` {fic exo} 。 m e l t ♡ chanbaek

ตอนที่ 6 : 。 m e l t ♡ - 0 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 145 ครั้ง
    17 มี.ค. 56

… m e l t 0 5 …

.

.

นี่อาจจะเป็นคืนวันศุกร์ที่น่าเบื่อที่สุดอีกวันหนึ่งในชีวิตของปาร์คชานยอล เพราะโดยปกติแล้วในคืนวันศุกร์แบบนี้เขาควรจะสังสรรค์อยู่ที่สถานบันเทิงหรือไม่ก็แข่งรถที่สนามแข่งรถแห่งหนึ่งในกรุงโซลกับจงอินและเซฮุนเพื่อนสนิทของเขา แต่เพราะวันนี้จงอินดันมีธุระที่เจ้าตัวไม่ยอมบอกว่าเป็นเรื่องอะไรและเซฮุนก็ต้องไปต่างประเทศกับครอบครัว นั่นเลยเป็นเหตุผลที่ทำให้ชานยอลไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นที่ไหนอย่างที่เคยทำ เขาได้แต่นั่งๆนอนๆอยู่ในห้องนอนของตัวเองหลังจากที่กลับมาจากโรงเรียน มีบ้างที่ลุกขึ้นมาวาดรูปเล่นแก้เซ็งแต่เพียงไม่นานชานยอลก็เริ่มรู้สึกเบื่ออีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็เลือกที่จะอยู่บ้านไม่ได้ออกไปไหนอยู่ดี เพราะชานยอลรู้ดีว่ายังมีคู่อริของพวกเขาอีกหลายคนที่จ้องจะเล่นงานพวกเขายามที่ตัวเขาเอง จงอิน และเซฮุนแยกกันอยู่ . . . มันไม่ใช่ว่าชานยอลกลัวคนพวกนั้น แต่เพราะชานยอลคิดได้ว่าต่อให้เขาเก่งกาจและมีความมั่นใจในตัวเองมากแค่ไหน แต่ถ้าพวกเขาคนใดคนหนึ่งหลุดเข้าไปอยู่ในสถานที่ที่รวบรวมพวกอบายมุขทั้งหลายเพียงลำพังอีกฝ่ายที่มากันหลายคจะเล่นตุกติกใช้ระบบหมาหมู่เข้าทำร้ายร่างกายของพวกเขาและนั่นก็ทำให้ตัวของชานยอลเองก็จะมีแต่เสียกับเสีย และเพราะก่อนหน้านี้เคยมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับจงอินจนปางตาย หลังจากเหตุการณ์นั้นได้กลายเป็นบทเรียนให้พวกเขาต้องระวังตัวกันมากขึ้น

 

“ชานยอลลงมากินข้าวได้แล้วลูก” คนตัวสูงเดินลงไปร่วมทานข้าวมื้อเย็นร่วมกับพยอนยูนาและพ่อของเขาเองตามเสียงเรียก ชานยอลรู้สึกแปลกใจนิดหน่อยที่เขาไม่เห็นพี่ชายตัวเล็กที่มักจะส่งเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วอยู่ตลอดมื้ออาหาร

 

“แล้วนี่แบคฮยอนไปไหนล่ะคุณ ?” เป็นพ่อของเขาเองที่ถามคำถามที่ตรงกับสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจของเขาออกมา ชานยอลจำได้ว่าแบคฮยอนไม่เคยกลับบ้านดึกจนเลยอาหารมื้อเย็นเช่นวันนี้ และถึงแม้ว่าเขาเองจะอยากรู้ว่าวันนี้แบคฮยอนหายไปไหนแต่เขาก็ไม่อยากที่จะเอ่ยปากถามใครทั้งนั้น

 

“แบคฮยอนขออนุญาติออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆของเขาน่ะค่ะ เห็นบอกว่าเป็นวันเกิดของเพื่อนในกลุ่มก็เลยจะไปกินเลี้ยงด้วยกัน วันนี้คงจะกลับดึก” พ่อของเขาพยักหน้าตอบรับคำบอกเล่าของพยอนยูนา ชานยอลที่ได้ยินดังนั้นจึงลงมือทานข้าวต่อโดยไม่คิดที่จะพูดอะไรออกมา

