` {fic exo} 。p a p i e r ♡ chanbaek

ตอนที่ 10 : 。p a p i e r ♡ - 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,447
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    3 ก.ค. 57



 

           8th page

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

            แพคฮยอนนั่งมองชานยอลที่เดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล เขาไม่แน่ใจว่าชานยอลเป็นอะไรกับผู้หญิงคนนั้น แต่ท่าทางร้อนรนของชานยอลที่แสดงออกพอจะทำให้แพคฮยอนรู้ว่าคนนั้นคงมีความสำคัญกับชานยอลอยู่ไม่น้อย

 

 

            มือเรียวสวยของเด็กหนุ่มต้องสาปจับที่ผ้าพันคอผืนนุ่มของตัวเองเอาไว้แน่น หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้น ชานยอลก็ถอดผ้าพันคอทิ้งชายเอาไว้เป็นแพคฮยอนที้องม้วนมันขึ้นมาพาดเอาไว้บนไหล่ของเขา คนตัวเล็กไม่กล้าเอ่ยเรียกชานยอลให้กลับมานั่งพักเพราะสีหน้าที่เป็นกังวลและคิ้วเข้ม ๆ ที่ขมวดเข้าหากันทำให้แพคฮยอนกลัวว่าตัวเองอาจจะทำให้ชานยอลไม่พอใจ

 

 

            เด็กหนุ่มต้องสาปค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉินก่อนที่จะเดินออกจากหน้าห้องฉุกเฉินแล้วเลี้ยวเข้าไปในร้านขายของที่อยู่ในโรงพยาบาล แพคฮยอนเดิรไปเปิดตู้น้ำก่อนที่จะหยิบน้ำผลไม้กระป๋องออกมาสองกระป๋อง แล้วจึงเดินไปหยิบทิชชู่เปียกและก้าวเท้าไปคิดเงินที่แคชเชียร์อย่างไม่รีบร้อนเท่าไหร่นัก

 

 

            “นายไปไหนมาเหรอ ?” ชานยอลที่นั่งอยู่เงยหน้าขึ้นมาถามคนตัวเล็กที่เดินกลับมาหาเขาพร้อมกับถุงพลาสติกในมือ

 

 

            “ไปซื้อของมานิดหน่อย” แพคฮยอนเอ่ยตอบออกมาเสียงเบาก่อนที่จะค่อย ๆ ชูถุงกระพลาสติกในมือให้ชานยอลดู คนตัวเล็กก้าวเท้ามานั่งลงที่เก้าอี้ข้าง ๆ กับที่คุณหัวหน้าห้องคนเก่งนั่งอยู่ มือเรียวสวยล้วงเข้าไปในถุงพลาสติกก่อนที่จะยื่นกระป๋องน้ำผลไม้เย็น ๆ ให้ชานยอลที่อยู่ด้านข้าง

 

 

            “กินนี่หน่อยนะ” คนตัวเล็กเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นปกติแต่ในสายตาของชานยอลเขากลับมองว่าคำพูดนั้นของแพคฮยอนมันแฝงไปด้วยความออดอ้อนในแบบที่เป็นธรรมชาติและมันก็ทำให้เขาปฏิเสธิแพคฮยอนไม่ลงจริง ๆ

 

 

            หัวหน้าห้องคนเก่งรับกระป๋องน้ำผลไม้ไปถือเอาไว้ในมือก่อนที่จะเปิดจุกของมันออกแล้วกระดกกระป๋องน้ำแอปเปิ้ลขึ้นดื่มหลายอึก

 

 

