้าห้องชเวจินริประกาศทันทีที่เธอเดินเข้ามาในห้องหลังจากเช็ครายชื่อนักกีฬาจากกระดาษที่แปะอยู่หน้าห้อง ก่อนเสียงตอบรับจากคนในห้องจะดังขึ้นมา แพคฮยอนที่ก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่เงยหน้ามาสนใจหน้าห้องเรียนที่เริ่มพลุกพล่านด้วยนักเรียนที่เพิ่งจะเข้ามาเมื่อออดเข้าเรียนใกล้จะดัง จงอินและจงแดก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย ทั้งสองคนกล่าวทักทายเพื่อนหน้าห้องแล้วจึงเดินเลยมานั่งที่ของตัวเองที่อยู่หน้าแพคฮยอนหนึ่งแถว

 

 

 “อรุณสวัสดิ์แพคฮยอนนี่!

 

 

 “ฮายยยย--

 

 

สวัสดีตอนเช้านะคนตัวเล็กยิ้มจนเต็มแก้มให้จงแดผู้แข็งขันและจงอินที่ยังดูเนือยๆ เหมือนไม่ตื่นอย่างเคย

 

 

ได้ยินเสียงยัยจินริออกไปถึงข้างนอกโน่น แพคฮยอนลงปิงปองด้วยใช่ไหม ตื่นเต้นเปล่า ซ้อมถึงไหนแล้วจงคนที่หนึ่งถามพลางถอดเบลเซอร์นักเรียนตัวนอกออกและพัดตัวเองเบาๆ

 

 

คนถูกถามยู่ปากและพยักหน้า จนถึงตอนนี้แพคฮยอนเริ่มควบคุมจังหวะของลูกพลาสติกสีส้มกลมๆได้ดีขึ้นมาก รวมถึงรู้กติกาของเกมกีฬานี้ทั้งหมดเนื่องจากแอบกลับไปท่องและฝึกซ้อมเท่าที่จะทำได้ แม้จะมีคนที่รับอาสาเป็นถึงโค้ชส่วนตัวให้ แต่เมื่อนึกถึงคนคนนั้นแล้วแพคฮยอนก็แอบถอนหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว เมื่อวานนี้หลังจากแยกกับชานยอลและคิดว่าตัวเองต้องกลับบ้านเองก็กลับได้พบเด็กหนุ่มตัวสูงผมสีน้ำตาลส้ม คนที่แพคฮยอนจำได้ดีเพราะเจอกันบ่อยขึ้นในช่วงวันสองวันที่ผ่านมา คิมยูจินที่บังเอิญอยู่บ้านถัดจากเขาไปไม่กี่ซอย

 

 

 ‘อ้าว แพคฮยอน!เสียงนั้นทำให้แพคฮยอนต้องละสายตาจากกระจกใสข้างที่นั่งไปมอง

 

 

 ‘ยูจิน…’

 

 

 ‘บังเอิญจัง เอ่อ ที่ตรงนั้นว่างมั้ย..?’ ยูจินหมายถึงที่นั่งข้างติดกับแพคฮยอน คนตัวบางจึงหยักหน้าอนุญาติให้เพื่อนใหม่ทิ้งตัวลงนั่ง บทสนทนาง่ายๆ เกี่ยวกับกันและกันเริ่มต้นขึ้นและดำเนินไปตลอดทางจนถึงป้ายสถานีเกือบสุดปลายทางที่ทั้งคู่ต้องลง แถมยูจินยังเดินมาส่งแพคฮยอนจนถึงหน้าประตูบ้านหลังเล็กสีขาวของเขา

 

 

 ‘จริงๆ ยูจินไม่ต้องเดินมาส่งเราก็ได้เราเกรงใจ

 

           

 ‘ไม่เป็นไรหรอก อันที่จริงเราแอบมาดูบ้านแพคฮยอนไว้เผื่อว่างๆ จะได้มาขอข้าวกินต่างหากคนตัวสูงกว่าพูดติดตลกและหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นแพคฮยอนทำหน้ายู่ใส่ ในใจจริงๆ แล้วแพคฮยอนก็นึกแปลกใจที่เขาและยูจินเข้ากันได้ไวขนาดนี้ อาจจะเพราะยูจินเป็นคนอัธยาศัยดี ยิ้มเก่ง แล้วก็คงไม่ได้ยินเรื่องคำสาปของแพคฮยอนมาก่อน แต่ถึงกระนั้นร่างบางก็ยังคงภาวนาหลังจากพบยูจินทุกครั้งว่าไม่ให้เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับอีกฝ่าย

 

 

 ‘เอ่อ อย่าหาว่าเราแปลกเลยนะ แต่หลังจากที่ยูจินเจอเรา ไม่ได้มีเรื่องโชคร้ายเกิดขึ้นใช่ไหม

 

 

 ‘หืม?’

