` {fic exo} 。 m e l t ♡ chanbaek

ตอนที่ 5 : 。 m e l t ♡ - 0 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,044
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    13 มี.ค. 56

… m e l t 0 4 …

 

.

 

.

 

พยอนแบคฮยอนยืนรอรถบัสอยู่ที่ป้ายรถบัสหน้าบ้าน หลังจากวันนั้นที่ชานยอลไปส่งเข้าที่โรงเรียน(หรือจะเรียกว่านั่งรถไปด้วยกันแล้วชานยอลก็ไล่เขาลงตอนถึงป้ายน่าจะถูกซะกว่า) เขากับน้องชายตัวสูงก็ไม่ได้ไปโรงเรียนพร้อมกันอีกเลย เพราะแบคฮยอนเป็นคนที่ชอบไปโรงเรียนตอนเช้าๆเพราะไม่อยากโดนเช็คชื่อและถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มของเด็กนักเรียนที่ไปโรงเรียนสาย แบคฮยอนไม่แน่ใจว่าชานยอลไปโรงเรียนสายหรือไม่แต่ที่เขารู้แน่ๆคือตอนเขาก้าวเท้าออกจากบ้านชานยอลเพิ่งจะลุกขึ้นจากที่นอนเพราะเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังลั่นมาจากห้องนอนของชานยอล

 

หลังจากคิดอะไรเรื่อยเปื่อยรถบัสประจำทางสายที่ผ่านหน้าโรงเรียนของเขาก็มาถึง แบคฮยอนกระชับสายกระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่ก่อนที่จะก้าวขึ้นรถทันทีที่คุณลุงคนขับกดเปิดประตูรถ มือเรียวของแบคฮยอนล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อนักเรียนตัวนอกของตัวเอง ควานหาบัตรค่าโดยสารของรถประจำทางเพื่อที่จะนำมาแตะกับแป้นเซ็นเซอร์ที่อยู่ตรงทางขึ้นรถ แต่แบคฮยอนกลับพบว่ากระเป๋าเสื้อนักเรียนของเขาไม่ได้มีบัตรค่าโดยสารอยู่ในนั้น มือเรียวอีกข้างจึงล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อนักเรียนอีกข้างและก็ต้องพบกับความว่างเปล่าเช่นเดิม คนตัวเล็กเริ่มมีท่าทีเลิกลั่ก มือเรียวเปลี่ยนมาล้วงเข้าไปในกางเกงนักเรียนทั้งสองข้างแต่แล้วก็ไม่พบกับบัตรค่าโดยสารดังกล่าว ผู้โดยสารในรถเริ่มหันมามองที่เขาเพราะสงสัยว่าเหตุใดรถบัสจึงไม่เคลื่อนตัวออกเสียที และคุณลุงคนขับเองก็หันมามองที่เขาเช่นกัน แบคฮยอนเหงื่อตก เขานึกไม่ออกว่าบัตรโดยสารประจำทางของเขาหายไปตอนไหน หรือเขาเอามันไปวางไว้ที่ไหน ท่ามกลางแรงกดดันทางสายตาของใครหลายคนที่แบคฮยอนได้รับ ก็มีเสียงทุ้มๆที่แบคฮยอนคุ้นเคยดังขึ้นที่ด้านหลัง

 

“คิดสำหรับสองคนนะครับ” แบคฮยอนเห็นว่ามีมือใหญ่ๆเอื้อมมือผ่านเอวของเขาเพื่อแตะบัตรค่าโดยสารกับแป้นจากทางด้านหลัง และเมื่อแบคฮยอนหันไปก็พบกับน้องชายตัวสูงที่ยืนอยู่ด้านหลัง

 

“ขอบคุณนะ” แบคฮยอนหันไปเอ่ยขอบคุณน้องชายตัวสูงทันที แต่เจ้าตัวกลับทำเมินเฉยแล้วเดินเลยแบคฮยอนไปนั่งลงที่เบาะว่างที่หนึ่งที่อยู่ติดกับหน้าต่าง พี่ชายตัวเล็กจึงเดินไปนั่งลงกับเบาะที่อยู่ติดกัน

