` {fic exo} 。p a p i e r ♡ chanbaek

ตอนที่ 15 : 。p a p i e r ♡ - 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,975
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    13 ก.ค. 57

13th page



.




.




.

 

  

 

  

            ถึงแม้ว่าช่วงนี้แพคฮยอนจะไม่ค่อยได้สุงสิงกับใครเท่าไหร่นัก แต่ปเนเพราะจงแดและจงอินที่มักจะชวนเขาไปไหนมาด้วยกันอยู่เสมอ ๆ ในตอนที่ชานยอลต้องไปดูแลจีฮเย นั่นจึงทำให้เพื่อนคนอื่น ๆ กล้าที่จะเข้ามาพูดคุยกับแพคฮยอนมากยิ่งขึ้น จากคนต้องสาปที่ไม่มีใครกล้าสบสายตาเกินสามวินาที ในตอนนี้แพคฮยอนกลับมีคนเดินเข้ามาทักทายบ้างเป็ฯครั้งคราวในตอนที่เดินสวนกัน และคนตัวเล็กเองก็รู้สึกดีไม่น้อยที่เขาเริ่มรู้จักกับเพื่อนคนอื่น ๆ มากยิ่งขึ้น แม้จะไม่ได้สนิทหรือไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่การได้ส่งยิ้มทักทายให้กับเพื่อนคนอื่น ๆ นั้นก็ถือว่าเป้นเรื่องดีสำหรับแพคฮยอน

 

 

            “วันนี้พวกเราต้องมาลงชื่อแข่งกีฬาประจำปีกันแล้วล่ะ” ชานยอลชูกระดาษเอสี่จำนวนหนึ่งขึ้นก่อนที่จะเอ่ยบอกเพื่อน ๆ ในห้องในคาบโฮมรูมหลังจากที่เขาได้รับมอบหมายจากอาจารย์ที่ปรึกษาให้มาเขียนรายชื่อของเพื่อน ๆ ในห้องว่าแต่ละคนนั้นอยากลงแข่งกีฬาประเภทไหน

 

 

“เดี๋ยวเราแผ่นรายชื่อของกีฬาแต่ละประเภทแปะเอาไว้ที่บอร์ดหน้าห้องนะ ใครอยากลงแข่งอะไรก็มาลงชื่อด้วยแล้วกัน ขอภายในวันนี้นะ พวกเราจะได้มีเวลาซ้อมกันด้วย” เพื่อนในห้องทุกคนพยักหน้ารับคำของชานยอลก่อนที่จะรอให้หัวหน้าห้องคนเก่งแปะกระดาษรายชื่อที่บอร์ด ก่อนที่จะค่อย ๆ ทยอยลุกออกจากที่นั่งเพื่อเดินไปลงชื่อกีฬาที่แต่ละคนอยากเข้าร่วม

 

 

“จงอินกับจงแดจะลงแข่งอะไรกันเหรอ ?” แพคฮยอนหันไปถามเพื่อนอีกสองคนที่กำลังจะลุกขึ้นไปเขียนชื่อของตัวเอง

 

 

“ฉันกับจงแดแข่งฟุตบอลน่ะ แข่งมาตั้งแต่ตอนม.ต้นแล้ว แพคฮยอนอยากลงแข่งอะไรล่ะ ? ลงฟุตบอลด้วยกันไหม ?” คนตัวเล็กนั่งนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนที่จะค่อย ๆ ส่ายหน้าปฏิเสธ

 

 

“เราเล่นฟุตบอลไม่เป็น ถ้าลงแข่งจะเป็นตัวถ่วงของทีมเปล่า ๆ จงอินกับจงแดไปลงชื่อเถอะ” เพื่อนทั้งสองคนยักไหล่อย่างไม่ใสใจเท่าไหร่นัก ในเมื่อแพคฮยอนไม่มั่นใจที่จะลงแข่งพวกเขาก็จะไม่บังคับอะไร ปล่อยให้แพคฮยอนได้คิดสักนิดว่าตัวเองนั่นอยากลงแข่งกีฬาประเภทไหน

 

 

“แพคฮยอนจะลงแข่งกีฬาอะไรเหรอ ?” เสียงทุ้ม ๆ ของหัวหน้าห้องที่เอ่ยถามขึ้นข้างกายของแพคฮยอนเรียกให้คนตัวเล็กหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง

 

 

“เรายังไม่รู้เลย แล้วชานยอลล่ะ ลงแข่งกีฬาอะไรเหรอ ?”