 

 

 ‘ค-คือที่โรงเรียนชอบพูดกันว่าถ้าใคร เอ่อ มองตาเรา แล้วจะ... จะโชคร้าย ยูจิน ไม่ได้เจออะไรไม่ดีใช่ไหมนัยน์ตาสีเข้มที่เคยสบกับอีกคนหลบมองลงต่ำ ริมฝีปากสีอ่อนเม้มแน่นอย่างที่ทำประจำเวลาหวาดกลัวหรือไม่มั่นใจ แต่ไม่นาน รอยยิ้มบางก็พาดบนใบหน้าหวานอีกครั้งหลังจากได้ยินประโยคต่อมาของเพื่อนใหม่

 

 

 ‘งั้นเราคงเป็นพวกดวงแข็งล่ะมั้ง ไม่ต้องกังวลนะ แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นอย่างมากเราก็คงไปบ่นหัวหอมในกระถางหน้าบ้านล่ะนะ...

 

 

 ‘ไม่ต้องกลัวหรอก เราอ่ะ ชอบเป็นเพื่อนกับแพคฮยอนจริงๆ นะ

 

เมื่อเช้านี้แพคฮยอนยังเจอโพสอิทสีฟ้าแปะอยู่บนโต๊ะทานข้าว แม่ของเขาบอกว่าเจอมันติดอยู่กับ โดยมีลายมือที่ถูกเขียนอย่างพยายามจะให้อ่านง่ายเขียนไว้ว่า

 

 

ถึงแพคฮยอน

บราวนี่กล้วยหอมวันนี้? ถ้าว่างก็บอกนะ

ps. นี่เบอร์ฉันล่ะ คึ!

จากคิมยูจินสองซอยถัดไปผมสีส้ม

 

 

 

แน่นอนมันมีเลขประมานสิบกว่าหลักเขียนแนบอยู่ด้วย แพคฮยอนหยิบโพสอิทแผ่นนั้นติดมาด้วยและใส่มันไว้ในกระเป๋าของเสื้อสูทนักเรียน เสียงจ้อกแจ้กในห้องยังไม่หายไปแม้ออดจะดังแล้ว แต่อาจะนับได้ว่าเป็นโชคดีของนักเรียนทั้งห้องวันนี้ที่อาจารย์ภาษาเกาหลีเกิดป่วยจนไม่สามารถมาสอนได้ในคาบแรก จงอินกลับไปหลับหลังจากรู้ ส่วนจงแดก็ได้โอกาสปั่นการบ้านของวิชาต่อไปจึงชูนิ้วโป้งเป็นกำลังใจให้แพคฮยอนก่อนจะขอหันกลับไปสนใจธุระของตน แพคฮยอนจึงได้โอกาสหยิบโทรศัพท์ออกมาใช้และเปิดเข้าไปในเมนูข้อความ เอสเอมเอสที่เขาเขียนค้างไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแต่ไม่ได้ถูกส่งแสดงขึ้นบนหน้าจอ ข้อความสั้นๆ ว่าถึงบ้านแล้วและฝันดี ไม่ได้ถูกส่งออกไปแม้จะโดนกำชับมาว่าเมื่อถึงบ้านแล้วให้บอกแต่เมื่อคิดถึงคนคนนั้นที่แม้จะเป็นหัวหน้าห้องแต่วันนี้ก็ยังไม่เห็นมาโรงเรียน แถมเมื่อวานก็ไม่ได้โทรหาหรือแม้แต่ส่งข้อความมาหาเขาแพคฮยอนก็รู้สึกไม่ร่าเริงเหมือนเดิม ชานยอลคงอยู่กับจีฮเย พวกเขาคงมีความสุขและแพคฮยอนก็ไม่ควรส่งข้อความหรือแสดงตัวอะไรให้รบกวน แค่ที่ชานยอลปลีกเวลาหลังเลิกเรียนก่อนไปพบจีฮเยมาสอนเขาเล่นปิงปองคนตัวเล็กก็รู้สึกหงุดหงิดตัวเองมากพอ เพราะอันที่จริงหัวหน้าห้องคนนั้นก็ยังมีหน้าที่ฝึกซ้อมลงแข่งขันว่ายน้ำที่กำลังจะแข่งในอีกไม่นานอีก

ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนหน้าจอ ลบข้อความทิ้งและสร้างอันใหม่ขึ้นมา มือเรียวหยิบโพสอิทสีฟ้าขึ้นมากดเบอร์ ข้อความและส่งออกไป

 

 

 ‘เย็นนี้เราว่างตอนสี่โมงครึ่ง ถ้าโอเคเจอกันที่หน้าโรงเรียนยูจินก็ได้

 

 

 “อรุณสวัสดิ์ครับคุณพยอนไหล่ลาดสะดุ้งเบาๆ เมื่อเสียงทุ้มดังขึ้นข้างหูและน้ำหนักของศีรษะนักเรียนชายตัวโตที่ทิ้งลงมาชานยอลนั่งลงบนที่นั่งข้างๆ แพคฮยอนวางคางบนไหล่บางของอีกฝ่ายครู่หนึ่งจนเจ้าตัวหันมามองแล้วจึงละออกไป

 

 

 “ส-สวัสดีตอนเช้านะชานยอลแพคฮยอนเอ่ยกลับไปพร้อมร่างบางที่กระเถิบออกห่างน้อยๆ และมือที่แอบโทรศัพท์มือถือของตนไว้ข้างตัว คนตัวเล็กไม่รู้สึกตัวเลยว่าทำกิริยาแบบนั้นออกไป หากแต่ชานยอล กลับสังเกตเห็นมันทุกอย่าง... นัยน์ตาโตสั่นไหววูบหนึ่งแต่ก็ยิ้มอย่างสดใสให้แพคฮยอนเหมือนเคย

 

 

 “เมื่อวานถึงบ้านโดยปลอดภัยหรือเปล่า ทำไมไม่เห็นส่งเอสเอ็มเอสมาบอกเราเลย

 

 

            “ขอโทษนะ คือ... อ่า เราลืมอะ แฮ่ะๆ เมื่อวานบังเอิญเจอยูจินน่ะ เขาเลยเดินมาส่ง

 

 

 “อ๋อ ช่างมันเถอะ ถึงปลอดภัยก็ดีแล้ว เราเป็นห่วงแพคฮยอนนะหัวหน้าห้องกล่าวด้วยน้ำเสียอ่อนโยนที่แพคฮยอนคงไม่รู้ว่าซ่อนความกังวลใจไว้ขนาดไหน มือใหญ่เอื้อมไปลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มไปมาอย่างลืมตัว แพคฮยอนเสตามองไปทางอื่นพร้อมหัวใจที่เต้นถี่ ไม่ใช่ว่าไม่มีความสุข แต่เขาไม่อยากทำผิดเด็กชายต้องสาปจึงจับมือใหญ่ของชานยอลออกจากศีรษะของตัวเองหลังจากซึมซับสัมผัสอ่อนโยนได้เพียงชั่วครู่สั้นๆ แต่ก็พยายามกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มน่ารักที่มอบให้อีกฝ่าย

 

 

 “อ้อ เรื่องปิงปองเดี๋ยววันนี้เราช่วยติวให้ช่วงคาบกีฬานะ อาจารย์คงไม่ว่า เลิกเรียนเราต้องไปธุระต่อเลยน่ะ อาการเบ้ปากไม่สมควรจะน่ารักเมื่อผู้ชายตัวใหญ่ๆ ทำ แต่กับชานยอลมันกลับดูเหมือนเด็กน้อยไม่มีผิด แพคฮยอนหัวเราะเบาๆ ผงกศีรษะขึ้นลงรับทราบ ร่างบางกะให้เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว กะไว้แล้วว่าชานยอลอาจจะต้องไป ธุระหลังเลิกเรียนจึงไม่อยากยั้งให้อยู่และนัดยูจินหลังเลิกเรียนพอดี

 

 

โทรศัพท์ในมือแพคฮยอนสั่น กล่องเตือนข้อความปรากฏ มีตัวหนังสือเขียนจากเบอร์ที่แพคฮยอนเพิ่งส่งไปหาล่าสุดว่า ไม่มีปัญหาและเด็กชายผมส้มจะเป็นฝ่ายเดินมารับที่หน้าโรงเรียนเองเพราะเลิกก่อนเขาเกือบชั่วโมง มือเล็กเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง หันมาสนใจสองจงที่เพิ่งรับรู้ถึงการมาของชานยอลและชวนเพื่อนคุยจ้อ