            “เราไม่รู้ว่าชานยอลชอบน้ำอะไร เราเลยหยิบน้ำแอปเปิ้ลมาให้ มันโอเคใช่ไหม ?” หัวหน้าห้องคนเก่งก้มลงมองกระป๋องน้ำแอปเปิ้ลในมือหลังจากที่ได้ยินคำถามจากแพคฮยอน เขายังไม่ตอบกลับไปเพราะในหัวกำลังประมวลหาคำตอบของคำถามนั้นอยู่ ที่จริงแล้วชานยอลไม่ได้ชอบน้ำแอปเปิ้ลเท่าไหร่นัก แต่ก็ไม่ถึงกับเกลียด เขาจึงยังไม่แน่ใจว่าควรจะตอบแพคฮยอนออกไปอย่างไรดี

 

 

            “ถ้าชานยอลไม่ชอบเดี๋ยวเรากินเองก็ได้นะ ค-คือเราชอบน้ำแอปเปิ้ลก็เลยหยิบมันมาเผื่อชานยอลด้วย...” แพคฮยอนรีบเอ่ยออกมาทันทีเมื่อเขาเห็ฯว่าชานยอลนิ่งไปและไม่ยอมเอ่ยตอบอะไรกลับมา

 

 

            “ไม่หรอก ฉันชอบน้ำแอปเปิ้ล” หัวหน้าห้องตัวสูงเอ่ยตอบอกมาพร้อมกับส่งยิ้มขอบคุณเบา ๆ ให้กับแพคฮยอน เขาไม่ได้โกหกแพคฮยอนเพราะนับตั้งแต่วันนี้ชานยอลคิดว่าเขาคงจะเริ่มชอบน้ำแอปเปิ้ลขึ้นมาเสียแล้ว

 

 

            “จ-จริงเหรอ ดีจัง” คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกก่อนที่จะกัดริมฝีปากล่างของตัวเองเบา ๆ แล้วจึงเปิดกระป๋องน้ำแอปเปิ้ลของตัวเองยกขึ้นดื่มบ้าง

 

 

            “ชานยอล ... เราขอมือหน่อยสิ” เจ้าของชื่อหันกลับมามองคนตัวเล็กที่แบมือเรียวสวยออกมาตรงหน้า หัวหน้าห้องคนเก่งออกจะงุนงงเล็กน้อยกับสิ่งที่แพคฮยอนขอ แต่เจ้าตัวก็ยอมส่งมือของตัวเองให้แพคฮยอนแต่โดยดี

 

 

            เด็กหนุ่มตัวเล็กดึงทิชชู่เปียกที่เขาซื้อติดมาด้วยออกมาทีละแผ่นที่จะค่อย ๆ บรรจงเช็ดมือของคนตัวสูงที่เปื้อนคราบเลือดจากอุบัติเหตุเมื่อครู่ให้อย่างแผ่วเบา แพคฮยอนไล่เช็ดมือชานยอลทีละนิ้วจนคราบเลือดทั้งหลายหายไปจากมือทั้งสองข้างของชานยอล

 

            หัวหน้าคนเก่งจ้องมองแพคฮยอนที่กำลังเอื้อมมือมาดึงมืออีกข้างของเขาไปเช็ดทำความสะอาดให้ด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความประทับใจ เขาไม่คิดเลยว่าแพคฮยอนที่ดูเงียบ ๆ และน่ากลัวสำหรับคนอื่นจะมีความละเอียดอ่อนในการดูแลคนอื่นได้ดีถึงเพียงนี้ แม้แต่ตัวของเขาเองยังลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามือของเขามันยังคงเปื้อนเลือดและยังไม่ได้ทำความสะอาด แต่แพคฮยอนกลับเดินไปซื้อน้ำปลไม้กระป๋องพร้อมกับทิชชู่เปียกเพื่อมาเช็ดทำความสะอาดมือของเขาอีก

 

 

            พยอนแพคฮยอนจะน่ารักไปถึงไหนกันนะ

 

 

            คำถามที่ชานยอลได้แต่ดั้งขึ้นภายในใจของตัวเองพร้อมกับยกยิ้มมุมปากออกมา ยิ่งรู้จักก็ยิ่งประทับใจ ภายใต้ความเงียบสงบที่เขาสัมผัสได้จากแพคฮยอนมันแฝงไปด้วยความอบอุ่นที่ละมุนละไมในความรู้สึก

