` {fic exo} 。 m e l t ♡ chanbaek

ตอนที่ 7 : 。 m e l t ♡ - 0 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,915
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 125 ครั้ง
    19 มี.ค. 56

… m e l t 0 6 …

.

.

.

 

ชานยอลเหลือบมองท่าทางแปลกๆของแบคฮยอนเป็นพักๆในช่วงที่สัญญาณไฟจราจรกลายเป็นสีแดง หลังจากที่เขาและแบคฮยอนขับรถมาส่งพ่อและพยอนยูนาไปเที่ยวต่างประเทศที่สนามบินด้วยกัน ในตอนที่เขากำลังขับรถเพื่อกลับบ้านนั้น แบคฮยอนก็ดูเหมือนจะมีอาการที่แปลกไป

 

“เป็นอะไรหรือเปล่า ?” ชานยอลเอ่ยถามพี่ชายตัวเล็กที่นั่งหน้าซีดอยู่ที่เบาะข้างคนขับรถ เขาสังเกตเห็นว่าพอขึ้นรถมาแบคฮยอนก็เอาแต่นั่งลูบท้องของตัวเอง บางทีก็นั่งตัวงอราวกับคนปวดท้อง ร่างกายของแบคฮยอนสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ริมฝีปากบางก็ซีดลงจนแทบไม่เห็นสี แถมสีหน้าก็ยังดูไม่ดีราวกับคนป่วยอีกด้วย

 

“ปวดท้อง ~” แบคฮยอนพูดออกมาเสียงเบาหวิว ชานยอลที่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับก่อนที่จะเลื่อนมือไปหรี่แอร์ลงเมื่อเห็นว่าพี่ชายตัวเล็กของเขานั่งตัวสั่นพลางกระชับเสื้อแขนยาวที่สวมใส่อยู่เข้าหาตัว

 

“ไปโรงพยาบาลไหม ?”

 

“ไม่ไป ไม่เป็นอะไรมากหรอก ได้นอนพักเดี๋ยวก็หาย” แบคฮยอนปฏิเสธโดยไม่หันมามองหน้าน้องชายตัวสูงเลยแม้แต่น้อย มือเรียวของแบคฮยอนยังคงลูบที่หน้าท้องตัวเองอยู่อย่างนั้น ชานยอลที่ได้ยินดังนั้นจึงทำได้เพียงพยักหน้ารับเบาๆแล้วหันกลับไปสนใจถนนด้านหน้าอีกครั้ง เขาใช้สมาธิในการขับรถอยู่พักหนึ่ง จนเมื่อรู้สึกตัวอีกทีแบคฮยอนที่นั่งอยู่ข้างๆกันก็ผลอยหลับไปเสียแล้ว

 

“แบคยอน . . ถึงแล้ว” เมื่อรถยนต์คันโปรดของปาร์คแจฮยอนเคลื่อนตัวเข้ามาจอดในรั้วบ้าน ชานยอลจึงเอื้อมมือไปสะกิดเรียกคนที่นั่งหลับอยู่บนรถให้รู้สึกตัว แบคฮยอนปรือตาขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่จะปลดสายเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูรถก้าวเท้าเดินออกไป แต่ยังไม่ทันที่ชานยอลจะได้ล็อครถดี น้องชายตัวสูงก็ต้องงุนงงเมื่อแบคฮยอนที่ดูเหมือนอาการจะดีขึ้นกลับรีบวิ่งหายเข้าไปในบ้านจนเขาเรียกไม่ทัน ชานยอลรีบกดล็อครถแล้วก้าวเท้ายาวๆเดินตามแบคฮยอนเข้าไปในบ้าน และเมื่อเห็นว่ารองเท้าของแบคฮยอนถูกถอดออกอย่างเร่งรีบและรองเท้าทั้งสองข้างก็กระเด็นไปคนละทิศละทาง นั่นยิ่งทำให้ชานยอลขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย เพราะปกติแล้วแบคฮยอนจะเป็นคนที่มีระเบียบอยู่พอสมควร นั่นจึงทำให้ชานยอลเริ่มมั่นใจว่าจะต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับแบคฮยอนเป็นแน่

 

ยังไม่ทันที่ชานยอลจะหาตัวพี่ชานตัวเล็กของเขาเจอ เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาขัดจังหวะทำให้ชานยอลต้องล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเองแล้วจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดสไลด์เพื่อรับสายจากเพื่อนสนิท