 

หลังจากนั้นเขากับชานยอลก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกเพราะชานยอลหยิบหูฟังสีขาวของตัวเองขึ้นมาใส่ไว้ที่หู เขาเองจึงไม่อยากรบกวนเวลาส่วนตัวของน้องชายเท่าไหร่นัก เมื่อนั่งไปได้สักพักหนึ่งแบคฮยอนเริ่มรู้สึกว่าเปลือกตาของตัวเองหนักขึ้นเรื่อยๆ เพราะการจราจรในวันนี้ดูค่อนข้างจะติดขัดอยู่ไม่น้อย บวกกับอากาศเย็นสบายของแอร์ภายในรถบัสจึงทำให้คนตัวเล็กเกิดอาการง่วงจนนั่งสัปหงกอยู่ที่เบาะ ชานยอลที่นั่งอยู่ข้างๆจากที่เคยเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างของรถบัสค่อยๆหันกลับมามองพี่ชายตัวเล็กของตัวเองที่ระดับศรีษะก้มต่ำลงเรื่อยๆ แล้วเจ้าตัวก็สะดุ้งตัวขึ้นมาปรือตาหันซ้ายหันขวาด้วยสายตางุนงงแล้วก็ปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง แบคฮยอนมีอาการแบบนั้นซ้ำไปซ้ำมาจนชานยอลนึกขำ และเมื่อเห็นว่าแสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านกระจกเข้ามาจะรบกวนคนที่กำลังนั่งสัปหงกอยู่ข้างๆ ชานยอลจึงเอื้อมมือขึ้นไปรูดม่านสำหรับบังแดดไม่ให้ส่องเข้ามาในรถ

 

เขาไม่ได้ทำเพื่อแบคฮยอนแต่เพราะเขาร้อนแดดต่างหากล่ะ – ชานยอลคิดในใจ แต่ยังไม่ทันที่มือใหญ่ของจะรูดม่านปิดดี รถบัสที่เบรกกระทันหันทำให้แบคฮยอนที่นั่งสัปหงกอยู่พุ่งตัวไปด้านหน้าจนหัวกลมๆนั่นกระแทกกับเบาะด้านหน้าอย่างจัง

 

“โอ๊ย !!” ชานยอลหลุดหัวเราะเมื่อพี่ชายตัวเล็กของตัวเองตื่นเต็มตาพร้อมกับร้องอุทานขึ้นมาด้วยความเจ็บ

 

“นี่ ! อย่าขำสิ” แบคฮยอนหันมาแหวใส่น้องชายของตัวเองที่หลุดขำออกมากับความซุ่มซ่ามของตัวเขาเอง แต่ถึงอย่างนั้นชานยอลก็ยังไม่หยุดหัวเราะ น้องชายของเขาส่ายหน้าอย่างเอือมระอาแล้วก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ของตัวเองโดยไม่ได้สนใจพี่ชายตัวเล็กอีก แบคฮยอนยู่หน้าด้วยความไม่พอใจที่น้องชายหัวเราะเยาะเขา มือเรียวยกขึ้นลูบศรีษะของตัวเองเบาๆตรงบริเวณที่ไปกระแทกกับเบาะอย่างจัง

 

“นี่ชานยอล” มือเรียวเอื้อมไปสะกิดไหล่ของชานยอลเบาๆ

 

“ขอยืมไหล่หน่อยสิ เมื่อคืนนอนดึกอะ ง่วง”

 