 

 

 “เออ เรื่องว่ายน้ำอย่าลืมนะเว้ย อาทิตย์หน้าห้ามขาดนะจงอินออกคำสั่ง

ชานยอลหัวเราะสบายๆ โบกมือพลางบอกว่ารู้แล้วๆ ส่วนจงแดก็โม้สอนเคล็ดลับการเล่นปิงปองให้กับแพคฮยอนซึ่งคนตัวบางก็พยักหน้ารับตามเรื่อยๆ หัวข้อสับดาห์กีฬาสีประจำปียังคงอยู่ในวงสนทนาของพวกเขาสี่คนจนคาบที่สองเริ่มขึ้นก่อนจะต้องหันไปสนใจอาจารย์ที่เข้ามาสอนต่อไป

 

 

วันนี้ห้ามลืมส่งข้อความมานะแพคฮยอน รู้ไหมครับชานยอลกำชับอีกรอบ มือใหญ่ส่งกระเป๋านักเรียนของแพคฮยอนที่ยึดมาถือคืนให้คนตัวเล็กกว่าขณะที่พวกเขากำลังจะแยกกันที่หน้าโรงเรียน

 

 

อื้ม! ชานยอลก็กลับดีๆ นะ ฝากบอกจีฮเยให้หายไวๆ ด้วยเสียงหวานถูกประคับประคองให้ฟังดูปกติมากที่สุด แต่คนได้ฟังกลับลมหายใจสะดุดไปชั่วครู่ ชานยอลจำได้ว่าเขาไม่ได้บอกแพคฮยอนด้วยซ้ำว่าจะไปหาจีฮเย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรต่อ หัวหน้าห้องคนเก่งเพียงยกริมฝีปากเป็นเส้นโค้ง ดึงอีกฝ่ายที่ตัวเล็กๆ ตรงหน้ามากอดเงียบๆ ดวงตาตมโตปิดลงส่วนจมูกโด่งก็สูดเอากลิ่มหอมจากกลุ่มผมนุ่มฟอดใหญ่ แพคฮยอนวางมือสองข้างไว้บนแผ่นอกกว้าง อวัยวะสำคัญกลางอกของชานยอลเต้นอยู่ในฝ่ามือบาง มันเป็นจังหวะที่แพคฮยอนเองก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร แต่เขากลับเลือกที่จะไม่รับรู้อีกต่อไป ออกแรงน้อยๆ ก่อนจะผละออกมาจากอ้อมกอดอุ่น ทั้งคู่แลกเปลี่ยนรอยยิ้มกัน แพคฮยอนพึมพำให้ชานยอลเดินทางดีๆ อีกครั้ง แล้วจึงเดินแยกกันไปคนละทางโดยที่แพคฮยอนเหมือนจะไม่ได้หันกลับไปมอง

 

 

ตรงกันข้ามกับชานยอล...ภาพของเด็กต่างโรงเรียนที่เขาเคยพบ กับแพคฮยอนต้องคำสาปของเขาปรากฏในสายตา ผู้ชายที่ชื่อคิมยูจินพยายามจะแย่งกระเป๋าใส่ชุดพละของแพคฮยอนไปถือ แต่ร่างบางก็ไม่ยอม ทั้งคู่ยื้อแย่งกันอย่างสนิทสนม เสียงหัวเราะนั่นไม่ได้ดังมากแต่ชานยอลก็พอจะได้ยิน เด็กผู้ชายผมสีส้มคนนั้นหันหน้ามาทางชานยอลที่สังเกตอยู่ก่อนโดยบังเอิญ สายตาคู่นั้นที่มองแพคฮยอนอย่างแตกต่างในทางที่ชานยอลคิดว่าค่อนข้างจะเข้าใจดี สายตาที่ลางสังหรณ์ของชานยอลบอกว่ามันจะทำให้อะไรบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป และเขาหวังว่าสิ่งนั้นจะไม่ใช่แพคฮยอนของเขา

 

 