 

 

            “ใครเป็นญาติคนไข้ครับ ?” ทั้งชานยอลและแพคฮยอนละความสนใจจากการกระทำของตัวเองเมื่อได้ยินเสียงของแพทย์ผู้ดูแลหญิงสาวที่ประสบอุบัติเหตุเมื่อครู่เดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน

 

 

            “พวกเราเป็นเพื่อนของเธอครับ” ชานยอลรีบเอ่ยตอบ

 

 

            “คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ แต่ร่างกายยังคงต้องการการพักผ่อน หมอยังไม่อนุญาติให้เข้าเยี่ยมนะครับ” ชานยอลพยักหน้ารับคำของแพทย์คนนั้นก่อนที่จะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเช่นเดียวกับแพคฮยอนที่พลอยรู้สึกโล่งใจไปด้วยที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เป็นอะไร

 

 

            “ไหน ๆ ก็เข้าเยี่ยมไม่ได้แล้ว งั้นเรากลับกันเลยไหม ?” แพคฮยอนพยักหน้ารับเบา ๆ เพื่อตอบคำถามของชานยอลก่อนที่พวกเขาทั้งคู่จะเดินออกมาจากโรงพยาบาลด้วยกัน โชคดีที่สถานที่เกิดอุบัติเหตุอยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลแห่งนี้มากเท่าไหร่นัก หญิงสาวคนนั้นจึงได้รับการช่วยเหลือจากแพทย์อย่างทันท่วงที

 

 

            ตลอดระยะทางบนถนนที่ชานยอลและแพคฮยอนก้าวเดินไปด้วยกันมันยังคงเหมือนเดิมเช่นทุกวัน หากแต่สิ่งที่แตกต่างออกไปในวันนี้ก็คงจะเป็นความรู้สึกบางอย่างที่รบกวนอยู่ในจิตใจของคนตัวเล็ก

 

 

            แพคฮยอนอยากจะเอ่ยถามว่าชานยอลรู้จักกับหญิงสาวคนนั้นในฐานะอะไร แต่เขาก็ตระหนักได้ว่าบางทีเขาอาจจะไม่ได้สนิทกับชานยอลขนาดที่สามารถจะถามเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่าย นักเรียนต้องสาปตัวเล็กจึงต้องเก็บเอาความสงสัยไว้ในส่วนลึกของห้วงความคิดแล้วเดินเหยียบย้ำลงบนพื้นปูนซีเมนต์เคียงข้างไปกับหัวหน้าห้องคนเก่งที่เดินอยู่ข้างกัน

           

 

           

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้นมันยังคงเป็นวันธรรมดา ๆ ของแพคฮยอนที่มักจะโดนเพื่อนคนอื่น ๆ มองมาที่เขาด้วยสายตาแปลก ๆ ถึงแม้ว่าในตอนนนี้แพคฮยอนจะมีชานยอล จงอิน และ จงแดเพิ่มมาเป็นเพื่อน แต่คำสาปที่แพร่สะพัดไปทั่วของคนตัวเล็กนั้นก็ยังไม่จางหายไป

 

 

แพคฮยอนเดินเข้ามาในห้องเรียนของตัวเอง คนตัวเล็กเดินไปนั่งลงที่โต๊ะประจำของตัวเองเช่นทุกวัน แต่ที่ดูจะแปลกใจในวันนี้ก็คงจะเป็นโต๊ะที่นั่งของชานยอลนั้นกลับไม่มีกระเป๋าหนังสือของอีกฝ่ายวางอยู่ แพคฮยอนนึกสงสัยอยู่เล็กน้อยว่าทำไมวันนี้ชานยอลถึงยังไม่มาทั้ง ๆ ที่โดยปกติแล้วชานยอลมักจะมาเช้ากว่าเขาอยู่เสมอ แต่ถึงจะรู้สึกสงสัยอย่างไร คนตัวเล็กก็ทำได้เพียงแค่เก็บคำถามเหล่านั้นเอาไว้ในหัวใจ เพราะเขายังไม่มีความกล้ามากพอที่จะเดินไปเอ่ยถามถึงชานยอลจากเพื่อนคนอื่น ๆ รวมไปถึงจงอินและจงแดด้วยเช่นเดียวกัน