“ไม่” คำปฏิเสธที่สั้นและชัดเจนในความหมายทำให้แบคฮยอนยู่หน้าอีกครั้งกับความใจร้ายของน้องชายตัวเอง เมื่อวันก่อนเขายังยอมกอดชานยอลเพราะเจ้าตัวบ่นว่าหนาวอยู่เลย แค่ขอยืมไหล่พิงแค่นี้ก็ไม่ได้ ชานยอลนี่จะไร้น้ำใจเกินไปแล้วนะ พี่ชายตัวเล็กได้แต่บ่นอยู่ในใจ และหลังจากนั้นไม่นาน อาจจะเป็นเพราะเมื่อคืนเขามัวแต่ทำการบ้านจนดึกหรืออาจจะเป็นเพราะวันนี้เขาตื่นเช้าเกินไปวันนี้แบคฮยอนจึงมีอาการง่วงมากเป็นพิเศษและนั่นก็ทำให้เขาเริ่มเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

 

ชานยอลหันมามองพี่ชายตัวเล็กที่พอหายเจ็บศรีษะก็กลับมานั่งสัปหงกอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าแบคฮยอนจะง่วงอะไรขนาดนั้นแต่ถึงจะง่วงยังไงชานยอลก็ไม่มีทางให้แบคฮยอนพิงไหล่เขาหลับบนรถบัสเด็ดขาด มันน่าอายจะตายไป คนอื่นได้พาลคิดว่าเขากับแบคฮยอนเป็นแฟนกันพอดี แต่แล้วเหตุการณ์ที่คล้ายประวัติศาสตร์ซ้ำรอยก็เกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อคุณลุงคนขับรถเหยียบคันเบรกของรถและหัวกลมๆของแบคฮยอนก็กำลังจะพุ่งไปชนกับเบาะด้านหน้า แต่ครั้งนี้กลับต่างออกไปเมื่อชานยอลเบิกตากว้างก่อนที่จะรีบเอื้อมมือไปบังไม่ให้หัวของแบคฮยอนกระแทกกับเบาะด้านหน้า น้องชายตัวสูงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เขาเอื้อมมือไปทันเวลาพอดี และพี่ชายตัวเล็กก็ยังคงหลับตาไม่รู้เรื่องแถมยังไถหัวของตัวเองเข้ากับมือใหญ่ๆของชานยอลราวกับจะออดอ้อนไม่ให้เขาชักมือกลับ นั่งอยู่ท่านั้นได้สักพักชานยอลก็ค่อยๆประคองศรีษะของแบคฮยอนให้ตั้งตรงแบบเดิม เขาชักมือของตัวเองกลับมาที่เดิมก่อนที่จะใช้ข้อศอกกระทุ้งแบคฮยอนเบาๆเพื่อปลุกให้อีกฝ่ายตื่นจากห้วงนิทรา

 

“ถึงโรงเรียนนายแล้ว” แบคฮยอนปรือตามองชานยอลอย่างงงๆก่อนที่จะพยักหน้างืมงัมกับประโยคดังกล่าว แบคฮยอนลุกขึ้นกระชับสายกระเป๋าเป้ของตัวเองแล้วเดินไปกดกริ่งตรงทางลงของรถ ระหว่างที่รถเคลื่อนตัวเข้าสู่ป้ายรถบัส แบคฮยอนกอดเสาจับเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่งพลางพิงศรีษะกับเสานั้นเปลือกตาทำท่าจะปิดลงอีกครั้งแต่แล้วประตูรถบัสก็เปิดออกเสียก่อน แบคฮยอนจังก้าวเดินลงจากรถไป

 

“อะไรจะง่วงขนาดนั้นวะ” ชานยอลพึมพำกับตัวเองเบาๆก่อนที่จะก้มลงสนใจโทรศัพท์ของตัวเองต่อ

 

.

 

.

 

.