 

-         -  เซฮุน -

 

“มีอะไรมึง ?” ชานยอลกรอกเสียงลงในโทรศัพท์พลางเดินหาแบคฮยอนไปด้วย

 

“วันนี้มึงจะออกมาไหม ? จงอินมันนัดกับพวกมยองซูเอาไว้ด้วย วันนี้น่าจะมีแข่ง มันอยากให้มึงลง”

 

“เออๆ เดี๋ยวตอนเย็นๆกูออกไป”

 

“โอเค งั้นไว้เจอกันเพื่อน”

 

“เออ”

 

ชานยอลกดวางสายก่อนที่จะหย่อนโทรศัพท์ใส่ลงไว้ในกระเป๋ากางเกงตามเดิม เขาเดินเข้ามาในครัวเพื่อมองหาตัวพี่ชายตัวเล็ก และแล้วเขาก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังออกมาจากห้องน้ำ น้องชายตัวสูงก้าวเท้าเดินไปตามทางที่ตรงไปยังห้องน้ำ เขาค่อยๆแง้มประตูให้เปิดออกก่อนที่จะพบกับแบคฮยอนที่นั่งอยู่ที่พื้นห้องน้ำ มือเรียวทั้งสองข้างจับฝาชักโครกเอาไว้แน่น แบคฮยอนโก่งคออาเจียนออกมาอย่างต่อเนื่อง เมื่อชานยอลเห็นดังนั้น เขาก็เริ่มทำอะไรไม่ถูก เสียงร้องสะอื้นปะปนไปกับเสียงอาเจียนของแบคฮยอน ทำให้คนที่ได้ยินพลางนึกสงสารจับใจ น้องชายตัวสูงตัดสินใจเดินออกมาตั้งหลักที่หน้าประตูห้องน้ำ เสียงอาเจียนและเสียงร้องไห้ของแบคฮยอนที่ดังออกมาให้เขาได้ยินทำให้ชานยอลลนลานจนมือไม้สั่นไปหมด น้องชายตัวสูงตัดสินใจล้วงเอาโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาอย่างรวดเร็ว เขากดโทรออกยังเบอร์ล่าสุด รอเพียงไม่นานเสียงของเพื่อนสนิทในโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

 

“มีอะไรวะ”

 

“เซฮุนมึง เวลาคนอ้วกนี่ต้องทำยังไงวะ” ชานยอลถามเพื่อนออกไปอย่างรวดเร็ว เขาหันกลับมามองแบคฮยอนที่ยังโก่งคออาเจียนอย่างทรมานเป็นระยะๆ

 

“ห๊ะ ถามอะไรของมึงวะ”

 

“ไอ้เหี้ย ! บอกมาดิวะ เวลาคนอ้วกอะ เขาต้องทำยังไง !

 

“เอ่อะ . . เข้าไปช่วยลูบหลังมั้ง กูก็ไม่เคยว่ะ มึงมาถามกูทำไมเนี่ย !” ยังไม่ทันที่เซฮุนจะได้พูดอะไรต่อ ชานยอลกดตัดสายแล้ววางโทรศัพท์ของตัวเองไว้บนเครื่องซักผ้าที่ตั้งอยู่แถวนั้นก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง

 

“แบคฮยอน. . . .” เพราะไม่รู้ว่าเขาจะต้องทำอะไรก่อนเป็นอย่างแรก หรือเขาควรจะต้องพูดอะไรก่อน ชานยอลที่เดินเข้ามาในห้องน้ำแล้วจึงทำได้เพียงเอ่ยเรียกชื่อของพี่ชายตัวเล็กที่ดูจะทรมานอยู่ไม่น้อย คนตัวสูงย่อตัวนั่งยองๆอยู่ข้างๆแบคฮยอนที่ยังโก่งคออาเจียนอยู่ มือหนาค่อยๆวางลงบนแผ่นหลังเล็กของแบคฮยอนอย่างนุ่มนวล ชานยอลค่อยๆลูบหลังให้แบคฮยอนช้าๆ เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก ที่ได้ยินก็คงจะมีเพียงแค่เสียงร้องสะอื้นของแบคฮยอนที่ยังดังก้องอยู่ในห้องน้ำ และหลังจากนั้นไม่นาน มือเรียวของแบคฮยอนจึงเอื้อมขึ้นไปกดชักโครกแล้วพี่ชายตัวเล็กจึงค่อยๆทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นในห้องน้ำ หอบหายใจจนแผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง

 

“ฮืออ ทรมานจังเลยชานยอล ~” แบคฮยอนค่อยๆปาดน้ำตาของตัวเองออกช้าๆ หลังจากที่นั่งพักอยู่บนพื้นห้องน้ำอยู่พักหนึ่งแล้วร่างเล็กของแบคฮยอนจึงค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นเดินไปล้างหน้าบ้วนปากที่อ่างล้างหน้า

 

“นายเป็นอะไรอะ ? ไม่สบายใช่ไหม ?” น้องชายตัวสูงเดินตามแบคฮยอนออกมาจากห้องน้ำ พี่ชายตัวเล็กของเขายังใช้มือข้างขวาลูบที่หน้าท้องของตัวเองอยู่เหมือนตอนที่อยู่บนรถ แบคฮยอนพยักหน้าให้ชานยอลเล็กน้อยก่อนที่จะพาตัวเองเดินขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเองโดยมีชานยอลเดินตามหลังไปด้วย

 

“อื้อ สงสัยจะอาหารเป็นพิษแน่ๆเลย เฮ้อ ฉันกินอะไรเข้าไปนะ” แบคฮยอนถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน เขาเคยมีอาการอาหารเป็นพิษแบบนี้มาบ่อยครั้ง มันไม่ได้ร้ายแรงจนต้องเข้าโรงพยาบาล แต่ก็ทำให้เขาทรมานจนร้องไห้ออกมาได้ง่ายๆเช่นเดียวกัน

 

“แล้วนายต้องทำไงอะ ? ไปหาหมอไหม เดี๋ยวฉันขับรถให้” ชานยอลที่ยังเห็นว่าสีหน้าแบคฮยอนดูไม่ดีขึ้นจึงเอ่ยถามออกมาด้วยความร้อนรน เขาค่อนข้างเป็นกังวลใจกับอาการป่วยของแบคฮยอน เพราะในตอนนี้ทั้งพ่อและพยอนยูนาไม่มีใครอยู่บ้านเลยสักคน ลำพังตัวเขาคนเดียวก็คงจะช่วยอะไรไม่ได้ เพราะชานยอลไม่เคยเจอคนป่วยที่มีอาการแบบแบคฮยอนหรือถ้าจะพูดให้ถูกทั้งหมด คือเขาไม่เคยดูแลคนป่วยไม่ว่าจะป่วยเป็นอะไรเลยก็ตาม

 

“ไม่เป็นไร แค่นอนพักเดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้วล่ะ ขอบใจมากนะ” แบคฮยอนหันมาส่งยิ้มให้ชานยอลเล็กน้อยก่อนที่จะปิดประตูห้องของตัวเอง ชานยอลที่หยุดยืนอยู่หน้าห้องของแบคฮยอนชะงักค้างไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มของแบคฮยอนเมื่อกี้ดูไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อน มันดูอ่อนล้าจนเขาเริ่มรู้สึกแปลกๆภายในจิตใจ

 

หลังจากที่น้องชายตัวสูงหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าห้องของพี่ชายตัวเล็กอยู่ครู่หนึ่ง ขายาวๆของชานยอลจึงออกก้าวเดินลงไปยังชั้นล่างของบ้านเพื่อเดินลงมาเอาโทรศัพท์ที่เขาวางเอาไว้

 

เซฮุน วันนี้กูไม่ไปแล้วนะ

 

ชานยอลกดพิมพ์ข้อความก่อนที่จะกดส่งไปยังเบอร์ของหนึ่งในเพื่อนสนิท หลังจากนั้นไม่นานข้อความจากเซฮุนก็ถูกส่งเข้ามายังโทรศัพท์มือถือของเขา

 

เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าวะ ? มึงป่วยหรอ ?

 

เปล่ากูไม่ได้ป่วย แต่แบคฮยอนป่วย ไม่มีใครอยู่บ้านเลย . . .