 

หลังจากที่มือเย็นจบลง เขาก็กลับขึ้นมาขังตัวเองอยู่ในห้องนอนอีกครั้ง ตอนนี้เพิ่งจะสี่ทุ่มกว่า แน่นอนว่ามันยังไม่ใช่เวลานอนของเขา คนตัวสูงเปิดประตูระเบียงแล้วเดินออกไปเท้าแขนกับราวระเบียง สูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะผ่อนลมหายใจออกมา ยืนรับลมหนาวที่พัดผ่านร่างของเขาไปอย่างช้าๆ มือใหญ่ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเองเพื่อควานหาบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบด้วยความเคยชิน แต่ก็ต้องพบกับความว่างเปล่า . . . ไม่ใช่ว่าชานยอลเลิกสูบบุหรี่แล้วเพียงแต่ในตอนนี้ชานยอลลืมไปว่าบุหรี่ของเขามันหมดซองไปแล้ว เขาเคยติดบุหรี่ยังไงตอนนี้ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม แต่ก็มีบ้างที่เขาลดการสูบบุหรี่ลง ชานยอลเองไม่แน่ใจว่าที่เขาเป็นแบบนั้นเพราะรำคาญเวลาแบคฮยอนบ่น หรือเป็นเพราะถ้อยคำที่แสดงความเป็นห่วงเป็นใยจากพี่ชายตัวเล็กกันแน่ ชานยอลหลับตาลงหลุดยิ้มขำกับตัวเองออกมาเบาๆเมื่อนึกถึงอาการเกร็งจนมือไม้ขยับไม่ได้ชั่วคราวของตัวเองในวันที่แบคฮยนเดินเข้ามาเขย่งตัวขึ้นกอดให้เขาเอาไว้ให้หายหนาวในวันนั้นและเมื่อชานยอลลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาจึงหันกลับมามองเจ้ากระถางต้นกระบองเพชรที่แบคฮยอนเคยมาฝากเอาไว้แต่เจ้าตัวกลับไม่ค่อยได้มาดูแลมันเท่าไหร่นัก ร่างสูงย่อตัวลงช้าๆเพื่อจ้องมองเจ้าต้นไม้ที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคม เขาสงสัยว่าถ้าหากเซฮุนหรือจงอินรู้ว่าปาร์คชานยอลเป็นคนคอยรดน้ำพรวนดินให้เจ้ากระบองเพชรต้นนี้จนมันเริ่มมีขนาดที่ใหญ่ขึ้น เจ้าเพื่อนสองคนนั้นของเขาจะมีสีหน้าเป็นยังไงกันนะเมื่อรู้ว่าเพื่อนตัวสูงคนนี้ก็รู้จักใส่ใจดูแลสิ่งมีชีวิตเล็กๆน้อยๆอย่างเช่นต้นกระบองเพชรต้นนี้

 

คิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่สักพัก ชานยอลจึงตัดสินใจเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง ร่างสูงเดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาใส่กระเป๋ากางเกงดึงฮู้ดที่ใส่อยู่ขึ้นมาคลุมศรีษะของตัวเอง ชานยอลเดินลงมายังชั้นล่างของบ้านและเดินตรงไปยังประตูหน้าบ้านหยิบรองเท้าผ้าใบคู่โปรดขึ้นมาใส่แล้วไขประตูเดินออกไปโดยที่ไม่บอกใคร . . . เมื่ออยู่ในห้องก็มีแต่สิ่งเดิมให้มองชานยอลจึงตัดสินใจว่าจะออกมาเดินเล่นแถวบ้านในตอนเวลาเกือบห้าทุ่ม เขาคิดเอาไว้ว่าขากลับจะแวะซื้อบุหรี่ที่ร้านสะดวกซื้อแถวบ้านติดเข้าไปด้วย 

 