 

 

“เราลงแข่งว่ายน้ำน่ะ แพคฮยอนว่ายน้ำเป็นไหม ?” คนตัวเล็กส่ายหน้าแทนคำตอบ

 

 

“เราเล่นกีฬาไม่ค่อยเก่งหรอก...”

 

 

“ถ้าอย่างนั้นแพคฮยอนอยากแข่งกีฬาอะไรล่ะ” หัวหน้าห้องคนเก่งเอ่ยถามเพื่อนตัวเล็กที่ยังนั่งคิดไม่ตกอยู่

 

 

“ไม่รู้สิ... ถ้าเราไม่ลงแข่งได้ไหม ?” หัวหน้าห้องคนเก่งส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนที่จะเอ่ยอธิบาย

 

 

“ไม่ได้หรอก กีฬาประจำปีน่ะนักเรียนทุกคนต้องลงแข่งกีฬา แต่จะลงแข่งอะไรก็ได้อย่างน้อยหนึ่งประเภท ถ้าแพคฮยอนไม่ได้ออกกำลังกายหนัก ๆ ถ้าอย่างนั้นลงแข่งปิงปองไหม ?”

 

 

“ปิงปองเหรอ ?”

 

 

“อื้ม มีแข่งปิงปองเหมือนกันนะ เหมาะสำหรับคนที่ไม่ค่อยได้ออกกำลังกายหนัก ๆ น่ะ แพคฮยอนจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมากด้วยไง แต่ถ้ากลัวว่าจะเล่นได้ไม่ดี เดี๋ยวเลิกเรียนเราช่วยซ้อมให้ก็ได้นะ เราก็เล่นปิงปองเป็นเหมือนกัน” ชานยอลรีบยื่นข้อเสนอให้แพคฮยอนโดยเร็ว จริงอยู่ที่นักเรียนที่ไม่ค่อยได้ออกกำลังกายหนัก ๆ จะลงแข่งในกีฬาประเภทนี้ แต่การเสนอตัวเป็นคนฝึกให้แพคฮยอนน่ะ ชานยอลเพิ่งคิดขึ้นได้สด ๆ ร้อน ๆ เมื่อกี้นี้เลย เพราะช่วงนี้เขาและแพคฮยอนไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน แถมอยู่ดี ๆ แพคฮยอกน็มีเพื่อนใหม่ต่างโรงเรียนที่ชอบมองคนตัวเล็กของเขาด้วยสายตาแปลกๆ อีก เพราะฉะนั้นชานยอลจึงต้องพยายามหาทางกันไม่ให้แพคฮยอนไปเจอยูจินอะไรนั่น

 

 

“งั้นเราลงแข่งปิงปองก็ได้ ไปเขียนชื่อก่อนนะ” ชานยอลพยักหน้าก่อนที่จะส่งยิ้มให้เพื่อนตัวเล็กที่ลุกออกจากเก้าอี้แล้วเดินตรงไปยังบอร์ดหน้าห้องเพื่อหาใบรายชื่อสำหรับคนที่จะลงแข่งปิงปองในกีฬาประจำปี

 

 

ชานยอลยกยิ้มกว้างเมื่อคนตัวเล็กยอมรับข้อเสนอของเขาก่อนที่หัวหน้าห้องคนเก่งจะผิวปากอารมณ์ดีไปตลอดทั้งวัน