เสียงป๊อกแป๊กของลูกปิงปอง ดังเคล้าไปกับเสียงเฮของกองเชียร์บนแสตนด์ที่นั่งในโรงยิมของโรงเรียน  การแข่งขันรายการแรกของสัปดาห์กีฬาสีเริ่มขึ้นแล้ว และการแข่งขันครั้งแรกที่ตัวแทนแข่งขันมีแพคฮยอนเป็นส่วนหนึ่งในนั้นก็กำลังดำเนินอยู่ในตอนนี้ ชานยอล จงแด และจงอินนั่งลุ้นพอๆ กับสมาชิคในห้องคนอื่นๆ สิ่งที่น่าดีใจคือ ถึงแม้เมื่อก่อนจะมีข่าวคำสาปของแพคฮยอนแพร่กระจาย แต่พอวันนี้แพคฮยอนก็ยังได้รับเสียงเชียร์จากคนอื่นในห้อง แสดงถึงการได้รับการยอมรับจากเพื่อนๆ มากขึ้น

 

 

การแข่งขันดำเนินไปอย่างเชื่องช้าและกดดัน คะแนนของแต่ละฝั่งเพิ่มขึ้นใกล้เคียงจนแทบจะเรียกได้ว่าลูกต่อลูกเลยทีเดียว ก่อนแพคฮยอนจะเป็นฝ่ายทำแต้มย้ำคะแนนปิดเกม คว้าชัยชนะแรกให้กับทุกคนในห้อง เสียงเฮดังขึ้นและเพื่อนๆ ต่างพากันกรูลงมาจากสแตนด์เชียร์ล้อมกันกอดคนตัวบางที่อยู่ในชุดกีฬาชุ่มเหงื่อ คำพูดแสดงความยินดีและคำเชยชมถูกป้อนให้แพคฮยอนอย่างไม่ขาดสาย จนเจ้าตัวกล่าวของคุณแทบไม่ทัน นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่ถูกปิดไปเกือบครึ่งเพราะดวงตาที่หยีจากรอยยิ้มสอดส่ายหาโค้ชส่วนตัวของเขาที่ทุ่มเทฝึกซ้อมให้ตลอดเวลาที่ผ่านมา ชานยอลก้าวเท้าออกมาก้าวหนึ่งพร้อมรอยยิ้ม วงแขนแกร่งกางออกให้แพคฮยอนเดินเข้ามาหาช้าๆ ก่อนจะรัดร่างบาง ยกขึ้นและหมุนไปรอบๆ เสียงทุ้มกล่าวแสดงความยินดีข้างหูเล่นเอาคนได้ยินใจเต้นรัว

 

 

 “สำเร็จแล้วนะแพคฮยอนอา เก่งมากๆ เลย

 

 

 “ขอบคุณมากๆ นะ ถ้าไม่มีชานยอลช่วย เราคงชนะไม่ได้หรอกแพคฮยอนกล่าวและกระชับแขนที่กอดคอร่างสูงที่หนึ่งก่อนจะผละออกมา

 

 

 “ดีใจด้วยนะแพคฮยอน แล้วก็ช่วยไล่ไอ้ชานยอลไปซ้อมว่ายน้ำทีเถอะ

 

 

            เห ชานยอลไม่ยอมไปซ้อมว่ายน้ำเหรอ นี่เพราะมาซ้อมให้เราหรือเปล่า

 

 

            ชานยอลหันไปค้อนใส่จงอินที่พูดไม่ถูกจังหวะ แล้วค่อยหันมาปฏิเสธแพคฮยอนว่าเวลาซ้อมว่ายน้ำน่ะมันหลังจากเสร็จจากที่ซ้อมให้แพคฮยอนอยู่แล้ว

 

 

            จะเหตุผลอะไรก็ช่วยไปให้ไอ้จีโฮเลิกบ่นซักทีเถอะเสียงขึ้นจมูกของเพื่อนยังคงดังไม่หยุดบ่งบอกว่าจงอินไม่ได้สนใจค้อนของชานยอลไม่ว่าจะถูกส่งมากี่วงก็ตาม

 

 

 “พอเลยๆ วันนี้วันดีไปฉลองกันดีกว่า อยากกินสุกี้ ใครว่างมั่ง!จงแดเอ่ยขึ้นอย่างร่าเริง

เสียงตอบรับจากในวงไม่ได้เป็นเสียงเดียวกันซักเท่าไหร่เนื่องจากรู้กันว่าพอไปแล้วก็อาจจะต้องดึก แต่พรุ่งนี้ต้องมีสอบกันยกห้องนี่สิ

 

 

 “ปาร์ค ชานยอลมีคนมาหาน่ะน้ำเสียงห้าวดังขึ้นดึงความสนใจของนักเรียนที่ยืนเป็นวงกลม

ร่างบางของเด็กสาวผมสีน้ำตาลในชุดลำลอง กับเด็กผู้ชายผมส้มยืนอยู่ที่ทางเข้าโรงยิม วงกลมเปิดทางเขยิบบ่งบอกว่าคนไหนคือปาร์คชานยอล

 

 

 “จีฮเย...