 

มึงจะอยู่เป็นเพื่อนเขาว่างั้น ? เออไว้กูจะบอกจงอินกับมยองซูให้แล้วกัน

 

ชานยอลอ่านข้อความของเซฮุนที่ส่งกลับมา เขากำลังจะกดล็อคหน้าจอแล้วหย่อนโทรศัพท์ลงในกระเป๋ากางเกงตามเดิม แต่แล้วก็ต้องเปลี่ยนใจ ชานยอลจิ้มนิ้วลงบนโทรศัพท์เพื่อพิมพ์ข้อความและส่งกลับไปยังเบอร์เดิมอีกครั้ง

 

คนที่ป่วยเป็นอาหารเป็นพิษ ต้องดูแลยังไงวะ ?

 

กูไม่รู้ไม่เคยเป็น

 

มึงโทรถามพี่มึงให้กูหน่อยดิ

 

เออ งั้นรอก่อนแล้วกันเดี๋ยวกูโทรกลับไป

 

ชานยอลเดินออกจากห้องครัวมานั่งรอโทรศัพท์ของเซฮุนที่โซฟาในห้องรับแขก เขาเปิดโทรทัศน์เพื่อทำลายบรรยากาเงียบเชียบภายในบ้าน ชานยอลคิดว่าตอนนี้แบคฮยอนอาจจะกำลังนอนพักอยู่บนห้องก็เป็นได้ แต่ถ้าแบคฮยอนกำลังอาเจียนอยู่ล่ะ ? เมื่อคิดได้ดังนั้น น้องชายตัวสูงกดปิดโทรทัศน์แล้วจึงเดินขึ้นไปบนบ้านอีกครั้ง เขาเปิดประตูห้องนอนของตัวเองแล้วค่อยๆเดินไปแง้มประตูที่เชื่อมระหว่างห้องของเขาและแบคฮยอนให้เปิดออกอย่างช้าๆและส่งเสียงรบกวนอีกคนให้น้อยที่สุด

 

แบคฮยอนหลับอยู่ . . . - ชานยอลถอนหายใจโล่งอกที่พี่ชายตัวเล็กของเขาไม่ได้มีอาการอาเจียนซ้ำอีก และยังไม่ทันที่น้องชายตัวสูงจะได้ทำอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ชานยอลรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับเพราะกลัวว่าเสียงที่ดังขึ้นนั้นจะไปรบกวนการพักผ่อนของแบคฮยอน

 

“ตกลงว่าไงมึง ?” เขาหรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์พร้อมกับที่ก้าวเท้าออกมาจากห้องนอนของแบคฮยอน ชานยอลค่อยๆปิดประตูเชื่อมบานนั้นอย่างเบามือแล้วเดินออกจากห้องตัวเองลงมาอยู่ที่ชั้นล่างของบ้านอีกครั้ง คนตัวสูงแนบโทรศัพท์ไว้กับใบหูและไหล่ของตัวเอง มือทั้งสองข้างเปิดตู้เย็นและหยิบขวดน้ำออกมารินใส่แก้วก่อนที่จะยกขึ้นดื่มเพื่อดับความกระหาย ชานยอลตั้งใจฟังคำอธิบายของเซฮุนอย่างช้าๆ และเมื่อเข้าใจทุกอย่างที่เซฮุนอธิบายแล้ว เจ้าตัวจึงเอ่ยถามถึงข้อสงสัย

 

“แล้วโจ๊กที่พี่มึงบอกเนี่ย มันต้องทำยังไงวะ ?”

 

“มึงก็ออกไปซื้อมาสิวะ หน้าปากซอยบ้านมึงอะ ร้านขายอาหารเยอะแยะ”

 

“แล้วถ้าอาหารพวกนั้นไม่สะอาดจนทำให้แบคฮยอนป่วยอีกล่ะ” ชานยอลถามเซฮุนกลับไปพลางขมวดคิ้วแน่น เขาไม่ค่อยไว้ใจร้านขายอาหารที่อยู่หน้าปากซอยบ้านเขาเท่าไหร่หนัก เพราะเท่าที่เซฮุนอธิบายมาเมื่อกี้ อาการป่วยของแบคฮยอนเกิดจากการที่รับประทานอาหารที่ไม่สะอาดเข้าไปจนทำให้อาหารเป็นพิษ และมีอาการปวดท้องและอาเจียน เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่กล้าที่จะเสี่ยงซื้ออาหารที่เขาไม่รู้ว่ามันสะอาดหรือสกปรกมาให้แบคฮยอนทาน

 