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

“แล้วชานยอลไม่ต้องไปซ้อมว่ายน้ำเหรอ ?” คนตัวเล็กเงยหน้าเอ่ยถามหัวหน้าห้องคนเก่งที่มาช่วยสอนให้เขาเล่นปิงปองหลังเลิกเรียน

 

 

“ของฮันเริ่มซ้อมอาทิตย์หน้าน่ะ” คุณหัวหน้าห้องคนเก่งเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม เขามองหน้าของแพคฮยอนที่ตอนนี้แก้มเนียนใสของอีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นสีแดงพร้อมกับเหงื่อเม็กเล็ก ๆ ที่เกาะอยู่ตามไรผม

 

 

อ่า... ทำไมแพคฮยอนถึงได้น่ารักแบบนี้นะ

 

 

ชานยอลแอบยิ้มกับตัวเองเมื่อพบว่าเขาเป็นคนเดียวที่ได้มองเห็นแพคฮยอนที่นั่งหอบเพราะเหนื่อยจากการเล่นปิงปองเมื่อครู่ ที่จริงแล้วปิงปองมันไม่ได้ยากอะไรมากนักหรอก หากแต่แพคฮยอนเป็นคนที่ไม่เคยเล่นกีฬามาก่อน การที่ได้มาเล่นกีฬาแบบนี้ก็คงทำให้เจ้าตัวรู้สึกเหนื่อยอยู่ไม่น้อย

 

 

“เดี๋ยวเรากลับบ้านกันเลยไหม ?” ชานยอลก้มลงมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือแล้วจึงหันไปถามแพคฮยอน พวกเขาใช้เวลาซ้อมปิงปองหลังเลิกเรียนเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงและตอนนี้ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนสีแล้วด้วย ชานยอลคิดว่ามันคงถึงเวลาที่พวกเราควรจะกลับบ้านได้แล้ว

 

 

“อื้ม งั้นเรากลับกันเลยเถอะ” แพคฮยอนพยุงตัวลุกขึ้นนั่งก่อนที่จะเดินไปหยิบกระเป๋าเป้ที่พวกเขาวางเอาไว้ไม่ไกลจากโต๊ะปิงปองก่อนที่คนตัวเล็กและคุณหัวหน้าห้องตัวสูงตะเดินออกจากโรงเรียนพร้อมกัน

 

 

สายลมเย็น ๆ และบรรยากาศเงียบเชียบของโรงเรียนทำให้แพคฮยอนรู้สึกอึดอัดนิดหน่อย แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะสนิทกับชานยอลมากกว่าเพื่อนคนอื่น ๆ ก็จริง แต่เมื่อแพคฮยอนรู้ว่าอีกฝ่ายนั่นมีแฟนสาวอยู่แล้ว เขาก็เลยไม่กล้าเอ่ยพูดคุยหรือเล่นกับชานยอลเหมือนเมื่อก่อน

 

 

เพราะบางทีแล้วแพคฮยอนคิดว่าถ้าเขากลับไปทำแบบนั้นมันคงไม่เหมาะสมสำหรับคนที่มีแฟนแล้ว เมื่อคิดถึงตรงนี้คนตัวเล็กก็เดินก้มหน้าห่อไหล่อีกครั้ง หัวหน้าห้องตัวสูงที่ลอบมองแพคฮยอนอยู่เป็นระยะ ๆ ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเมื่ออยู่ดี ๆ แพคฮยอนก็ดูเศร้าซึมลงเสียอย่างนั้น

 

 

“แพคฮยอน ...” ชานยอลเอ่ยเรียกเพื่อนตัวเล็กเพื่อที่จะสอบถามว่าอีกฝ่ายเป็นอะไร ทำไมถึงไม่ดูร่าเริงอย่างเก่า หากแต่เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังแทรกขึ้นมาทำให้ชานยอลจำใจต้องเก็บคำถามที่แฝงไปด้วยความห่วงใยนั้นไปก่อน แล้วจึงกดรับสายที่โทรเข้ามา

 

 