เมื่อเดินเล่นไปสักพักหนึ่ง ชานยอลจึงเริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ตามเขามาอยู่ห่างๆ ชานยอลแกล้งหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองด้านหลังก็พบเพียงความเงียบสงบของหมู่บ้านยามค่ำคืน มีเพียงทางเดินที่ไร้ซึ่งผู้คน จะมีก็เพียงแค่รถยนต์จอดไว้ข้างทางและแสงสว่างของหลอดไฟที่ตั้งอยู่ริมทางเดิน เมื่อไม่เห็นว่ามีอะไรหรือใครเดินตามหลังมา ชานยอลจึงออกตัวเดินอีกครั้ง เขาเดินเลี้ยวไปยังทางที่จะไปร้านสะดวกซื้อที่เปิดให้บริการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่เมื่อออกตัวเดินอีกครั้งชานยอลกลับรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่บ่งบอกให้เขารู้ว่ามีใครบางคนกำลังเดินตามเขามาอยู่จริงๆ และเมื่อชานยอลเหลือบสายตาไปมองยังกระจกรถของมอเตอร์ไซด์คันหนึ่งที่จอดอยู่ข้างทางเขาจึงพบว่ามีใครบางคนเดินตามหลังเขามาจริงๆ แต่ใครคนนั้นดูจะเป็นเหมือนพวกที่มีจิตผิดปกติ ผู้ชายที่เตี้ยกว่าเขาใส่แว่นกันแดดสีดำในยามค่ำคืนซึ่งนั่นดูจะไม่เข้ากันเลยสักนิด เสื้อโอเวอร์โค้ทตัวยาวที่คลุมร่างกายนั่นอยู่ ดูเหมือนพวกโรคจิตที่ชอบโชว์อวัยวะเพศของตัวเองให้คนอื่นดู ชานยอลส่ายหัวอย่างเอือมระอากับคนจิตไม่ปกติที่ลอบเดินตามเขาอยู่ห่างๆ ขายาวๆของร่างสูงก้าวต่อไปโดยไม่รู้สึกหวั่นใจอะไรทั้งสิ้น จนเมื่อมาถึงร้านสะดวกซื้อ ชานยอลจึงเดินเข้าไปเลือกยี่ห้อบุหรี่ที่วางอยู่บนแผงโชว์สิ้นค้า เมื่อจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อยแล้วชานยอลจึงคิดจะเดินกลับบ้านของตัวเอง แล้วก็พบว่าชายโรคจิตคนนั้นที่เคยเดินตามเขานั้นได้หายไปแล้ว

 

ก็ดีเหมือนกัน . . .

 

ชานยอลคิดดังนั้นแล้วจึงออกตัวเดินทางกลับบ้านของตัวเอง แต่เมื่อเขาเดินเลี้ยวเข้ามาในซอยบ้านของตัวเองแล้ว น้องชายตัวสูงของแบคฮยอนกลับเห็นว่าพี่ชายตัวเล็กของเขาที่หยุดยืนอยู่กับที่ตรงด้านหน้าของเขา เยื้องออกไปอีกไม่ไกลมากนักก็มีชายที่ดูท่าทางจะเป็นโรคจิตที่เคยเดินตามเขาอยู่เมื่อครู่ยืนอยู่ ชายหนุ่มคนนั้นจับปลายเสื้อโค้ทของตัวเองเอาไว้แน่นก่อนที่จะค่อยๆสาวเท้าเข้ามาใกล้กับแบคฮยอนเรื่อยๆ ร่างเล็กๆที่ดูจะตกใจและหวาดกลัวชายโรคจิตคนนั้นก้าวเท้าถอยหลังทีละก้าวอย่างช้าๆ จนในที่สุดเสื้อโค้ทสีน้ำตาลที่เคยอยู่บนร่างของชายโรคจิตก็ล่วงลงสู่พื้นถนน . . .

 

“เล็กแค่นั้นยังจะเอามาโชว์อีก . . . เอาหนอนน้อยไซส์มินิของนายกลับบ้านไปเถอะ” ชานยอลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆแต่กลับสร้างความตื่นตระหนกให้กับชายโรคจิตคนนั้นได้เป็นอย่างดี มือหยาบกร้านก้มลงเก็บเสื้อโค้ทที่ตกพื้นอยู่ขึ้นมาใส่ก่อนที่จะรีบวิ่งหายออกไปอย่างรวดเร็ว

 