 

 

คาบเรียนช่วงเช้าของแพคฮยอนผ่านไปไดด้ด้วยดี ที่จริงแล้วมันก็เป็นเหมือนทุก ๆ วันที่แพคฮยอนต้องนั่งเรียนเพียงคนเดียว แต่ในครั้งนี้คนตัวเล็กกลับรู้สึกว่ามันช่างดูเงียบเหงาแปลก ๆ ทุกครั้งที่ดวงตาเรียวเล็กของแพคฮยอนเหลือบไปเห็นโต๊ะเรียนที่ว่างเปล่าของชานยอล

 

 

เสียงออดหมดคาบเรียนในช่วงเช้าดังขึ้นทำให้นักเรียนภายในห้องแทบทุกคนรีบลุกออกจากเก้าอี้ของตัวเองเพื่อมุ่งตรงไปยังโรงอาหารเพื่อจับจ้องหาที่รับประทานอาหารกลางวันร่วมกับเพื่อนในกลุ่ม หากแต่แพคฮยอนกลับเป็นคนส่วนน้อย มันเป็นเรื่องปกติสำหรับแพคฮยอนสำหรับการนั่งทานข้าวคนเดียวในห้องเรียนห้องนี้ ในทุก ๆ วันแพคฮยอนจะนำเอาข้าวกล่องมาทานที่โรงเรียนอยู่เสมอ ๆ และในวันนี้ก็เช่นกัน

 

 

นักเรียนต้องสาปตัวเล็กหันกลับไปเปิดกระเป๋าเป้นักเรียนของตัวเองก่อนที่จะหยิบเอาถุงผ้าสีน้ำตาลอ่อนที่ห่อข้าวกล่องของเจ้าตัวเอาไว้ขึ้นมาวางบนโต๊ะ มือเรียวสวยค่อย ๆ แกะถุงผ้าใบนั้นออก ปรากฎให้เห็นกล่องข้าวขนาดกลางสีเหลืองอ่อนและสีชมพูสองกล่องวางอยู่บนโต๊ะนักเรียนของแพคฮยอน

 

แพคฮยอนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่วันนี้ชานยอลไม่มาโรงเรียนเพราะที่จริงแล้วเขาตั้งใจเอาข้าวกล่องอีกกล่องมาให้ชานยอลทานด้วยกัน มันอาจจะฟังดูแปลก ๆ แต่แพคฮยอนแค่ไม่รู้ว่าเขาจะหาวิธีปลอบชานยอลอย่างไรกับการที่หัวหน้าห้องคนเก่งคนนั้นต้องเจอกับอุบัติเหตุของคนรู้จัก แม้ว่าชานยอลจะไม่ได้แสดงท่าทางที่เศร้าเสียใจ แต่แพคฮยอนก็รู้สึกได้ว่าหัวหน้าห้องคนเก่งของเขานั้นดูไม่สดใสร่าเริงอย่างที่เคยเป็น

 

 

ข้าวผัดไส้กรอกที่ถูกจัดเรียงให้เป็นลักษณะใบหน้าของหมีน้อยน่ารักโดยมีสาหร่ายวางแปะอยู่เป็นส่วนดวงตา ปากและมีมักกะโรนีชิ้นเล็ก ๆ วางเอาไว้เป็นจมูกของหมีซึ่งนั่นยิ่งทำให้ข้าวกล่องของแพคฮยอนนั้นดูน่ารักน่ารับประทานมากยิ่งขึ้น แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของข้าวกล่องที่แพคฮยอนอยากให้อีกคนได้ทานคงจะไม่ได้เห็นมัน