“ว่าไงจีฮเย” ชื่อของหญิงสาวที่ยังคงรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลทำให้แพคฮยอนรู้สึกเศร้ากว่าเดิมเล็กน้อย เขาอยากถอนหายใจออกมาด้วยความหนักอกหากแต่แพคฮยอกน็คิดว่ามันคงไม่เหมาะสมเท่าไหร่นักถ้าเขาจะทำอย่างนั้นในตอนนี้ที่ยังอยู่กับชานยอล

 

 

แม้ว่าแพคฮยอนจะอยากเดินหลีกหนีไม่อยากรับรู้ว่าชานยอลคุยอะไรกับปลายสาย แต่เขาก็ทำไม่ได้อย่างที่ใจหวัง เพราะมันดูเสียมารยาทและชานยอลอาจจะไม่พอใจ และแพคฮยอนเองก็เป็นคนที่มักจะนึกถึงคนอื่นก่อนตัวเองอยู่เสมอ คนตัวเล็กจึงต้องพยายามเก็บซ่อนอาการปวดหนึบที่หัวใจเอาไว้เพียงลำพัง

 

 

“อ่า ... งั้นรอแป๊ปนึงแล้วกัน เดี๋ยวฉันไปหา” ประโยคสุดท้ายที่ชานยอลเอ่ยบอกกับจีฮเยทำให้แพคฮยอนพอจะเดาออกมาในวันนี้ก็คงเป็นอีกหนึ่งวันที่เขาต้องกลับบ้านเพียงลำพังโดยไร้เงาของชานยอลเคียงข้างกาย คนตัวเล็กพยายามแล้วที่จะส่งยิ้มให้ชานยอลแล้วเอ่ยบอกว่าไม่เป็นไร เขาสามารถกลับบ้านคนเดียวได้อย่างสบายมาก หากแต่แพคฮยอนไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มที่เขามอบให้ชานยอลนั้นมันช่างดูฝืนเหลือเกิน

 

 

“ขอโทษนะแพคฮยอน แต่จีฮเยไม่มีเพื่อนอยู่ด้วยเลย ฉันต้องไปดูแลเธอน่ะ นายจะไปด้วยกันไหม ? แล้วเดี๋ยวฉันแวะมาส่งที่บ้าน” ชานยอลลองเอ่ยชวนเพื่อนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

 

 

“ไม่เป็นไร ชานยอลไปดูจีฮเยเถอะ เรากลับบ้านเองได้” ชานยอลยืนลังเลอยู่เล็กน้อยกับคำตอบและรอยยิ้มที่ดูไม่ร่าเริงของแพคฮยอน ที่จริงแล้วเขาอยากไปส่งแพคฮยอนที่บ้านมากกว่า แต่เป็นเพราะจีฮเยที่โทรมาเร่งให้เขาไปอยู่เป็นเพื่อน ชานยอลจึงสับสนและลังเล

 

 

“ไปเถอะ เดี๋ยวจีฮเยรอนานนะ” แพคฮยอนเอ่ยบอกชานยอลก่อนที่จะพยายามส่งยิ้มกว้างให้คุณหัวหน้าคนเก่งอีกครั้ง

 

 

“งั้นเราเดินไปที่ป้ายรถเมล์ด้วยกันนะ” คนตัวเล็กพยักหน้าตอบรับคำชวนของชานยอลก่อนที่พวกเขาทั้งคู่จะเดินไปที่ป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียนพร้อมกัน โดยปราศจากบทสนทนาใด ๆ

 

 

ชานยอลรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่นัก เพราะพักนี้เขารู้สึกห่างเหินกับแพคฮยอนแปลก ๆ ถึงแม้ว่าเวลาส่วนมากแพคฮยอนจะอยู่กับเขา แต่ถึงอย่างนั้นชานยอลก็ยังคงรู้สึกว่าคนตัวเล็กห่างเหินกับเขาแปลก ๆ จากที่เคยพูดคุยกันได้ตลอดทุกอย่างมันเป็นไปตามธรรมชาติ หากแต่ในตอนนี้ชานยอลกลับมองมาเขาคุยกับแพคฮยอนร้อยลง แถมอาการของพวกเขาทั้งคู่มันกลับดูเก้กังราวกับคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน

 

 

อะไรที่ทำให้ความสัมพันธ์ของเขาและแพคฮยอนกลายเป็นแบบนี้กันนะ ...