 “ไงชานยอล เซอร์ไพรส์ล่ะหญิงสาวเดินกึ่งกระโดนมาหาชานยอลจนเรือนผมสยายไปตามจังหวะก้าวย่าง เธอกอดเอวชานยอลทักทายและคนตัวสูงก็กอดกลับเบาๆ

 

 

 “อย่ากระโดดสิ ระวังตัวหน่อยชานยอลเอ็ดเข้าหน่อยๆ จนร่างบางเบ้ปากทำแก้มป่องอย่างน่ารัก แพคฮยอนมองสองคนตรงหน้าก่อนจะเบือนหน้ามาอีกทาง

 

 

ยินดีด้วยนะแพคฮยอน ฉันแอบดูทั้งเกมตรงทางเข้าโน่นแน่ะ ไม่มั่นใจว่าห้องนายนั่งไหนเลยไม่กล้าเข้ามานั่งอะยูจินผมส้มกล่าวกับแพคฮยอน แล้วจึงได้รับยิ้มน่ารักตอบกลับ ทุกอย่างเกิดขึ้นท่ามกลางสายตาสงสัยของคนทั้งห้อง เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น ประกอบไปด้วยคำถามจำพวก ใครกันนะ? นั่นแฟนชานยอลเหรอ? ดูเหมาะกันดีจังนะ

 

 

วันนี้ที่บ้านฉันมีงานนิดหน่อย คุณพ่อเลยให้มาชวนชานยอล ลุงฮยองดนจอดรถรออยู่หน้าโรงเรียนโน่นแหน่ะ ต้องไปนะ

 

 

เอ่อ คือที่ห้องอาจจะมีเลี้ยงฉลองน่ะ...

 

 

ชานยอลไปเถอะ! เราว่าไว้เลี้ยงกันวันหลังดีกว่าเนาะ พรุ่งนี้ทุกคนสอบอีก

 

 

ประโยคแรกแพคฮยอนโพล่งขึ้นมาตอนที่ชานยอลยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยค ส่วนประโยคหลังนั้นร่างบางพูดกับเพื่อนๆ ทุกคน

 

 

เถอะนะชานยอล เราสัญญาว่าทุ่มตรงจามาส่งชานยอลที่บ้าน โอเคมั้ย ชานยอลจะได้อ่านหนังสือด้วย

สาวเจ้ายิ้มให้แพคฮยอน และอ้อนชานยอลต่อ แต่สายตาของหัวหน้าห้องคนเก่งกลับมองตรงมายังแพคฮยอนที่ไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยเหตุผลบางอย่างไม่ชานยอลไม่รู้ เสียงเพื่อนในห้องตอบรับคำแพคฮยอน เห็นพ้องกันว่าโอกาสหน้าคงสะดวกกว่าเพราะหัวหน้าห้องก็ดูท่าจะอยู่ไม่ได้ด้วย

 

 

แต่...

 

 

ไปเหอะชานยอล เราก็เห็นด้วยกับแพคฮยอนนะ แถมเบี้ยวแฟนอะไม่น่ารักเลยนะชเว จินริกล่าวเสริมและทำสายตาล้อเลียน จนเพื่อนในห้องพากันโห่แซวชานยอลตามส่วนจอง จีฮเยก็แก้มแดงเป็นลูกตำลึงไปแล้ว

 

 

งั้นแยกย้ายกันได้แล้วเนาะ รถบัสรอบสุดท้ายใกล้จะออกแล้ว เราไปล่ะเพื่อนคนหนึ่งในห้องกล่าว ทำให้วงกลมสลายตัวไป เสียงคำบอกลาปนระคนไปกับคำยินดีสำหรับแพคฮยอน จนเหลือเพียงชานยอล จีฮเย จงอิน จงแด แพคฮยอนและยูจิน

 

 

งั้นเราก็ไปกันบ้างเถอะชานยอลหัวหน้าห้องคนเก่งหยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ ดูแพคฮยอนจะอยากให้เขาไปกับจีฮเย ชานยอลจึงตามใจแบบนั้น

 

 