ชานยอลก้มลงมองพี่ชายตัวเล็กที่ยืนกระพริบตาปิบๆอยู่กับแผ่นอกของเขา แบคฮยอนยืนตัวแข็งทื่อและดูเหมือนตัวของแบคฮยอนจะสั่นน้อยๆ น้องชายตัวสูงจึงกดศรีษะของพี่ชายตัวเล็กในจมเข้าไปในอ้อมอกของตัวเองก่อนที่จะเอ่ยปากถาม

 

“ไม่เห็นอะไรใช่ไหม ?” มือใหญ่ของชานยอลลูบผมนิ่มๆของแบคฮยอนอย่างติดๆขัดๆ เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงหากต้องการจะปลอบคนที่กำลังตกใจกับอะไรบางอย่าง จึงได้แต่ลูบผมของแบคฮยอนด้วยท่าทางเก้ๆกังๆ เพราะเขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้ให้ใครมาก่อน

 

“ไม่เห็นอะ” แบคฮยอนส่ายหน้าเบาๆก่อนที่จะเงยหน้าช้อนตาขึ้นมองน้องชายตัวสูงที่ก้มลงมามองหน้าเขาอยู่ก่อนแล้ว

 

“ที่หลังถ้าจะกลับบ้านดึกโทรเรียกฉันสิ”

 

“ก็ฉันไม่รู้ว่านายจะอยู่บ้านนิ วันนี้วันศุกร์นะ นายไม่ได้ออกไปเที่ยวที่ไหนหรอ” แบคฮยอนเอ่ยถามเขาออกมาทั้งๆที่เรายังไม่ได้ขยับตัวไปไหนและเขาก็ยังคงยกมือลูบผมของแบคฮยอนอยู่อย่างนั้น

 

“ไม่ได้ไปอะ ถ้านายกลัวที่หลังก็อย่ากลับดึกสิ”

 

“ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อย” แบคฮยอนยู่หน้าด้วยความไม่พอใจกับคำพูดของน้องชายตัวสูง

 

“ไม่ได้กลัวแต่ยืนตัวสั่นแถมยังก้าวเท้าถอยหลังแบบนั้นน่ะนะ ?” ชานยอลเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า และนั่นทำให้แบคฮยอนเบะปากออกมา

 

“ฉันไม่ได้กลัวนะ ! ถ้าหมอนั่นเปิดหนอนน้อยของมัน ฉันก็จะยืนดูมันซะให้รู้แล้วรู้รอดเลย !

 

“จริงหรอ ? แต่ไม่ต้องเห็นนั่นแหละดีแล้ว” ชานยอลนึกขำอยู่ในใจกับคำพูดที่ดูจะมั่นใจในตัวเองของแบคฮยอนขนาดนั้น

 

“แล้วนายออกมาทำอะไรตอนนี้ ?”

 

“ออกมาเดินเล่นอะ ไม่มีอะไรทำ”

 

“อ่า ถ้างั้นเรากลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวพี่แบคฮยอนจะพาน้องชานยอลกลับบ้านเองนะครับ !” ว่าแล้วแบคฮยอนก็ควงแขนของชานยอลก่อนที่จะก้าวเท้าออกเดินไปข้างหน้า น้องชายตัวสูงอย่างชานยอลจึงทำได้เพียงกลั้นยิ้มขำกับท่าทางที่ดูน่าเอ็นดูของพี่ชายตัวเล็กอย่างแบคฮยอน

 

มันไม่ใช่ว่าแบคฮยอนพาเขากลับบ้าน หรือ เขาพาแบคฮยอนกลับบ้านหรอกนะ

ถ้าจะพูดให้ถูก มันคือการเดินกลับบ้านพร้อมกันต่างหากล่ะ

 

.

 

 

.

 

.