 

 

แพคฮยอนตักข้าวผัดฝีมือของคุณแม่เข้าปากและทานเงียบ ๆ อยู่คนเดียวเพียงลำพัง นักเรียนต้องสาปตัวเล็กที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะเรียนของตัวเองเพียงลำพัง และแสงแดดสว่างใยยามที่พระอาทิตย์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องเรียนสะท้อนให้เห็นเงาสีดำของแพคฮยอนที่ปรากฏอยู่บนพื้นห้องเรียน

 

 

เงาของเด็กผู้ชายคนนั้นช่างดูโดดเดี่ยวแต่ในความโดดเดี่ยวนั้นกลับแฝงไปด้วยความเข้มแข็งที่เจ้าตัวมี เพราะถ้าหากแพคฮยอนมีความเข้มแข็งไม่มากพอ เขาก็คงไม่สามารถทนอยู่ในสังคมที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่พร้อมจะกีดกันเขาให้ออกห่างได้อย่างแน่นอน

 

 

“โอ๊ะ แพคฮยอนอยู่นี่ไง” คนตัวเล็กเงยหน้าจากข้าวกล่องตรงหน้าขึ้นมามองเจ้าของน้ำเสียงที่เอ่ยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในห้องเรียนในตอนพักกลางวัน จงแดที่ถือโทรศัพท์มือถือเครื่องสวยอยู่ในมือเดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับจงอินที่เดินตามหลังมาด้วย

 

 

            นักเรียนต้องสาปตัวเล็กเอียงคอมองเพื่อนสนิทของชานยอลทั้งสองคนที่เดินเข้ามาหาเขาด้วยความสงสัย และก่อนที่แพคฮยอนจะได้เอ่ยถามอะไรออกมา จงแดกลับยื่นโ?รศัพท์มือถือของเจ้าตัวมาตรงหน้า

 

 

            “มีใครบางคนเขาอยากคุยด้วยน่ะ” จงแดส่งยิ้มให้แพคฮยอนที่ยังคงนั่งงงอยู่กับที่ คนตัวเล็กยื่นมือไปรับโทรศัพท์มาแนบหูของตัวเองก่อนที่จะกรอกเสียงทักทายปลายสายไปทั้ง ๆ ที่เขาเองก็ยังไม่รู้ว่าคนที่อยากคุยกับเขาที่จงแดบอกนั้นหมายถึงใคร

 

 

“ส-สวัสดีครับ”

 

 

“แพคฮยอนเหรอ ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยตอบกลับมาพอจะทำให้แพคฮยอนทราบว่าใครคือคนที่อยากคุยกับเขา

 

 

“อื้ม แพคฮยอนเอง นั่นชานยอลใช่ไหม ?”

 

 

“อ่าใช่ .. ดีจังที่นายจำเสียงของฉันได้ด้วย” ชานยอลกระแอ้มออกมาหนึ่งครั้งก่อนที่จะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยดีใจ แพคฮยอนคงไม่มีทางเห็นว่าคุณหัวหน้าคนเก่งที่อยู่ปลายสายนั้นแอบยกมือขึ้นมาเกาจมูกของตัวเองเบา ๆ เพราะรู้สึกเขินเพราะนี่ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เขาได้คุยกับแพคฮยอนผ่านทางโ?รศัพท์

 

 

“ชานยอลมีอะไรกับฉันเหรอ ?”

 

 

“อ่า ... คือฉันแค่อยากโทรมาบอกว่าวันนี้ฉันไม่ได้ไปโรงเรียนเพราะต้องมาเฝ้าอาการของจีฮเย แต่ฉันโทรหานายไม่ได้ เพราะเอ่อ ... เพราะฉันไม่มีเบอร์ของนาย”

 

 

“ล-แล้วจีฮเยเป็นยังไงบ้าง อาการของเธอดีขึ้นหรือเปล่า ?”