 

เข็มวินาทีของนาฬิกาที่ติดอยู่กับผนังยังคงเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ แบคฮยอนเอนตัวนอนลงบนโซฟาในห้องรับแขก สายตาของเขาจับจ้องไปที่โทรทัศน์ที่อยู่ด้านหน้า คุณแจฮยอนกับแม่ของเขาขึ้นห้องนอนไปแล้วส่วนน้องชายตัวสูงยังไม่กลับบ้าน มันกลายเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้วในคืนวันศุกร์ที่ไม่ชานยอลมักจะกลับบ้านดึกอยู่เสมอ แบคฮยอนเดาได้ว่าเจ้าตัวแสบคงออกไปเริงร่าตามสถานบันเทิงอย่างที่เคยเป็น เขาเพียงแต่หวังว่าชานยอลจะไม่เมาหัวราน้ำจนเดินเข้าผิดบ้านหรอกนะ . . .

 

เสียงเปิดประตูหน้าบ้านที่ดังขึ้นทำให้แบคฮยอนสะดุ้งสุดตัวแล้วเบนสายตาออกจากโทรทัศน์ที่กำลังฉายภาพยนตร์สยองขวัญตรงหน้า ดวงตาเรียวสวยเงยขึ้นมองนาฬิกาที่บอกเวลาเที่ยงคืนกว่า และคนตัวเล็กคิดว่าเสียงประตูหน้าบ้านคงเป็นเพราะชานยอลที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านมากกว่าจะเป็นสิ่งไม่มีชีวิตที่มีพลังงานบางอย่างที่ไม่สามารถพิสูจน์ด้วยหลักการทางวิทยาศาสตร์

 

“กลับบ้านดึกจัง” แบคฮยอนเอ่ยทักน้องชายตัวสูงที่เดินเข้ามาในบ้านด้วยน้ำเสียงออกจะตำหนิอยู่เล็กน้อย ชานยอลเดินผ่านเข้าไปอย่างไม่สนใจเพื่อเดินขึ้นไปยังห้องตัวเอง น่าแปลกที่วันนี้ตัวของชานยอลไม่มีกลิ่นเหล้าหรือบุหรี่ติดตัวมาด้วย มันผิดวิสัยสำหรับคนที่ไปเที่ยวในสถานที่ที่รวบรวมแหล่งของอบายมุขแบบนั้น

 

“เห้ย !” แบคฮยอนร้องขึ้นอย่างตกใจเมื่อมองดูดีๆแล้วบนใบหน้าของน้องชายของเขากลับพบรอยฟกช้ำบริเวณแก้ม ที่มุมปากและหางคิ้วมีเลือดซึมออกมา มือด้านขวาก็มีรอยถลอกอยู่เต็มไปหมด แบคฮยอนเดินมาจับตัวน้องชายตัวสูงก่อนที่จะก้มๆเงยๆสำรวจร่างกายของชานยอล

 

“ไปทำอะไรมาทำไมแผลเต็มตัวแบบนี้”

 

“มอไซด์คว่ำ”

 

“หื้ม ? นายมีรถด้วยหรอ”

 

“เปล่าของเพื่อน” ชานยอลตอบอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก เจ้าตัวทำท่าจะหลีกแบคฮยอนเพื่อเดินขึ้นบันได แต่พี่ชายตัวเล็กกลับเอ่ยขึ้นมาก่อน

 

“ไปนั่งรอที่โซฟาสิ เดี๋ยวฉันทำแผลให้”

 

“ฉันทำเองได้”

 

“เป็นแผลที่แขนขวาแบบนี้จะทำเองได้ยังไง อย่าดื้อได้ไหม” แบคฮยอนพูดเสียงอ่อน ก่อนที่จะจูงมือชานยอลให้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าโซฟาในห้องรับแขก เขากดไหล่ทั้งสองข้างของชานยอลให้นั่งลงกับโซฟาก่อนที่จะเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมาทำแผลให้น้องชายตัวสูง

 

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง แบคฮยอนทำแผลที่แขนให้ชานยอลเสร็จเรียบร้อยแล้ว จะเหลือก็แต่แผลที่อยู่บนใบหน้าหล่อเหลาของคนเจ็บ จากที่เคยนั่งหันหน้าเข้าหากันแบคฮยอนกลับลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมไปนั่งขัดสมาธิอยู่ด้านหลังของชานยอล หยิบหมอนอิงขึ้นมาวางบนตักแล้วสะกิดให้ชานยอลเอนตัวลงนอนบนตักของเขา