“งั้นมึงก็ไปซื้อโจ๊กแบบสำเร็จรูปมาแล้วต้มน้ำร้อนเทใส่ในจาน คนให้มันเข้ากันแล้วก็เอาไปให้แบคฮยอนกิน แค่นั้นแหละ”

 

“เออๆ งั้นแค่นี้ก่อนนะ” ชานยอลกดวางสายจากเซฮุนแล้วจึงเดินออกไปข้างนอกเพื่อซื้อโจ๊กสำเร็จรูปและยามาให้แบคฮยอนตามคำแนะนำที่ได้ยินมา ในขณะเดียวกัน เซฮุนที่เพิ่งกดวางสายจากเพื่อนตัวสูงอย่างชานยอลก็ได้แต่ขมวดคิ้วกับข้อสงสัยเกี่ยวกับเพื่อนสนิทของเขาที่เกิดขึ้นในใจ

 

“ชานยอลมันเริ่มสนใจจะดูแลคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ ?”

 

.

 

 

.

 

 

.

 

แบคฮยอนถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกทีในช่วงเย็นของวัน เขาเห็นว่าชานยอลถือชามอะไรบางอย่างมาวางไว้ที่โต๊ะหัวเตียงของเขา แถมยังมียาที่อยู่ในแผงและแก้วน้ำอีกด้วย

 

“กินโจ๊กสิ แล้วค่อยกินยา” น้องชายตัวสูงยื่นถ้วยแก้วสีขาวที่ภายในมีโจ๊กหน้าตาน่ารับประทานอยู่มาให้ แบคฮยอนเผยยิ้มออกมาอย่างดีใจกับสิ่งที่ชานยอลทำ คนตัวเล็กเอื้อมมือไปรับถ้วยโจ๊กนั้นมาก่อนที่จะตักเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย เขาอาการดีขึ้นมากแล้ว ไม่มีอาการอยากอาเจียนอีก จะมีก็แค่อาการปวดท้องที่ยังหลงเหลืออยู่เล็กน้อย น้องชายตัวสูงที่เห็นว่าแบคฮยอนดูมีความสุขกับการได้กินโจ๊กที่เขาทำเองก็พลางยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

 

“อร่อยไหม ?”

 

“อื้อ !” แบคฮยอนพยักหน้าอย่างร่าเริง อาการป่วยของพี่ชายตัวเล็กคงจะทุเราลงแล้ว และนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้ชานยอลเบาใจลงไปเยอะเช่นเดียวกัน เขานั่งมองแบคฮยอนที่กำลังตักโจ๊กเข้าปากดูท่าทางจะอร่อยอยู่ไม่น้อย หลังจากนั้นทั้งแบคฮยอนและชานยอลก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก แบคฮยอนที่ทานโจ๊กหมดถ้วยแล้วจึงส่งถ้วยเปล่าคืนให้ชานยอลแล้วรับยามากิน ก่อนที่คนตัวเล็กจะลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเตรียมจะเข้านอน

 

เมื่อชานยอลเห็นว่าแบคฮยอนอาการดีขึ้น แถมยังดูมีความสุขกับการได้ทานโจ๊กที่เขาทำมันเลยทำให้ชานยอลพลางรู้สึกอารมณ์ดีไปด้วย น้องชายตัวสูงเก็บถ้วยชามลงมาล้างก่อนที่จะเดินกลับขึ้นไปยังห้องของตัวเองอีกครั้ง เขาเข้าไปอาบน้ำชำระคราบเหงื่อไคลออกและเดินออกมาเปิดโทรทัศน์ดูแก้เหงา แต่ในระหว่างที่ชานยอลกำลังนอนดูบอลจากจอโทรทัศน์ภายในห้องของตัวเอง เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นทำให้ชานยอลละความสนใจจากจอสี่เหลี่ยมตรงหน้า หันไปมองแบคฮยอนที่ตอนนี้เดินเข้ามาอยู่ในห้องของเขาแล้วพร้อมทั้งมือข้างขวากอดหมอนหนุนของตัวเองเอาไว้ และแขนอีกข้างก็กอดตุ๊กตาหมีหน้าเดียวอยู่

 

“ขอนอนด้วยคนสิ” ไม่ต้องรอให้ชานยอลอนุญาต แบคฮยอนก็เดินมาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆข้างๆกับน้องชายตัวสูงที่ยังคงงุนงงกับการกระทำของพี่ชายตัวเล็กอยู่

 

“ทำไมไม่นอนห้องตัวเองล่ะ ?”