 

 

 

“อื้ม ก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้วล่ะ วันนี้ไม่มีใครมาแกล้งแพคฮยอนใช่ไหม ?”

 

 

“เอ่อ ... ไม่มีใครแกล้งเราหรอก” จงแดกับจงอินที่ยืนอยู่ในห้องด้วยแอบหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเขาคิดถึงประโญคคำถามของชานยอลที่ทำให้แพคฮยอนต้องตอบออกมาแบบนั้น พวกเขาไม่คิดเลยว่าเพื่อนตัวสูงของเขาจะเป็นถึงขนาดนี้  เมื่อประมาณสิบนาทีก่อนหน้านี้ชานยอลโ?รมาหาจงแด ขอร้องแก้มสั่งให้เขาลุกออกจากโรงอาหารและช่วยเดินหาแพคฮยอนให้หน่อยเพราะเจ้าตัวอยากจะคุยด้วยโดยที่ไม่ได้ถามคิมจงแดหรือคิมจงอินเลยสักคำว่าเพื่อนสนิทอย่างพวกเขาสองคนนี้ได้ทานข้าวกลางวันแล้วหรือยัง

 

 

“งั้นก็ดีแล้วล่ะ” ชานยอลเงียบไปครู่หนึ่งในขณะทีหัวสมองของเขาพยายามกลั่นกรองหาเรื่องสนทนาที่จะมาคุยกับแพคฮยอนให้นานกว่านี้อีกหน่อย แต่มันคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก หัวหน้าห้องคนเก่งจึงทำได้แค่ลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วเอ่ยบอกกับแพคฮยอนว่าให้ดูแลตัวเองดี ๆ และอย่าลืมทานข้าวกลางวันด้วย

 

 

“ฉ-ฉันโทรมาแค่นี้แหละ นายกินข้าวต่อเถอะ”

 

 

“อื้ม ... ชานยอลก็อย่าลืมทานข้าวด้วยนะ” หัวหน้าห้องคนเก่งยิ้มแฉ่งเมื่อเขาได้ยินคำพูดของแพคฮยอนเมื่อครู่

 

 

“โอเคงั้นฉันวางแล้วนะ ...” ชานยอลเอ่ยทิ้งท้าย “จะวางจริง ๆ แล้วนะ”

 

 

แพคฮยอนหลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนที่จะเอ่ยตอบกลับไป

 

 

“ชานยอล ... เดี๋ยวเย็นนี้ฉันแวะเข้าไปหาที่โรงพยาบาลนะ” เสี้ยววินาทีก่อนที่หัวหน้าห้องคนเก่งจะกดวางสาย แพคฮยอนเอ่ยขึ้นมาอย่างรวดเร็วและประดยคนั้นเองก็ทำให้ทั้งจงแดและจงอินเบิกตาขึ้นด้วยความตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะส่งยิ้มล้อเลียนให้กันและกันในขณะที่ปาร์คชานยอลคุณหัวหน้าห้องคนเก่งนั้นเผยยิ้มกว้างออกมาและนึกชมตัวเองอยู่ในใจว่าดีแล้วที่เขายังไม่รบกดวางสายของแพคฮยอน ไม่อย่างนั้นละก็เขาอาจจะไม่ได้ฟังประโญคดี ๆ แบบนั้นจากปากของแพคฮยอนก็เป็นได้

 

 

“แล้วเจอกันนะแพคฮยอน” 








© Tenpoints!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,468 ความคิดเห็น