แล้วแพคฮยอนกลับยังไงอะจงแดเอ่ยถามซื่อๆ เมื่อเห็นว่าปกติแล้วเพื่อนตัวเล็กกับไอ้หัวหน้าห้องคงกลับด้วยกันแต่วันนี้มันไม่ใช่

 

 

เดี๋ยวเรากลับพร้อมยูจินน่ะ บ้านอยู่ทางเดียวกันแพคฮยอนพยักเพยิดไปทางเพื่อนใหม่และเขย่งตัวกอดคอ จนยูจินหันมาส่งยิ้มมันเขี้ยวให้

 

 

ออ โอเคๆ ดูแลตัวเองนะ เย็นแล้วเรากับจงอินก็ต้องไปขึ้นรถบัส งั้นแยกกันเลยนะ

บาย ยินดีด้วยอีกทีนะแพคฮยอน

 

 

ประโยคสุดท้ายเป็นเสียงของจงอิน จากนั้นคิมจงทั้งสองจึงปลีกตัวออกไป ตามด้วยจีฮเยที่โค้งให้ทุกคนและลากชานยอลออกไปอย่างอารมณ์ดี หากแต่สายตาของชานยอลก็ยังจับจ้องที่ร่างบางซึ่งมีอีกคนยืนอยู่ข้างๆ ตรงที่ที่ชานยอลยืนประจำ

 

 

ไม่ใช่ว่าแพคฮยอนไม่สังเกตเห็น แววตาที่อ่านได้ว่าทำไม และแฝงด้วยความเว้าวอน หากแต่เขาก็เลือกที่จะมองข้าม

 

 

แพคฮยอนตัดสินใจแล้ว หากชานยอลมีจีฮเย เขาก็จะไม่เลือกที่จะเดินไปแทรกตรงกลาง...



.




.




.








ตอนนี้ #ฟิคกระดาษ เปิดจองแล้วนะคะ ! 
30 คนแรกที่โอนเงินเข้ามาก่อนจะได้รับของขวัญพิเศษด้วยค่ะ ^ - ^ 

 

 








 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,468 ความคิดเห็น

  1. #1459 หมีคริสลี่ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 02:49
    อึดอัดกกก
    #1,459
    0
  2. #1441 Ploy Thanaporn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 19:43
    สมน้ำหน้าคนไม่ชัดเจนเหอะๆ ความใจดีเกินไปมันกินไม่ได้หรอกนะ
    #1,441
    0
  3. #1428 pim pimmi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 18:54
    ทำให้ชัดเจนทีเหอะ
    #1,428
    0
  4. #1385 Byun Sania >< (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 22:19
    แบคฮยอนนนนนน น่าร้ากกกกก
    #1,385
    0
  5. #1351 b-byun (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 23:30
    อะไรกันเนี่ย?? TT'
    #1,351
    0
  6. #1334 mitake (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 18:45
    แบคออกโรงปกป้องบ้างแล้ว ^_^
    #1,334
    0
  7. #1299 -FL- (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2557 / 01:12
    ฮอลลลี่~~~~~~ชยอลโรแมนซ์สุดๆอ้ะ><
    #1,299
    0
  8. #1194 fangfangs (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 21:47
    ทำไมไม่บอกเเบคไปตรงๆ เเบคจะได้ไม่ต้องคิดเอง ชานยอลเเกรนี้ก็นะ
    #1,194
    0
  9. #1173 mamama (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 00:15
    สมน้ำหน้าชานยอล
    #1,173
    0
  10. #1150 ploy ploylovelyGirl (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 20:10
    ชานยอล แกไม่ชัดเจนไง -_-
    #1,150
    0
  11. #1127 -FL- (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 13:24
    พี่แบคช่วยยชานยอลเสมอเลยยยย น่ารักที่ฉูดดด พี่ยอลลลห้ามทำแบคเสียใจอีกนะรู้มั้ย
    #1,127
    0
  12. #1054 ว้าว แฟนแทสติกเบเบ้๏ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 22:30
    พี่ปาร์ค!!
    ไม่ได้ดั่งใจเลยยย
    งอนพี่ปาร์คแพรบทำบยอนเสียจายยย
    #1,054
    0
  13. #1053 เสียงดนตรีของบ่ายสอง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 17:34
    อร๊ายยยยย มาต่อไวๆนะ
    ชานยอลลลล การกระทำมันสำคัญจริงนะ
    แต่ช่วยพูดให้ชัดเจนที
    #1,053
    0
  14. #1051 xoxo_b (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 12:25
    ก็เพราะชานยอลไม่ชัดเจนไง แพคเลยต้องทำแบบนี้
    ยังจะถามว่าทำไมมม ชิ
    #1,051
    0
  15. #1049 babemay (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 22:58
    ชานยอลทำไมไม่ชัดเจนกับความรู้สึกตัวเองซักทีละ ? ถ้ายังไม่ชัดเจนอยู่แบบนี้เสียแบคฮยอนไปก็ช่วยไม่ได้แล้วละ .. 
    ยูจินน่ารักดีนะ โอ้ยชอบ -////////////-  ถ้าชานยอลไม่ดูแลแบคฮยอนแล้วงั้นให้ยูจินดูแลนะ ! 
    #1,049
    0
  16. #1048 ♥kaejaa♥ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 17:15
    อึดอัดแทนชานยอล หยึกหยัก ทำไมพิชานไม่เอะใจบ้างขนาดเพื่อนคนอื่นยังคิดว่าจีฮเยเป็นแฟนแกเลย แล้วแบคมันจะไม่คิดบ้างเหรอ ชานยอลพาโบ
    #1,048
    0
  17. #1047 BACON_BAEK (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 16:26
    ในเมื่อไม่ชัดเจนกับความรู้สึกของตัวเอง ก็จงอย่ามาเสียใจหรือตัดพ้อถ้าแบคจะไปกับคนอื่นนะชานยอล ทำตัวแบบนี้ไม่แมนเลยนะขอบอกคุณแม่ไม่ปลื้ม