 

 

ระหว่างที่ชานยอลกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย เสียงของแพคฮยอนก็เอ่ยขัดขึ้น

 

 

“รถเมล์ที่จะไปโรงพยาบาลมาแล้ว ชานยอลไปก่อนเถอะ เดี๋ยววันนี้เราก็จะกลับรถเมล์เหมือนกัน”

 

 

“เดี๋ยวเรารอส่งแพคฮยอนขึ้นรถก่อนดีกว่า”

 

 

“ไม่เป็นไร ชานยอลรีบไปเถอะ กว่ารถจะมาอีกคันคงรอนานน่าดูเลย เรากลับบ้านเองได้จริง ๆ ไปเถอะ” แพคฮยอนดันหลังของชานยอลเล็กน้อยเมื่อรถเมล์เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ป้ายรถเมล์ขึ้นทุกที

 

 

“ถ้าถึงบ้านแล้วบอกเราด้วยนะแพคฮยอน” คนตัวเล็กพยักหน้าตอบเบา ๆ ก่อนที่จะส่งยิ้มแล้วโบกมือให้ชานยอลที่กำลังจะเดินขึ้นรถไป

 

 

ชานยอลรีบเดินไปนั่งที่เบาะในรถเมล์ก่อนที่จะเกาะกระจกโบกมือลาแพคฮยอนที่ส่งยิ้มให้เขาอยู่ที่ป้ายรถเมล์ รถเมล์ที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกทำให้หัวหน้าห้องคนเก่งยอมนั่งลงกับเบาะดี ๆ แต่แล้วดวงตากลมโตของชานยอลกลับเหลือบออกไปมองที่นอกหน้าต่างและพบว่ายูจินกำลังเดินไปทางป้ายรถเมล์ที่แพคฮยอนยืนรอรถอยู่

 

 

“เฮ้ย !” เด็กหนุ่มตัวสูงอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเขาแน่ใจว่าคนที่เขาเห็นคือยูจินเพื่อนใหม่ของแพคฮยอนจริง ๆ เขาไม่ได้ตาฝาดไป หัวหน้าห้องคนเก่งเหลียวหลังกลับไปมองตามร่างของยูจินที่เดินเข้าใกล้ป้ายรถเมล์ขึ้นทุกที ๆ

 

 

“โธ่โว้ย !” หัวหน้าห้องคนเก่งสะบัดตัวก่อนที่จะพยายามระงับความหงุดหงิดที่เกิดขึ้นภายในใจ เพียงแค่คิดว่าวันนี้ยูจินจะได้เดินกลับบ้านเป็นเพื่อนแพคฮยอน หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติของชานยอลกลับเต้นเร็วขึ้นเสียจนมันรู้สึกปวดไปทั้งอก

 

 

จากปาร์คชานยอลหัวหน้าห้องคนเก่งที่เคยเป็นผู้ชายสุขมควบคุมอารมร์ของตัวเองได้เป็นอย่างดี ในตอนนี้ชานยอลกลับหายใจฟึดฟัดอย่างไม่พอใจ คิ้วของเขาขมวดเป็นปมใบหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คนตัวสูงตัดสินใจเอื้อมมือไปกดกริ่งเพื่อลงรถในป้ายต่อไป หากแต่เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ชานยอลต้องชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปถึงกริ่งเอาไว้

 

 

“ชานยอลอยู่ไหนแล้ว ? ฉันปวดท้องมาก ๆ เลย นายต้องรีบมานะ”

 

 