 

“เหงาอะ อยากนอนกับน้องชายตัวเองอะ นอนไม่ได้หรอ” แบคฮยอนพลิกตัวนอนตะแคงหันเงยหน้ามาสบตากับชานยอลที่นอนพิงพิงหัวเตียงอยู่

 

“ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ ?”

 

“ก็จะนอนอยู่ดีอะ นอนล่ะนะ ราตรีสวัสดิ์นะชานยอล อย่าดูบอลจนดึกละ ฉันนอนละ บ๊ายบาย ~” แบคฮยอนยิ้มเผล่ให้ชานยอลก่อนที่จะพลิกตัวหันไปอีกด้านหนึ่ง แขนเล็กๆของแบคฮยอนเอื้อมมาขวางตุ๊กตาหมีหน้าเดียวที่วางอยู่ข้างตัวของชานยอลเข้าไปกอดเอาไว้ ก่อนที่จะผลอยหลับไป

 

เมื่อการแข่งขันฟุตบอลจบลงแล้วชานยอลจึงหยิบรีโมทขึ้นมากดปิดโทรทัศน์ เอนตัวลงนอนบนเตียงที่มีแบคฮยอนนอนหลับอยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้แบคฮยอนตอนนี้พลิกตัวกลับมานอนหงาย ดวงตาทั้งสองข้างกำลังจะปิดลงแต่แล้วเสียงครางเบาๆที่ดังขึ้นทำให้ชานยอลต้องเอี้ยวตัวกลับมามองอีกคนที่นอนอยู่ด้วยกัน

 

“หงิง  ~” เสียงครางเหมือนลูกสุนัขที่ได้ยินทำให้ชานยอลหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ แบคฮยอนที่ยังคงนอนหลับตาอยู่ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาเลิกเสื้อนอนของตัวเองขึ้นก่อนที่จะวางมือบนหน้าท้องของตัวเองแล้วลูบมันอีกครั้ง

 

“งื้อ ~ ปวดท้องจัง” เสียงละเมอที่ดังขึ้นทำให้ชานยอลต้องพลิกตัวตะแคงหันมาทางด้านที่แบคฮยอนนอนอยู่ ลมหายใจของชานยอลกระตุกไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าท้องขาวๆของพี่ชายตัวเล็กที่โผล่พ้นเสื้อนอนของเจ้าตัว

 

“หงิง ~ แม่จ๋าลูบท้องให้แบคฮยอนหน่อย ~~ แบคฮยอนปวดท้อง ~” ชานยอลอมยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงละเมอออดอ้อนเบาๆของแบคฮยอนอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าทำไมเพียงแค่เสียงละเมอเบาๆนั่นทำให้เขารู้สึกเอ็นดูคนตัวเล็กที่นอนอยู่ข้างๆกันได้มากถึงขนาดนี้ และอาจจะเป็นเพราะว่าชานยอลเห็นใจคนที่เพิ่งจะหายป่วย มือหนาของน้องชายตัวสูงจึงค่อยๆวางลงบนหน้าท้องขาวๆของแบคฮยอนอย่างเบามือ ความอุ่นจากมือหนาของชานยอลทำให้แบคฮยอนครางออกมาอีกครั้ง มือเรียวของแบคฮยอนวางทาบลงบนมือหนาของชานยอล พร้มกับรอยยิ้มเล็กๆที่เกิดขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้ม

 

“อุ่นจัง ~~

 

ชานยอลนอนลูบท้องให้แบคฮยอนอยู่อย่างนั้น หวังว่าความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาจะช่วยปัดเป่าอาการปวดท้องของแบคฮยอนให้หายไปได้ในเร็วไว . . .