    #1,047
    0
  18. #1046 tenly0627 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 15:08
    สมน้ำหน้าชานยอล เป็นไงล่ะใครบอกให้เป็นคนไม่แน่นอน หึ
    #1,046
    0
  19. #1045 Delight.PN (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 13:06
    ชานยอลไม่ชัดเจนเองนะ จะมาจับปลาสองมือมันก็ไม่ใช่อ่ะ อาลัยอาวรณ์กับแบคแต่สุดท้ายก็เลือกจีฮเยอยู่ดี เชียร์ยูจินเต็มที่! ไฟท์ติ้ง!! ><
    #1,045
    0
  20. #1043 บายอล (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 08:44
    ว่าแล้วชานต้องไปกับจีฮเย มันจะไปมีประโยชน์อะไร กะอิแค่ทำเป็นหวงทำเป็นห่วงประเดี๋ยวเดียวแล้วก็เลือกจีฮเยตอนสุดท้าย

    นี่ปราบปลื้มความหนักแน่นในตัวน้องแบคมากค่ะ ชื่นใจ หนับหนุนยูจินโอปป้าแบบเต็มตัวแล้วนะ ว่าแล้วก็ขอโมเมนท์จินแบคหน่อยจิ ไม่เอาน้อยหน้าจีฮเยได้มั้ยล่ะ รายนั้นถึงขั้นเป็นฟงเป็นแฟนไรตั้งนานแล้ว ยูจินต้องไฟท์ติ้งเน้อออออ 55555555555555555555
    #1,043
    0
  21. #1041 t-t-thn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 01:25
    ดีมากแบคคค เด็ดเดี่ยวงี้สิเยี่ยมมม
    #1,041
    0
  22. #1040 `ตูดหมึก (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 00:23
    ยูจินกะแบคนี่น่ารักอ่ะๆๆๆ
    #1,040
    0
  23. #1039 ห่อหมกใบตอง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 22:24
    หน่วงชิบหาย...
    #1,039
    0
  24. #1038 040506 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 22:19
    ชานยอล แสดงออกมาให้ชัดเจนเลยสิ!!
    #1,038
    0
  25. #1037 บายอล (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 17:02
    เราว่าชานยอลนอกจากจะไม่ชัดเจนแล้วยังทำท่าจับปลาสองมือ คือจีฮเยก็จะเอา

    กับแบคก็ทำเป็นหวง ทั้งๆที่ตัวเองก็เลือกไปหาจีฮเยเองนะ เออ ไมเป็นคนแบบนี้

    นี่จีฮเยมาหาเดี๋ยวก็คงไปด้วยกัน ละพอจีฮเยไปชานก็จะก็มาหวงแบคกับยูจินต่อ เ้อ้ออ ทำไมชานยอลเป็นคนแบบนี้

    แนะนำว่ากับแบคชานแกไม่ต้องมาหวงก็ได้ ไปกับจีฮเยเถอะ นี่เราดันยูจินเต็มที่อ่ะ 55555555555555555555
    #1,037
    0