เสียงของจีฮเยเล็ดรอดออกมาทันทีที่ชานยอลกดรับสาย หัวหน้าห้องคนเก่งลอบถอนหายใจออกมาก่อนที่จะบอกอีกฝ่ายว่าเขากำลังรีบไป มือหนาของเด็กหนุ่มตัวสูงที่กำลังจะเอื้อมไปกดกริ่งจึงชักกลับมาวางเอาไว้ข้างลำตัวแบบเดิม

 

 

“รีบมานะชานยอล ฉํนเหงา”

 

 

ชานยอลครางตอบจีฮเยไปก่อนที่จะกดวางสายแล้วถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ถึงแม้จะไม่ค่อยเข้าใจหญิงสาวเท่าไรห่นักว่าถ้าปวดท้องแล้วจะอยากให้เขาไปอยู่ด้วยทำไม ทำไมถึงไม่แจ้งพยาบาลที่อยู่เวรหรือกดกริ่งเรียกคุณหมอ แต่ชานยอลก็ยังยอมไปหาเธอที่โรงพยาบาล เพราะเขาเองก็สงสารเธอที่ต้องอยู่โรงเรียนคนเดียวเพียงลำพังเพราครอบครัวของเธอต้องทำงานและไม่มีเวลาว่าง

 

 

เด็กหนุ่มตัวสูงหันกลับไปมองที่ด้านนอกหน้าต่างอีกครั้งและเขาไม่เห็นร่างของยูจินแล้ว ชานยอลไม่รู้ว่าแพคฮยอนจะขึ้นรถไปหรือยัง หรือว่าจะเจอยูจินหรือไม่ สิ่งเดียวที่ชานยอลทำได้ในตอนนี้คือการค่อยกดดูหน้าจอโทรศัพท์เพื่อรอให้ข้อความที่ถูกส่งมาจากแพคฮยอนปรากฏขึ้น

 

 

แต่จนกระทั่งชานยอลกลับถึงบ้าน...

 

 

เขาก็ไม่ได้รับข้อความจากแพคฮยอนเลยแม้แต่ข้อความเดียว 









#ฟิคกระดาษ








 
 
 
© Tenpoints!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,468 ความคิดเห็น