 

เช้าวันนี้อากาศดีเป็นพิเศษและนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้แบคฮยอนไม่อยากลุกขึ้นจากที่นอนเลยแม้แต่น้อย คนตัวเล็กซุกหน้าลงกับหมอนและขดตัวอยู่ในผ้าห่มหอมๆในห้องของตัวเอง อากาศเย็นๆภายในห้องนอนทำให้แบคฮยอนจมอยู่ในห้วงของนิทราได้นานกว่าปกติ แต่คนตัวเล็กกลับต้องขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงเตือนและแรงสั่นของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างหมอนหนุนของเขา

 

แบคฮยอน

 

แบคฮยอน

 

แบคฮยอน

 

มือเรียวหยิบโทรศัพท์ที่กำลังขัดขวางเวลาพักผ่อนของเขาขึ้นมาดู แล้วก็พบว่าคนที่ทำให้โทรศัพท์ของเขาต้องสั่นเป็นเจ้าเข้าและเสียงเตือนที่ดังติดต่อกันนี่คือใคร รายการแจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้าจากแอพพิเคชั่นสำหรับเอาไว้แชทยอดฮิตเด้งเตือนอย่างต่อเนื่อง

 

ตื่นยัง ?

 

แบคฮยอน

 

ตื่นสิ

 

ถ้าไม่ตื่นฉันจะเข้าไปปลุกแล้วนะ

 

แบคฮยอนปรือตาขึ้นมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงแจ้งเตือนไม่หยุด ก่อนที่จะตัดสินใจใช้นิ้วสไลด์เพื่อปลดล็อคแล้วพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

 

มีอะไรชานยอล ฉันง่วงมาก ขอนอนก่อนนะ

 

แบคฮยอนพิมพ์ตอบกลับไปแค่นั้นแล้วจึงกดล็อคหน้าจอโทรศัพท์เลื่อนปุ่มปิดเสียงและระบบสั่น วางโทรศัพท์เอาไว้ที่เดิมและดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเตรียมที่จะเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

 

“แบคฮยอนตื่น” ยังไม่ทันที่จะได้หลับดี คนตัวเล็กก็ต้องปรือตาขึ้นมามองผู้รบกวนอีกครั้ง ชานยอลเดินเข้ามาในห้องนอนของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เจ้าตัวพยายามงัดแบคฮยอนให้ลุกขึ้นจากที่นอน จนแบคฮยอนเริ่มรู้สึกรำคาญที่ตัวเองถูกรบกวนจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน

 

“มีอะไร ?” เพื่อตัดความรำคาญแบคฮยอนตัดสินใจลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วหันมาจ้องหน้าชานยอลที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยกันด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจ

 

“ต้นกระบองเพชรมันออกดอกแล้ว”

 

“ห๊ะ ?”

 

“ต้นกระบองเพชรมันออกดอกแล้ว”

 

“อ๋า !!! นายปลุกฉันมาเพื่อจะบอกฉันแค่นี้เนี่ยนะชานยอล !” แบคฮยอนงอแงเมื่อรู้ว่าเขาถูกปลุกขึ้นมาเพื่อฟังชานยอลพูดประโยคที่ว่า ต้นกระบองเพชรมันออกดอกแล้ว เพียงแค่นั้น คนตัวเล็กล้มตัวลงนอนบนเตียงก่อนที่จะดิ้นไปดิ้นมา ตีขาขึ้นลงกับเตียงอย่างหงุดหงิด

 

“ไอ้น้องบ้า ! แค่มันออกดอกนายรอให้ฉันตื่นดีก่อนแล้วมาปลุกก็ได้ ! งื้อ ฉันง่วงนอน ~~~” แบคฮยอนกลิ้งม้วนตัวกับผ้าห่มจนกลายเป็นก้อนอะไรสักอย่างบนเตียง

 

“นี่ไม่คิดจะชมกันหน่อยหรอ ฉันอุตส่าห์ดูแลมันจนมันออกดอกเลยนะ” ชานยอลบ่นพึมพำออกมาเมื่อรู้สึกผิดหวังที่เขาได้รับท่าทีที่ดูจะรำคาญจากแบคฮยอนแทนที่จะได้รับคำชมเพราะเขาดูแลเจ้าต้นกระบองเพชรต้นนั้นเป็นอย่างดีแบบที่แบคฮยอนเคยบอกเอาไว้

 