 

“ฉันไม่นอน” ชานยอลปฏิเสธเสียงแข็ง

 

“อย่าเรื่องมากน่า ทำแบบนั้นฉันไม่ถนัด ตัวนายสูงเกินไปขี้เกียจเอื้อมมือน่ะเข้าใจไหม นอนๆลงมาเถอะจะได้รีบทำแผลแล้วขึ้นไปนอน” เมื่อเห็นว่าชานยอลยังไม่ยอมเอนตัวลงนอนบนตักของเขา พี่ชายตัวเล็กจึงจับไหล่ทั้งสองข้างของชานยอลอีกครั้งก่อนที่จะออกแรงดึงไหล่กว้างนั้นเข้าหาตัว จนในที่สุดชานยอลก็ยอมนอนลงบนตักของพี่ชายตัวเล็ก

 

มือเรียวของแบคฮยอนค่อยๆลูบผมหน้าม้าของชานยอลขึ้นเพื่อให้เห็นพื้นผิวตรงหน้าผากของชานยอล มันมีเศษดินติดอยู่นิดหน่อยแบคฮยอนจึงดึงใช้สำลีชุ่มน้ำแล้วเช็ดออกให้อย่างเบามือ ชานยอลนอนมองพี่ชายตัวเล็กที่ก้มหน้าทำแผลให้เขาอย่างเบามือ เขาเพิ่งจะสังเกตเห็นชัดๆว่าแบคฮยอนมีมือที่สวยและนิ่มมาก นิ้วเรียวยาวราวกับมือของผู้หญิงผิดกับมือของเขาที่ทั้งใหญ่และด้าน ถึงแม้ว่าตอนที่รถล้มเขาจะรู้สึกเจ็บๆแสบๆที่แผลแต่ในตอนนี้เขากลับไม่รู้สึกอะไรยามที่แอลกอฮอล์ลเย็นๆหรือยาแต้มลงบนแผลของเขา ชานยอลยอมรับว่าแบคฮยอนมือเบามาก และดูจะเหมาะกว่าการทำแผลให้เขามากกว่าการที่เขาต้องมานั่งทำแผลให้ตัวเอง พี่ชายตัวเล็กคนนี้ดูเป็นห่วงเขาจนบางทีเองชานยอลก็นึกสงสัยว่าทำไมคนที่เพิ่งจะมารู้จักกันได้ไม่นานคนนี้ถึงได้ดูเป็นห่วงเป็นใยเขามากนัก . . . ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี่ ความห่วงใยที่เขาได้รับนี้มันเป็นเพราะคำว่าพี่น้องใช่ไหม ?    

 

“คิดอะไรอยู่ หื้ม ?”

 

“เปล่า. .”

 

กริ้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !

 

เสียงกรีดร้องและซาวน์เอฟเฟกในหนังสยองขวัญที่ฉายอยู่ในโทรทัศน์ที่ดังขึ้นทำให้แบคฮยอนสะดุ้งตัวจนทำสำลีที่อยู่ในมือร่วงลงพื้น ชานยอลหัวเราะกับความตกใจง่ายของพี่ชายตัวเล็ก แบคฮยอนตีแขนข้างที่ไม่มีแผลของชานยอลเบาๆอย่างขัดใจที่เข้าโดยน้องน้องชายหัวเราะเยาะอีกแล้ว

 

“ไม่ต้องหัวเราะเลยนะ ! ก็ใครมันจะไปรู้เล่าว่าผีจะออกมาตอนนี้น่ะ” ว่าแล้วแบคฮยอนก็ลงมือทำแผลให้ชานยอลต่อจนเสร็จ พี่ชายตัวเล็กหันไปเก็บข้าวของลงกล่องปฐมพยาบาลดังเดิมแล้วจึงก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะติดกับปลายจมูกของชานยอล

 

“ทำแผลเสร็จแล้วเจ้าน้องชายตัวแสบ ที่หลังระวังตัวหน่อยนะ ลุกไปอาบน้ำนอนได้แล้วไป มันดึกแล้ว” แบคฮยอนดันตัวให้เขาลุกขึ้นจากตักที่ทั้งนุ่มและอุ่นนั่นก่อนที่จะเอื้อมมือมาขยี้ผมของเขาเบาๆ ชานยอลปัดมือนั้นออกเพราะไม่ชอบให้ใครมาขยี้ผมราวกับเขาเป็นเด็กน้อย

 

“ขอบใจ” พี่ชายตัวเล็กที่กำลังจัดหมอนอิงให้เข้าที่ชะงักไปเล็กน้อยกับคำพูดของเขาก่อนที่จะหันกลับมาส่งยิ้มหวานจนดวงตาทั้งสองข้างกลายเป็นพระจันทร์เสี้ยว

 

“นึกว่านายจะไม่รู้จักคำนี้ซะแล้ว ตอนอาบน้ำอย่าให้น้ำโดนแผลล่ะ รีบขึ้นห้องได้แล้ว ราตรีสวัสดิ์นะชานยอล ~” เจ้าของชื่อมองตามแบคฮยอนที่เดินไปเก็บกล่องปฐมพยาบาล ก่อนที่จะเดินขึ้นห้องของตัวเองไป ชานยอลเดินเข้าไปอาบน้ำอย่างยากลำบากเพราะเขาต้องระวังไม่ให้แผลโดนน้ำตามที่พี่ชายตัวเล็กได้บอกเอาไว้ หลังจากนั้นเขาจึงเดินออกมาล้มตัวลงนอนบนเตียง

 

“ราตรีสวัสดิ์แบคฮยอน . . .” น้องชายตัวสูงพูดประโยคนั้นออกมาเพียงแผ่วเบา และแน่นอนว่าเจ้าของชื่อที่อยู่ในประโยคนั้นไม่ได้ยินมัน แล้วจึงปิดเปลือกตาลงจมเข้าสู่ห้วงของนิทรา . . .






 สวัสดีค่ะ ^ - ^
ตอนแรกว่าจะแต่งและลงตั้งแต่เมื่อวานแต่ว่าเราอาหารเป็นพิษ (ใครกินส้มตำปูในช่วงนี้อย่าดูดปูกันนะคะระวังจะอาหารเป็นพิษแบบเราขอบอกว่าทรมานมากๆ y – y)
นอนซมทั้งวันไม่มีแรงลุกขึ้นมาแต่ง ก็เลยได้มาลงฟิควันนี้แทน . . .
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์เหมือนเดิมนะคะ เพราะคอมเม้นท์เลยทำให้เรามีกำลังใจแต่งฟิคต่อ
ขอบคุณมากจริงๆค่ะ <3 ใครเวิ่นในทวิตติดแท็ก #ficmelt ด้วยนะคะ กิ____กิ  
ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ ^ - ^
@mmeawchy

:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,840 ความคิดเห็น

  1. #6832 Rain (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 19:42

    อบอุ่นหัวใจช้านนนนนน

    #6,832
    0
  2. #6825 ppxbbh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 01:28
    มุ้งมิ้งจังเลยค้าบบบบย
    #6,825
    0
  3. #6715 loeyloxepcy61 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 01:45
    กรีดดดดดดดดดดเร้องงวงววว
    #6,715
    0
  4. #6699 cuttt (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 01:14
    แบคดีมากกก
    #6,699
    0
  5. #6672 11507416p (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 12:26
    ระวังน้าาาชานยอล เดี๋ยวมีหวั่นไหวๆ
    #6,672
    0
  6. #6594 ดั๋มได๋ยัยแตง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 18:38
    โอ้ยยยย ก้มหน้าอะไรต่ำเบอร์นั้นบยอน ชานยอลเอ๋ยเจ้าหลงเสน่ห์แบคฮยอนแล้วใช่หรือไม่ คริ น่ารีกอ่าาาา
    #6,594
    0
  7. #6555 pim pimmi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 21:20
    งื้ออออออ ><
    #6,555
    0
  8. #6546 bjokbvxzz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 16:16
    ชานยอลจะเริ่มหวั่นไหวหรือยังนะ ._.
    #6,546
    0
  9. #6528 teete2535 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 03:58
    ชอบบบ=///=
    #6,528
    0
  10. #6497 อ่านกันเข้าไป (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 12:57
    ไหนๆ จะบอกราตรีสวัสดิ์แล้วทั้งทีก็เดินไปบอกให้เจ้าตัวเขาได้ยินกับหูของตัวเองเลยดีกว่าค่ะชานยอล ไม่ต้องเขินๆ
    #6,497
    0
  11. #6482 Natchan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 20:11
    อยากได้พี่ชายแบบนี้จัง 5555
    #6,482
    0
  12. #6452 little daffodil (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 16:01
    ยอมอ่อนให้พี่บ้างแล้วเนอะ ????
    #6,452
    0
  13. #6421 pakjeejan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 10:52
    พี่ชายที่แสนดี~~~~นี่ยกให้แบคเลย
    #6,421
    0
  14. #6363 มนุษย์ไอศกรีม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 22:46
    ชอบที่ชานยอลไม่ปิดกั้นแบคอ่ะ ซึนดีน่าหมั่นไส้มาก555555
    #6,363
    0
  15. #6357 Deam hihg (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 15:51
    ผมละอิจฉาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #6,357
    0
  16. #6328 Kream.k (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:00
    กรี๊ดดด ฟิน มีหนุนตง หนุนตัก
    #6,328
    0
  17. #6326 -สุดขอบฟ้า- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:55
    ตื้นตันใจ ดีใจจัง
    #6,326
    0
  18. #6298 'Wife Tuan'? (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 17:56
    อุ๊ย!!!! มดขึ้นโทรศัพท์ มันเขิลม้วกกก อยากได้แบคมาดูแลบ้างอ่าาา
    #6,298
    0
  19. #6173 p r a e w a (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2557 / 07:47
    ทำไมหยอยไม่พูดดังๆล่ะ แต่นี่แกใจอ่อนให้แบคแล้วใช่ป่ะ ฟินอ่าา~
    #6,173
    0
  20. #6124 MiSO_SMiNE (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2557 / 13:45
    อือหือพี่ชายที่แสนดี แสนดีอย่างนี้รักสิชานจ้า นายนี่มันแบดบอยจริงๆ
    #6,124
    0
  21. #6119 NAMPU_PU (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2557 / 19:27
    โอ๊ยฟิน หาเรื่องหวานๆแบบนี้มานานละ สนุกสนุกสนานสาาน
    #6,119
    0
  22. #6097 spbx_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 13:18
    หวานละมุนจริงๆ แบบว่านะแบคเป็นพี่ที่ดีมากๆ
    ชานยอลก็นะ น้องชายที่อยู่ในช่วงวัยรุ่นก็ต้อง
    เต็มไปด้วยความคึกคะนองแบบนี้อยู่แล้ว 5555
    แต่น่ารักมากค่ะ >^<
    #6,097
    0
  23. #6073 mindsa123 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 23:48
    แบคฮยอน พี่ชายที่แสนดี~~ คือแบคน่ารักมากๆๆๆ ไรท์ทำให้เราฟินมากอ่ะ คือมันไม่ได้หวือหวาแต่มันละมุนละไมมาก อร๊ายยย หนูจิไม่ทน>___
    #6,073
    0
  24. #6039 secret_me (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 17:46
    ชยอลเริ่มชอบแบคแล้วใช่ม้าาาา
    #6,039
    0
  25. #6010 Pornpawee_zZ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 22:13
    ฟินนนนนนนนน

    ยาวๆๆ
    #6,010
    0