  1. #1453 หมีคริสลี่ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 02:16
    งื้อกินข้าวคนเดียวไม่เป็นไรน้าาา
    #1,453
    0
  2. #1422 pim pimmi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 17:21
    งื้ออออออ
    #1,422
    0
  3. #1378 Byun Sania >< (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 21:47
    แกรรรรรรรร เราเขิลลลลลล
    #1,378
    0
  4. #1362 cat_casper (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 09:36
    อ๊ายยยย น่ารักที่สุดดด เขิน/)^(
    #1,362
    0
  5. #1329 mitake (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 17:35
    หยอกกันบ่อยๆนะคะ หนูชอบบบ -//////-
    #1,329
    0
  6. #1326 mitake (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 17:01
    รักข้างเดียวเหรอตัวเธอ -0-
    #1,326
    0
  7. #1324 rainbow....* (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 00:47
    โอ้ยยยยยยย หวานน้ำตาลเรียกแม่เลย ... ฉากคุยโทรสับทำให้นึกถึงตอนคบกับแฟนใหม่ๆ น่ารักง่ะ!!!!!
    #1,324
    0
  8. #1188 fangfangs (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 15:40
    ชานยอลโทรมานี่คิดถึงเเบคชิป่ะ 5555555555555555555555
    #1,188
    0
  9. #1166 mamama (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 23:24
    อยากกินข้าวกล่อง
    #1,166
    0
  10. #1143 ploy ploylovelyGirl (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 19:33
    โทรหาแบคเพราะคิดถึงใช่มั้ยยยยยยยยย 
    #1,143
    0
  11. #1122 -FL- (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 12:40
    มุ้มมิ้งงงงงงงงเจรงงงง ยอลหลงบยอนเข้าแล้ววว
    #1,122
    0
  12. #1074 กวางหวาน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 15:15
    เดี๋ยวตอนเย็นจะได้เจอกันแล้ว
    งื้ออออออออออออออออออออออออออออ อยากให้ชานยอลเห็นข้าวกล่องที่แบคฮยอนทำมาให้จังเลย
    #1,074
    0
  13. #1019 040506 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 23:22
    หัวหน้าห้องนี้ ไม่ค่อยฟินเลยนะ 555
    #1,019
    0
  14. #955 ดาวหนึ่งดวง (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 08:00
    แหมะ ได้ทีเลยนะชยอลลลล
    #955
    0
  15. #908 `ตูดหมึก (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 23:03
    แหม่ๆๆๆๆชานยอล
    #908
    0
  16. #896 ดาวหนึ่งดวง (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 10:16
    ใครกันน๊าาาาา????
    #896
    0
  17. #886 ´ น้องแบคแมน๏ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 00:30
    แล้ว...
    จีฮเยเป็นใคร
    55555555
    #886
    0
  18. #840 giikzsmile (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2557 / 01:01
    อบอุ่นและเขิลเบาๆ ><
    #840
    0
  19. #802 BACON_BAEK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 12:54
    แล้วตกลงจีฮเยเป็นอะไรกับชานยอลล่ะเนี้ย
    #802
    0
  20. #790 อิ อิ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 16:11
    โทรหาแบคเพราะความคิดถึงใช่มั้ย?? ชานยอล ฮ่าๆๆๆๆ
    ไรเตอร์หายไปเลย อย่าลืมมาต่อนะค่าาาาา
    #790
    0
  21. #763 Helena Kadian (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 15:40
    เดี๋ยวเจอแบคที่ รพ
    แล้วเมื่อไหร่จะเจอตอนต่อไป..... เค้าอยากอ่านต่อแล้วน้าไรท์ ทำไมทำร้ายรีดได้ลงคอ
    ㅠㅂ ㅠ
    #763
    0
  22. #762 BaekkieBacon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 15:18
    เพิ่งเห้น เพิ่งอ่านค่ะ 55 หนุกมากค่ะ แต่แอบงงนะคะ ยอลกับแบคอยู่คนละห้องไม่ใช่หรอคะ?
    #762
    0
  23. วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:05
    ตกลงชานยอลไม่ได้อยู่คนละห้องกับแพคฮยอนเหรอ - -?
    #761
    0
  24. #760 ninuttyy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:11
    กรุณามาต่อข่า รอไม่ไหว >_<

    #760
    0