“อ๋า ~ มันออกดอกจริงหรอ ? ดีจัง งั้นพาฉันไปดูหน่อยสิ” หลังจากที่ได้ยินเสียงบ่นพึมพำของชานยอล แบคฮยอนจึงได้สติ เขาไม่อยากทำให้ชานยอลต้องรู้สึกผิดหวังกับสิ่งที่เจ้าตัวคาดหวังเอาไว้ว่าจะได้รับสิ่งนั้นจากเขา พี่ชายตัวเล็กจึงเลือกที่จะดึงผ้าห่มออกจากตัวแล้วลุกลงจากเตียง เดินไปยืนอยู่หน้าชานยอล มือเรียวทั้งสองข้างจับที่ข้อมือของน้องชายตัวสูงแล้วออกแรงดึงให้ชานยอลลุกขึ้นจากเตียงแล้วทั้งคู่ก็เดินไปที่ห้องของชานยอลโดยเดินผ่านประตูที่เชื่อมห้องทั้งสองเอาไว้

 

“ว้าว ~ สวยจัง นี่มันเพิ่งออกมาดอกเดียวเอง ถ้านายดูแลมันดีๆแบบนี้ มันจะออกมาอีกเยอะแยะเลยนะรู้หรือเปล่า ต้นมันก็อ้วนขึ้นด้วย อีกหน่อยมันก็จะแตกหนอเอามาเลี้ยงได้อีกหลายกระถางเลยล่ะ” แบคฮยอนพูดขึ้นหลังจากที่เขาเห็นว่าเจ้าต้นกระบองเพชรที่อยู่ในกระถางออกดอกอย่างที่ชานยอลบอก หลังจากที่เขาพูดชมเชยน้องชายตัวสูงออกไป แบคฮยอนสังเกตเห็นว่าชานยอลมีสีหน้าที่ขึ้นจากเมื่อครู่ เจ้าตัวดูจะภูมิใจกับผลงานของตัวเองจนแทบจะกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ เมื่อเห็นดังนั้นแบคฮยอนจึงเริ่มเห็นว่าหนทางที่จะทำให้ชานยอลได้เรียนรู้ความอ่อนโยนจากเขาเริ่มคืบหน้าไปบ้างแล้ว

 

“โอ๊ะ ! นายเพ้นท์ลายกระถางด้วยหรอ ?” พี่ชายตัวเล็กหยิบกระถางต้นไม้ขึ้นมาดูชัดๆเมื่อเห็นว่ากระถางต้นไม้สีชมพูสีเรียบที่เขาเคยซื้อมาในตอนนี้กลับมีลวดลายเพิ่มมากขึ้น และที่สำคัญมันยังมีตัวอักษรที่เขาคิดว่าน่าจะเป็นลายมือของชานยอลเขียนเอาไว้

 

“นี่ ขอยืมปากกาเคมีหน่อยสิ” ชานยอลเดินหายเข้าไปในห้องและกลับออกมาที่ระเบียงอีกครั้งพร้อมกับปากกาเคมีในมือ เขาส่งมันให้แบคฮยอนและพี่ชายตัวเล็กจึงใช้ปากกัดฝาปากกาเอาไว้ มืออีกข้างที่จับด้ามปากกาอยู่ออกแรงดึงจนด้ามปากกาหลุดออกจากฝา แบคฮยอนก้มหน้าเขียนอะไรบางอย่างลงในกระถางต้นไม้กระถางนั้น แล้วจึงหันกระถางมาให้ชานยอลเห็น

 

แบคกี้ & ยอลลี่

 

“ถ้าต้นกระบองเพชรชื่อว่ายอลลี่ งั้นฉันจะตั้งชื่อให้ดอกไม้ดอกนี้ว่าแบคกี้แล้วกันนะ”

 

 

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์เช่นเคยนะคะ
อยากจะย้ำอีกครั้งว่าทุกคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้เราได้มากจริงๆ
ช่วงนี้คงเจอกันบ่อยนะคะ เพราะว่าเราว่างและก็ค่อนข้างเขียนฟิคเรื่องนี้ไหลลื่นพอสมควร
อาจจะเจอกันแบบวันเว้นวันหรืออาจจะลงแบบทุกวันติดกันเลยก็ได้ค่ะ
สุดท้ายถ้าใครเวิ่นในทวิตอย่าลืมติดแท็ก #ficmelt นะคะ
แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ ^ - ^
@mmeawchy 
 

:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 145 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,840 ความคิดเห็น