  1. #1458 หมีคริสลี่ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 02:42
    เครียดๆอะ สงสารบี๋😢
    #1,458
    0
  2. #1434 lilac's tong (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 22:46
    เราไม่รู้เราเชียร์ยูแบค ท่ดดด5555555555
    #1,434
    0
  3. #1427 pim pimmi (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 18:44
    เฮ้อออ
    #1,427
    0
  4. #1408 Dyo.A (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 22:43
    ไปเลย ไม่ต้องมาหวงแบคเลยนะ
    #1,408
    0
  5. #1384 Byun Sania >< (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 22:13
    สงสารบยอนแบค
    #1,384
    0
  6. #1383 Byun Sania >< (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 22:07
    ยูจิน แอบไปหาแบคช่ะ มันน่าตบ
    #1,383
    0
  7. #1366 cat_casper (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 10:34
    จีฮเย หล่อนน่าตบมากกก ไม่ไหวละ จุ้นจ้านเกินนะ
    #1,366
    0
  8. #1350 b-byun (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 23:16
    เรื่องนี้ใครจะน่าสงสารดีล่ะเนี่ย เฮ้อออออออออ
    #1,350
    0
  9. #1340 `xQ-คิตตี้พาโบ* (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2557 / 17:33
    ฮือออออออสงสารแพคคค. เจ็บบบบบบแทน
    #1,340
    0
  10. #1193 fangfangs (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 19:35
    จีฮเยเธอมาทางไหนกลับทางนั้นเลยนะ
    #1,193
    0
  11. #1172 mamama (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 00:05
    เฮอะ ไปเฝ้ากันเลยไป ปล่อยน้องแบคกลับบ้านคนเดียวเลย
    #1,172
    0
  12. #1149 ploy ploylovelyGirl (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 20:02
    ชานยอลที่จริงน่าจะรู้นะแก จีฮเยมันร้ายกาจจจจจ -*- ฮึ็ยยยยยย
    #1,149
    0
  13. #1126 -FL- (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 13:17
    ไม่น้าาาาาาา.ยัยจีฮเยมาทางไหนไปทางนั้นเลยแง~~~~~~~~~~~~~ พี่แบคอย่าเพิ่งตัดใจสิ
    #1,126
    0
  14. #1052 เสียงดนตรีของบ่ายสอง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 17:25
    เรียนเก่งซะเปล่านะชานยอล..............
    #1,052
    0
  15. #1033 tenly0627 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 22:45
    ขอด่าจีฮเยได้ป้ะ แค่ปวดท้องนี่ต้องให้ชานยอลไปอยู่เป็นเพื่อนหรอวะ พยาบาลมีเยอะแยะไมไม่เรียกโอ๊ยยยยอีฟใกาืกไวหวนกรกร-___- แค่นี้ยังไมีรู้อีกหรอว่าใครเป็นต้นเหตุให้เป็นแบบนี้น่ะห๊ะ สงสารแบคคค จะเชียร์ยูจินละงอนอิพี่ชานว่ะ
    #1,033
    0
  16. #1030 babemay (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 18:39
    ชานยอลคนโง่ ! ผู้หญิงคนนั้นกำลังจะหลอกนายแล้วรู้มั้ย ? โอ้ยยยยยย ตายๆ 
    ยูจินทำดีอีกแล้ว *ปรบมือ* ดูแลแพคฮยอนดีๆนะ ชานยอลจะได้รู้ตัวซักทีว่าชอบแบคฮยอน เห้อ 
    #1,030
    0
  17. #1015 MB (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2557 / 15:13
    โอยเทใจให้ยูจินน5555555555555
    #1,015
    0
  18. #1000 ห่อหมกใบตอง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 20:30
    สมน่า!!!!
    #1,000
    0
  19. #999 michifo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 19:44
    ชานยอลต้งเจอคู่แข่งซะบ้างงง
    #999
    0
  20. #998 ♥kaejaa♥ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 18:43
    จริงๆพิชานก็คิดได้นะว่าจะไปทำไมในเมื่อมีทั้งหมอและพยาบาล แต่ก็ยังไป วุ้ย หงุดหงิดชะนีจัง ทำไมชะนีชอบมีปัญหา
    #998
    0
  21. #995 ´ น้องแบคแมน๏ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 14:24
    สมพี่ชาน
    จะไปหาใครก็ไปไป๊ ๆ
    /อินไปหน่อย ท่ดๆ
    #995
    0
  22. #994 _k97qhx (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 12:59
    คุณชายปาร์คเขาจะงอนมั้ยเนี่ย?55555555
    #994
    0
  23. #993 Cocoa Rabbit (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 12:36
    ชาลยอลคนโง่ !
    ทำไมถึงไม่รู้เรื่องอะไรเล้ยยยยยย
    #993
    0
  24. #992 Delight.PN (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 11:16
    สมน้ำหน้าชานยอลเบาๆ พอจีฮเยมาก็ชอบทิ้งแบคตลอดอ่ะ ให้ยูจินไปส่งก็ดีแล้วมั้ง จีฮเยเธอมาแปลกนะ ต้องมีอะไรแน่ๆเลย
    #992
    0
  25. #991 บายอล (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 09:54
    ทำไมชานยอลต้องไม่พอใจวะ นี่เราก็นึกว่านายจะเปรมปรีอยู่กับจีฮเยนะเว้ย 555555555555555555555

    โอ๊ยยย คือเศร้าปะ ทำไมเราซะใจ 5555555555555555555555555555555

    เราเชียร์ยูจินนะ คือดูจริงใจไม่โลเลหรือกลับกรอกไรงี้ ชานยอลนี่ก็แคร์จีฮเยม๊ากมาก เออ แคร์มากรักมากก็ไปดิ ไปกันสองคนไป๊

    เรายกยูจินโอปป้าให้น้องแบคแล้วววว บู่วววๆๆๆๆๆ
    #991
    0