 

 







มาแล้วค่ะ
^ - ^
รู้สึกว่าฟิคแต่ละตอนของตัวเองเริ่มจะยาวขึ้นเรื่อยๆ จากที่กำหนดไว้ตอนละประมาณสองพันคำ
เริ่มเพิ่มขึ้นเป็นสองพันห้า และตอนนี้ก็สองพันเก้าเกือบสามพันคำเลยทีเดียว
แต่ถ้าให้เดา รีดเดอร์คงชอบแบบยาวๆกันใช่ไหมคะ ? ฮ่า
ดีใจมากๆที่มีคนชอบฟิคเรื่องนี้นะคะ เห็นมีคนพูดถึงฟิคของเราในทามไลน์ก็ดีใจ ^ - ^
ถ้าใครอยากเม้าท์เกี่ยวกับฟิคเรื่องนี้ในทวิต
ก็อย่าลืมติดแท็ก #ficmelt กันนะคะ ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์มากๆค่ะ
แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ ^ - ^
@mmeawchy

 

:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 125 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,840 ความคิดเห็น

  1. #6834 Rain (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 20:15

    เขินไม่ไหวววว อยากมีงี้บ้าง งื้อ

    #6,834
    0
  2. #6827 ppxbbh (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 01:07
    โอ้ยยยยยย พี่น้องแบคน่ารักมากกกละเมอยังน่ารักใจเจ่บไปหมดแล้ววว
    #6,827
    0
  3. #6813 pbcy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 20:09
    น้องชานยอลน่าร้ากกกกกก
    #6,813
    0
  4. #6807 Nattgaporn_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 07:20
    กรี๊ดดดดดดดดด ดีมาก!!!
    #6,807
    0
  5. #6791 Moma momint (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 02:27
    น่ารักกกมากกกฮือออออออ
    #6,791
    0
  6. #6775 Tofu_Jcbsmm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 22:54
    กรี๊ดดดดดดดดด ลูบท้องง ลูบท้องพี่แบคเค้าหรอลู้กก
    #6,775
    0
  7. #6761 bbhwrp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 09:59
    ฮือออละมุนนนน
    #6,761
    0
  8. #6747 Me_onyourmind (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 14:33
    เริ่มที่จะอ่อนข้อให้พี่แล้ว แงงง
    #6,747
    0
  9. #6740 akxkcdkzxbac (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 09:03
    ละมุนมากเลยฮื่อ;-;
    #6,740
    0
  10. #6717 loeyloxepcy61 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 02:11
    เขินนนนนน >//////:<
    #6,717
    0
  11. #6701 cuttt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 01:40
    ละมุนน
    #6,701
    0
  12. #6674 11507416p (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 12:42
    มือหนาๆกับท้องขาวๆ อื้อหื้อออ555
    #6,674
    0
  13. #6651 Sea121 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 18:31
    เขินนนนนนนน~~~~
    #6,651
    0
  14. #6596 ดั๋มได๋ยัยแตง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 20:00
    ละมุนอีกแล้ววว แบคป่วยแล้วขี้อ่อนจัง น่ารักอ่า ชานยอลจะรู้ตัวมั้ยเนี่ยว่าตัวเองอ่อนโยนขึ้นนะ
    #6,596
    0
  15. #6557 pim pimmi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 22:03
    โอ๊ยยยย ชานยอลอ่อนโยนขึ้นมากกกก งื้ออออ
    #6,557
    0
  16. #6499 อ่านกันเข้าไป (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 13:19
    เริ่มอ่อนโยนขึ้นมาบ้างแล้วนะคะชานยอล ><
    #6,499
    0
  17. #6483 Natchan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 20:25
    ชานยอลเป็นห่วงแบคฮยอนแล้วใช่มั้ยล่ะะ
    #6,483
    0
  18. #6454 little daffodil (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 21:17
    ลูบท้องให้กันค่าาาาาา ????
    #6,454
    0
  19. #6423 pakjeejan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 11:20
    ชานยอลละมุนอ่าาาาาา เริ่มยิ้มบ่อยขึ้นละ
    #6,423
    0
  20. #6400 Aomme Aommy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 13:54
    โอ๊ยยยละมุน
    #6,400
    0
  21. #6394 oil_exo-l (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 20:27
    งื้ออ~~น่าร๊ากกก .ดิ้น
    #6,394
    0
  22. #6393 D.Minlor (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 10:55
    ผิวแบคฮยอนนุ่มมั้ยชานยอล -.,-
    #6,393
    0
  23. #6365 มนุษย์ไอศกรีม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 23:17
    แบคฮยอน...ไอ้ตัวมุ้งมิ้ง><
    #6,365
    0
  24. #6344 Chanpor (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 18:44
    ลูบท้องให้กันขนาดนี้ฟินสิก้ะ. -///-
    #6,344
    0
  25. #6300 'Wife Tuan'? (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 00:40
    ยอลอบอุ่นมากอะ แบคก็น่ารักซะ>\<
    #6,300
    0