  1. #6833 Rain (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 19:59

    มันดีต่อใจหนูมากๆ น่ารักจังสองคนนี้

    #6,833
    0
  2. #6826 ppxbbh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 00:53
    โอ้ยยยยยย พี่น้องแบคคคคคคค 555555555555
    #6,826
    0
  3. #6812 pbcy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 19:57
    น่ารักมากๆเลยยยยยยยย ชานยอลอ่อนโยนขึ้นเยอะ แงงงงง
    #6,812
    0
  4. #6790 Moma momint (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 02:19
    น่าร้ากกกอะ
    #6,790
    0
  5. #6760 bbhwrp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 09:45
    น่ารักจังงงงเจ้าน้องชายยยย เริ่มอ่อนโยนแน้ว;//;
    #6,760
    0
  6. #6716 loeyloxepcy61 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 01:57
    ชานหวั่นไหวแล้ววววว
    #6,716
    0
  7. #6700 cuttt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 01:28
    หยุดอ่านไม่ได้ฮืออ
    #6,700
    0
  8. #6673 11507416p (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 12:33
    งื้ออออออออ
    #6,673
    0
  9. #6663 beamkaii_CB (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 18:49
    ชานยอลน่ารักอ่ะงื้อหยุดยิ้มไม่ได้เลยยยยย
    #6,663
    0
  10. #6639 NookNH94 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 23:23
    ชานยอลตอนนี้น่ารักอ่ะ ดูเหมือนเด็กน้อยเห่อของใหม่เลย
    #6,639
    0
  11. #6631 Pseewhy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 21:48
    โอ้ยน่ารักกกกก
    #6,631
    0
  12. #6624 mookkrismeba (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 01:15
    มีของคู่กันด้วยอะ โง้ยยยยยย ^?^
    #6,624
    0
  13. #6623 มาร์เบล (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 17:05
    น่าร้ากกกกกกกกกกก
    #6,623
    0
  14. #6616 BABYzPCY (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 13:45
    ชอบจังงงง ฮืออออ
    #6,616
    0
  15. #6595 ดั๋มได๋ยัยแตง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 19:22
    ฆรี๊ดดดดดด สงสารโรคจิตคนนั้นเนอะ 555555555 ชานยอลพูดซะโรคจิตหมดความมั่นใจเลย แบกกี้&ยอลลี่แหม่น่ารักไปอีกกกก
    #6,595
    0
  16. #6556 pim pimmi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 21:29
    ฮื่อออออออ ไม่ไหวววว ><
    #6,556
    0
  17. #6521 beagle_baek (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 01:43
    ชานยอลน่ารักอ่ะะะ อยากให้พี่ชมก็ไม่บอก5555
    #6,521
    0
  18. #6498 อ่านกันเข้าไป (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 13:08
    เป็นพี่ชายที่น่าเอ็นดูจริงๆ เลยน้าาา..^^
    #6,498
    0
  19. #6453 little daffodil (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 17:33
    แยคกี้&ยอลลี่ น่ารักมาก ตอนนี้ชานยอลเริ่มอ่อนโยนแล้ว????
    #6,453
    0
  20. #6422 pakjeejan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 11:01
    กรี๊ดดดดดดชานยอลเริ่มอ่อนโยนแล้ววววว
    #6,422
    0
  21. #6395 ฟพช (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 14:14
    ขอตายไปกับความอ่อนโยนของพี่แบค และความมึนของน้องชานค่ะ
    #6,395
    0
  22. #6364 มนุษย์ไอศกรีม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 23:10
    หมั่นใส้จังเลยค่ะ #อิโมจิลิงปิดตา
    #6,364
    0
  23. #6299 'Wife Tuan'? (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 18:24
    แบคกี้ ยอลลี่ มุ้งมิ้งมากอะแกรรร
    #6,299
    0
  24. #6235 THE.JUNG SOORI♔ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 17:17
    น้ำเเข็งในใจพี่ชานเริ่มละลายให้น้องแบคฮยอนเดินเข้าไปแล้วสินะ!._. 
    #6,235
    0
  25. #6209 Becoz-smile (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 15:54
    อ่านไปยิ้มไปอ่ะ น่ารักฟุดๆ
    #6,209
    0